Opinions

Als dit een pilot is, dan denk ik niet dat er ooit een tv serie op gaat volgen want het is een vrij zwakke film. De charme van de serie uit de sixties was dat men een perfect evenwicht vond tussen de goed geschreven avonturenverhalen en een luchtige, bijna nonchalante sfeer. Deze nieuwe update ligt nogal zwaar op de hand met een gortdroge en humorloze actieheld, een erg grimmig verhaal waarin logica vaak ontbreekt, en actiescènes waaraan valt af te zien dat het allemaal niet te veel mocht kosten. De creatieve armoede word verder vormgegeven doordat de makers hebben getracht het personage Simon Templar hier wat meer een smoel te geven door fragmentarisch zijn jeugdjaren te behandelen, waarbij het bijna op de lachspieren werkt dat The Saint blijkbaar precies hetzelfde heeft meegemaakt als die andere kruisvaarder voor gerechtigheid: Batman/Bruce Wayne. De ultieme Saint, Roger Moore, duikt nog heel even op in een ondankbare bijrol(zou wel eens kunnen dat dit officieel zijn laatste optreden in een film is geweest), met als pijnlijk effect dat je er louter aan word herinnert hoe goed de serie wel niet was in vergelijking met deze ondermaatse versie.

Oei, dit was een beroerde film zeg. Nog gebaseerd op ware gebeurtenissen ook, maar het wordt met zo'n verschrikkelijke zelfgenoegzaamheid gepresenteerd, dat de kans groot is dat je een bezoek aan de tandarts als minder eng zult ervaren. Als ware het een bijbel les van een paar eeuwen geleden wordt ons hier twee uur lang door de strot geduwd dat de wereld bestaat uit goede, vergevingsgezinde mensen die zorgen dat de iets minder goede mensen weer betere mensen worden, wat helaas bepaald geen goede of betere film oplevert. Enig positieve is het sterke spel van Hounsou die met veel waardigheid een oude wijze, Clarence Seedorf achtige kleurling mag spelen. Knap dat hij dit, ondanks al het gerommel om hem heen, zo goed en onverstoorbaar doet. Zellweger is zeurderiger dan ooit en ziet er ook raar uit. Kinnear is normaal altijd goed te doen, maar loopt hier onverklaarbaar de hele tijd met een strak gezicht rond terwijl rondom zijn personage toch de meest erge dingen gebeuren. Tsja, en dit is dan inderdaad zo'n film waar in het laatste gedeelte weer iemand ongeneselijk ziek word, en we vervolgens het hele rouwproces inclusief de onvermijdelijke begrafenis en nazorg uitgebreid mogen meemaken.....subtiliteit is een woord dat in de wereld van regisseur Carney niet voorkomt. Overslaan dit, kippenvel op de allerslechtste manier.

Wat mij betreft geslaagd, beter dan verwacht eigenlijk. Is gewoon een degelijk verslag van hoe destijds in Irak oorlog moest worden gevoerd. Bedrieglijk rustig leek het aldaar, maar het gevaar en de vijandigheden lagen constant op de loer. Die boodschap wil Coimbra overbrengen met Sand Castle denk ik, en het resultaat is bevredigend en ligt dicht bij de realiteit. Hoult doet het verrassend goed in de hoofdrol als de angstige soldaat die in den beginne liever vandaag dan morgen naar huis terugkeert, maar gaandeweg toch emotioneel betrokken raakt bij de gebeurtenissen. De moeite waard.

