Opinions

Wonderlijke film. Met veel interesse bekeken en me geen minuut verveeld. Verhaal is zo onwaarschijnlijk als maar zijn kan eigenlijk, en wordt derhalve een soort sprookje voor volwassenen. Redelijk resultaat, bij vlagen heel intrigerend, maar Wakefield had nog meer bijzonder kunnen zijn als regisseur Swicord het lef had getoond om hier en daar wat extra's toe te voegen. Hij registreert het gebeuren tamelijk recht toe recht aan, waardoor deze in potentie sterke art house film net niet prikkelend of uitdagend genoeg is. Cranston en Garner doen het goed, zijn echter wel het meest onwaarschijnlijk filmechtpaar sinds hele lange tijd, maar net als het bizarre en ogenschijnlijk belachelijke einde(was het niet veel mooier geweest als Wakefield aan het slot in stilte was vertrokken in plaats van weder te keren?, of wil men zo duiden dat de mens feitelijk erg egoïstisch is, en is dit happy end daardoor eigenlijk erg wrang?), stoort dat tijdens het kijken niet echt.

Tegenvaller, waarschijnlijk een tussendoortje voor Liman die geacht mag worden toch iets beters te kunnen afleveren dan dit matig werkje. Een film in een desolaat woestijnlandschap met slechts drie personages(waarvan die twee goed getrainde Amerikaanse soldaten trouwens wel erg domme, onlogische dingen doen) .....dan moet je al een sterk verhaal te vertellen hebben om dit aantrekkelijk te maken. En het moet gezegd dat het na een stroef eerste kwartier wat meer intrigerend word maar de verwachtingen die dan gaandeweg worden gekweekt krijgen een flinke dauw met de te gemakkelijk afgewerkte ontknoping. Deed me qua opzet denken aan Phone Booth en inderdaad Saw(met een totaal andere setting uiteraard) maar die films waren toch beklemmender. Overigens werd het ook niet mee als je vooraf hier de beschouwingen tot dusverre leest, zoals ik heb gedaan(niet slim), want het enigszins afwijkende, verrassende einde werkt niet echt goed als je weet dat er een verrassend einde aankomt.

Boek zal ongetwijfeld beter zijn dan de film. Vond het behoorlijk tegenvallen. Origineel uitgangspunt waar weinig mee gedaan word. Na het veelbelovende begin lopen de makers zelf tegen een muur op zou je kunnen zeggen. Beetje filosofisch getint wat op het grote doek vaak maar ten dele werkt, zoals hier ook eigenlijk. Roept een hoop vragen op, maar levert weinig tot geen antwoorden, waardoor je het gevoel krijgt dat de heer Pölsler en zijn crew er zich iets te gemakkelijk van af wilde maken. Wel adembenemende locatiebeelden van Oostenrijk. Als geheel een te taaie en saaie zit, voor een fantasyfilm gebeurt er veel te weinig om de kijkers te triggeren.

Zeker geen topfilm, maar voor de tijd dat hij duurt heb ik me toch redelijk vermaakt. Duizendpoot Arquette is de enige naam van faam, maar ook haar tegenspeler doet het goed in deze film over twee losers op zoek naar een beter leven. Je voelt op je klompjes aan dat dit niet gaat lukken maar toch is deze trip enerverend genoeg. Trouwens niet veel beter of slechter dan Rob the Mob, een prent uit 2014 die dezelfde thematiek behandeld.

Laat zich goed aanzien, maar viel me toch een beetje tegen. Met dit verhaal had Philips een dijk van een film af kunnen leveren maar daarvoor blijft het uiteindelijk te obligaat. Mist het venijn en de cynische humor van het vergelijkbare Lord of War. Deze War Dogs blijft te luchtig en zal alleen maar in mijn herinnering blijven door de laatste minuten waarin weer eens blijkt dat misdaad niet loont. Spijtig voor Teller en vooral Hill die uitstekend acteren, Cooper daarentegen krijgt nauwelijks de tijd om een volwaardige rol neer te zetten. Voldoende, drie sterren, hiermee hoef je je niet te vervelen maar dat is het dan ook wel.

