Opinions

Heel erg pover, kan niet in de schaduw staan van de sixties verfilming van Bradbury's boek. Fatale inschattingsfout dat men deze film een modern tintje heeft willen geven, en het naar een Blade Runner achtige toekomst heeft willen verplaatsen. Daardoor krijgt het op zich al wat belegen verhaal een merkwaardige toevoeging in een project dat zichtbaar hip en stoer wil zijn maar vooral afstandelijk en onpersoonlijk oogt . Bahrani hanteert een snelle montage en wil graag strakke, flitsende actie bieden, maar in plaats daarvan maakt deze update vooral een groezelige, sfeerloze indruk. Aartsschurk Shannon en good guy Jordan zijn goed gekozen , maar kunnen ook niet op tegen zoveel onkunde om hen heen. Geen goede reclame voor betaalzender HBO dat men dit in potentie sterke verhaal zo heeft weten te vergallen. Zou bijna willen adviseren om het boek nog maar eens te lezen, en wellicht was dit ook nog de bedoeling toen Bradbury hier aan begon.

Erg matige jeugdfilm. Wellicht als slimmigheidje bedoeld om een film over slimme mensen te baseren op zo een dom en voorspelbaar script(toegankelijk voor iedereen, weet u wel), maar al te pienter is het uiteindelijk toch niet. Een belegen en ondermaats verhaal dus, jammer ook dat er geen goede grappen en relativerende humor in zit waardoor het voor volwassenen nauwelijks is uit te houden. Het acteerwerk is belabberd: als die meneer van Appie Heijn de beste prestatie levert dan kun je je voorstellen hoe het met de rest gesteld is, vooral Tatum Dagelet laat pijnlijk zien dat ze er weinig van kan. Al met al een weinig ambitieuze productie, die waarschijnlijk alleen kans op waardering maakt bij kids tussen pakweg de leeftijd 8 t/m13, voor iemand die daarboven zit wordt dit al vlug vervelend.

Niet echt een familiefilm, maar meer een ouderwetse klucht volgepropt met allerlei typetjes. Zeker geen volmaakte film, maar ik heb me er best mee geamuseerd. Maar kan me voorstellen dat er flink wat mensen teleurgesteld zullen zijn, want gelet op de cast had je best iets minder voorspelbaars kunnen bedenken. Geen schaterlach derhalve maar zo nu en dan een glimlach, op zeker zal dit niet de Nederlandse inzending voor de oscars worden.

Van de cast is het duidelijk dat De Lint het meeste talent en de ervaring heeft, Hoffman doet het heel aardig, en Zeelenberg is minder irritant dan normaal, dus misschien word het nog wat met Dirk.

Nee, dit was het toch niet. Een verhaal met veel sentiment kan best een mooie film opleveren, maar dit was net wat te veel gezocht en gekunsteld, net niet echt genoeg om onder de huid te kruipen. Is alsof de rol van Butler symbool staat voor de film in zijn geheel: hij speelt best goed en energiek, maar ik geloofde eigenlijk geen moment in zijn transformatie van harde, typisch Amerikaanse workaholic naar een uiteindelijk meer relativerende familieman. Ook een ongemakkelijke film, met al die mannen en vrouwen die hun baan en het werken eigenlijk de hele film door veel belangrijker vinden dan een gelukkig gezinsleven(Dane die fanatiek staat te bellen/werken bij het bed van zijn doodzieke zoon, best eng om te zien) ....dan ben je achteraf vooral blij dat je een normale, nuchtere hollander bent. Jammer van het verder goede acteerwerk van Dafoe en Mol(oscarwinnares Brie heeft een te verwaarlozen bijrol), maar A family Man is zeker geen film om aan te bevelen.