Sandler kon bij mij best wel een potje breken, zijn altijd wat lompe humor en simplistische komedies spraken me op zich wel aan. Alleen, als ik zijn cv bekijk, moet ik concluderen dat sinds 2008 de vrije val is ingezet, zijn films worden steeds braver, moralistischer en schrikbarend veel langer. De man is in 2005 getrouwd, heeft nu leuke kinderen, en de rebel heeft plaatsgemaakt voor een keurige huisvader die films wil maken welke de kids ook mogen zien. Zie hier wat het huwelijk met je kan doen, als je niet oppast.
Deze Sandy Wexler is het voorlopige dieptepunt, nog slechter dan het beruchte Jack and Jill. Er valt bijna niets te lachten, Sandy zelf is niet meer dan een irritant en fantasieloos typetje welk derhalve pijnlijk onleuk is en de lange lengte van de film suggereert dat men pretenties heeft die nergens worden ingelost. Humoristisch hoogtepunt van de film is als Sandler de lichtknop per ongeluk steeds aan en uit zet(een spoiler die ik derhalve niet ga verraden!), dan weet je wat het niveau is waar we het over hebben.
Wat een misser, zelfs de vele bijrollen van zijn bekende vriendenkring(alleen Steve Buscemi is zo slim om zich niet meer lenen voor deze ongein) werkt averechts. Pleit niet voor Netflix dat men blijkbaar een verbond heeft gesloten met deze komiek op zijn retour. Zonde van mijn tijd helaas, deze Sandy Wexler.

Bij vlagen zeer beklemmende thriller/karakterstudie. Strak geregisseerd en sterk geacteerd. Geen meesterwerk, daarvoor is het te weinig vernieuwend(deze mannen worden op dezelfde manier gek als Nicholson in the Shining), maar op zeker gewoon goed. Zelden iemand gezien met zo'n markant uiterlijk als de acteur die Kurt neerzet, trouwens. Is Boris Karloff herrezen?

Wel jammer van dat abrupte einde. Midden in het verhaal houden we er mee op, er blijven derhalve nog wat vragen over. Maar ja, ook daar zal bewust voor zijn gekozen. Zo houden we tenminste nog wat ruimte om te discussiëren over het hoe en waarom.

Voor mij een echte flop. Mevrouw Stardust is vermoedelijk een lekker, gekke tante die een lekkere gekke film wilde maakte maar het resultaat is ondermaats. Komische horrorfilm wil dit zijn maar komisch wordt het nergens, en griezelig is deze moderne update van Rosemary's Baby ook op geen moment. Wel behoorlijk wat slecht in elkaar geflanste gore, en opzettelijk maar onleuk en dus irritant acteerwerk. Als je zo graag over the top wil gaan, doe het dan goed. De makers nemen het publiek en zichzelf niet serieus dus waarom zouden wij dat dan wel moeten doen?

Behoorlijk goed, maar niet zo goed als ik op basis van de gewonnen prijzen en de lovende recensies had verwacht. De dicht op de huid camera methodiek die hier weer eens van stal is gehaald is cruciaal hoe je deze film ervaart. In den beginne met de scènes in de gaskamer en bij het cremeren werkt het in al zijn afschuwelijkheid zeer effectief. Later begint het trucje te veel een trucje te worden wat niets meer toevoegt. Het leid af van het afgrijselijke verhaal welk op zichzelf al genoeg potentie heeft om ons blijvend kippenvel te bezorgen. Moedig en gewaagd maar niet helemaal geslaagd dus, deze keuze.

Wat resteert is een film met fragmenten die je niet snel zult vergeten: het ijzingwekkende begin, een nazi die op wel erg pijnlijke wijze zijn medemens kleineert, de wezenloosheid van Saul zelf die alle gevoel voor realiteit kwijt lijkt en de briljante gefilmde eindscène niet te vergeten.....Allemaal momenten die niet makkelijk te verteren zijn, en het eindresultaat ver boven het gemiddelde uittillen.

Animatie voor volwassenen, zeker niet voor de kinderen. Veel seksgrappen, vulgair woordgebruik, afgehakte hoofden en uiteenspattende lichamen....Dat klinkt voor sommige misschien nog leuker dan dat het is want over de grote lijn is Sausage Party eerder belachelijk dan leuk. Het verhaaltje(levensmiddelen in de supermarkt krijgen bewustwording en komen in opstand tegen de grote boze mens) is echt kinderachtig, de grappen eromheen missen meestal subtiliteit en scherpte. Geloof me: U en ik hadden dit scenario ook in record tijd kunnen schrijven op een druilerige zondagmiddag. Rogen en zijn vriendenclub waren met het melige This is the End duidelijk beter op dreef. Los van de wel zeer geslaagde animatie: sla deze toch maar lekker over.

