Opinions

Enerverende film. Pluspunten waren de schitterende locatieopnamen en een aantal zinderende actiescènes waarbij Amsterdam nog nooit zo effectief gebruikt is(sorry, Dick). Helaas stoorde ik me er wel enigszins aan dat de humor soms echt absurd was(zoals bijvoorbeeld de flasback scènes over hoe de beide helden vroeger hun vrouwen hebben ontmoet). Het was soms dermate over de top dat je ging denken dat de makers de kijker niet echt serieus nam. Verder was het geweld soms buitensporig(zelfs in de slotbeelden zie je man als brandende fakkel door het beeld lopen). Je doet er dus goed aan om je vooraf te realiseren dat dit echt meer een komedie met een knipoog is, en niet zozeer een serieus te nemen actiefilm(qua opzet een beetje als de Nederlandse film Vet Hard). De film is gewoon wat onevenwichtig, want op sommige momenten neemt men zich plotseling wel erg serieus, daarom voor mij geen absolute topper maar wel een onderhoudende kijkervaring. Jackson en Reynolds, waren, zoals te verwachten viel, goed op dreef. Oldman speelt voor de driehonderdste keer een gemeen boefje en doet dat wel weer goed en Salma Hayek heeft een totaal ongeloofwaardige, te dik aangezette bijrol die dan wel weer aansluit bij de wat geforceerde luchtigheid die The Hitman's Bodyguard blijkbaar wil tonen.

Je krijgt wat je verwacht, niet beter of slechter dan de eerste. Allowell, vond hem persoonlijk iets meer te pruimen dan de eerste, waarschijnlijk omdat ik nu was berekend op de vaak knettergekke humor. De grappen gaan bewust vaak over the top, zie je niet vaak bij een blockbuster en bij het origineel was dat erg wennen, nu ging ik makkelijker mee in die vreemde vorm van satire. Filmreeks met wel een eigen stijl zou je kunnen zeggen: morbide humor, vette actie en het verhaal van niks word opgeleukt door fraaie settings(Na Amsterdam is het nu uitgebreid tijd voor Athene en Italië). Men neemt zichzelf totaal niet serieus, en dat is tricky want de kans dat je als kijker dan ook afhaakt is groot, maar toch gebeurde dat niet en dat is wel weer knap. Reynolds en Jackson zijn een goed, op elkaar ingespeeld duo, de grotere rol van Hayek had niet gehoeven want ze weet weinig tot niets toe te voegen aan haar eerste bijdrage. Banderas is een kleurloze schurk en Freeman heeft een bespottelijke bijrol, maar wat geeft het? Genoeg schijtlol voor ruim anderhalf uur slim gemaakte hersenloze onzin.

Redelijke film. Zal in die tijd wel een topper zijn geweest, met twee grote sterren aan boord, maar de tijd heeft deze Holiday wat achterhaald. Oogt wat toneelmatig, enkele flitsende dialogen worden afgewisseld met matte sequenties en de laatste 10 minuten zijn wat ongeloofwaardig met een wel erg abrupt einde. Dat je toch een bevredigend gevoel overhoud, zal dan toch vooral de verdienste zijn van de charismatische hoofdrolspelers, vooral Hepburn is op dreef.

Begint als een sterk, intens sociaal drama maar schakelt al snel over naar een soort detective story die niet helemaal werkt. Op haar zoektocht naar waarheid en dader komt Alison(goede rol van Agron) iets te vaak in aanraking met verwikkelingen en personages die zomaar uit de lucht lijken komen te vallen, waardoor je niet zozeer met spanning maar meer met verbazing dit alles gadeslaat. Regisseur Corkle heeft zich duidelijk wat vertilt, en blijkt moeite te hebben een coherent verhaal te vertellen. Dat is jammer, want qua cameravoering en enkele op zichzelf staande scènes laat hij zien wel degelijk talent te hebben. Volgende keer iets beters dan maar, dan deze wat ongemakkelijk ogende filmhuis productie. Een herkansing heeft hij wel verdiend.

