Opinions

Prima avonturenfilm al met al, die gaandeweg steeds meer begint te lijken op het beroemdere Mutiny on the Bounty verhaal(waar overigens in datzelfde jaar ook een remake van verscheen). H.M.S. Defiant moet het meer hebben van de sfeer, dialogen en sterke vertolkingen dan van het spektakel, wat voor sommige een teleurstelling kan zijn. Heb genoten van het solide spel van Guiness(geboren voor de rol van kapitein) en meer nog Bogarde(als zijn rivaal) die beide hun cruciale rollen genuanceerd en zonder overdrijving neerzetten. Jammer van het wat onwaarschijnlijke einde, waardoor de film als een nachtkaars uitgaat, scheelt toch een halve ster bij mijn eindoordeel.

Bovengemiddeld zeker, doch niet de absolute topfilm waar ik stiekem op gehoopt had. Gibson blijft een uitstekende verhalenverteller maar waar hij ons met Braveheart en Apocalypto als het ware liet kennismaken met een onbekende wereld, bleef die extra verrassing bij Hacksaw Ridge uit. Het eerste uur is zelfs erg conventioneel. Eerst uitgebreid een obligate love story die weinig tot niets toevoegt aan het eigenlijke verhaal, daarna de welbekende militaire opleiding met een wat merkwaardig gecaste Vaughn in een serieuze rol(je verwacht ieder moment dat hij een grap gaat uithalen). Vervolgens word de film gelukkig aanmerkelijk beter. Is dan ook duidelijk dat de passie en interesse voor dit project van Gibson lag bij de veldslag zelf. Werkelijk adembenemend gefilmd, pure klasse. Jammer dan weer dat het de laatste tien minuten over the top gaat en bijna belachelijk word. Je krijgt dan welhaast de indruk dat de Amerikanen deze slag uiteindelijk louter wonnen door de daden en aanwezigheid van de bijna heilig verklaarde Doss. Spiderman Garfield doet het trouwens heel behoorlijk in de hoofdrol, hoewel zijn rol af en toe wat te dik is aangezet. Ook ex terminator Worthington is verassend goed als de onverstoorbare leidinggevende, de onherkenbaar geschminkte Hugo Weaving als Pappa Doss is dan weer een voorbeeld van ongelukkige casting.
Al met al de moeite waard, maar dus niet het allerbeste wat die rare Gibson ons geschonken heeft.

De Coens hebben ons menig pareltje geschonken, maar daarnaast maken ze ook films die het net niet zijn. Dit is er één van de laatste, mindere categorie.

Het centrale onderwerp van Hail, Ceasar(een luchtige, wat cynische kijk op de Amerikaanse filmindustrie in de jaren vijfig), zal het grote publiek buiten de States al niet zo aanspreken. Daarnaast zijn de personage's en de humor niet zo scherp, venijnig of excentriek als we van de gebroeders gewend zijn. Wat als positief overblijft is de vakkundigheid waarmee dit tijdsbeeld word neergezet en een goede hoofdrol van Brolin.

De andere hoofdrolspeler, Clooney, begint trouwens een ouwe kop te krijgen en dan valt ook meer op dat hij eigenlijk maar een beperkte acteur is.

Je kijkt dus met respect doch afstandelijkheid, en vooral enigszins meewarig naar deze film.

Volgende keer dan maar weer wat beters.

Zo'n film waarvan je beter aan je dierbaren niet kunt vertellen, dat je er naar gekeken hebt.

Begin is mild, men probeert opzichtig een aandoenlijk sfeertje te creëren, met af en toe een grap er tussendoor. Alleen die grappen zijn dan zo slecht dat waarschijnlijk niemand ze herkent als zijnde een grap. De makers hadden waarschijnlijk in de gaten dat dit hem niet ging worden, en dus schakelden ze het laatste half uur over op een absurd portie geweld á la Tarantino, echter is dit dan wel de meest onleuke en kwaliteitsarme imitatie van Quentin die ik tot dusverre heb gezien.

Heel matige film dus. Beste wat je erover kunt zeggen is dat je je er niet mee hoeft te vervelen, en voor de dames die het leuk lijken om Fernhout de hele tijd in een onderbroek te zien rondrennen: dit is je ding(en bedenk dan dat dit ooit een begenadigd acteur was)!

