Opinions

Die Hard laat nog altijd zichtbaar zijn sporen na, maar dit is, en dan formuleer ik het voorzichtig, niet de allerbeste imitatie. Als ik waarschuw door te zeggen dat het recentelijke Skyscraper nog een tikje beter was, dan zegt dit de kenners eigenlijk wel voldoende. Redelijke stunts en actiescènes(maar ook weer niet echt goed), beroerd acteerwerk(veelzeggend dat Bautista die niet bepaald de opvolger van Schwarzenegger of Willis zal worden, de beste prestatie levert), maar vooral een belachelijk script(West Ham United in de halve finale van de europacup!!, Russen die een vete komen beslechten in een Engels voetbalstadion, in welke wereld leven we hier eigenlijk). Toch kan dit best werken in de bioscoop waar een film altijd wat beter lijkt dan hij in werkelijkheid is en als je op zoek bent naar popcornvermaak met het verstand op nul(of nog lager) dan kan dit je ding zijn. Maar als je deze dan later thuis op de bank terugziet dan heb is de kans groot dat je jezelf afvraagt waarom je hem destijds op het grote scherm wel acceptabel vond. Wat mij betreft drie sterren(voldoende) als final score voor Final Score want ik schaam me er niet voor om te zeggen, dat dit soort onzin na een dag intens werken, best ontspannend kan werken. En bovendien is het qua marketing ook wel weer slim om bond Brosnan in te huren voor een opvallend bijrolletje van een paar minuten, en hem dan prominent op de tweede plaats te zetten op de lijst van acteurs..

Viel toch wat tegen. Voortreffelijke animatie en leuk voor de kinderen, dat zeker. Maar het origineel was voor mij een van de beste animatiefilms die ik heb gezien en dit vervolg komt daar niet bij in de buurt. Weinig scherpe humor voor volwassenen, een gebrek aan originele nieuwe personages en een verhaal dat lijdt aan acute bloedarmoede(Dory die meerdere keren verdwaalt etc.). Vooral zeer degelijk allemaal maar mede daarom bij vlagen ook erg saai. Gelukkig word er aan het eind geen visje opgegooid naar nog een vervolg want dat zou echt vlees nog vis worden.

Dubbel gevoel bij deze film. Heb me geërgerd aan de voorspelbaarheid en de gemakzucht(kijk maar eens hoe snel de verplichte slotscène wordt afgerafeld) van deze conceptfilm, anderzijds moest ik toegeven dat het over het geheel genomen wel werkte: Finding your Feet is uiteindelijk gewoon een prima romantische komedie, in beginsel bedoeld voor 65 plussers. Er valt heel wat te lachten om de relativerende humor, er is ruimte voor realisme(reserveer een traantje want inderdaad, er gaat weer iemand dood op het einde), maar de overheersende boodschap(geniet van het leven, want het duurt al zo kort) staat nog steeds als een huis. Sinds het succes van Four Weddings and a Funeral worden we ieder jaar wel een keer geconfronteerd met deze feitelijk erg conventionele Britse wijze van film maken, maar het moet weer gezegd: ze zijn er ook erg goed in. Het resultaat is een portret over bejaarden welk niet alleen voor de ouderen onder ons iets bezienswaardigs oplevert, maar ook voor jongeren een feel good movie van allure kan zijn, en dat is bepaald niet altijd een voor de hand liggende prestatie.

Raakte er niet van in vuur en vlam, matig. Heb als tiener nochtans het boek van King verslonden en de eerdere verfilming vond ik heel behoorlijk, dus daar kan het niet aan liggen. Cruciale fout is dat er halverwege behoorlijk word afgeweken van het boek, waardoor één van de sterkste elementen uit het verhaal(de vriendschap tussen de moordende indiaan Rainbird en de wanhopige Charlie) bijna niet meer aan bod komt. Wellicht is de invloed van John Carpenter(aanwezig met zijn typische muziek) ook te groot geweest, want ik had bij de slotbeelden toch warempel het gevoel naar een Michael Myers variant te zitten kijken. Jammer voor de acteurs want Efron en Armstrong doen het heel redelijk(maar ik miste een George C. Scott), doch het script is bagger en de regie ongeïnspireerd. Had beter niet gemaakt kunnen worden.