Niet al te beste oorlogsfilm, hadden ze sterren als Mitchum en mister Columbo Falk hier niet voor weten te strikken, dan was deze Anzio ongetwijfeld in het verdomhoekje terecht gekomen waar deze Italiaanse hutspot eigenlijk ook wel thuishoort. Met name het eerste uur gebeurt er nauwelijks iets interessants. Voor wie het zo lang uit kan houden zitten er in het tweede gedeelte in ieder geval nog wat spannende scènes aangaande een mijnenveld en de confrontatie met een scherpschutter waardoor je je als kijker in ieder geval nog kunt amuseren met de vraag wie van de zeven overgebleven soldaten uiteindelijk de finish gaat halen. Leuke beelden van Rome aan het einde nog, maar met het vertellen van een sterk filmverhaal heeft dit weinig te maken.

Film die aantoont dat je niet altijd een sterk plot nodig hebt om te overtuigen. Ogenschijnlijk een verhaal zonder kop en staart, met een te abrupt einde ook, maar toch vooral een story over ouderwetse vriendschap. Vol met gedenkwaardige en warme momenten, gespeeld door twee acteerkanonnen die tegenwoordig hun weerga niet meer kennen. Eigenlijk de enige film van legende Pacino die ik nog niet had gezien, komt naar mijn weten zelden voorbij op tv, dus de dvd maar gekocht en ik heb geen spijt.

Ook Hackman is trouwens fenomenaal, wat jammer voor ons dat de man jaren geleden besloot om te stoppen met acteren en te genieten van zijn pensioen. Lijkt overigens inderdaad erg op het meer bekende Midnight Cowboy, maar Scarecrow vind ik op punten net iets beter. Meer to the point, en de chemie tussen de twee leads nog net even doeltreffender dan in de film van John Schlesinger.

Vooral een matige wraakfilm, die tevens een karakterstudie wil zijn aangaande een man die gebukt gaat onder de mislukkingen uit zijn verleden en op zoek is naar boetedoening en verlichting. Regisseur Ku probeert dus wat veel in zijn film te stoppen, waardoor dit als een haastige, halfslachtige poging tot iets moois oogt. Het weinig subtiele spel van Cage, die in ieder scène zielenpijn wil laten zien, werkt ook niet mee. Logica is ver te zoeken: Carver die zonder veel moeite enkele van zijn oude makkers omlegt, maar tegen het einde besluit om de grootste boef te laten lopen. Voorspelbaar is het wel, indruk maakt het nooit.

Prima film, humoristische horror die derhalve valt te vergelijken met Shaun of the Dead, en dan vind ik deze zelfs leuker. Verhaal word in een hoog tempo verteld, en de excentrieke grappenmakerij sprak me zeer aan. Regisseur Landon gaan we in de gaten houden, want die heeft overduidelijk talent.

Aardige filmpje, ook helaas met nogal wat raakvlakken met de huidige actuele wereldsituatie. Zoveelste variant aangaande wetenschappers die de geheimen van de grote boze zee gaan ervaren, maar men slaagt er toch in om wat eigen elementjes toe te voegen. Weinig gore en vrij rustige vertelling zonder veel spektakel eigenlijk, maar wel met een paar kippenvelmomentjes. Vrij onbekende cast waarvan Corfield als de wat onsympathieke, wereldvreemde heldin het best goed doet, de twee bekendere namen uit de rolbezetting, Scott en Nielsen, leunen erg op hun routine.

Beetje frustrerende film dit. Hier had een klein meesterwerkje ingezeten, maar dit is helaas geen kunst geworden maar pure kitsch. Van Sant is een regisseur die geen pikant onderwerp schuwt, iemand die risico durft te nemen, en daarom mijn sympathie heeft. Maar mede door de hoge inzet mislukken zijn films soms behoorlijk, zo ook nu.
The sea of trees laat vooral een zee van ruimte onbenut om ons een pakkend verhaal te tonen.
Slechtst een scène van een minuut of tien kon men mij meeslepen en enigszins ontroeren, namelijk als de zieke Watts beter word verklaard, en vervolgens het leven laat bij een ongeval. De rest van de film bekijk je onbewogen en werd hierboven al treffend weergegeven met de term onecht. Aan de acteurs heeft het niet gelegen. Maar dit is dan ook geen acteursfilm geloof ik, maar een auteursfilm, en dus kunnen de we schuld van dit falen zonder gewetensbezwaren geven aan onze Gus.
Wat mij betreft: dikdoenerij die nergens de roos treft.