Uiteindelijk toch zeker niet de slechtste Nederlandse film die ik ooit gezien heb(die eer blijft voorbehouden aan de Zeemeerman), maar hij staat wel in mijn top twintig van dit bedenkelijke lijstje.

Eindelijk weer eens een griezelfilm die er weer een beetje toe doet. Meer thriller dan horror, maar het op zich simpele verhaaltje is goed opgebouwd, de minimale settting word prima benut en bovenal: het is lekker spannend. Ik geef toe dat als de monsters tegen het einde prominent in beeld komen het meer oogt als kitsch dan pure kunst, maar al met al is dit is een filmpje dat je beter niet s'nachts alleen moet gaan kijken. Geslaagd voor dit examen heer Hardy.

Elfde Halloween film alweer, waarvan ik er tien heb gezien(alleen de vijfde uit de originele reeks heb ik gemist). Wat moet je hier over zeggen? Een goede film is het niet maar je krijgt welhaast op bestelling wat je verwacht eigenlijk. Ook Green blijft dicht bij de bron, en dat is ook wel zo verstandig want die enkele delen die dat niet helemaal deden(het verschrikkelijke Season of the Witch, de Zombie films) waren wel de minste uit de reeks. Het niveau van de klassieke eerste wordt met deze nieuwe uiteraard nergens gehaald, de typische muziek en het mysterie rondom het iconische personage Michael Myers blijft wel intact. Voor de rest wat nieuwigheden die weinig toevoegen: veel girlpower, Laurie heeft nu een volwassen dochter en een kleindochter, een inferieure opvolger van dokter Loomis is present. Relatief veel slasher in korte tijd, zo veel slachtoffers dat nog niet eens de tijd wordt genomen om de moordpartijen fatsoenlijk in beeld te krijgen. En een erg voorspelbaar script want het is dit keer wel erg makkelijk om te voorspellen wie aan het mes wordt geregen(zij die kenbaar maken niet te geloven in de mythe rondom Myers en/of degene met een verkeerde karaktertrek zijn de onvermijdelijke kandidaten). Middelmatig versie al met al, ook een tikkeltje minder dan de vorige delen met La Curtis in de hoofdrol, maar toch heb ik me wel anderhalf uur geamuseerd. Het einde laat niets aan duidelijk over, maar toch zeg ik tot ergens in 2023 Michael, bij je volgende herrijzenis.

Tegen het slaapverwekkende aan. De immer wat nerveuze Keaton en ruwe bonk Gleeson als romantisch duo is al onwaarschijnlijk, dat het script voorschrijft dat de twee eigenlijk meteen na de eerste ontmoeting als een blok voor elkaar vallen is zo mogelijk nog een grotere blunder. Om het geheel nog wat op te leuken wordt er aan het einde nog een heuse rechtszaak bijgehaald, dus de liefhebbers van scenes on court komen wellicht nog aan hun trekken. Gezegd moet ook worden dat er aan het acteren van de enthousiaste Keaton weinig mis is, maar ze wordt in de steek gelaten door de doelloze storyline, funest dat er werkelijk nergens ruimte is voor enige diepgang in de karakterisering. Keurig, braaf maar onopvallend filmpje, lijkt me eigenlijk uitsluitend geschikt voor een tamelijk bejaarde doelgroep die eens iets anders willen dan weer een avondje line dansen.