Slechte film. Alvorens hieraan te beginnen had de regisseur beter een cursus hoe een samenhangend verhaal te vertellen kunnen volgen, want een grotere warboel dan dit heb ik lange tijd niet gezien. Film is volgepropt met meestal onsympathieke personages die plotseling en ongemotiveerd opduiken en vaak snel weer verdwijnen. Enige mogelijkheid tot wat noodzakelijke feeling krijg je daardoor nauwelijks. Zitten ook harde, vaak groffe momenten in, maar omdat de cohesie vaak ontbreekt, bekijk je het meer met verbaasde weerzin dan dat je er de lichte opwinding bij voelt die de makers voor ogen hadden. Typerend dat de cast bestaat uit acteurs die lang geleden tijdelijk op de A lijst stonden maar tegenwoordig in de vergetelheid zijn geraakt. Deze zielloze film zal die status niet weer verbeteren. Overslaan dus.

Vond hem leuk, grappig. Puristen die enorm fan zijn van Sherlock Homes kunnen dit beter overslaan, maar hé dit is een komedie. Dit is gewoon ongecompliceerde kolder, weinig subtiel allemaal, maar af en toe iets waar goed over is nagedacht. Plezierige lachfilm, af en toe erg flauw, soms best scherp. De droogkloot Ferrell is altijd wel goed in dit soort producties, Reilly een goede aangever, en veel bekende en met de hoofdrolspelers bevriende gezichten in de bijrollen. Doet wat hij moet doen deze film, beter dan de geforceerde schijtlol van de laatste Holmes films met Robert Downey jr. of zoiets banaals als Without a Clue, al zullen niet veel mensen dat met me eens zijn, denk ik.

Tykwer maakt geen slechte films, ook deze kon er goed mee door, hoewel het wel iets minder is dan we van hem gewoon zijn. Verhaal is flinterdun en simpel, en het kan helpen als je iets ouder bent, want deze traag lopende vertelling is niet te vergelijken met Cloud Atlas of rennende Lola's. Hanks in een film van Tykwer vond ik een verrassende keuze, en achteraf ook niet helemaal de juiste. Hanks is een goede maar door en door Amerikaanse acteur, die de neiging heeft zijn rollen net iets te dik aan te zetten, zo ook hier. Bij Tom Tykwer vertellen de beelden echter het verhaal, en is het geen toegevoegde waarde dat acteurs dan neigen naar overacting. Hanks komt er op basis van zijn professionaliteit net mee weg, maar er zijn zat acteurs die de wanhoop en wezenloosheid die dit personage in den beginne moet uitstralen, beter kunnen weergeven.

Desalniettemin voor mij toch een geslaagde film, vooral omdat de regisseur ook hier weer over elk filmshot heeft nagedacht en er zichtbaar iets eigens aan wil toevoegen, waardoor dit kalme, sympathieke werkje toch als iets bijzonders aanvoelt.

Zwaar onvoldoende. Als je een film met Reese in de hoofdrol bekijkt, weet je eigenlijk van te voren dat het licht materiaal is, maar zo slecht als hier was het nog nooit. Lees dat het als een komedie bedoeld is, maar kan me geen enkele leuke grap herinneren. In plaats daarvan een soort familiefilm, die zelfs voor de kerstdagen inhoudelijk te leeg en te flauw is. Funest voor Home Again is dat er een sfeer van geforceerde gelukzaligheid rondom hangt die je gaandeweg behoorlijk gaat irriteren. De ideale schoondochter en haar twee schatjes van dochters die samen gaat wonen met drie keurige ideale schoonzonen, en dat was het wel, hoe verzin je het? Erg jammer voor het talent van Witherspoon die ook hier weer enthousiast haar best doet, maar ik vrees na deze flop dat het de laatste keer is dat ze in dit soort films de kar mag gaan trekken.

Kan net door de beugel, voldoende, maar niet zonder mankementen. Hendrikcx en Bervoets passen goed in hun rollen, maar hun karakters en motieven blijven lang vaag, waardoor de film venijn mist. Ook het einde is erg abrupt, je hebt niet bepaald het gevoel dat dit verhaal al is afgelopen(was het geld op?). Als dit een eerbetoon moet zijn voor Mees lijkt het me niet helemaal geslaagd, die pretenties worden niet ingelost.