Nietszeggende titel voor een nietszeggende film. Bij Willis ben je tegenwoordig op het ergste voorbereid, maar zelfs dan valt het nog tegen. Zielloos, ongemotiveerd formulewerk, voorspelbaar van begin tot eind. Qua niveau blijft dit steken op een zeer gemiddelde aflevering van een of andere niet al te bijzondere Amerikaanse politieserie. Enige waar je nog een engszins spannende discussie over kunt voeren is wie hier nou het slechtste acteert. Is het dat vreselijk joch Shelton die hier zijn eerste(en waarschijnlijk een van zijn laatste) filmrollen te pakken heeft? Of toch Darth Vader Christensen, die het houterig zijn tot kunst heeft verheven?...Nee, mijn voorkeur voor worst actor gaat toch uit naar Brucie zelf! Niet zozeer omdat hij hier steeds vermoeider en lethargisch oogt(hij heeft zelfs moeite om zijn zinnen te onthouden, lijkt het) maar meer nog omdat we weten dat hij ooit best een leuk potje kon acteren en een neusje had voor goede films. Overslaan deze.

Heel behoorlijke, degelijke film, maar had wel gehoopt op iets beters. Gosling is, ondanks dat zijn karakterisering niet helemaal overtuigend is uitgewerkt, zoals altijd toch goed,maar ja..... een verhaal over de landing op de maan hebben we op diverse manieren al zo vaak gezien dat je al van goede huize moet komen om daar nog iets van meerwaarde aan toe te voegen, en dat lukt dan ook slechtst ten dele. Chazelle probeert ons te overtuigen dat de weg naar die historische gebeurtenis toe een bijna letterlijke strijd op leven en dood was voor de diverse betrokkenen, en dat lukt hem op redelijk boeiende wijze. De apotheose van de film is degelijk, maar kippenvel kreeg ik nergens. Inderdaad, een beetje saai, kan ook bijna niet anders als je al weet hoe het verhaal afloopt.

Kan er nog net mee door deze, maar hopelijk is The First Purge ook meteen the last purge. Deel 1 en 2 bovengemiddeld, de derde en deze nieuwe een herhalingsoefening zonder nieuwe toevoegingen. Blijft een fascinerend maar ook ongeloofwaardig basisidee, vier delen in vijf jaar is echter wat te veel van het goede. Lekker creepy sfeertje dat wel, Noel heeft de juist uitstraling in de hoofdrol, wel raar dat een voormalige oscarwinnares als Marisa Tomei verdwaalt raakt in een dergelijk vermakelijk niemendalletje. Louter voor de fans.

Vervelende komedie, met irritante personages en kinderachtige humor. Begint nog redelijk, maar het vreselijk slechte script slaat tegen het einde toe helemaal op hol, bijna letterlijk een road to nowhere. Ice Cube is natuurlijk een beperkt acteur, maar in vergelijking met zijn tegenspelers hier verdient de man een oscar, want met name Williams zou voor straf een algeheel verbod moeten krijgen om ooit nog een keer in een film van importantie te mogen verschijnen, want de man werkt werkelijk voortdurend op de zenuwen. Zwak, niet aan beginnen.

Tweederangs misdaadfilm. De storyline van Scarface wordt bijna schaamteloos gekopieerd, regisseur/acteur Abeckaser heeft er alleen andere locaties bijgehaald. Erg matig, zelfs klungelig acteerwerk, niet in het minst van de hoofdrolspeler zelf, van wie we als acteur en regisseur weinig meer zullen horen is mijn niet al te gewaagde voorspelling. Tussen al het geweld door lopen er vaak wat bekoorlijke dames door het beeld, die dan vaak ook nog op de meest uitdagende manier gefilmd worden, dus is dat je ding dan is dit alsnog je film misschien. Meest intrigerend is de vraag hoe iemand met de status van Harvey Keitel in dit misbaksel terecht is gekomen. Typerend voor het niveau is dat deze ras New Yorker ook nog eens een Russische crimineel moet spelen, hoe verzin je het?

Gewoon weinig aan. Te makkelijk gemaakt prentje. Ik lees dat er mensen hard hebben moeten lachen bij deze fim, maar waarover dan? De momenten die hiervoor zouden kunnen zorgen zijn beurtelings te kinderachtig of dan weer veel te grof. Dit is gewoon een film voor de beperkte doelgroep 14-16 jarigen, en dan vooral voor degene die er altijd al van hebben gedroomd om een keer een beurt te krijgen van hun/haar lerares.....Ongein dus die iedereen kan verzinnen op een druilerige zondagmiddag, maar moet je daar dan meteen maar een film van maken?