Toch wel een beetje mislukte, onbevredigende film. Na afloop heb je om meerdere redenen de neiging een barbertje te zoeken die je hiervoor kunt laten hangen, en ik kwam uit bij regisseur Johnny Martin. Je gaat bijna denken dat iemand met zo'n naam de nieuwe Alan Smithee zou kunnen zijn....al in de vijftig deze man en dit is pas zijn derde, maar ook nu weer beroerde film, het zou kunnen. Verder duidelijk dat de bedenkers van deze Hangman fan zijn van Se7en en hier een eigentijdse variatie op wilde maken. Ook hier twee politiemannen die tussen de regenbuien(en in een finale waarin het letterlijk dondert en bliksemt) een moordmysterie moeten oplossen. Urban(in de Pitt rol, lijkt wel alsof hij Brad zelfs probeert te imiteren qua stem en loopje), doet zichtbaar zijn best, maar is een dikkige, matig getalenteerde en weinig charismatisch acteur. Van Pacino(hier in de Freeman rol) ben en blijf ik altijd idolaat, en hoewel Al hier speelt op zijn routine, is hij toch moeiteloos het beste element van de film. Zijn zoveelste politieman, en een Serpico of Heat hoeven we niet meer van hem te verwachten, maar Ray Archer is in ieder geval een waardige rol, een man van vlees en bloed. Juffrouw Snow loopt en maar wat bij, rol van niets eigenlijk, maar het is prettige beeldvulling. Grootste boosdoener is echter het verhaal zelf. Hangt als los zand aan elkaar, zit vol met plotgaten, en na afloop heb je dan ook meer vragen dan antwoorden. Zoals gezegd: Martin is geen Fincher, en de uiteindelijke dader helaas zeker geen John Doe. Beste wat je van deze thriller(nou ja) kunt zeggen is dat je je er niet mee hoeft te vervelen, voor de rest vooral interessant als je er van houd om eens een lekker curieuze film te zien.

Bovengemiddeld. En dat is een surprise, want het Groundhog Day concept is inmiddels behoorlijk uitgemolken. Redelijk knap dat Landon er in slaagt daar toch nog een beetje originele variant op te bedenken dankzij een script met enige frisse, nieuwe ideeën. Zag onlangs bijvoorbeeld het vergelijkbare Before I Fall welke tegen het einde behoorlijk vastliep, maar deze Happy Death day blijft verrassen tot het einde en heeft dan ook nog een heuse moraal te bieden. Moet trouwens de eerste film waarin het basisidee(iemand beleeft dezelfde dag steeds opnieuw) plausibel en enigszins geloofwaardig wordt verklaard nog zien. Niettemin leuk filmpje om een keer te zien, meer een spitsvondige thriller dan horror misschien, maar was goed te doen.

Valt wel te waarderen dat de makers in ieder geval geprobeerd hebben qua verhaal iets anders toe te voegen aan het ook wel uitgemolken concept van de eerste film, maar het eindresultaat is toch niet overtuigend. De aangescherpte hilarische humor komt nogal misplaats over en geeft je als kijker het gevoel dat je dit niet serieus hoeft te nemen, wat tamelijk funest is omdat deze tweede ook nog eens een heuse thriller wil zijn. Onevenwichtig dus, en ondanks dat de vaart er goed inzit en het geen moment verveelt, kwalitatief eigenlijk ondermaats. Matige finale, 3d effecten die niets toevoegen en vooral afleiden, acteurs waarvan we waarschijnlijk nooit meer iets horen...….als dit horror anno 2019 is maak ik me ernstig zorgen aangaande het genre.

Ik hou wel van een stevige actiefilm, maar dit hysterisch gedoe, hoewel best vaardig gemaakt, gaat me te ver. Zag dat de film is geproduceerd door Timur Bekmanbetov, wiens hand duidelijk is te herkennen. Deze man maakte tot dusverre twee sterke actiefilms(Wanted, Nochnoy Dozor ) en viel daarna vaak in herhaling. Nu geeft hij zijn kennis door aan nieuwe Russische filmmakers, wat zo langzamerhand doet vrezen dat Poetin niet het enige gevaar is waar we voor moeten waken uit die richting. Hardcore Henry bestaat feitelijk uit een eenvoudig trucje(alles in de film word gezien vanuit het perspectief van Henry de actieheld ), wat niet lekker werkt, en na slechtst een paar minuten al flink gaat irriteren. Ondanks een overdaad aan in een moordend tempo gepresenteerd portie bloedvergieten welke zijn gelijke nauwelijks kent, nog tamelijk intelligent in elkaar gezet ook nog. Maar wat bovenal overheerst is dat je vooral vermoeid raakt van de ene na de andere te dik aangezette geweldsexplosie. De over the top bijrol van de normaliter bezienswaardige Copley werkt ook niet mee. Vraag is of de film niet beter was geworden indien Naishuller er voor had gekozen dit verhaal op een meer traditionele manier te vertellen. Ik denk het wel, eerlijk gezegd. En o ja, had Tim Roth de rol van die bad guy gekregen in plaats van die paar seconden die hij nu krijgt als Henry's pappa, dan had dat ook zeker geholpen.