Sterk drama, door de critici helaas tot dusverre een stuk lager gewaardeerd dan door mij. Valt wel te verklaren omdat de makers, gericht op het maken van een lekker lopend verhaal, opzichtig regelmatig een loopje met de waarheid nemen. De black panther beweging wordt bijvoorbeeld een stuk edelmoediger voorgesteld dan dat ze in werkelijkheid was, dat mevrouw Seberg een zich verstoppende FBI agent onder de douche had staan, lijkt me zeer onwaarschijnlijk, en sowieso is het aannemelijk dat het gewetensvolle personage van Jack O' Connell welk nogal wat screen time krijgt, louter fictief is. Iets wat ook zal gelden voor zijn wel erg foute collega Vaughn. Het doel heiligt echter de middelen en daarom kon ik het wel hebben dat Andrews en de zijne zich wat creatieve vrijheden permitteerden in de vertelling. Seberg wil vooral het tragische verhaal zijn van een emotioneel onevenwichtige vrouw die mentaal nog verder kapot wordt gemaakt door een manipulerende, machtige overheidsorganisatie(Hoovers al vaak bekritiseerde FBI). De kracht van de film schuilt hem vooral in het ijzersterke acteerwerk, Stewart voorop. Kristen Stewart lever hier haar beste prestatie tot nu toe en maakt van Jean Seberg een echt mens, laat ons schijnbaar zonder veel moeite voelen dat deze wispelturige seventies actrice ondanks haar fouten deze ellende niet verdiende. Ook Mackie als activist en Qually zijn hier trouwens behoorlijk goed, vergelijk de rol van Margaret Qually maar eens met die welke ze neerzette in de laatste Tarantino film en dan begrijp je dat dit binnen nu en enkele jaren een van de beste actrices in de USA zal blijken te zijn. Prima film, had wel in momenten meer de diepte in mogen gaan en derhalve wat langer mogen duren.

Kon er net mee door, daar is alles mee gezegd. In de grote hoeveelheid animatie die tegenwoordig naar ons toekomt is dit een grauwe middenmoter. Animatie zelf is zeker niet slecht. Verhaal tamelijk obligaat, zeker niet inventief bedacht. De humor, belangrijk bij dit soort films, is niet geweldig, ook tamelijk onopvallend eigenlijk. Geen dijenkletser, zullen we maar zeggen. Leuker voor de kids dan voor volwassenen, schat ik in. Heb me niet verveeld, maar ben hem volgende week al weer vergeten, zo is mijn verwachting.

Middelmatig mix van drama en thriller, had inderdaad beter geheim kunnen blijven. Een verhaal over een holocaust overlevende welke haar kampbeul ontmoet is al vaker getoond, maar zelden zo lomp en ongeïnspireerd als hier. Goede rol van Rapace, haar intensiteit hier had een betere film verdiend. De geweldscenes, inclusief zeer onsmakelijke beelden van een verkrachting, kunnen echt niet, erg sensatiebelust.

Lekkere, stevige actiefilm, old school. Kan zijn dat ik hier toevallig net zin in had en hem wat overwaardeer, maar vond hem bovengemiddeld en heb er anderhalf uur lang van genoten. Gemaakt in de traditie van klassiekers als Assault on Precinct 13 en Die Hard, maar uiteraard niet zo goed als die voorbeelden. Word tegen het einde helaas tenenkrommend sentimenteel. In plaats daarvan had ik, a la John McClane, graag wat meer sarcastische humor gezien, dan was mijn dag helemaal compleet geweest. Kingsley speelt zijn slechterik dit keer wat ingetogen en laat zijn markante kop het werk doen, en dat is goed. Banderas is adequaat, maar het blijft na al die jaren jammer dat hij nog steeds dat afschuwelijke accentje heeft. Maar alles bij elkaar: I like it.