Ach, dit matig werkje doet de wereld geen schade, anderzijds is het ook niet bepaald een visitekaartje voor de nederlandse film of voor de nederlandse jeugd.

Serial killers blijken over het algemeen zeer amicaal, integer en sociaal over te komen, angst inboezemen past niet in hun straatje omdat het hun M.O. verknalt. [/quote]

Spacey gezien in se7en, ongetwijfeld? Heeerlijke, gedenkwaardige rol toch(de successleutel van die film) en allesbehalve amicaal/integer/sociaal........Volgens mij is dat ook de wijze hoe het publiek naar zo'n figuur wil aankijken. Ik ken verder geen seriemoordenaar( dus zou niet weten wat wel/niet realistisch is, maar op het witte doek werkt het m.i. een stuk beter als éen dergelijk personage met onderhuidse dreiging en omgeven door geheimzinnigheid word neergezet.

Voor de rest ga ik slechts gedeeltelijk mee in je tegenargumenten, ik lees vooral dat je een groot fan van deze serie/boeken bent, en dat mag, is niks mis mee.

Maar voor mij was de fazantenmoordenaars een klein meesterwerkje, terwijl deze derde mij wat tegenviel. En de bottleneck hierbij was toch m.i. de rol van de baddie. Waar je bij de fazantenmoordenaars veel empathie kon opbrengen voor Kimmie(Danica Curcic) zag ik hier vooral een vriendelijk lachende, zwijgzame gek die al van jongst af aan blijkbaar verknipt was.

Het goed uitgewerkte nevenpersonage van Kimmie was de kracht van Fasandraeberne, terwijl dat element hier duidelijk minder is.

Voor de rest ieder zijn eigen mening, Misschien heb of krijg je wel gelijk wat ik zag dat beide films tot dusverre op IMDB exact dezelfde score hebben(7.1).

Net geen vervelende film, maar daar is ook bijna alles mee gezegd. De vergelijking met de versie uit 1990 verliest hij glansrijk op alle punten. Het origineel had een beter uitgewerkt verhaal, onvergetelijke oneliners, een sterkere regie en talentvollere acteurs. Deze 2017 update voegt nauwelijks nieuwe elementen toe, en oogt wat ongemotiveerd( in deze versie gaat er zowaar iemand echt dood, maar who cares?). Als kijker laat je het allemaal gelaten over je heen komen, zonder dat je er enig emotioneel gevoel bij krijgt, en dat laatste had ik zeventwintig jaar geleden wel degelijk. Sutherland, de hoofdrolspeler van toen, heeft hier een er met de haren bijgesleepte bijrol gekregen, en maakt in zijn scènes pijnlijk duidelijk dat de rest van de cast nog niet de helft van het talent heeft van de vijf protagonisten van toen. Was indertijd een van de eerste rollen van Julia Roberts ook, en als je dat dan vergelijkt met de weer bijzonder treurige Ellen Page nu, wordt je wel erg weemoedig. In deze versie van Oplev vraag je je bovendien voortdurend af waarom deze weinig geestdriftige groep mensen eigenlijk nou deze dood ervaringen wil ondergaan: het is een lethargisch stelletje, die liever feestjes lijken te willen vieren dan dat ze antwoorden zoeken op de belangrijkste vragen over het leven. Als dit daadwerkelijk studenten geneeskunde zouden zijn, dan zitten we meer in de problemen dan we dachten. Zogenaamd vlot en hip vermaakt dus deze film, vooral bedoeld voor de next generation die het origineel nooit hebben gezien.