Op papier een leuk en dapper idee om aan de hand van een gewaardeerde best seller eens een film te maken over een wereld die wij als Europeanen nauwelijks kennen, maar de van dik hout zaagt men planken aanpak van de altijd weinig subtiele regisseur Frankenheimer is de grootste sta in de weg voor een prettige kijkervaring. Een erg lauw en zeer vrouwonvriendelijk verhaal ook met een bedenkelijke karakterisering van de Afghaanse bevolking, waar de verdienstelijk en intens acterende Sharif en zijn filmvader Palance(in het echt scheelden ze maar 13 jaar) nauwelijks iets aan kunnen veranderen. Frankenheimer, die dit wel als één van zijn betere films beschouwt, zoekt het hier veelal in nogal goor effectbejag en bombast(met als dieptepunt het volkomen onrealistisch amputeren van Sharif's been) en vergeet emotie en geloofwaardigheid toe te voegen. The Horsemen wordt nog enigszins gered door een aantal op zichzelf staande, spectaculaire scènes, zoals een paardenrace, een fraai geschoten gevecht tussen twee rammen en een idem dito dierenstrijd tussen twee kamelen(of waren het nou lama's?), maar een goede film kun je dit met de beste wil niet noemen.

Films waar in de titel gerefereerd wordt aan een Dr. Seuss verhaal vallen toch wel tegen. The Grinch, The Lorax, Cat in the Hat........allemaal over the top animatie vaak, met bizarre verhaallijnen die voor de kinderen net wat te moeilijk zijn om te volgen en voor volwassenen te excentriek om aan te spreken. Ook deze Horton is geen uitzondering op die regel, hoewel dit door de uitstekende animatie en de sterke stemmencast(Carrey gaat weer helemaal los en ook Carell doet het goed) wel een stukje beter is dan de genoemde, mislukte films. Niettemin me nu voorgenomen om de volgende verfilming aangaande deze dokter aan me voorbij te laten gaan, de moed opgegeven dat dit ooit nog iets wordt.

Bijzondere, maar ook wat merkwaardige filmervaring die qua stijl goed aansluit bij Coopers vorige drie films. In een tijd dat alles maar steeds vlugger moet, neemt deze man zich de tijd om een echt verhaal te vertellen, en die vermeende traagheid werkt ook nu weer wonderlijk goed. Niet alles is functioneel en Hostiles had best een kwartier korter gekund zonder aan kracht te verliezen maar wat overheerst is dat heerlijke gevoel dat dit wel puur film is, zo eentje die je absoluut op een groot bioscoopscherm moet ervaren. Een western die inhoudelijk soms voorspelbaar en old school oogt, maar met moderne technieken is vervaardigd waardoor je een soort Dances with Wolves voor een nieuwe generatie krijgt. Aangrijpend, menselijk en bij vlagen ook gruwelijk. Setting, Camera- en acteerwerk is fantastisch, bijna tot in de perfectie. Bale en Pike zijn zeer goed gekozen voor hun rollen, en spelen intens en vanuit hun kracht. Geen film voor lieden die op zoek zijn naar een snelle hap, maar wel Coopers beste film tot dusverre, maakt nieuwsgierig naar wat de man nog verder in petto heeft.

Was in de jaren tachtig een goede film geweest, met een flinke bioscoop release waarschijnlijk, maar tegenwoordig leggen we de lat wel wat hoger. Soort mix van Speed en Blown Away, alleen kwalitatief een niveau minder dan die twee. Heb me er wel mee geamuseerd, een film hoeft niet per se goed te zijn om te onderhouden, maar het is een no brainer, met net wat te veel explosies. Ach, wie de booswicht is zie je niet aankomen, dat is dan positief. Jammer dat de acteurs zo matig zijn. Mel speelt op de automaat, hoofdrolspeler Dillon heeft nog niet de helft van het talent van zijn broer Matt, zijn immer overdreven mimiek blijft een bron van ergernis. Je bent Hot Seat vlug vergeten, weinig kans dat ook maar iemand deze bij zijn all time favorites zet, maar dit is het soort meuk waar Mel Gibson tegenwoordig het patent op heeft en in vergelijking met zijn andere films de laatste jaren viel het me nog enigszins mee.

