Opinions

Eerste keer gezien via de videoboer in de jaren negentig, en afgelopen week kwam hij nog een keer voorbij op tv. Nog niets aan kwaliteit ingeboet, blijft een bijna perfect gemonteerde spannende achtervolgingsfilm. Ford is hier heerlijk intens en speelt een van zijn beste rollen. Jones, favoriete acteur van regisseur Davis, mocht in zijn vorige twee films(The Package en Under Siege, de enige film van Steven Seagal die goed valt te doen) de schurk spelen, maar steelt hier de show als droogkomische marshal. Julianne Moore duikt even op voor een pittige bijrol, enige fout is de invulling voor de rol van de verraderlijke dokter. Oorspronkelijk was deze rol vergeven aan Richard Jordan, maar die overleed tijdens de opnamen zodat Krabbé mocht overnemen. Beide acteurs hadden dit soort rollen(de lieverd die geen lieverd blijkt te zijn) als eens eerder gespeeld, dus het was bijna noodlottig slordig om hen voor The Fugitive dit kunstje nog een keer te laten opvoeren. Niettemin, ook wel weer leuk om Krabbé in zo'n succesvolle film qua spel niet door de mand te zien vallen. Maar de beste prestatie word toch geleverd door regisseur Davis, die al eerder goede actiethrillers had gemaakt, maar zich hier zelf overtreft. Al met al een meer dan geslaagd eerbetoon aan de gelijknamige, trendsettende serie uit de jaren zestig met David Janssen, zelf nooit mogen zien maar volgens mijn ouders destijds een ongekende publiekstrekker. Als The Fugitive in 2043 weer op tv komt, kijk ik voor de derde keer.

Redelijk, in elk geval een stuk beter dan die andere Volle Maan film uit ons kikkerland(dat gedrocht van Neijenhuis uit 2002). Goed opgebouwde thriller,. gericht op een jong publiek. Met sterk spel van met name Greidanus, en Bakhuyzen in een andere rol dan we van hem gewend zijn. Laatste 10 minuten gaat het fout met een aantal verrassende wendingen die niet lekker aanvoelen. Ben je op zoek naar een mystery waar de puzzelstukjes aan het slot perfect in elkaar vallen, dan moet je deze toch beter overslaan. Ook wel raar dat uitgerekend uit ons land een film komt die zoveel gelijkenissen toont met het wereldberoemde Joran van der Sloot drama van zoveel jaren geleden, weet niet goed wat ik daar precies van moet denken of vinden.

Inderdaad, een soort Amerikaanse remake van intouchables. Laat zich goed aanzien, eens in de zoveel jaar is het best de moeite waard om zo'n soort film te zien. De Franse film is m.i. hoger te waarderen, omdat ie nou eenmaal wat orgineler was. Deze Fundamentals is eigenlijk het betere jatwerk. Niettemin, één van de betere Netflix producties die ik heb gezien, neigt naar echte kwaliteit. Er is nog hoop.

Een niet al te bijzondere film die iets wil vertellen over een vrouw die pas in haar element raakt als ze haar passie mag bedrijven(stand-up comedy), waardoor ze ook haar vastgelopen, treurig privé leven voor even achter zich kan laten. Funny Cow heeft best een aantal goed momenten, met name als Peake op de bühne staat en vaak hilarische grappen mag debiteren, maar blijft als drama over het algemeen wat bleekjes door een zeer middelmatig script. Thema is destijds wat scherper uitgewerkt in het vergelijkbare Punchline, een film welke het voordeel van een weergaloze Tom Hanks in de hoofdrol had, kwaliteiten die hier node worden gemist. Funny Cow is als film vergelijkbaar met het spel van hoofdrolspeelster Peake: niet slecht, maar als ik haar binnenkort weer in een project zie opduiken zal ik haar niet meteen herkennen.

Lijkt me bijna onmogelijk dat iemand hier vrolijk van wordt. Regisseur/acteur Franco is duidelijk een fan van het Mad Max genre, maar het eindresultaat van dit probeersel is morsig en oogt als een onvervalste B-film. Middelmatige actie, slecht acteerwerk(Franco zelf als weinig angstaanjagende bad guy), gebrek aan verhaal, alles wat bij die vier Mad Max films zo goed ging, gaat hier fout. Alleen de bijdrage van de dames Waterhouse en Jovovich kon me nog enigszins enthousiast krijgen, maar de rest is middelmaat in extremis. Franco is een bezig baasje die welhaast iedere maand iets productiefst af wil leveren maar hij zal in de toekomst toch wat selectiever moeten worden bij wat hij doet en kan want er zit veel rotzooi tussen. Zag hem vorige maand verdienstelijk acteren in The Disaster Artist, en op deze manier begint hij zelf verdacht veel gelijkenis te tonen met het hoofdpersonage uit die film. Volgende keer beter, anders reïncarneert James tot de Ed Wood van deze eeuw.