Erg leuke film, echte aanrader voor wie op zoek is naar de wat meer subtielere humor. De setting(bruiloft) voor een komedie met allerlei verschillende typetjes is wellicht wat voor de hand liggend, maar de regisseurs houden bijna twee uur lang een perfect evenwicht tussen humor en ernst waardoor je het gevoel krijgt naar een levensecht, herkenbaar gebeuren te kijken. En ja, persoonlijk vond ik hem nog een beetje beter dan het wat overschatte Intouchables. Ook een goede film, maar deze "opvolger" heeft met al die verschillende personages en minieme verhaallijntjes een hogere moeilijkheidsgraad om te maken, en desondanks slaagt het regisseursduo bijna cum laude. Le Sens de la Fête is typisch zo een film waar je weinig van verwacht, maar die toch blijkt te werken als een tierelier, en dat zijn de leukste kijkbeurten.

Nogal traag en timide drama, duurde lang voordat ik er in meeging. Vooral geschikt voor zestigplussers die last hebben van melancholische buien, als je uit Engeland komt en bij voorkeur uit Londen helpt dat ook. Nog net de moeite waard door het goede acteerwerk van Broadbent, die hier voor de afwisseling eens een keer de hoofdrol mag spelen, en een prima onderkoelde bijrol voor Rampling. Had er iets meer van verwacht, regisseur Batra speelt erg of safe. Een zesje zullen we maar zeggen, met meer durf had dit een ruime zeven kunnen zijn.

Lekker spannend vermaak, zou je ook Jaws deel vijf kunnen noemen. Met dien te verstande dat deze dan beter is dan nummer twee t/m vier, maar natuurlijk niet kan tippen aan het orgineel.
Viel me dus enorm mee want het concept had ik van te voren al veroordeeld: zet een mooie meid op een plank, verzin er een monster bij en je hebt een gegarandeerde zomerse blockbuster. Maar het moet gezegd dat men werkelijk heeft geprobeerd om er een volwaardige thriller van te maken en dat is gelukt. Vooral visueel ziet het er erg fraai uit. Bij de logica kun je hier en daar vraagtekens plaatsen(de manier waarop bijvoorbeeld de haai aan zijn einde komt is tamelijk absurd), maar zet je verstand krap anderhalf uur opzij en je hebt een prima avond. Oscarnominatie voor de meeuw lijkt me trouwens op zijn plaats, wat er voor de wel erg uit de kluiten gewassen haai niet inzit want die lijkt toch wel erg veel op Bruce(die uit 1975 welteverstaan).

Mooi, sfeervol sprookje, toch weer een goede film, ondanks dat Del Toro zich niet wezenlijk vernieuwd. Verrassend wel toch dat deze zoveel Oscarnominaties heeft binnengehaald want uiteindelijk zeker niet beter dan zijn eerdere meesterwerkjes Pan's labyrinth, Crimson Peak of Hellboy die echter niet zoveel prijzen lof kregen toebedeeld. In 2017 zijn er overigens ook wel betere films gemaakt(Three Billboards Outside Ebbing, Missouri)dus de oscar voor beste film vind ik wat overdreven . Ach, zal als oeuvreprijs bedoeld zijn zullen we maar zeggen, want de man heeft een vrij unieke stijl en ons als regisseur in betrekkelijk korte tijd al veel gegeven. The Shape of Water is als vertelling fraai maar ook te traditioneel verteld, miste toch wat betoverende magie, niet veel verassingen. Pas tegen het einde, als de stomme Elisa plotseling in zingen uitbarst, en natuurlijk tijdens de gewelddadige finale wist de film me pas echt te raken. Van te voren kijk je met gepaste maar afstandelijke bewondering naar wat zich hier afspeelt. Film heeft verder veel baat bij de sterke rolbezetting. Hawkins is altijd goed, zo ook hier. Sthulbarg toont weer zijn veelzijdigheid, Jenkins en Spencer zijn bijna onopvallend sterk in de bijrollen. Enkel Shannon heeft de pech dat zijn rol van slechterik wel erg eendimensionaal is geschreven, iets wat Del Toro(zie Pan's labyrinth) wel vaker laat gebeuren. Shannon's Strickland is slecht, slecht en nog eens slecht en dat zullen we twee uur lang met zijn allen weten. Al met al zeker een must see, al mag Del Toro wat mij betreft de volgende keer best meer van zijn eigen gebaande paden afwijken.