The Fan meets I Am Sam and meets Sunset Blvd.. Sunset Bld.?..... Jazeker, want deze Fanatic is vooral een komisch bedoelde satire op het bedenkelijke Hollywood wereldje. De door Travolta zo bewonderde filmster Sawa is een arrogante lomperik zoals je die maar zelden ziet, iemand waar je vanaf het begin al een hekel aan hebt, waardoor het voor sommige verrassende slot als genoegdoening aanvoelt. The Fanatic is allesbehalve een meesterwerk, maar als je doorziet dat dit grappig bedoeld is, dan kan je er bij vlagen best van genieten. Opzettelijk zo slecht en overdreven dat het weer leuk word, zoiets. Heerlijk toch, Travolta die het huis van Sawa binnendringt en zijn slapende tegenstander een welgemeend kusje op het voorhoofd geeft, ondertussen een foto makend voor op de sociale media...….Travolta die Michael Myers imiteert en met masker zijn slachtoffer bejegend, en zo gaat het maar door. Chapeau ook voor John, een matig getalenteerde acteur, die hier echter alles uit de kast haalt en de rol van zijn leven speelt. Het niveau van een Sean Penn of een Gloria Swanson kan en zal hij nooit benaderen, maar binnen zijn beperkte mogelijkheden levert Travolta hier een topprestatie, en dat is wel het meest opzienbarende van deze zogenaamde thriller.

Redelijke film, maar voor mij geen topper die ik iedereen wil aanraden. In de ruim twee uur dat het duurt toch momenten gehad dat ik mijn volle aandacht er niet kon bijhouden. Ondanks de schitterende CGI kwam het verhaal wat al te bekend voor, waardoor ik een welgemeende geeuw een paar keer niet kon onderdrukken . Het is gewoon HP maar dan in een ander jasje. Vond hem niet veel beter of slechter dan de genoemde reeks. Na afloop toch een tevreden gevoel, maar kan ook zijn dat dit kwam omdat ik stiekem blij was dat het was afgelopen Of ik de twee vervolgen ga zien wil ik naar aanleiding van deze eerste nog even afwachten, zal niet tot mijn eerste levensbehoeften gaan behoren.

Niet goed, na de nochtans behoorlijk amusante eerste een flinke tegenvaller. Duidelijk een soort overbruggingsfilm naar nog meer delen, maar dit tussenstuk heeft als zelfstandig project nauwelijks interessante verhaalontwikkeling te bieden. Een soort soap opgeleukt met bezienswaardige(doch te veel) special effects en een overdaad ook aan karakterloze personages. Inclusief Depp als een weinig imponerende schurk, Law die nauwelijks screen time krijgt en de begenadigde acteur Redmayne die hier louter rond mag lopen en af en toe een gekke bek mag trekken. Geen aanbeveling dit om de ongetwijfeld nog volgende delen te gaan zien, je hoeft geen groot voorspeller te zijn om te voorzien dat het niveau en de recettes van de Potter reeks nauwelijks benaderd gaat worden.

Vond het best aanvaardbaar en heb me geamuseerd met deze lekkere onzin, maar kan me ook wel verplaatsen in degene die dit een veel lagere score hebben gegeven. Ik herinner me de tv serie nog als de dag van gisteren: aandoenlijk, kneuterig en vooral gezellig met de destijds overal opduikende Ricardo Moltalbán en de schattige dwerg Villechaize in de hoofdrollen. Voor de serie gold dat als je een aflevering had gezien de volgende episodes ook zelf wel kan bedenken, hiermee vergeleken is deze film een stuk venijniger en spitsvondiger. Op zich zit het script best inventief in elkaar, alleen willen de makers tegen het eind wat te veel kwinkslagen opvoeren en krijg je even het idee naar een gedeeltelijk mislukte Harry Potter film te kijken in plaats van een wat serieuzer te nemen geheel. Weinig rilmomenten en nog minder gore waardoor het voor volwassenen aan de eindstreep wat al te kinderachtig wordt, doch als je eerlijk bent wordt het Fantasy woord uit de titel best waargemaakt. Overigens goed te merken dat dit product afkomstig is van de bedenkers van Get Out, het scenario toont hetzelfde patroon: een groep mensen komt via ogenschijnlijke alledaagsheid terecht in behoorlijk bizarre situaties, ligt aan jezelf in hoeverre je wil meegaan op die merkwaardige rit.