Vandaag gezien in de bioscoop, geen slechte film, maar had op nog wat meer gehoopt. Als dit daadwerkelijk het slotdeel van een trilogie is dan blijven er nog wel wat vragen open, want wat deze film behandeld lijkt me maar een klein onderdeel van het grotere geheel. Jammer dat deze derde ook veel te lang is, van die 142 minuten had men makkelijk twee uur kunnen maken zonder dat er veel aan effectiviteit verloren was gegaan. Film komt dan ook te langzaam op gang, in het begin kwam men niet verder dan mooie aapjes kijken. Pas als Harrelson als bad guy opduikt wint deze War for the Planet aan emotie en noodzakelijke spanning. Mooie rol trouwens van Harrelson, ogenschijnlijk de beheersing zelf, met de blik van de apenoorlog die in in zijn ogen ligt. Is duidelijk dat hij geïnspireerd word door Brando hier, maar zijn monoloog richting Ceasar omtrent hoe hij zo is geworden was voor mij wel het hoogtepunt van de film. Compliment ook voor Serkis, dit was weer eens een pratende aap waar ik oprecht in wilde geloven. Flink wat spektakel op het einde, en visueel ziet het er weer geweldig uit. Opmerkelijk trouwens dat de makers er in dit deel zonder omwegen voor kiezen om de apen als "goed" en de mens als "slecht" neer te zetten(minus dat lieve, uiteraard blonde,meisje na). Eigenlijk voor het eerst in al die Planet films die ik heb gezien dat het perspectief van de apen zo nadrukkelijk positief centraal staat.
Al met al een goede(eerste deel) tot redelijke(tweede en derde deel) reeks films, maar het origineel uit 1968 blijft zijn unieke, monumentale status behouden, daar kwam men toch niet bij in de buurt. Wel een stuk beter dan de mislukte poging van Tim Burton uit 2001, dat zonder meer.

Had een mooie, venijnige anti oorlogsfilm kunnen worden, maar het resultaat is vlees noch vis. Geloof dat War Machine ook nog komisch bedoeld is, maar laat je niet voor de gek houden: zelfs als je liefhebber van de meer subtiele humor bent valt er niets te lachten. Anderhalf uur lang slap geouwehoer waarin McMahon centraal staat met slechtst een paar momentjes die de moeite waard zijn(de confrontatie met de Duitse journaliste Swinton, de mijmeringen met mevrouw McMahon over zijn mislukte huwelijk ), en het laatste half uur dan nog daadwerkelijke oorlogsvoering die al vlug word afgebroken want bij Netflix moet het niet te veel kosten en keurig braaf tussen de lijntjes kleuren. Grootste miskleun is echter Pitt zelf, want dit is één van zijn slechtste rollen. Hij overdrijft zijn rol schromelijk zonder ook maar een moment grappig te zijn, en haalt zo in zijn eentje de film flink naar beneden. Brad is geen natuurtalent en wekt vaak de indruk dat hij het uit zijn tenen moet halen, zo ook hier. Blijft een mooie man die ambitieuze, gedurfde keuzes durft te maken ,maar hier is hij de zwakste schakel. Wel sterke bijrol van Russel Crowe .

Mooi gemaakt, maar in zijn totaliteit niet echt mijn ding. Als ik hoor dat men een filmversie gaat maken van een game krijg ik spontaan kippenvel. Dan denk ik aan mijn filmjeugd toen vergelijkbare pogingen als Mortal Kombat, Super Mario Bros. en Street Fighter mij menige nachtmerrie hebben bezorgd: wat waren die films slecht! Vooral veel lawaai, gevechten, maar nauwelijk een verhaal of personages die het bordkarton overstijgen.

In dat kader moet ik toegeven dat deze Warcraft wel meevalt. Er zit zelfs enige echte emotie in het verhaal, wat wel zo lekker is. Neemt niet weg dat er ook genoeg momenten zijn dat je verveeld en lamgeslagen naar de zoveelste battle kijkt. Visueel ziet het er echter heel goed uit, zichtbaar met zorg gemaakt, dat moet je de makers nageven.

Gelet op het open einde en de titel van deze prent, zitten meerdere vervolgen in de planning, en dat lijkt me nou weer net iets te veel van het goede.