Kwalitatief ongetwijfeld één van de slechtste films die ik gezien heb. Wel gemaakt volgens het motto zo slecht dat het weer leuk wordt, als je zulke waanzinnig slechte effecten in elkaar flanst is het duidelijk dat de makers het allemaal bewust niet serieus nemen. Dat motto werkt maar gedeeltelijk, slechtst tegen het einde had dit filmpje het hilarische effect dat men eigenlijk voor de volle anderhalf uur meende te kunnen bewerkstelligen. Een film maken kost anno 2013 blijkbaar niet al te veel geld meer, anders is het niet te verklaren dat dit geprutst ook nog zo veel vervolgen kreeg. Cult film blijkbaar, had het vervolg al opgenomen om een keer te kijken, maar weet nu al dat ik de rest van dit stel met liefde oversla.

Technisch en visueel dik in orde maar deze Shazam! wil ook iets tegendraads zijn, wat er uiteindelijk niet uitkomt. Een soort komische superheldenfilm in de slipstream van Deadpool , die vooral in de eerste helft lekker brutaal en onzinnig is, maar halverwege toch meer en meer de verplichte conventies van het genre opzoekt en derhalve uitgaat als een saaie nachtkaars. Aan de finish toch meer een kinderfilm dus, voor volwassenen onevenwichtig en in het tweede gedeelte veel te braafjes. Het bij de aftiteling aangekondigde vervolg hoef ik niet per se te zien, ook al omdat de vreselijk monotone schurk Strong dan weer van de partij lijkt te zijn.

Niet heel bijzonder. Te kinderachtig en te weinig aanknopingspunten voor volwassenen, terwijl het maar de vraag is of de kids de vele verwijzingen naar de sherlock holmes verhalen kunnen bevatten. Animatie op zich is technisch weer behoorlijk geslaagd(dat zijn we ook wel gewend), maar verhalend en op het gebied van humor had het absoluut beter gekund. Zelfde geld voor de stemmencast, veel vedetten(van Michael Caine tot Johnny Depp, van James McAvoy tot Emily Blunt) maar eigenlijk niemand weet echt indruk te maken. Gemiddeld, het idee om de superspeurder los te laten in de wereld van Gnomeo en Juliet zal er op papier zeker leuker hebben uitgezien dan het praktische resultaat.

Vervelende, trage film die me nergens wist te raken. Misschien dat een verhaal over deze schrijfster sowieso niet interessant genoeg is voor een film, maar de regiekeuzes van Decker bij deze mislukte karakterstudie werken ook niet mee. Goede acteurs maken nog geen goede film blijkt maar weer want op de rolbezetting valt weinig aan te merken. De veelzijdige Moss deed me denken aan een jeugdige Meryl Streep: lelijk maar ontwapenend kwetsbaar. De vaak onderschatte Stulhbarg als haar echtgenoot heeft ook fantastische momenten, maar als geheel een film die je gerust kunt overslaan, tenzij je een vervangende slaappil zoekt.

Had deze ruim een jaar geleden opgenomen en pas deze week de tijd gehad om me er doorheen te worstelen. Was destijds een bejubelde docu, maar heeft wat van zijn glans verloren, ondanks dat het nog steeds een belangwekkend werkstuk is. Goed te merken dat Lanzmann van oorsprong een filosoof is, zijn werkwijze bij Shoah deed me denken aan mijn vroegere leraar wijsbegeerte. Die liet tijdens zijn lessen ook vaak lange stiltes vallen, waarin wij als leerlingen volgens mij geacht werden met enige diepgang na te denken over datgene wat net besproken was. Bij de een werkt dit, bij de ander werden op die manier vooral de lachspieren in werking gezet. Ook Lanzmann laat hier erg veel ruimte voor een eigen interpretatie van de beelden en is geen man die hapklare brokken aflevert.