Een tamelijk inhoudsloze. en ook nog eens warrig vertelde actiefilm die er echter qua looks en locaties bijzonder fraai uitziet. De vechtlustigen onder ons zullen vooral genieten van de tweede helft van Farang als de veronderstelde held helemaal los gaat en men een aantal matpartijen krijgt voorgeschoteld welke in een behoorlijke Amerikaanse productie uit dit genre niet zou misstaan(Steven Seagal in zijn betere jaren, zeg maar). Hoofdrolspeler Lyes is de good looking fellow met de juiste skills, maar een groot acteur zal hij niet worden waardoor je nooit het verhaal word ingezogen. De gerespecteerde Olivier Gourmet heeft een ondankbare bijrol als bad guy, maar haalt er het maximale uit. Overkritische liefhebbers zouden zeggen dat de Franse cinema met dit soort produkties zijn eigen gezicht verliest, maar de doelgroep zal er toch van smullen.

Sterke detectivefilm, genoten van begin tot eind. Pas achteraf realiseer je je dat er wat onwaarschijnlijkheden in het verhaal zitten, maar gedurende deze achtbaanrit heb je daar geen oog voor. Strak geregistreerd, goed gespeeld, vooral Kaas zet een prachtig personage neer(die oogopslag), maar ook de intrige over de drie kostschoolgangers is helemaal raak.

Echt een aanrader, Denmark rules.

De Nederlandse film op zijn smalst, zullen we maar zeggen. Uitsluitend geschikt voor tieners die hun verstand op nul willen zetten. Zeer beroerd geacteerd(hier worden typetjes neergezet, geen personages) en schaamteloos gekopieerd van veel betere, Amerikaanse producties. Grootste bezwaar: heb geen enkele keer moeten lachen, laat staan enig medeleven gevoeld met de te dik aangezette rollen. Overslaan.

Meest zinnige onzin film die ik heb gezien. Niet bekend met het werk van Meyer, maar naar deze cult film was ik al jaren nieuwsgierig dus in uiterste wanhoop onlangs de dvd vanuit de uk gekocht, en deze week maar eens bekeken. Het is wat er belooft wordt: een ode aan het geweld in vrouwen, en het resultaat is een behoorlijk enerverende actiefilm met gewelddadige, rondborstige dames die worden omringd door erg domme mannen. Iedereen heeft een vlekje op zijn ziel in deze film maar opmerkelijk dat dit niet resulteert in een naargeestig sfeertje. We weten nu in elk geval waar Tarantino door is geïnspireerd. Iets minder expliciet wat betreft geweld en humor zoals we van Tarantino zijn gewend, maar voor de rest een toch wel opvallend stijlvol werk van een regisseur die waarschijnlijk in de verkeerde tijd is geboren. Een must see movie bedoeld voor iedereen die zich volwassen voelt, zullen we maar zeggen.

Goedbedoeld, met een duidelijke boodschap maar als film te geforceerd en bij tijd en wijle klunzig ogend. Als je met zo'n heftig maar vaak verteld verhaal volledig wil overtuigen is het belangrijk dat bijna alles klopt en hoewel iedereen zichtbaar zijn best doet is daar hier geen sprake van. Karakters zijn vaak eendimensionaal geschreven/uitgewerkt(een grotere hufter dan Milan's pa heb ik zelden gezien,) of ongelukkig gecast(Kneteman's Sophie komt onbedoeld over als het tuttige zusje van Marga van Praag, nauwelijks voor te stellen dat iemand als Milan hier voor zou vallen). Vertelling zelf laat ook te wensen over(net nadat MIlan de weg naar mentaal herstel heeft ingezet, krijgt hij weer een niet te goed uitgewerkte terugval zodat zijn daden in de laatste vijftien minuten voor mij niet te plaatsen zijn).

Als pamflet tegen zinloos geweld(bestaat er trouwens zoiets als zinvol geweld?) niet helemaal geslaagd, onderwerp had echt een sterkere uitwerking verdiend. De koele cijfers over geweld in Nederland aan het eind veroorzaakte bij mij nog het grootste schrikeffect.