Zal met een 7.0 tot dusverre toch een van de hoogste gewaardeerde films uit ons kikkerlandje op IMDB zijn ! Een zwijmelfilm bedoeld voor bakvisjes of zij die zich nog een bakvisje voelen. Voor volwassenen te klef en voorspelbaar, hoe het verhaal verloopt kun je zelf al van te voren uittekenen. Wat het nog enigszins draaglijk maakt is het enthousiaste spel van de voornamelijk jonge acteurs. Vooral het meisje wat Sam speelt(Stephanie van Eer) is echt een natuurtalentje, ik hou haar in de gaten. Van Duivenboden, u weet wel die van die boyband, valt niet door de mand, maar een echt grote acteur zal het niet worden.

Ach, je weet waar je aan begint als je deze gaat kijken, klaag dan ook niet achteraf . Wie op zoek is naar enige diepgang in een Nederlandse jeugdfilm moet gewoon op zoek naar een boekverfilming van mevrouw Slee.

Van al die Nederlandse romantische komedies met het woord hart er in de laatste jaren, gaat mijn eigen hart niet bepaald sneller kloppen, maar dat gezegd hebbende mag je verder wel stellen dat deze Hartenstrijd niet de beroerdste uit de reeks is. Geen goedkope humor en grappen ditmaal, maar een poging tot een heus doch voorspelbaar verhaal(al na vijf minuten weet je al wie elkaar gaan krijgen aan het slot), een verhaal dat tegen het einde overigens toch behoorlijk vastloopt. Zeker geen perfecte film, maar het helpt dat de hoofdrollen dit keer worden ingevuld door niet al te bekende acteurs, die zich goed van hun taak kwijten. Vooral Hoffman is op dreef, wel jammer dat Georgina Verbaan hier de meest overbodige bijrol van 2016 mocht spelen.

Toch een goede film die sterker begint dan eindigt. Eerste deel is heerlijk genuanceerd, zonder stereotypen en cliché 's wordt een realistische weergave gebracht van een afro gezin in het actuele Amerika. In het tweede gedeelte slaat Tillman helaas wat door en wordt opzichtig toegewerkt naar een positief en te sentimenteel slot. Dan mis je dan toch de wat ongepolijste visie en woede van een vroegere John Singleton of een Spike Lee aangaande dit soort mistoestanden. Vooral de moeite waard door de aanwezigheid van hoofdrolspeelster Stenberg, wat een natuurtalent! De film doet haar recht maar had absoluut nog beter kunnen zijn.

Prachtige film over het feitelijk trieste aftakelingsproces door Alzheimer, maar door de continue aanwezige humor blijft dit drama twee uur lang in evenwicht. Gewoon mooi, bij vlagen ontroerend en vooral erg grappig. Lachen met en relativeren van je ellende en toch proberen te genieten van het leven lijkt de boodschap van regisseur Schweiger, en dat werkt. Wel iets te lang en volgestopt met allerlei niets toevoegende liedjes. Nolte is hier op zijn best, wellicht omdat hij mag samenspelen met zijn 66 jaar jongere dochter(die nog een hoop kan leren qua acteren) en hier, na The Deep, ruim veertig jaar na dato herenigd wordt met Bisset. Een tragikomedie die aankomt. Te bizar voor woorden dat deze prent op IMDB tot dusverre zo laag scoort.

Bij de aftiteling wordt vermeld dat het boek over deze gebeurtenissen miljoenen mensen heeft geïnspireerd. Op zeker dat dit voor deze gezapige film niet zal gelden. Het gezin is de hoeksteen van de samenleving straalt dit project van regisseur Wallace van begin tot eind uit, dat samengevoegd met de religieuze ondertoon maakte het voor mij een nauwelijks te harden zit. De trouwe hond ogen blik van Kinnear, die hij anderhalf uur handhaaft, werkt ook al niet mee(technisch een goede acteur die echter altijd de verkeerde, tv film achtige projecten kiest). Zijn lieve, zorgzame vrouw en twee mooie kinderen(meisje en dochter uiteraard) maken het nauwelijks te harden beeld van goedmoedigheid en vroomheid compleet. Niet aan mij besteed deze propaganda en dan ben ik echt een redelijk gelovige katholieke jongen. Wel zeer leerzaam, en echt waar : onze lieve heer lijkt in het echt precies op de tekeningen die we van hem kennen, rijd in de hemel schijnbaar rond op een paard, en geeft kleine kinderen na hun te vroege afscheid persoonlijk een rondleiding daarboven....weten we dat ook weer.