Echte film voor specifieke doelgroep: vechtlustige tieners, zullen we maar zeggen. Nog specifieker: vechtlustige tieners die het liefst vechten vanaf de playstation. De rest mag deze onzin gerust overslaan, voor hen is het al vrij vlug game over. Gemaakt volgens de regels en het ziet er af en toe best gelikt uit , maar in meerdere opzichten toch onder de maat: verhaaltje van niks, middelmatige actie, special effects die beter hadden gemoeten en een povere verzameling acteurs. Bond boef Bautista speelt hier een zeer saaie schurk, alleen bij hoofdrolspeler Shelton herken je wat talent. Ik gok dat we deze jongen ooit nog terug zien in betere projecten dan deze B film.

Klein maar fijn. Milde, prettige vertelling over een wat vastgelopen vader- zoon relatie die elkaar tijdens een trip naar Schotland weer herontdekken. Goed gespeeld ook door vooral Witte die een authentieke, sympathieke rol neerzet. Anderzijds gebeurt er niet zo gek veel in Waterboys, betoveren doet de film je nooit echt, maar de sfeer en herkenbaarheid maken dit toch een aangename kijkervaring. De muziek van the waterboys is op de achtergrond zeer nadrukkelijk aanwezig, dus mocht die soundtrack je aanspreken dan scheelt dat zeker bij de eindbeoordeling. Alles bij elkaar levert Westdijk hier één van zijn betere films af. Niet zo goed als Zusje, welke vooral inventiever en verrassender was, maar voor mij wel een eervolle tweede plaats binnen zijn oeuvre.

Vond het een echte prul, de waardering op IMDB(5.7) is echter relatief hoog, dus waarschijnlijk hebben we het niet begrepen.

Platgereden paden worden hier nogmaals belopen, en dan krijg je een hoop rommel. Slecht acteerwerk, een kwaadaardige geest(waarom zijn geesten eigenlijk bijna altijd kwaadaardig?) die er lachwekkend onecht uitziet, en een script dat je uitgebreid kunt samenvatten op een luciferdoosje. Kan zijn dat het parodie is, of satire, maar zelfs dan komt het niet over.

Eén van de slechtste spookhuisfilms die ik heb gezien, een vergelijking maakt zelfs the amityville horror films tot een ware klassieker.

Sympathiek aan Van Damme is dat hij altijd wel iets meer van zijn films probeert te maken dan een standaard actiefilm, helaas is hem dit met We Die Young niet gelukt. Gewoon middelmatig, ondanks dat er genoeg emotie zit in dit verhaal over twee jeugdigen die binnen hun uitzichtloze bestaan onvermijdelijk betrokken raken bij criminele zaken. JCVD, ouder en vermoeider ogend dan ooit tevoren, speelt feitelijk slechtst een grote bijrol als een getraumatiseerde oorlogsveteraan die de jongens wil helpen. Weinig te beleven al met al, met een einde wat veel vragen openlaat en te snel wordt afgerafeld. Matige regiekeuzes van Geller ook, de stukken waarin Van Damme flashbacks heeft aangaande zijn roerige verleden, voegen totaal niets toe aan het toch al middelcore verhaal.

Typische low budget tv film. Onbegrijpelijk dat deze tot dusverre nog vier vervolgen heeft gekregen ook. Dan zou je een duidelijke doelgroep vermoeden, alleen kan ik me daarbij geen goede voorstelling maken. Romantiek waar de zoetsappigheid vanaf druipt, wellicht iets voor voormalige bakvisjes die nooit volwassen wilden worden maar voor de gemiddelde kijker zal dit iets te voorspelbaar, humorloos en oubollig zijn. Wat ook niet meewerkt is het beroerde acteerwerk. In Amerikaanse voorbeeldfilms kom je naast een scherper script ook vaak steracteurs tegen die het niveau wat opkrikken, maar in The Wedding March zien we mensen van het kaliber Wagner, een man die zijn brood voornamelijk verdiende in eindeloos durende soaps als as the world turns en dat is hier terug te zien. De man doet zijn best maar is middelmatig en mist charisma, en dat geldt eigenlijk voor de hele film.

Erg grappige film, die doet wat hij moet doen: plezieren. Had mijn geloof in de Sandler van Nexflix wel een beetje verloren. Sinds de man ook getrouwd is maak hij brave films waarin de familie centraal staat en die vooral keurig politiek correct zijn. Maar zie, dit is dan de uitzondering op die bedenkelijke regel, want The Week Of is Sandler op zijn best. Hondsbrutale, sarcastische humor doen dit wat al te vaak vertelde verhaal opfleuren. Sandlers over the top humor moet je liggen, maar bij mij werkt het. Er zitten gewoon veel met opzet overdreven grappen in die je op deze unieke manier nog nooit gezien hebt, ga dat zien. Film duurt wel te lang voor een komedie maar er keren wat oude soldaten terug(Buscemi) voor een ditmaal grotere bijrol dus mij hoor je niet klagen. Zelfs Chris Rock is hier wat minder irritant dan normaal, en als dat geen aanbeveling is.....