Bizarre film, erg apart en op zich wel creatief bedacht maar het continue naargeestige sfeertje maakte dat ik het toch niet optimaal kon waarderen. Zeker wel stijlvol, riekt wat dat betreft naar de Sin City films, maar qua verhaal tegen het einde toe ook wel voorspelbaar. Lijkt nog het meest op een verfilmd stripverhaal, maar dan wel een strip die niet door het grote publiek gelezen zou worden. Op één of andere manier heb je nooit het gevoel dat erkende sterren als Foster en Goldblum in dit soort werkjes thuishoren, en hun acteerwerk komt dan ook deze keer wat onwennig en weinig opzienbarend over. Krachtmens Bautista en vooral de spectaculaire femme fatale Boutella lijken wat meer op hun plaats, en geven Hotel Artemis met hun bijdrage in ieder geval nog wat glans. De slappe booswicht Quinto(Spock uit de Star Trek reeks) valt daarentegen hopeloos door de mand. Uiteindelijk van gemiddeld niveau deze gewelddadige thriller, had meer in gezeten.

Qua fundering best een aardig huisje, doch qua inrichting hadden Von Trier en zijn Jack een betere smaak moeten tonen. Altijd veel waardering voor deze regisseur, probeert altijd controversieel te zijn en levert lekker provocerende projecten af(Dancer in the Dark en Idoterne behoren tot mijn favorieten voor immer), maar deze keer werkt het niet helemaal. Een gruwelijk portret over een alledaags ogende maar gruwelijke man(een redelijke Dillon, maar had beter gekund), zou eigenlijk voor de nodige kippenvel of nadenk momenten moeten zorgen, doch die blijven, bij al dat kunstzinnig gedoe, eigenlijk uit. Te mooi om waar te zijn vaak, en veel nieuws over de thematiek aangaande seriemoordenaars heeft Von Tier helaas niet te melden. Redelijk ingehouden eigenlijk en een gebrek aan realisme vooral, welk tegen het visueel fraaie aparte einde zelfs een beetje bespottelijk wordt. Typerend voor de film dat het beste moment(als Jack een agent te slim af is, en op de vlucht slaat met achter aan zijn auto het lijk van een slachtoffer vastgeknoopt ) een hilarische lach of ik schiet scène is...….zal vast de bedoeling niet zijn geweest. Meest opvallende is het schijnbaar ondankbare bijrolletje van Uma Thurman, bijna een parodie op haar iconische rol van The bride.

Redelijke kinderfilm, kleine voldoende van deze volwassen vent . Met Roth, Black en Blanchett aan boord krijg je meteen hoge verwachtingen, die niet helemaal worden waargemaakt. Met name de regisseur, waarschijnlijk ingehuurd om het wat excentrieker en griezeliger dan gebruikelijk te maken, krijgt of pakt de ruimte niet om zijn eigen stempel te drukken, waardoor deze productie voor een ieder boven de vijftien behoorlijk kan tegenvallen. Jack en Cate doen het echter best goed in de hoofdrollen en het kereltje Vaccaro is goed gekozen. Jammer dat de climax, waar anderhalf uur nadrukkelijk na toe wordt gewerkt, wat al te snel is afgerafeld, niet zo spectaculair als gehoopt. Uiteindelijk allemaal toch wel braaf. Geen absolute topper dus, maar als je eens wat anders zoekt voor de naderende kerstdagen dan alweer zo een voorgekauwde animatiefilm, kan dit best werken.

Films met droogkloot Will Ferrell spreken me altijd wel aan. Dit is niet bepaald zijn beste, maar heeft wel een aantal leuke momenten. Wel zo prettig dat de humor hier voornamelijk bestaat uit het in het absurde trekken van een in beginsel heel herkenbaar, menselijk verhaal en dat er weinig goedkope, aanstootgevende poep- en piesgrappen inzitten. Dat gaat althans lange tijd goed, maar in de tweede helft komt toch bovendrijven dat het verhaal wat zwakjes is om anderhalf goed mee te vullen en word The House steeds chaotischer en fragmentarischer. Dan komen er ook een tweetal zogenaamd grappige maar erg bloederige scènes voorbij die mij de wenkbrauwen deden fronsen, en meer geschikt waren voor een volbloed horrorfilm. Zeker niet voor al te jonge kinderen dus. Merkwaardig trouwens dat een bekende acteur als Jeremy Renner zich heeft laten strikken voor een onbeduidende rol van enkele minuten, waarin hij ook weinig komisch talent laat zien. Maar al met al een voldoende voor deze in opzet aardige komedie. Volgende keer wel een sterker script voor Will. Nog één keer zoiets moois als Stranger Than Fiction of desnoods Anchorman, dat verdient ie.