Beste uit de reeks, toch wel opzienbarend voor een achtste deel. Nog steeds vermaak waar je niet veel bij hoeft na te denken maar spectaculair en enerverend is het wel. Bij deel 7 was het al te zien: de serie mikt nadrukkelijk op groot-groter-grootst met de nadruk op onmogelijke en ongeloofwaardige actiescènes(maar moet kunnen, het is tenslotte film) in plaats van louter close ups van gespierde torso's en slow motion beelden van karig geklede dames. De fraaie auto's zijn er uiteraard nog steeds maar hebben nu meer een functie binnen het lekker op hol geslagen verhaal. Wel wat weinig relativerende humor(de geweldige scènes tussen Statham en de baby daargelaten), zodat je blijft kijken naar een verder inhoudelijk wat onnozel verhaal, maar het tempo en de toon zijn zo goed dat je daar voor de ruim twee uur dat het duurt voor een keer maling aan mag hebben. In de cast enkele nieuwe namen( oscarwinnaressen Mirren en Theron, de zoon van ijzervreter Eastwood en Kurt Russel) die allen blijkbaar genoegen nemen met ondankbare, nietszeggende bijrollen, wat wel iets zegt over de toegenomen status van deze serie. Heb Walker niet gemist hoewel ze voor de volgende keer tegen Diesel mogen zeggen dat hij echt niet moet proberen om te gaan acteren(hij lacht, huilt en spreekt hier zelfs met stemverheffing), scheelt weer wat plaatsvervangende schaamte bij de kijkers. Kan trouwens nog steeds niet bevatten dat ik hier vier sterren voor geef, maar ik meen het!

Milde, wat bleke komedie. Sympathiek van opzet, zonder veel platte grappen gelukkig, maar ook een klein half uur te lang en mede daardoor met een aantal overbodige sentimentele scènes. Helms is dik ok en Wilson minder irritant dan normaal, en hun samenspel toont de chemie waar je op hoopt. Probleem zit in het wat slappe script, waarin er pas in het laatste gedeelte wat ruimte is voor enkele hilarische momenten.

Grappige maar te kleine bijrollen voor coryfeeën als Christopher Walken, Glenn Close en J.K. Simmons, die qua acteertalent merkbaar superieur zijn aan de rest van de cast. Duidelijk weer zo'n typisch Amerikaanse productie over traditionele familewaarden, je moet er van houden. Als nuchtere Hollander vraag je je vooral af waarom die twee broers zich pas op middelbare leeftijd zo druk gaan maken over wie nou hun biologische vader is.

De eerste minuten vreesde ik voor een slijmerige, sentimentele draak. Dat werd het eigenlijk ook, alleen uiteindelijk was het ook wel een acceptabele tranentrekker. Dat lag niet aan het simpele, wat belegen verhaal maar vooral aan het uitstekende acteerwerk waardoor je als het ware ging geloven in de authenticiteit van dit verhaal. Heb Crowe en Seyfried menig keer ongemotiveerd zien spelen in matige films, maar hier zijn ze met hun intense rollen zeer op hun plaats. Ook het meisje dat de kleine Katie speelt is een snoepje en zelfs Paul valt hier goed te pruimen. Enkel een te dik aangezette rol van Greenwood als boze stiefvader en een misplaatst optreden van de verbouwde levende legende Jane Fonda gooit wat roet in het eten, maar wonderwel blijft Fathers and Daughters een smakelijk, doch vlug te vergeten hapje. Een van de weinige films die de pappa's onder ons met een gerust hart samen met hun dochter(s) kunnen kijken.

Merkwaardig filmpje, type zwarte (actie)komedie, die echter zo serieus gebracht word dat je er geen moment om kunt lachten. En dat op zich is al knap want het uitgangspunt, een mooraanslag op de kerstman geïnitieerd door een jongetje van 12, is te heerlijk absurd voor woorden. Naast dat pijnlijk gebrek aan hilarische humor(wat verlang ik toch terug naar de heren van monty python), blijft dan de actie en de spanningsboog in de verhaalopbouw over en daarvoor geef ik dan een kleine voldoende. Er word vakkundig toegewerkt naar de climax, welke uiteindelijk wel voorspelbaar is. De aanwezigheid van fijne acteurs als Gibson en Goggins helpt trouwens ook om deze feitelijk wat mislukte film nog ergens op te laten lijken. Jochie Hurstfield is daarentegen vreselijk irritant en totaal ongeloofwaardig. Een ingekorte versie van The Good(Gibson), the Bad(Goggins) and the Ugly(Hurstfield) eigenlijk, maar de gebroeders Nelms hebben helaas nog niet de helft van het talent van een Leone, en zouden gestraft moeten worden door een tijdje in de leer te moeten bij de Coen brothers alvorens weer aan een project te beginnen .