Heb me er goed mee vermaakt. Zeker voorspelbaar, maar professioneel afgekeken van talloze Amerikaanse voorbeeldkomedies(zo'n film waar dan Sandra Bullock, Reese Witherspoon of desnoods Renee Zellweger de hoofdrol hebben). Continue grappig, zonder dat je in een deuk ligt, maar een prettige sfeer en de mogelijkheden die met name de provincie Zeeland geeft worden bijna optimaal benut. Verfrissend ook dat zo'n film nu eens niet door de heer Nijenhuis geregisseerd wordt met zijn arsenaal aan bekende Nederlanders die dan een typetje komen spelen. Veel minder bekende acteurs hier die het allen redelijk doen, Herbers als de leading lady voorop(hoewel dat onzeker pruillipje bij haar uiteindelijk wel wat gaat vervelen). De Nederlandse inzending voor een oscar, zal zo'n romcom hopelijk nooit worden want dan hebben we een serieus probleem in dit land, maar als een genietbare familiefilm kan ik Weg van Jou van harte aanbevelen.

Oei, flinke misser. Heb Zemeckis hoog zitten, de man heeft ons veel moois geschonken(Back to the Future, Cast Away, Roger Rabbit), maar dit is echt een van zijn minste. Een ongemakkelijk brouwsel over een in beginsel erg trieste man die zich na een schokkende gebeurtenis verliest in een fantasy wereld welke vervolgens weliswaar fraai zichtbaar wordt gemaakt maar voor de rest iedere samenhang en overtuiging mist. Zemeckis zelf verliest zichzelf ook in een overdaad aan niet ter zake doende special effects en had beter de acteurs wat meer ruimte kunnen geven om hun karakters cachet te geven. Nu blijft Hogancamp(een solide Carell, maar helaas ook niet meer dan dat) tot aan het einde een erg rare man met wie je maar niet de welverdiende compassie kunt voelen. Dat hij een groot deel van de film schaamteloos achter een onbereikbare liefde aanzit werkt ook niet mee, zijn boertig slotpleidooi in de rechtszaal is de bekende druppel in de emmer, weinig charisma dit karakter. Welcome to Marwen is een onevenwichtige chaos, neigt naar een echte flop, in ieder geval een onvoldoende op het rapport van een zeer gewaardeerde filmmaker.

Bovengemiddeld, met een fris basisidee, toch blijft na afloop het gevoel overheersen dat er nog meer had ingezeten. Materiaal namelijk voor een heuse cult klassieker, maar denk niet dat ik me Seven Sisters blijvend zal herinneren. Gaandeweg overheerst de gemiddelde actie en word het sterke sciencefiction gebeuren, inclusief de aanvankelijk goed geslaagde spanningsopbouw, wat te gemakkelijk aan de kant geschoven. Van Rapace weet ik nooit zo goed wat ik moet denken, best een goede actrice, echter zeven keer Rapace is voor mij echt wat te veel van het goede. Had een iconische rol kunnen zijn maar haar typetjes verschillen ook te weinig van elkaar om echt onder de indruk te raken. Onze landgenoot Marwan Kenzari doet het heel behoorlijk in een stevige, belangrijke bijrol. Kan best wel eens zijn dat deze jongen ons belangrijkste exportproduct voor de komende jaren is, ga zo door. Al met al redelijk maar geen film om de hele week mee door te komen.

Prima kleine film. Heb me vermaakt van begin tot eind. In Europa, en dan met name in Groot Brittannië, beheersen we het maken van authentieke feelgoodmovies(ditmaal zelfs met een vleugje zwarte humor) toch vaak tot in de puntjes. Meer dan in de VS waarin dit soort films vaak uit monden in vals sentiment.

Een echte aanrader, alhoewel de allerkleinste deze prent, gezien het lot van Connolly, beter kunnen overslaan.