Toch een film van gemiste kansen, van net niet. Anderzijds heb ik me ook geen moment verveeld, ondanks dat je al halverwege beseft(en dat wordt tot aan het irritante einde volgehouden) dat er behoorlijk wat gaten in de plot zitten en dat het derhalve kwalitatief beter had gemoeten. Eerste half uur is niettemin ijzersterk, met een heerlijke controverse tussen de uitstekend acterende Whitaker en zijn filmschoonzoon James(blue spelend als immer), in combinatie met de lekkere mysterie sfeer ging ik er eens goed voor zitten. Maar dan blijkt hoe langer hoe meer dat Rosenthal wat te veel hooi op zijn vork heeft genomen, en niet meer weet wat met hij met dit hooi precies aan moet. Je ziet een volkomen richtingloos verhaal aan je voorbijtrekken, zaken worden aangestipt en personages worden opgevoerd zonder verdere afwerking, onbevredigend tot en met voor degene die graag een compleet geheel zien. Raar om anno 2018 een film te zien die visueel goed oogt ,maar verhaalinhoudelijk dan weer zo onvolledig en slordig overkomt. Er zit basismateriaal in voor wel drie aparte films, beter geweest om hier een serie van te maken denk ik. Conclusie: Netflix mag het spectrum film wel iets serieuzer nemen, dit oogt meer als een afhaalmaaltijd die je na de eerste hap al snel bent vergeten.

Had vooraf weinig verwachtingen van de film maar deze viel uiteindelijk heel redelijk uit. Nog niet eens zozeer een vrouwenfilm of een comedy trouwens, maar meer een prent over de complexiteit van liefdesrelaties in het algemeen. Je bekijkt het allemaal met een glimlach in plaats van een schaterlach.

Er zitten best wat rake, herkenbare momenten in How to be single. Oogt allemaal levensecht, zelfs Wayans speelt hier een beheerste, naturelle rol. Negatieve uitzondering helaas is mevrouw Wilson die voor de 241ste keer eendimensionaal hetzelfde personage speelt. Word deze vrouw nooit moe van zichzelf? Maar dat zelfs zij niet bovenmatig gaat irriteren geeft aan dat het voor de rest wel goed zit.

Niet zo best, net geen draak van een film maar veel scheelt het niet. Vermoeiend vooral, zo een film die je eigenlijk al weer vergeten bent als je de zaal uitloopt. Redelijke animatie en prettig herkenbare stemmencast, maar zwak verhaaltje zonder veel nieuwe elementen. Bovendien zullen diegene welke de eerste twee hebben gemist er weinig touwtjes aan vast kunnen knopen. Positief is wel dat het merkbaar de laatste is van wat dus waarschijnlijk als trilogie bedoeld is. Had niettemin beter niet gemaakt kunnen worden, dit clichématig en tamelijk futloos gebeuren.

Voldoende, maar beetje onevenwichtig, misschien moet je een wispelturige vrouw zijn om deze helemaal te begrijpen. Tempo van de film is prettig snel en strak en er zit veel humor in, maar bij tijd en wijle is die humor zo lomp en plat dat hij contrasteert met de serieus bedoelde kant van Huisvrouwen Bestaan Niet. Wat helpt is het zelfbewuste spel van de twee dames in de hoofdrol, met name van Van de Wijdeven. Ook Van Houten is goed maar ze zit wel dicht tegen een typetje aan. De mannen in de film zijn wel erg klunzig en kluchtig, goed te merken dat dit geregisseerd is door een zeer geëmancipeerde vrouw. Al met al de moeite waard mits je af en toe een oogje dichtknijpt. In ieder geval een stukje beter en gedurfder dan die lopende bandachtige romantische komedies waar we in Nederland de laatste jaren mee worden overstelpt.