Echt een curiosum dit, alleen daarom het bekijken meer dan waard. Werd na het grandioze The Deerhunter bij de release al vlug bestempeld als een artistieke flop en bleek ook commercieel een enorme tegenvaller voor Cimino. Tegenwoordig zijn er echter critici die dit betitelen als een moderne klassieker. De waarheid zal ergens in het midden liggen. Visueel en qua camerawerk tovert men werkelijk schitterende plaatjes tevoorschijn, de massa scènes zijn echt indrukwekkend en foutloos in elkaar gezet maar als verhalenverteller schiet Cimino flink tekort. Stroperig traag, veel kijkers zullen al zijn afgehaakt als Heaven's Gate in de tweede helft eindelijk interessant begint te worden. Overduidelijk dat de regisseur een bijna epische film in gedachten moet hebben gehad, wat het bij lange na niet is geworden en in dat opzicht is de film wel mislukt. Leuk om zo veel bekende acteurs te zien(waarvan de meeste als slachtvee worden afgeknald), maar echt overtuigend word er niet geacteerd. Kristofferson vond ik best ok in de hoofdrol(hoewel hij genomineerd werd voor een Raspberry), Walken is erg vlak, John Hurt speelt de vervelendste rol uit zijn loopbaan, Waterston is een plichtmatige booswicht en Huppert valt enkel op omdat ze met regelmaat in haar eva kostuum rondloopt. Jeff Bridges en Mickey Rourke zien er in hun korte bijrollen nog heerlijk jong uit en als je niet met je ogen knippert zie je ook Willem Dafoe nog door het beeld lopen. Zonde toch dat de pretenties niet volledig worden waargemaakt, maar toch is Heaven's Gate nog altijd iets beter dan wat je tegenwoordig gemiddeld aan films ziet voorbijkomen.

Niet zo beroerd als ik op basis van de recensies hier zou moeten denken, maar zeer middelmatig is het natuurlijk wel. Meyjes, ooit een golden boy die met Spielberg mocht werken, valt genadeloos door de mand als verhalenverteller want in De Held wil hij veel te veel in de blijkbaar anderhalf uur dat dit mocht duren stoppen. Een volwaardig familiedrama, beetje karakterstudie maar bovenal een spannende thriller moest dit worden, maar scoren doet het op geen van alle fronten. Film maakt derhalve een enorm rommelige indruk en je moet wel erg onder de oppervlakte kijken om er nog iets goeds in te ontdekken. Van de gerenommeerde cast blijft alleen de stoïcijnse Van Huêt overeind. Croiset(zelden een lompere vader gezien), Schuurmans(toch wel de meest domme schurk ooit in een Nederlandse film) en Hendrickx(denkt dat ze Penoza 6 aan het maken is) zijn hopeloos slecht. Een film waar ik vooral met verbazing heb naar zitten kijken, flitsend en stijlvol wilde het zijn, maar enige heldenroem gaat hier terecht aan voorbij.

Snap de positieve reacties hier totaal niet, misschien moet je zelf een crimineel zijn om dit te waarderen? Slechtste Nederlandse film die ik sinds jaren heb gezien, en dat wil wat zeggen want ik heb een hoop slechte gezien! Veel pretenties maar weinig talent bij de makers. Traag, nietszeggend, nergens interessant, gewoon mislukt dus. Een hoofdrolspeler die met steeds dezelfde blik overduidelijk de leegheid van zijn bestaan wil uitdrukken, maar hierbij vooral lijkt op een man die voortdurend in zijn broek heeft gepiest. De symboliek met de muizen in zijn huis is natuurlijk ook om te lachen, vooral omdat het word gepresenteerd als een buitengewoon slimme vonds. Als Dagelet in de slotfase uit zijn lijden word verlost ben je net als hem opgelucht dat het er op zit. Nooit geweten dat 79 minuten zo lang konden duren, wat een verspilling van tijd.