Afgelopen week nog een keer, na 35 jaar, herbekeken, en ik moet zeggen dat ik deze film niet veel anders ervaarde dan tijdens mijn tienerjaren. Allen kan bij mij een flink potje breken, maar dit is waarlijk niet zijn beste werk. Enkele goede grappen, maar vooral meligheid troef en veel inside jokes die het toen goed deden, maar nu nogal flauw overkomen. Film oogt erg rommelig, maar dat was ook de bedoeling, niet bepaald een film waarin structuren worden nagestreefd. De dames zijn de absolute trekpleiser(met Andress als absolute koploopster), een verzameling vrouwelijk schoon waar zelfs de grootste geheelonthouder wild van word. Alleen zij al maken deze prent de moeite waard om bekeken te worden. En de titelsong is natuurlijk geweldig. Jammer dat Sellers het hier niet zo goed doet. Hij overdrijft mij net iets te veel, zijn momenten zijn soms pijnlijk onleuk, en Peter haalt daarmee dit in potentie schitterende verhaal toch wat naar beneden.

Kostuumdrama waarvan er in de jaren negentig vele van zijn gefabriceerd, voor mij was dit een van de minst bekende. Film word hier qua score tot dusverre wat ondergewaardeerd, vond hem zeker niet slecht. Verhaal word tameljk luchtig verteld(hoewel er aan het einde een aantal vreselijke dingen gebeuren), is langzaam maar niet saai en ligt niet zo zwaar op de hand als andere

producties uit dit genre, kent ook een vrij optimistisch einde. Aantal karakteristieke acteurs voor dit soort films(Bonham Carter, Mirren) zijn van de partij, zien er nog lekker jong uit en geven Where Angels Fear to Tread met hun aanwezigheid zeker wat extra's, maar de beste, meest aandoenlijke rol is voor de bij mij onbekende Guidelli die Mirren's naïeve, veel te jonge minnaar speelt.

Zeer vermakelijk weer in ieder geval, kijkt weer lekker weg en amuseert. Iets milder van toon, minder radicaal en luchtiger dan we van hem gewend zijn, en veronderstellingen die als feiten worden gepresenteerd zitten er inderdaad ook tussen, maar mag het? Het stemt allemaal weer tot nadenken, en geeft voer tot enige discussie, datgene waarvoor een goede documentaire eigenlijk bedoeld is. Prima werk weer van deze immer provocerende rasverteller, hopelijk mogen er nog vele van dit niveau volgen

Fey op de serieuze toer(en bij de aftiteling blijkt dat dit persoonlijke redenen heeft) doet het best aardig, maar de film is maar zozo. Uiteindelijk iets te weinig aandacht voor de oorlog, en met name in de tweede helft de focus wat erg veel op de romantische beslommeringen. Het is wel een film die mijn aandacht de volle speeltijd vast kon houden, dus slecht kan hij dan niet zijn, maar al kijkend besef je dat er toch veel betere films over oorlogsverslaggeving zijn gemaakt. Was verstandiger geweest om rising star Robbie meer screentime te geven(of zelfs de hoofdrol) want met haar relatief korte bijdrage zorgt ze in ieder geval voor wat levendigheid. Molina heeft een wat rare bijrol, en als je Thornton in je film hebt moet je hem ook beter gebruiken.

Beste wat je ervan kunt zeggen is dat het in ieder geval wel levensecht oogt, maar een eyecatcher die men zich tot in lengte van jaren nog herinnert is dit niet geworden.

Om één of andere reden had ik er vooraf(door mistroostig Detroit?, de vaak zeurderige McConaughey in de hoofdrol?)weinig vertrouwen in dat deze me zou aanspreken maar zie, White Boy Rick blijkt een alleraardigste misdaadfilm. Een lekker verteltempo, uitgebalanceerd gemaakt door een regisseur die precies weet wat hij wil vertellen, en het herkennen van de perfecte jaren tachtig aankleding is weer eens een waar feest. Het concept van een jonge gozer die betrokken raakt bij foute zaken, hebben we al vaker gezien, maar Demange weet het déjà vu effect knap te voorkomen door er een eigen touch aan te geven, geholpen ook door het bijzondere feit dat dit nog allemaal echt gebeurd is ook. Sterk spel van de gehele cast tot in de bijrollen, maar McConaughey verdient een extra vermelding, want zijn rol van betrokken maar amorele vader is echt één van zijn beste. Enige punt van kritiek: beetje geromantiseerd wellicht, en we worden geacht sympathie te gaan koesteren voor een wel erg foute dude, die tenslotte krijgt wat hij verdient. Maar wat zeuren we eigenlijk?, prima film, net geen topper maar gewoon goed.