Reiner is een goede maar wat wisselvallige regisseur. Heeft twee van mijn absolute all time favorites gemaakt(When Harry Met Sally.... en Stand by Me), maar ook enkele echte missers(North, The Story of Us). Van deze Flipped, al zeven jaar oud inmiddels, had ik eerlijk gezegd nog nooit gehoord, destijds gemist en nu ingehaald dankzij Film1. Flipped staat op Wikepedia vooral omschreven als de film die aan de kassa veel te weinig opbracht in verhouding tot de kosten, maar desalniettemin vond ik dit toch wel een prettige film om een keer te zien. Gesitueerd eind jaren vijftig van de vorige eeuw( dus misschien was al te nostalgisch voor het grote publiek) word een klein maar fijn romantisch verhaal verteld over een eerste ontluikende kinderliefde. Word nergens zo klef als het klinkt dankzij de inventieve vertelwijze(de gehele film door worden de situaties steeds vanuit de twee verschillende hij/zij perspectieven verteld, waardoor de film op een grappige manier ook mooi laat zien hoe mensen gebeurtenissen totaal anders kunnen interpreteren) en door de rustige, zelfverzekerde regie waarin Reiner in krap anderhalf uur erg to the point blijft en geen moment verspilt. Sommige zaken, met name bij de bijrol figuren, hadden beter uitgewerkt kunnen worden(zo komen we nooit te weten wat nou precies de frustratie is van de vader van Bryce), maar in zijn totaliteit is dit aangenaam kijkplezier. Het hoge niveau van Reiners beste werk word niet gehaald maar Flipped had absoluut meer waardering verdiend dan de financiële flop waarvoor hij thans bekend staat. De moeite waard.

Dezer dagen nog eens voorbij zien komen en moet zeggen dat ik me best wel heb geamuseerd, hoewel het kwalitatief erg mager is. De cast doet wat ze moet doen alleen regisseur Maas is hier wat te lui, voegt weinig nieuws toe aan het geinige basisgegeven en geneert zich helaas niet om enkele van de leukere scènes uit het origineel nog eens fantasieloos over te doen. Met twee uur ook wat aan de lange kant, als je dan toch zo'n lange komedie maakt, zorg dan dat je die paar frisse nieuwe ideeën(de zoon van de president die verliefd wordt op Simic, best grappig) wat sterker uitwerkt. Sjakie en ma Flodder blijven helden ondanks de middelmaat om hem heen en ook leuk om al die locaties in New York te herkennen. Is toch weer wat anders dan mijn geboorteplaats Sittard waar de eerste werd opgenomen.

Zal niet ieders smaak zijn, en dat valse gezang werkt wat op de zenuwen, maar in mijn beleving toch echt een topfilm, een van de betere uit 2016. Verhaal werkt op verschillende niveaus, is zowel grappig als triest. De drie hoofdrolspelers zijn perfect: Levende legende Streep heeft voor dit soort rollen altijd terecht een streepje voor(zal wel weer een oscarnominatie worden), Grant is prima in een serieuze rol(hij zet dit keer een echt mens neer, zonder zijn bekende nerveuze tics) en de voor mij onbekende Helberg is een openbaring en levert een sublieme prestatie. Routinier Frears levert weer eens een echt sterke film af die ook gevoelsmatig goed werkt.

Eindelijk na afloop dat heerlijke, onbestendige gevoel gehad dat ik na iets bijzonders heb zitten kijken, chapeau heer Baker. En dat terwijl de eerste pakweg drie kwartier toch tegenvielen, The Florida Project heeft wel degelijk wat opstartproblemen. De sfeertekening van een te warm Florida in combinatie met het lome verteltempo en het aanvankelijk erg herkenbaar coming of age verhaal, lieten me aanvankelijk niet in hogere sferen belanden. Maar als na het eerste gedeelte er letterlijk wat vuur in het verhaal komt, wordt langzamerhand duidelijk dat hier op zelfverzekerde wijze wordt getracht via een ogenschijnlijk wat simplistisch verhaal relevante maatschappelijke thema's aan te snijden. En dat lukt dus wonderwel, echt zo'n film die een klassieke status kan krijgen, zo eentje die je later graag nog eens wil zien om te controleren of je iets belangrijks hebt gemist. Puik acteerwerk van allesdoener Dafoe, die hier als quasi strenge maar ook menselijke concierge indruk maakt. Daarnaast is Vinaite als de vreselijk irritante moeder hier bijna onmerkbaar erg goed, en ook de kinderkes zijn goed gekozen. Jammer alleen dat zij wat al te wijsgerig zijn voor die leeftijd en wat onnatuurlijke dialogen in de mond krijgen gelegd(maar dat hoort achteraf wellicht bij de metaforische bedoeling van de film). Intelligente, volwassen cinema.