De extreme lengte is de vloek van deze film. Kijken naar verfilmd toneel valt niet mee als dat twee uur negentien minuten en zeventien seconden moet duren. Gebeurt niet veel, een erg gemiddeld verhaaltje over een troebele vader-zoon relatie. Wat wel helpt is dat de twee hoofdrollen schitterend worden ingevuld. Davis begint timide, maar na ruim een uur gaat ze helemaal los. Denzel is zo mogelijk nog beter. Hij oogt wat dikkig, maar voor het eerst sinds tijden ook weer eens gemotiveerd, met als gevolg een intense, dynamische vertolking. Vooral voor de liefhebbers van het betere acteerwerk dus, maar in zijn totaliteit is dit project niet helemaal geslaagd..

Na de zoveelste Ice Age of Panda's die kung fu doen, eindelijk weer eens iets wat frisser en origineler oogt aangaande animatie. Natuurlijk niet de allerbeste die ik de laatste jaren op dit gebied gezien, humor en animatie werk zelf zijn niet van topkwaliteit, maar ik heb me toch erg geamuseerd met dit vlot vertelde avontuur van deze overgevoelige, pratende stier. Na een sterke eerste helft valt Ferdinand in het tweede gedeelte wat in herhaling, en het slotakkoord in de arena had beter gekund maar het predicaat geslaagd is zeker van toepassing. Relatief onbekende stemmencast is hier ook een voordeel, hierdoor kan de focus helemaal op het verhaal, welk gelukkig niet zo akelig voorspelbaar is als bij vele andere animatiefilms. Meer een product voor kinderen trouwens dan voor volwassenen, maar deze man van middelbare leeftijd had hier een plezierige avond mee.

Leuke film voor de fans van seizoen 1 van de serie. Ferrygood zou ik het niet helemaal willen noemen want de storyline kent weinig verrassingen, maar het is prettig kijkvoer zonder dus ergens echt hoogstaand te worden. De chemie tussen de sterke Lammers en de uitblinkende Schaap is ook nu weer de belangrijkste pijler, beide zitten weer goed in hun rol, ondanks dat ze duidelijk te oude koppen hebben voor een prequel die in 2006 begint maar dat wil je de makers graag vergeven. Aardige bijrol van Huub Stapel en een overbodige van Monic Hendrickx die niet kan overtuigen als Brabantse feniks. Iets beter dan de Penoza film van vorig jaar, waar de fout werd gemaakt er te veel in te willen stoppen. Deze Ferry is meer straight ahead en levert precies dat wat je eigenlijk verwacht van zo een film, maar degene voor wie dit de eerste kennismaking is met de familie Bouman zal dit waarschijnlijk lager beoordelen dan de 3 1/2 ster die ik er voor over heb.

Prima film. Roskam gaat back to basics en laat ons net als in Rundskop zien dat misdadigers niet per se slechte mensen hoeven te zijn en dat de scheidslijn tussen goed en kwaad eigenlijk erg klein is. Andere setting en een iets andere uitwerking dus dan in zijn eerste succesfilm, maar de thematiek is hetzelfde en met de talentvolle Schoenaerts in de hoofdrol ook weer dezelfde leading actor. Aan de acteurs zal het dus niet liggen, want ook de voor mij onbekende Exarchopoulos levert puik werk als de krachtige love interest van de anti held. In het tweede gedeelte probeert Roskam dan toch nog iets anders dan de reeds belopen paden nogmaals te hanteren door extra dramatiek en emotionele diepgang toe te voegen maar persoonlijk vond ik dat niet het sterkste gedeelte van Le Fidèle. Verhaallijnen over een miskraam en kankerpatiënten voelden wat ongemakkelijk aan, en leken op één of andere manier ook niet thuis te horen in dit misdaadverhaal. De storyline met die honden was dan weer wel erg sterk bedacht en gefilmd, niet te missen. Al met al zeer geslaagd deze herhalingsoefening, op naar de volgende variant van hetzelfde.