Gisteren nog een keer de dvd bekeken, maar het blijft een goede film die de tand des tijds uitstekend heeft doorstaan. Verhaal is op zich nog niet zo heel bijzonder, maar het is vooral de weergaloos goede rol van Cagney, die deze film allure bezorgt. Wat was deze kleine man hier letterlijk waanzinnig goed, bijna ongekend. Ook mooi om ook hier weer te herkennen dat men bij oudere films de neiging om het verhaal te breedsprakig te vertellen vakkundig weet te onderdrukken. In White Heat geen overbodige anekdotes en omslachtigheid. De gebeurtenissen worden vliegensvlug in mooie beelden en camerabewegingen gevangen met voor de kijker ook nog enige ruimte voor eigen initiatief. Die werkwijze levert trouwens ook twee mindere fases op: Het hoe en waarom van de dood van Jarret's moeder komt tamelijk geruisloos voorbij(lees niet in beeld), terwijl dit toch een essentieel moment in de vertelling was. Had beter gekund. En het beroemde einde word eigenlijk wel erg snel afgerafeld en is voorbij voordat je er erg in hebt, duidelijk ook dat men toen nog niet zo'n groot budget had om een dergelijk spektakel in beeld te brengen. Maar dit zijn feitelijk slechts een paar details aangaande dit filmmonument wat iedereen gezien moet hebben.

In dezelfde mate als een moeder houd van haar pas geboren kindje ben ik gek op thrillers die zich afspelen in de rechtbank, dus om wellicht een objectiever beeld van de score te hebben moet u er bij mij een halfje afhalen. Ik vond het een ieder geval een prima film, met in de tweede helft een aantal wendingen die je absoluut niet ziet aankomen(je raad bijvoorbeeld never wie uiteindelijk de dader blijkt te zijn). Houten klaas Reeves doet het hier, na enkele misbaksels van films, redelijk als bewogen advocaat(hoewel zijn slome voice over niet had gehoeven). Zeilweger begint helaas steeds meer te lijken op de zus van Marijke Helwegen en moet langzamerhand tegen zichzelf in bescherming worden genomen. Gugu is een extra attractie en heeft talent, en zelf good old Belushi is van de partij om maar weer eens een morsige, onsympathieke vent te spelen. En de wat dikkere broer van Manuel Neuer levert ook een behoorlijke rol af, ondanks dat hij niet in de buurt komt van Edward Norton die in Prima Fear een vergelijkbare rol speelde. Wat mij betreft een aanrader dus.

Leuk formulewerk. Eens in de zoveel jaar komt dit type film weer eens voorbij. Enkele jaren geleden heette het inderdaad Meet the Parents, uit mijn tienertijd herinner ik me het hilarische What about Bob?, in de jaren zeventig van de vorige eeuw had je de heren Lemmon en Matthau die het patent hadden aangevraagd voor dit soort gein....Gewoon ondergaan en van genieten. Deze Why Him? vond ik dan weer een tikkeltje beter dan Meet the Parents omdat de chemie tussen de acteurs wat beter is en de humor niet te zoet maar af en toe lekker vinnig. Franco is geknipt voor dit soort rollen, niet mijn favoriet normaal gesproken maar hier heeft hij de lach aan zijn kont en zet hij simpelweg een sterke komische rol neer. Cranston doet niet zo veel bijzonders, fungeert meer als aangever maar komt er goed mee weg.

Weet waar je aan begint en je hebt gewoon een plezierige kleine twee uur. Wel de laatste tijd trouwens zelden een film gezien waarbij het einde zo snel en als een verplicht nummer word afgerafeld.