Uitstekend. Beste film van de Coens die niet door de broers zelf is gemaakt. Stijlvolle mengeling van misdaadfilm en road movie, overgoten met een westernsausje. Bridges is zoals gewoonlijk erg goed. Zo goed dat het net lijkt alsof hij dit personage op de automatische piloot neerzet, maar schijn bedriegt hier. Ook de soms onderschatte Foster levert puik werk, terwijl Pine wat vlak blijft. Het verbale slotduel tussen the Dude en captain Kirk is het beste op dit gebied wat we sinds Thurman/Carradine in Kill Bill 2 hebben gezien. Conclusie: net niet meesterlijk, daarvoor haalt Mackenzie te veel inspiratie uit ander werk, maar wel een film die ik iedereen boven de 15 met een gerust hart kan aanbevelen.

Niet zo slecht als ik naar aanleiding van de reacties verwacht had, anderzijds wel een niveau minder dan de vorige twee films. Was al tijdens de productiefase aangekondigd dat dit een andere Hellboy zou worden, meer in de richting van de harde cultstrip, en die voorspelling wordt ook waar gemaakt. Een lompe, bloederige actiefilm, met veel absurde humor en inside jokes die gedeeltelijk werken. Regisseur Marshall heeft met zijn vorige films een reputatie verworven aangaande iemand die van dik hout behoorlijke planken kan zagen, en hanteert die methodiek ook hier. Een echt goede film is het niet geworden, het contrast met de aanpak van Del Toro is daarvoor te groot. Waar die meesterverteller ons destijds bedrieglijk liet geloven dat de man met de hoorns herkenbare emoties had, is hij bij Marshall weer uitsluitend de wat onsympathieke, cynische anti held waarmee je je als kijker niet wil identificeren. Resultaat is een goed uitziende B film, waarbij het razende tempo niet echt zorgt voor de adrenalinekick waar op is gehoopt, en de betrokkenheid bij zoveel zichzelf niet serieus nemende onzin nihil is.

Had hier iets meer van verwacht, viel me wat tegen. Het tijdsbeeld werd uitstekend getroffen, de acteurs doen allen vreselijk hun best(bij enkele bekende koppen kwam de zachte g nochtans over als een mal accentje), maar het is lang een te literaire en emotioneel afstandelijke film. Pas in het laatste kwartier, als blijkt welk drama zich in de jeugd van Tiny heeft afgespeeld, kwam er wat meer passie en gevoel tevoorschijn, maar dat oogde uiteindelijk toch als mosterd na de maaltijd. Bovendien zijn bijna alle personages boers en onsympathiek wat niet meehelpt om je met een van hen te identificeren. Hoekstra doet het in de hoofdrol zeker niet slecht, maar dit was een rol waar ze meer uit had kunnen halen. Tiny is voor mij lange tijd een vreselijk irritante vrouw, in plaats van de helleveeg met de scherpe tong die was aangekondigd. Laatste film trouwens die ik nog moest zien uit de rij van vijf die dit jaar genomineerd waren voor een gouden kalf, en er zat wat mij betreft geen een bij die ver boven het gemiddelde uitkwam. Tijd dat we in dit landje weer een echt goede verhalenverteller vinden.

Merkwaardige mix van goede en slechte elementen. Begint als een wat ongenuanceerd portret over enkele lost souls uit de zelfkant van de samenleving(inclusief de immer wiebelende, dicht op de huid camera), iets waar onze zuiderburen(lees de gebroeders Dardenne) ook na Hemelrijken het onbetwistbare patent op blijven houden, en ontwikkelt zich naar het einde toe als een heuse mystery thriller. Enkele curieuze zaken zoals volstrekt mislukte accentjes, de bizarre stijlbreuk als Kelly(ongeveer tien minuten nadat ze gruwelijk is verkracht ) doodkalm een liedje inzet, wat vervolgens spontaan wordt meegezongen door de andere acteurs op een andere locatie, en aan het slot nog een verrassende maar totaal ongeloofwaardige who did it wending. Toch kijkt het al met al best lekker weg en kun je redelijk meeleven met de hoofdpersonen, wel meer geschikt voor kijkers die liever een stripverhaal lezen dan een goed literair boek . Goed spel van de beide dames in de hoofdrollen en ex psv'er Björn van der Doelen geeft een fraai stukje method acting weg als startpunt van een veelbelovende filmcarrière. Heb me niet verveeld, maar de koning te rijk voelen lukt je niet door deze Hemelrijken.