Je ziet dat de twee hoofdrolspelers getalenteerd zijn en visueel is het ruim voldoende, maar dan heb je het wel gehad met de positieve punten. Dat het pure sciencefiction is had ook nog een aanbeveling kunnen zijn maar regisseur Davis doet te weinig met die insteek, iemand als Denis Villeneuve had waarschijnlijk nog wel iets moois kunnen maken van dit verhaal. Traagheid kan een functie hebben bij een filmverhaal maar omdat Foe voor de rest maar geen punt kan maken(wat zou men nou eigenlijk willen vertellen met deze story?) komt het op geen enkele manier binnen. In mijn jeugd was het geen aanbeveling als een film meteen zonder bioscooprelease bij de videotheek kwam te liggen, tegenwoordig geld dit ook voor streamingdiensten. Wel uitermate geschikt als alternatief mocht de slaappil in het ziekenfondspakket niet meer voorradig zijn: koste me ruim vier uur om de 110 minuten uit te zitten.

Luchtige misdaadkomedie, standaard niveau. Fijn om een keer te zien omdat sterren van weleer als Stewart, Baxter en Kennedy van de partij zijn, maar een hoogvlieger is het bepaald niet. Het verhaal is eigenlijk wat te zwak en tegen het einde ook totaal onlogisch. De humor zou moeten voortkomen uit het gegeven dat bijna alle personages excentrieke kantjes hebben, maar dat werkt helaas niet in alle gevallen. Te weinig lol en actie uiteindelijk en nogal gewelddadig voor die tijd.

Goede rol van de veelzijdige Kennedy als een foute politieman, Anne Baxter heeft een ondankbaar bijrolletje als een of andere gekke tante. Ook een piepjonge Kurt Russell is nadrukkelijk van de partij. Raar eigenlijk dat we worden veronderstelt te sympathiseren met een tot veertig jaar veroordeelde man met twee moorden op zijn geweten maar als hij gespeelt wordt door James Stewart kom je er nog mee weg ook.

Toch wel één van de slechtste films die ik dit jaar heb gezien.

Extra pijnlijk omdat de makers overduidelijk enig talent en lef hebben, maar niet weten hoe dit dan te verwerken tot een samenhangend geheel. Belachelijke en slecht uitgewerkte verhaallijnen, van een dermate niveau dat je het irritante gevoel krijgt dat men de spot drijft met de kijker.

Wellicht een aanrader voor degenen die op zoek is naar iets aparts, iets opvallends, want louter visueel is dit wel een opmerkelijk filmhuiswerkje. Maar de doorsnee kijker zal hoofdschuddend dan wel met gefronste wenkbrauwen kijken naar dit uiteindelijk mislukte, disfunctionele geneuzel.

Toch maar gekeken toen deze afgelopen weekend op RTL werd vertoond, maar ondanks dat mijn verwachtingen vooraf al niet hoog waren, viel het waarlijk niet mee. Rommelige, matte actiefilm die nog enigszins te doen is door de aanwezigheid van de populaire koppen van Rhames(als onopvallende bad guy) en Trejo(die de beste acteerprestatie levert, wat voldoende zegt over de rest). Seagal zelf speelt weer eens op zijn bekende wijze een irritante, filosoferende held. Hij is inmiddels te vadsig en te oud voor dit soort actie, en dan weer wel zo slim om hier een sidekick te hebben die de gevechten mag doen, maar redden doet dat deze ziel- en structuurloze actiefilm geenszins.

Toch wel een goede actiefilm geworden, had dit niet meteen verwacht. Brosnan en Chan zijn niet de allerbeste acteurs natuurlijk, maar kwijten zich hier behoorlijk van hun taak. Chan speelt eindelijk eens een serieuze rol en als hij de gekke bekken achterwege laat blijkt hij best te kunnen voldoen als de wraakengel Quan. Brosnan maakt onder regie van oude kameraad Campbell eindelijk weer eens een gedreven indruk, en zet de rol van schimmige vice-premier goed neer. Campbell houd het tempo lekker hoog en weet nog steeds hoe je een stevige actiescène zelfverzekerd moet vastleggen. Dat doet hij zo goed dat je bijna wil vergeten dat er wat onnodige zijpadjes worden ingeslagen waardoor het verhaal zelf af en toe ongeloofwaardig wordt. Geen perfecte film dus, het grimmige geweld wat bij tijd en wijle wordt ingezet is ook niet echt mijn ding, maar op zeker wel een enerverende kijkervaring, waar je niet onverschillig onder zal blijven.