Shoah is goed, maar had nog veel beter kunnen zijn als het kordater en effectiever was gemonteerd. Van die negen uur hadden er makkelijk een stuk of drie afgekund zonder dat deze docu aan kracht had ingeboet. Er zitten enkele pareltjes van interviews tussen, maar door de vaak veel te lange opnamen/shots tussendoor van in mijn beleving niet al te belangwekkende zaken worden die bijna teniet gedaan. Voor mij dus een unieke kijkervaring, die toch wat tegenstrijdige gevoelens losmaakte. Jammer dat de stijl hier de inhoud zo overheerst.

Een film over onderzoeksjournalistiek, daar hebben we toch met enige regelmaat een aantal goede exemplaren van gezien. Lijkt wel alsof regisseur Reiner zich dat terdege realiseert, en er zich bij voorbaat al bij neerlegt dat hij met deze poging er nauwelijks overheen kan en daarom maar in sneltreinvaart deze ogenschijnlijke haastklus aflevert. Shock and Awe is geen puur slechte film geworden, maar wel veel te vluchtig en fragmentarisch gezien het interessante en beladen onderwerp. In krap anderhalf uur worden er talloze situaties en personages opgevoerd, die nauwelijks een ontwikkeling in het overvolle verhaal krijgen( de romance tussen journalist Marsden en mevrouw Biel heeft bijvoorbeeld geen functie) , waardoor je al vlug het gevoel krijgt naar een incomplete film te kijken. Reiner maakt bovendien de fout zichzelf een hoofdrol te gunnen als de redactiechef, maar als acteur mist hij het talent om iets moois te maken van deze cruciale rol. Je merkt aan de sterk bezette cast dat Reiner op basis van zijn verleden nog steeds veel krediet heeft in Hollywood, maar als acteurs van naam nauwelijks ruimte krijgen om iets van hun bijdrage te maken(Tommy Lee Jones, Jessica Biel, Milla Jovovich) heeft hun aanwezigheid geen meerwaarde. Gemiste kans derhalve dat dit meer oogt als een tussendoortje, het onderwerp had een accuratere behandeling verdiend.

Prima om een keer te zien, alleen niet overwaarderen. Meer een gevalletje klein maar fijn, grootse cinema voor in de bioscoop is het natuurlijk niet. Een wereld waar de meesten van ons niet bekend mee zijn gaat met een wat geromantiseerde versie enigszins open. Sterk geregisseerd door Cretton, met een dicht op de huid camera die ook hier weer zorgt voor een lekker intense sfeer. Film is wel wat te fragmentarisch, als je houd van verhalen met een duidelijke kop en staart is dit wellicht niet je ding, op het einde heb je niet het gevoel dat het hele verhaal verteld is. Brie, toen nog niet zo bekend, laat zien dat ze een grote actrice in de dop is, ook de rest van de cast levert sterk werk in dankbare rollen. Low budget film met bijna maximaal resultaat, daar mag iedereen best tevreden mee zijn.

Sterk. Een van de betere films over het gevangeniswezen die ik de laatste jaren heb gezien. Ik ben geen ervaringsspecialist maar iets zegt me dat deze film realistischer is, dan andere persoonlijke favorieten als Celda 211 en Bad Boys(die met Sean Penn, niet Will Smith ). Coster-Waldau is indrukwekkend, lijkt wel gemaakt voor deze rol. De niet-chronologische vertelwijze heeft een weldoordachte functie, namelijk dat je er bij herhaling duidelijk zelf mee word geconfronteerd dat een normale man door een fatale fout van enkele seconden, pijnlijk zichtbaar transformeert tot een meedogenloos, wreed en ogenschijnlijk onmenselijk wezen: erg goede manier om dit verhaal te brengen, dus. Enige manco van Shot Caller: het hoofdpersonage eist zoveel aandacht op, dat de talrijke nevenrollen en hun bijbehorende verhalen slechts worden aangestipt en nauwelijks uit de verf komen. Daardoor oogt de film wat incompleet. Zag aan het einde van de aftiteling trouwens dat deze prent al in 2015 is vervaardigd. Een bewijs derhalve dat het niet altijd iets zegt over de kwaliteit als het wat langer duurt voordat een film zijn weg vind in het circuit.