Blijft aanmodderen met films van Cage, zo langzamerhand de acterende variant op Ed Wood. Je weet het van te voren maar toch trap je er telkens weer in, omdat je tegen beter in blijft hopen. Ook dit is een tweederangs productie. Rommelig verteld verhaal, zeer matig geacteerd, slordige onwaarschijnlijkheden(er worden ten tijde van deze sf film al dertig jaar geen auto's meer geproduceerd zo word verteld, derhalve rijd men massaal rond in exemplaren die dan al veertig tot vijftig jaar oud zouden zijn) en bovenal de allure van een dertien in een dozijn actiefilm uit de jaren tachtig van de vorige eeuw. Een sterretje voor de moeite en een sterretje voor het onorthodoxe einde maar goedkoper dan dit kan eigenlijk haast niet. Een mislukte poging tot film maken van ene Rob W. King die nooit een kroonprins zal worden.

Een hevige innerlijke strijd gevoerd of ik deze film nou drie of drie en een halve ster moest geven. Uiteindelijk, na intensief overleg thuis, gekozen voor dat halfje extra. Het verhaal van een oude knorrepot die wordt opgescheept met een babbelziek jongetje hebben we eigenlijk al iets te vaak gezien. Wat het bijzonder maakt, naast de vaak prachtige beelden van de natuur, is de immer aanwezige, af en toe krankzinnige maar bovenal grappige humor waarmee dit wordt verteld: echt leuke en originele grappen worden hier vertoond. Wel is het zo dat die bizarre humor soms in contrast is met de rest van de film. Ik bedoel: het oogt niet als een volbloed komedie, de toon van de filmt is vrij serieus en die humor komt dan soms uit de lucht vallen, voelt net alsof het dan in de verkeerde film is geraakt. Maar los daarvan: klein filmpje, maar zeker de moeite waard.

Enerverende, bij vlagen heel spannende actiefilm toch wel, heb genoten. Wel de logica op zij zetten en niet veel waarde hechten aan geloofwaardigheid, want bij sommige scènes en gebeurtenissen krabde ik wel even over mijn hoofd, maar wellicht is het de kracht van deze film dat je daar pas achteraf concrete vragen over hebt. De suspense en het ongemakkelijke sfeertje wat vaak zo typerend is voor een movie die zich afspeelt in een duikboot wordt hier niet optimaal benut, maar dit is waarschijnlijk ook niet de intentie van de makers geweest. Menige van de vaak harde vechtscenes spelen zich dan ook af aan land, gewoon een energieke actioner afleveren lijkt me bij Hunter Killer de primaire doelstelling geweest, en dat is gelukt. Butler is geknipt voor dit soort rollen, en ook hier een betrouwbare rots in de branding. Oud bond schurk Toby Stephens heeft ook een mooie bijrol als een niet te slopen rouwdouwer. Jammer wel dat oscarwinnaar Gary Oldman niet wat kieskeuriger is bij het kiezen van zijn rollen, want zijn overdreven dik aangezette bijdrage als een schreeuwerige leidinggevende is het toch net niet, en daarmee derhalve één van de weinige dissonanten in een film die levert wat hij pretendeert.

Toch wel eentje die zorgt voor acceptabel kijkplezier. Verwacht geen ingewikkelde intrige, maar een rechttoe rechtaan thriller, in feite één lange achtervolging met veel actie van gemiddeld maar genietbaar niveau. Worthington(die ooit doorbrak in een Terminator film, en nu eigenlijk een herhaling van die rol geeft) oogt wat lusteloos, en wekt weinig emotie los, maar de vlotte regie van Mostow zorgt er voor dat je je niet hoeft te vervelen met deze hapklare brok.

Ik kwam uit op een zesje(drie sterren). Voor zo'n groots opgezette productie, toch wat teleurstellend. Kreeg niet echt binding met het verhaal.

Waarschijnlijk omdat er in het tweede gedeelte wel erg veel special effects worden toegepast, pas eigenlijk niet zo bij een oorspronkelijke sprookjesvertellingl. Verder word er regelmatig gerefereerd aan snow white, maar de dame zelf komt niet meer in beeld, en dat is toch een gemis.