Na drie Blair Witch films blijft het blijkbaar boeiend om een griezelfilm in een bos te localiseren. Een bos ook nog eens gelegen in Japan, waar ze niet alleen superieure horror movies maken maar ook een overvloed aan gekke mensjes en rare gewoonten hebben(zelfmoordbossen, levende dieren eten in restaurants), wat wel zo handig is voor dit type film.
Het mag duidelijk zijn dat The Forest geen originaliteitsprijs zal winnen, maar dat gezegd hebbende is het wel zo dat de film niet puur slecht is. Er zit geen goedkoop effectbejag in, maar er word serieus geprobeerd om suggestieve spanning op te wekken, en het eerste uur lukt dat redelijk. Daarna, als Sara gek begint te worden, loopt het behoorlijk uit de hand, en de laatste tien minuten zijn zelfs bespottelijk. Ook onlogische verhalen moeten nog iets aan logica overhouden wil het geloofwaardig zijn, maar het lijkt er op dat de heer Zada en zijn crew aan het einde behoorlijk van het (bos)padje af waren en niet meer wisten hoe ze een acceptabel einde moesten breien aan deze in potentie best aardige griezelfilm.

Integere film, iedereen heeft zichtbaar zijn best gedaan, maar echt goed is het niet. Hoofdschuldige lijkt me de toch ervaren regisseur Joffé, die blijkbaar een script heeft geaccepteerd met wat al te veel nutteloze verhaallijntjes, en daar verder weinig cohesie weet tussen te scheppen. Zo voegen de uitvoerige scenes in de gevangenis erg weinig toe, hebben we al veel vaker beter gedaan zien worden. Erg rommelig dus, tekenend dat dit deels waargebeurde verhaal met real life gebeurtenissen aangevuld is met enkele fictieve personages die gedeeltelijk dan weer gebaseerd zijn op echte personen(aldus de info bij de aftiteling)…..knap als je dit nog begrijpt. Bovendien is dit een echte praatfilm, die tegen het einde pas wat heftiger en dynamischer word, maar grote kans dat de meesten onder ons dan al mentaal zijn afgehaakt. Jammer voor Whitaker, onherkenbaar gegrimeerd als Tutu, want hij speelt zijn beste rol sinds jaren. Bana heeft de rol van gewetenloze crimineel in de bajes al eens eerder(en beter) gespeeld. Kwalitatief niet slecht, maar emotioneel kon The Forgiven me onvoldoende raken, dus van harte aanbevelen kan ik hem niet.

Sterke film toch, kon me van begin tot eind boeien. Keaton levert hier echt een tour de force, speelt eigenlijk een enorme eikel maar het knappe is dat ik me, tot een minuut of tien voor het einde ongeveer, eigenlijk niet kon irriteren aan deze meedogenloze man. Jammer van Keaton is wel dat hij maniertjes heeft, in de vorm van dat hij erg vaak een gekke bek trekt, waardoor je af en toe het gevoel hebt te kijken naar iemand die niet helemaal goed snik is. Hiermee doet hij zichzelf te kort want ook in The Founder levert hij qua power een topprestatie, waar andere bekende acteurs als Patrick Wilson en Laura Dern nauwelijks de kans grijpen of krijgen om iets van hun rollen te maken. In totaliteit gewoon een lekker lopende en goede film die naast de ontstaansgeschiedenis van McDonald's ook laat zien hoe hard het zakenleven vaak kan zijn.

Bijzondere film, die zeker een keer gezien moet worden. Creatief en slim maar ook pretentieus, is te merken dat Maoz iets gedenkwaardigs wil afleveren, en dat lukt bij vlagen. Er zitten een aantal briljante scènes in(de dansende soldaat, de schietpartij aan de grenspost, de uiting van het verborgen verdriet van pa ), die alleen al een kijkbeurt rechtvaardigen. Van de andere kant kent deze Foxtrot enkele trage momenten die niet altijd effectief zijn, en de wending aan het slot vond ik onnodig sarcastisch.
Bedoeld als aanklacht tegen een ieder elke oorlog denk ik, en in dat kader heb ik al veel betere en evenwichtigere films gezien, maar bovengemiddeld is dit zeker.