Beter dan de eerste. Die vond ik namelijk echt slecht, deze is matig, maar heeft in ieder geval nog een klein beetje spanning te bieden als het centrale duo te maken krijgt met heuse jaloerse afgewezen minnaars. Voor de rest hetzelfde flutverhaaltje als deel 1. Erotiek stelt weinig voor hier, maar is wel minder stuitend dan in het origineel. Belangrijkste probleem blijft dat Dornan en Johnson met hun karakters wederom weinig sympathie opwekken, het is allemaal vrij onderkoeld en afstandelijk. Vooral de heer Dornan doet zijn best om een emotieloze houten klaas neer te zetten, vooralsnog vraag ik me af waar precies de charme zit van deze acteur in opkomst. Grappig wel trouwens dat we hier Kim Basinger zien opduiken in een korte bijrol. Een mooie dame die in de jaren tachtig doorbrak in het eveneens erotisch getinte Nine 1/2 weeks, destijds een geruchtmakende film die ook niet glorieus ontvangen werd, maar toch nog een stukkie beter gespeeld en mooier gefilmd was dan deze gebrekkige Fifty Shades reeks. En o ja, overduidelijk dat er nog een derde deel volgt, wat mij betreft met als titel Fifty Shades of Bullshit.

Toch zwak. Het lijkt nog wat als je de vorige twee gezien hebt, waardoor je onbewust je standaard al hebt aangepast, maar sec genomen is dit gewoon heel matig. Dit is kitsch met een hoofdletter k, een verhaal van werkelijk helemaal niets, meest opvallende blijft dat hier blijkbaar toch een doelgroep voor is. De aantrekkingskracht zal hem dan waarschijnlijk moeten zitten in de expliciete seksscènes maar zelfs die komen na de vorige delen over als een letterlijk verplicht nummer. Helpt verder ook niet dat de nochtans geroutineerde Foley(de man heeft vroeger echt goede films gemaakt) ons door de strot wil duwen dat we veel sympathie moeten voelen voor het echtpaar in de hoofdrol. Met name voor de lusteloos ogende, zogenaamde sterke vrouw Johnson/Anastasia voelde ik meer ergernis dan ook maar enig medeleven waarbij het bijna funest is dat Dakota de irritante, slome acteerstijl van haar moeder in haar dna heef zitten. Dornan is iets beter op dreef, maar ook nog te veel een stijve hark om echt indruk te maken, waardoor dit tweetal het toch wel meest ondermaats romantisch duo uit de filmgeschiedenis zal zijn. Schijnt ook dat de twee buiten de camera's om een bloedhekel aan elkaar hebben, en dat zie je helaas terug in deze samenwerking. Wellicht dat men deze trilogie over een decennia of zo een keer opnieuw moet maken met een intenser stel en een sterker script, maar zelfs dan zal ik niet meer op de eerste rij zitten.

De broeders Wayans werken tegenwoordig niet altijd meer samen, dus het is even zoeken wie je verantwoordelijk mag stellen voor dit gedrocht. Shawn en Keenan Ivory in ieder geval niet(die zullen binnenkort ongetwijfeld zelf weer komen met een smakeloze klucht). Dit is de schuld van Marlon en regisseur Tiddes(ook al de bedenkers van het iets minder slechte a Haunted house).

Man, wat een niveau qua grappen(of wat voor een grap moet doorgaan), sowieso vraag je je af wie op het idee komt om een parodie te maken van een vreselijk orgineel.

Beschamend, één sterretje voor de moeite.

Erg leuk om te zien dit. Energieke, vaak levensecht ogende feelgood movie aangaande een excentrieke worstelfamilie. Er valt wat te lachen en het gaandeweg opduikende sentiment blijft gelukkig realistisch en evenwichtig. Enige kritiek al kijkend was dat het verhaal bijna te mooi is om waar te zijn, bijna een lomp hollywood sprookje, totdat bij de aftiteling bleek dat dit nog daadwerkelijk echt gebeurd is ook. Saraya leek me namelijk qua fysiek en uiterlijk eigenlijk totaal ongeschikt voor een carrière in de WWE, maar zie, wonderen zijn de wereld nog niet uit blijkbaar. Real life dus allemaal, met prima acteerwerk van allen, inclusief een bijna onherkenbare Nick Frost en een wat gekunstelde maar gelukkig niet storende bijrol van The Rock als zijn voormalige zelf. Raar dat Vince Vaughn niet echt prominent genoemd wordt bij de rolbezetting aangezien zijn redelijke rol van fanatieke drilmeester vrij groot is.