Was verrast om bij de aftiteling te zien dat Steve McQueen deze heeft geregisseerd, een man die met zijn typische stijl een aantal sterke films heeft gemaakt met een duidelijke eigen handtekening, maar er hier blijkbaar voor heeft gekozen een wat meer gangbare productie af te leveren. Widows is een heel redelijke, bovengemiddelde actiefilm geworden, maar wel de minste op het cv van McQueen tot dusverre, want qua vertelling laat hij het een aantal keren behoorlijk liggen. Het boek waarop deze film is gebaseerd zal waarschijnlijk heel complex zijn geweest, het script bevat stof voor wel vier verschillende films. Er worden nogal wat personages opgevoerd waarvan de diverse verhaallijntjes onbevredigend worden afgerond waardoor je na afloop met een aantal onbeantwoorde vragen blijft zitten. Die verassende twist aangaande Neeson voelde daarnaast ook niet bepaald lekker, niet echt een zinvolle toevoeging van de schrijver/regisseur. Sterke, intense hoofdrol voor Davis, ook Farrell kon me dit keer erg overtuigen als huichelachtige politicus en respect voor de hoogbejaarde Duvall dat hij er op zijn leeftijd nog zo een energieke rol uitgooit. Onderhoudende film, had absoluut beter gekund en wellicht beter gemoeten, maar amusant was het wel.

Best het aanzien waard, wel meer geschikt voor kijkers van middelbare leeftijd dan voor de jeugdigen onder ons. De toon van The Wilde Wedding is allesbehalve wild, maar vooral vriendelijk en luchtig, als je iets zoekt met veel venijn en vuurwerk kun je deze film overslaan en beter Festen nog eens bekijken. Anderzijds is het verteltempo dermate hoog dat je je niet hoeft te vervelen en een ander voordeel is dat het typisch Amerikaanse sentiment achterwege blijft. Ook een wat al te herkenbare opzet voor een komedie/drama, dat wel: zet een grote groep verschillende mensen voor een paar dagen bij elkaar voor een grote gebeurtenis(bruiloft), en laat de hilarisch bedoelde ontwikkelingen er dan maar op los....een methodiek die hier wel te weinig echt komische momenten oplevert, maar het enthousiaste, aanstekelijke acteerwerk(dit zijn echte mensen) maakt dat gedeeltelijk goed. Dertig jaar na Dangerous Liasons zijn Malkovich en Close hier weer herenigd, en het resultaat is redelijk bevredigend doch zeker niet zo gedenkwaardig als die klassieker. Stewart in spijkerbroek kon ik maar moeilijk aan wennen trouwens, en het zeer voorspelbare slotakkoord is een kleine afknapper. Ik wist al na tien minuten waar dit zou eindigen, en zal niet de enige zijn geweest.

Had gemakkelijk een saaie, nietszeggende film kunnen zijn maar door de bundeling van talent toch een zeer geslaagde 104 minuten. Dano, als acteur iemand die eigengereide keuzes durfde te maken, geeft door zijn intelligente regie dit te alledaagse verhaal wel wat meerwaarde. Bij het volgende project wel wat meer durf om de bestaande conventies te doorbreken, nu voel je als het ware dat er nog meer inzat dan het bovengemiddelde eindresultaat. Een eigen handtekening met nog meer brutaliteit ware nog beter geweest, vermoed ik. Hulde voor de acteurs, vooral Mulligan is goed als de vrouw des huizes. De onsympathieke ontwikkeling die haar personage doormaakt speelt ze naturel en geloofwaardig, dat heet acteren op hoog niveau. Goede film, maar niet eentje die je je over een aantal jaren nog kun herinneren.

Eentje die zeker gezien mag worden, dit speelfilmdebuut van deze jonge Duitse regisseur. Het eerste trage en vlakke half uur is even doorbijten maar als daarna plotseling de cruciale verhaalwending plaatsvind, en er aan het begrip doorbijten een diepere betekenis wordt gegeven, is het bij vlagen genieten geblazen. Zeer sfeervolle en ook redelijk stijlvolle fantasy, inhoudelijk misschien nergens vernieuwend, maar een vingeroefening die talent verraad en nieuwsgierig maakt van wat in de toekomst nog komen gaat van deze filmmaker. Powley is perfect gekozen voor de centrale hoofdrol, niet moeders mooiste hopelijk, maar een meisje om in de gaten te houden. Tyler was ooit wel moeders mooiste, is na de LOTR films bij mij wat uit beeld geraakt, maar speelt hier als de sympathieke sheriff een goede rol. Jammer dat de bekende en al decennia actieve bijrolacteur Dourif, hier in een belangrijke ondersteunende rol weinig indruk kan maken. Toch wel bovengemiddeld, aanrader voor de genreliefhebbers.