Met de personages kun je ook nauwelijks meeleven doordat de rollen wisselvallig worden ingevuld. Hemsworth is degelijk, en Theron als booswicht zelfs voortreffelijk in een kleine rol. De pijn zit hem bij de dames Chastain en Blunt. Chastain speelt veel te serieus, de hele film door een stak gezicht, zonder emotie. Blunt moet het tragische figuur uit dit verhaal invullen, maar slaagt daarin maar gedeeltelijk. In de scenes samen met Theron word ze pijnlijk van het doek gespeeld. Gelukkig zijn er nog wat aardige bijrollen(de dwergen), die wat broodnodige humor inbrengen.

Al met al een stuk minder dan het eerste deel. Wat mij betreft doen ze er goed aan geen tweede vervolg uit de hoge hoed te toveren.

Zeker geen vervelende film om een keer te zien, maar als je wat beters te doen hebt moet je het hiervoor niet laten. Kwalitatief in geen enkel opzicht hoogstaand: acteerwerk, karakterisering, special effects, camerawerk...….het had allemaal echt beter gekund, waardoor je als kijker uiteindelijk emotioneel vrijwel nergens betrokkenheid bij het toch potentieel sterk verhaal krijgt. Nochtans doet hoofdrolspeler Rheon het met zijn intense blik vrij goed en verdient daarmee hopelijk een kans in betere films. Milo Gibson(een zoon van) lijkt me geen groot talent en heeft weinig uitstraling. En mevrouw Martini loopt hier uitsluitend rond om met haar romantische avontuurtjes het te statische verhaal wat op te leuken(wat nog redelijk werkt ook). Een letterlijk ouderwets ogende oorlogsfilm van de B categorie, acceptabel als je een kritisch oogje dichtknijpt, maar deze Poolse helden hadden een sterker eerbetoon verdient.

Zwakjes. Heeft echt in alles de allure van een B film(en nog niet eens een beste), raar dat dit in de bioscopen word gelanceerd. Meer heist dan hurricane, de storm blijft keurig op de achtergrond(zodat de beroerde special effects ook niet zo opvallen). Ben wel een liefhebber van een stevige film over een orkaan, (ik was die ene die Into the Storm best goed vond), maar hier is de vluchtige hand van The Fast and the Furious regisseur Cohen iets te nadrukkelijk aanwezig: snel gemonteerde, overdreven en ongeloofwaardige actiescènes, en aan het einde een heuse autoachtervolging....popcornfilm voor een publiek dat het niet interesseert dat de popcorn nergens naar smaakt, en zich dus ook niet stoort aan de drekkleuren waarin een en ander gegoten is. Als klap op de vuurpijl ook nog het meest slechte acteerwerk wat ik dit jaar tot dusverre gezien heb. Grace, die irritante dochter uit Taken, is hier zichtbaar nog de meest getalenteerde en dan weet je het wel. Met name de schurkenrollen worden vuig en eendimensionaal neergezet, ook zonder relativerende humor ook. Bezint eer je hier aan begint.

Remake van Bedtime Story en Dirty Rotten Scoundrels, maar dan met het vrouwvolk in de hoofdrollen. Een kwestie van smaak wellicht, maar vond hem leuk, ondanks het nadeel dat als je de eerdere versies hebt gezien precies weet hoe het met de zwendelpraktijken waar de film overgaat afloopt. Beide dames hebben er zin in, en hun zichtbare energie werkt aanstekelijk. Hathaway heeft de uitstraling en klasse van een jonge Audrey Hepburn, eigenlijk is ze te goed voor een komedie van gemiddeld niveau, maar je wil het haar makkelijk vergeven. Wilson is niet zo irritant dan normaal, heb me minder aan haar liggen ergeren dan aan het overdreven gedoe van Steve Martin in de versie uit de jaren tachtig. Jammer dat er ook in The Hustle een aantal scènes zitten die net wat over the top en daardoor onleuk zijn, haalt de eindbeoordeling toch met een halve ster omlaag Anderzijds zitten er een aantal bijna briljante nieuwe grappen in(die camouflage praktijken aan het begin en einde zijn gewoon erg grappig). Een niet erg subtiel maar grappig verhaal blijft, het niveau van de vorige versies wordt net niet gehaald, maar voor een avond ongecompliceerd vermaak kan dit best werken.