Wederom een zeer geslaagd, sociaal getint drama van de in dit opzicht superieure Dardennes. Niet de allerbeste film op hun cv, maar wat mij betreft toch een goede subtopper. Prachtig als huisarts Jenny aan het begin haar stagiair zakelijk en kalm verteld dat hij zich ten alle tijden niet moet laten meeslepen met zijn emoties, en zij zich vervolgens zelf direct daarna verliest in een wat ze als een erg persoonlijke missie zal ervaren. Een optimistisch makende loutering voor haar zelf en voor vrijwel iedereen met wie ze tijdens haar queeste te maken krijgt, dankzij de subtiele aanpak van de regisseurs en een terecht ingetogen rol van Haenel komt de genuanceerde boodschap doeltreffend aan. Moet wel glimlachen om de commentaren dat Haenel miscast is trouwens. Deze getalenteerde dame heeft weliswaar een jonge koppie, maar is toch alweer dertig jaar oud en mag op die leeftijd als best geloofwaardig worden gezien voor de beginnende huisarts die ze hier moet spelen. Mooi om te zien met hoeveel klasse ze deze moeilijke rol(vrijwel continue in beeld ook) over een no nonsense vrouw met een sterke intrinsieke motivatie neerzet, en daarmee de ziel van deze kwaliteitsproductie vormt. Meer van dit svp.

Mooi filmpje, hoor. Niet echt een sprookje m.i., zoals ik hier vaak lees, maar meer een liefdesverhaal, platonisch ook nog. Gelardeerd met leuke, bizarre humor waardoor het, in al zijn voorspelbaarheid, nooit te flauw word. Chemie tussen de twee hoofdrolspelers is geweldig. Dat Auteuil één van de beste Franse acteurs ooit is, word weer bevestigd. De man is in La Fille sur le Pont weer onopvallend opvallend goed. Maar ook Paradis heb ik nog nooit zo sterk gezien als in deze rol, welke op haar ranke lijf lijkt te zijn geschreven.

Niet veel meer over zeggen, maar gewoon ondergaan deze film en o ja: zwart wit is niet lelijk.

Een sober, maar toch ook wel pakkend liefdesdrama. Ontstijgt de middelmoot doordat het hier de wereldberoemde Grahame betreft, anders was deze love story onder de radar gebleven. Mooie vormgeving, en het sterke spel van Bening is een enorm pluspunt, ook Bell is overigens dik in orde. Integere en respectvolle verfilming die nergens klef wordt, maar bij momenten ook wat voorspelbaar en clichématig. De filmtitel is dan ook het meest creatieve van het hele gebeuren. Verwacht derhalve geen vuurwerk, maar een degelijke, eervolle hommage aan deze ster en je hebt een geslaagde avond.

Geen alledaagse kost deze film. Beetje weirdo, maar Filth blijft wat mij betreft aan de goede kant van de lijn. Ondanks dat er voortdurend gekke dingen gebeuren, is de film vrij toegankelijk en begrijpbaar. Makers zoeken de grens op, maar weten goed hoe ze daar niet overheen moeten. Blijft emotioneel wel wat te veel op afstand op een of andere manier. Als zich aan het eind een grote twist aandient, zit je niet bepaald op het puntje van je stoel, maar onderga je het gelaten. Jammer dat Bell maar zo'n kleine rol heeft(hilarisch hoogtepunt van de film is trouwens dat dat niet het enige aan hem is wat klein is), de sterke hoofdrol van McAvoy is daarentegen werkelijk op zijn lijf geschreven. Wellicht niet de topfilm geworden die men voor ogen had, maar voor mij erg amusant.

Erg matig, zelfs voor het filmhuispubliek waar dit voor bedoeld is zal dit geen bevredigende kijkervaring zijn. Een spektakelstuk hoef je uiteraard niet te verwachten als je de synopsis leest, maar ook als sfeertekening van beautiful Parijs of als karakterstudie van twee in beginsel interessante mensen schiet het tekort. Nochtans geregisseerd door de wat onderschatte maar uitstekende acteur Tucci, die daarmee aantoont dat zelf een film maken toch van een andere orde is. Rush speelt niettemin weer uitstekend als de aandoenlijke Alberto, Hammer blijft daarentegen erg bleekjes als Lord. Gelukkig kort genoeg om je er niet aan te ergeren, maar daarmee is het beste ook wel gezegd.