Slap aftreksel van Reservoir Dogs. Begint hoopvol met een inleiding die de wil uitstraalt om een goed verhaal te vertellen, maar na ruim twintig minuten begint iemand schijnbaar doelloos te schieten en dat gaat maar door en gaat maar door. Waar Tarantino in genoemde cultklassieker zijn personages een hart en een ziel gaf en zijn verhaal doorspekte met fraaie dialogen, komt Free Fire niet verder dan het humorloos presenteren van stripfiguurachtige boeven in combinatie met nauwelijks te volgen en ongeloofwaardige verhaallijnen. Daardoor raak je al vlug tureluurs van al dat zinloos geweld, en ergens halverwege was ik mijn nieuwsgierigheid naar de afloop van deze in opzet simpele actiefilm(wie gaat er dood, wie overleeft, wie wint?) al helemaal kwijt. Pluspunt is de grappige, goed getroffen jaren zeventig aankleding, maar met dat alleen maak je geen goede film. Tweede prent, na High-Rise, die ik zie van deze regisseur en de man heeft wel lef en je voelt aan dat hij wel wat kan, maar opnieuw komt het eindresultaat niet boven de middelmaat uit.

Sterk historisch drama, één van de betere films van 2016, wat mij betreft. Volmaakt of een meesterwerk is Free State of Jones zeker niet, daarvoor hebben de makers een tweetal opzichtige inschattingsfouten gemaakt.

Ten eerste wilden ze, in hun grenzeloze ambitie, wat al te veel informatie in de film stoppen, wat eerder verwarrend werkt dan dat dit het verhaal completeert. Ten tweede zit er een weinig effectief nevenverhaal in de film, over de problemen van een nazaat van het hoofdpersonage, wat dus totaal niets toevoegt aan de kern van deze vertelling,

Wat echter resteert is louter positief: schitterende beelden, fraai camerawerk, sterk spel van niet alleen McConaughey maar ook van de rest van de relatief onbekende cast.

Maar vooral een even mooi als gruwelijk verhaal, over een tijd, stukje geschiedenis en oorlog waar we slechts mondjesmaat films over zien. Goed dat de makers zich hieraan durfde te wagen.

Absoluut geen film voor tere zieltjes trouwens. Al in de eerste tien minuten word je gewaar dat men confronterende beelden niet schuwt, en die lijn word de resterende speeltijd vrij consequent doorgetrokken. Dus geen geschiedenisfilm die je gezellig met kleine kinderen erbij moet gaan kijken.

Kon me niet helemaal overtuigen. Goed dat er over deze gebeurtenissen een film word gemaakt, maar moet het zo conventioneel zijn als dit? Doet qua stijl en niveau denken aan een redelijke tv film, maar wie naar de rolbezetting kijkt verwacht net iets meer. Moore en vooral Page zijn goed als altijd, Shannon(dit keer als een normale jongen) en Carell degelijk maar weinig opzienbarend. De aanwezigheid van Moore, doet je welhaast automatisch denken aan Still Alice, waarin ze de aftakeling van een vrouw toch nog net wat subtieler en ingrijpender kon laten zien. Nipte voldoende, vooral de moeite waard voor degene die bovenmatige interesse heeft in het onderwerp.

Prima vermaak. met genoeg spannig en variëteit om dit een geslaagde bondfilm te vinden.

Door de aanwezigheid van de sinistere Lotte Lenya en de gevaarlijk ogende Shaw(zijn legendarisch treingevecht met Bond werd onlangs nog flauw gekopiëerd in 'Spectre'), werd de term Bondschurk een waar begrip. Een must see voor de liefhebbers.

Niet echt bijzonder. Het centrale thema aangaande een overspelige presidentskandidaat was in de jaren tachtig wellicht een hot item in de US, maar de ervaren regisseur Reitman(maker van toch sterke drama's als Juno en Up in the Air) kan dit keer niet de scherpte opbrengen om ons duidelijk te maken waarom dat eigenlijk zo was. Nauwelijks karakterisering, van Hart zelf(een onopvallende Jackman) kom je behalve zijn vermeend avontuurtje nauwelijks iets te weten, waardoor het bijna onmogelijk is om je in zijn situatie te verplaatsen en de identificatie met het verhaal voor de meeste kijkers achterwege zal blijven. Reitman kiest er dit keer liever voor om aan te tonen hoe virtuoos hij scènes in elkaar kan zetten, want de film bevat nogal wat massa scènes waarin veel mensen onder toezicht van een wild zwenkende camera nogal druk lijken te doen, allemaal zonder dat het iets wezenlijks toevoegt. Een kleiner, meer intiemer portret van deze man ware echt beter geweest. Nu kijk je naar de zoveelste film over gretige journalisten op zoek naar pakkend nieuws, maar dit keer wordt dat niet meer dan een hoop gedoe over niets. Toch een kleine voldoende want ik heb me niet verveeld, maar kwalitatief goed is toch wat anders.