Geweldige, sfeervolle en lekker suggestieve griezelfilm. Wat mooi dat op het moment dat je als filmliefhebber aardig uitgekeken bent op de tegenwoordige eenheidsworst en na-aperij, iets fris en origineels voorbijkomt van een beginnend regisseur die qua sfeer en inhoud weliswaar citeert van andere grote films, maar daar duidelijk wel een eigen signatuur aan weet te geven. Zoals dat grote cinema betaamt merk je al aan de vele, wisselende reacties hier dat Aster iets bijzonders heeft afgeleverd, iets wat je niet onberoerd laat. Hereditary is een prent die in de loop der jaren ongetwijfeld nog aan status en aanzien gaat winnen, en zal uitgroeien tot een instant klassieker. Jammer wel dat de laatste minuten wat over de top gaan en de uiteindelijke climax te veel lijkt op een goedkope Lucio Fulci productie, anders had ik dit meesterwerkje de volle vijf sterren mogen geven. Speciale vermelding voor mevrouw Collette die gespecialiseerd lijkt in rollen in naargeestige horrorfilms, en hier op de toppen van haar kunnen speelt. Haar woede uitbarsting bij het avondeten is huiveringwekkend goed, ongeëvenaard! Kippenvelfilm die je niet mag missen.

Duidelijk de mindere in de onvermijdbare vergelijking met het sterke Anthropoid. Waar die film een realistische, ouderwetse nagelbijter was, is deze nieuwe versie van hetzelfde verhaal een maar deels geslaagde poging. Probleem is dat de makers van HHhH op twee gedachten hinken, en iets te veel in de film willen stoppen. In vergelijking met Anthropoid is hier veel aandacht voor het echtpaar Heydrich(degelijke rollen van Clarke en Pike, hoewel dat engels met accentje echt niet meer kan) maar die verhaallijn oogt wat incompleet en had beter in een aparte film behandeld kunnen worden. Bovendien waren dit natuurlijk hele slechte mensen, en dat komt in de vrij kritiekloze opzet veel te weinig tot uiting. De tweede verhaallijn, aangaande de Tsjechische verzetshelden, komt ergens halverwege wat uit de lucht vallen, en wordt vervolgens veel te vluchtig en tamelijk chaotisch uitgewerkt. Zal ongetwijfeld allemaal trouw zijn aan de inhoud en opzet van het boek waarop deze film is gebaseerd, maar als film werkt het niet helemaal lekker. Landgenoot Barry Atsma duikt trouwens nog even op om onopvallend als altijd een nazi neer te zetten, en waarom is een talent als Mia Wasikowska weggestopt in zo'n nietszeggende bijrol? Jimenez is er in geslaagd om een in potentie zo krachtig en belangrijk verhaal behoorlijk te verknallen en een zeer gemiddelde film af te leveren, geen aanbeveling voor zijn toekomstige projecten

Sympathieke, geslaagde film waarin vooral het tijdsbeeld ontzettend goed word getroffen. Hoewel er dan ook rationeel niet zo gek veel negatiefs over Hidden Figures valt te zeggen, moet ik wel aantekenen dat de film op mij persoonlijk niet dermate indruk maakte om hem tot de betere van 2016 te rekenen. Daarvoor kleurt deze brave vertelling me iets te veel tussen de lijntjes(waar was Spike Lee toen ze hem hier zo nodig hadden? ), en word het voor deze makers blijkbaar centrale thema rassendiscriminatie zo vaak op verschillende manieren herhaald dat het tegen het einde eendimensionaal gaat ogen en wat vervelend word. Uiteindelijk gewoon prettig, bovengemiddeld degelijk vakwerk, waarin er door Henson en Costner(sinds Batman word hij steeds beter in bijrollen) uitstekend word geacteerd. Beide zetten schijnbaar moeiteloos echte mensen neer.

Wie geïnteresseerd is in het verhaal van de eerste Amerikaanse astronauten(wat hier jammer genoeg als een bijzaak word behandeld) kan beter een blik werpen op The Right Stuff. Een film van Philip Kaufman die ik toch wat hoger aansla dan deze redelijke maar minder gedenkwaardige Hidden Figures.

Begint goed, maar loopt ergens halverwege helemaal fout. De makers lopen zichtbaar over van ambitie en ideëen, wat in den beginne, ondanks de beperkte locatie, leid tot enkele visuele pareltjes. Maar als vervolgens de personages zijn geïntroduceerd, en er een verhaal verteld moet worden gaat het hopeloos mis. Zelden de laatste tijd zo'n pijnlijk gerommel gezien als in de tweede helft van High-Rise. Zou trouwens best wel eens met opzet gedaan kunnen zijn door de makers, omdat men op deze manier de leegheid van deze samenleving wil laten zien, maar mijn conclusie is dat dit dan toch zijn doel volledig is voorbijgeschoten

Jammer voor Hiddleston die ik eigenlijk voor het eerst een behoorlijke uitstraling vind hebben. Irons doet zijn ding, maar de schmierende Luke Evans(dracula) moet op deze manier gaan vrezen dat zijn rol in speelfilms binnenkort is uitgespeeld.

Goed gemaakt, plezierige roadtrip. Met de wetenschap dat de ultieme film over Bonnie en haar Clyde al ruim vijftig jaar geleden is afgeleverd, ook wel een slimme zet om dit verhaal vanuit de andere optiek te vertellen. Costner en Harrelson hebben chemie(Woody wint de acteer tweestrijd op punten, altijd goed die man) en vormen zo de belangrijkste bindende factor om deze net wat te lange misdaadfilm goedkeurend te ondergaan. Degelijk en authentiek ogend(heerlijk die real life foto's bij de aftiteling), de slotscène haalt het uiteraard niet tegen het legendarische vuurwerk uit 1967. Opvallend ook is dat het personage van Hamer in de Artur Penn film nog een bloedfanatieke, eenzame jager was en hier wordt gedevalueerd tot een beschouwelijke, relativerende en welhaast met tegenzin zijn job doende smeris. Een Hamer die de man met de hamer is tegengekomen dus, meer iets typisch voor films uit de eenentwintigste eeuw, dan voor de tijd dat dit zich afspeelde lijkt me.

De avonturen van de Amerikaanse familie Flodder maar dan met een serieuze ondertoon. Leuk dat in het land van de onbegrensde mogelijkheden nu eens een film word gepresenteerd over een kansloze white trash familie, maar een goede regisseur als Howard had met dit gegeven toch iets beters moeten afleveren. Ik keek er bijna twee uur tamelijk onbewogen na, ook al omdat de casting weinig gelukkig was. Bij de aftiteling blijkt dat de gekozen acteurs weliswaar bijna perfect kunnen functioneren als de dubbelgangers van de real life personages, maar het was wellicht toch verstandig geweest om wat minder bekende spelers te selecteren. Met name Close lijkt meer een typetje, Adams speel technisch perfect en zou best wel eens beloond kunnen worden met de nodige prijzen maar haar personage is dermate onsympathiek dat ook bij haar de ergernis om voorrang streed. Blijft over de jongeling Vance en zijn liefje die nog wat willen maken van hun leven maar die worden tamelijk blue neergezet, waardoor je nergens het verhaal in word gezogen. Kleine voldoende dan toch, omdat de routine van Howard er voor zorgt dat het allemaal wel evenwichtig en enigszins realistisch blijft tot het einde. Had hij er de bekende scheut Amerikaanse sentiment over heen gegoten was het niet te harden geweest.

Had hier wel goede verwachtingen van, maar kwam bedrogen uit want Mihaileanu heeft zich voor de eerste keer eigenlijk behoorlijk vertild aan een project. Een qua vertelstructuur moeilijk te volgen film, die graag larger than life wil zijn, maar uiteindelijk een onbevredigende indruk maakt. Verschillende verhaallijnen die dan aan het slot samen moeten komen, maar indruk maakt het nooit ook al door de overspannen hoofdrol van Jacobi, nochtans normaal een goede bijrolacteur. Hij steekt hier veel energie in zijn aandeel, maar zijn rol van hyperpositieve en excentrieke ouderling wordt net als de film zelf al snel vermoeiend en vervelend. Merkwaardige keuzes ook, zo voegt de denkbeeldige vriend Gould eigenlijk totaal niets toe. Zelfs een bekwame actrice als Arterton krijgt nauwelijks de kans om iets te maken van haar cruciale rol. Een curieuze film derhalve die maar al te duidelijk wil betoveren, maar omdat de makers wat te veel hooi op de filmvork nemen nauwelijks kan imponeren.