Opinions

Erg plezierig filmpje, niet verwacht eigenlijk. Klein verhaal, maar de charme spat ervan af. In een lekker strak tempo en met de goede toon levert routinier Spottiswoode een film af met een hart en ziel. 28 jaar geleden waagde hij zich met Turner & Hooch al aan een eerste feelgood movie met een dier in de hoofdrol, maar dat lompe verhaal over een lompe hond en zijn baasje Tom Hanks wordt thans als een mislukking beschouwd, dus mogen we deze herkansing als een geslaagde revanche betitelen. Treadaway is bijna ongemerkt erg goed als de sympathieke Bowen, maar de show wordt nog meer gestolen door Bob the Cat. Heerlijk wezentje, had en heb niets met katten, maar door hem zou ik bijna met liefde van mijn geloof vallen. De magie van film, zullen we maar zeggen.

Fijne, geslaagde film. Had er vooraf een hard hoofd in. Dit soort waargebeurde verhalen levert in de USA toch vaak een sentimentele, nationalistische draak op, maar in dit specifieke geval viel dat heel erg mee. Regisseur Green houd lange tijd de zaak prima en slim in balans. Het wordt door onder andere het tonen van realistische, harde beelden nergens te sentimenteel, en er valt zelfs heus wat te schaterlachen met enkele ironische grappen(Bauman die uit zijn schommel vliegt....schitterend). Stronger heeft ook enorm voordeel van de vertolking van Gyllenhaal, die weer een ijzersterke rol aflevert: chapeau. Minpunt dat het tegen het einde toch weer even fout gaat als het bekende nationalisme om de hoek komt kijken, had wel wat minder gemogen. Maar alles bij elkaar toch een aanrader binnen het genre waargebeurde verhalen, ontstijgt duidelijk het niveau van een tv film.

Fijne film. Ben geen absolute fan van Wenders, vaak te veel pretenties en ellelange films zonder een punt te maken. Zijn hoogtijdagen van Paris, Texas liggen al ver achter hem, maar met dit intens en redelijk toegankelijke romantisch drama levert hij eindelijk weer iets fatsoenlijks af. De romance tussen Moore en Flinders voelt niet helemaal goed omdat je geen volledige chemie ziet. Vikander is goed maar McAvoy is met die altijd merkwaardige grijns van hem meer geschikt als de vechtersbaas die hij verderop in het verhaal neerzet, dan als de niet te temmen romanticus die hij in het begin dient neer te zetten. Toch een ruime voldoende, word tegen het einde nog spannend en onvoorspelbaar ook, en dat is iets wat zelden voorkomt bij een film van Wim Wenders.

Geen perfecte, maar toch zeker een redelijk maatschappijkritische thriller die er visueel goed uitziet en verhaaltechnisch geraffineerd gebracht wordt. De klachten hier aangaande dat het niet te begrijpen is en/of het gebrek aan samenhang kan ik niet zo plaatsen. Suburbicon probeert de vinger te leggen op de hypocriete Amerikaanse samenleving in de jaren 50 die zo blijkt gaandeweg het verhaal, hun niet te volgen woede richt op de zwarte bevolking terwijl next door, bij de ogenschijnlijke vriendelijke buren de meest vreselijke dingen gebeuren. Knap dat de eerste drie kwartier de focus ligt op het tweede subplot aangaande de zwarte buren, om daarna te switchen naar de Fargo achtige intrige(onhandige mensen die het pad van de misdaad opgaan), en dat die twee verhaallijnen uiteindelijk bevredigend samenkomen in het slotakkoord. Degelijk acteerwerk: Damon is goed, er is ook een heerlijke bijrol van alleskunner Oscar Isaac als louche figuur, enkel Moore overdrijft wat in haar dubbelrol waardoor je bij haar nooit het gevoel krijgt naar een echt mens te kijken maar meer naar een typetje. Al met al is het zeker geen meesterwerk geworden, de vergelijking met de voorbeeldfilms kan hij op het gebied van sfeer, humor en originaliteit niet helemaal doorstaan maar Suburbicon is op zichzelf best bevredigend.

Met bewondering gekeken naar deze sterke, erg gewelddadige productie. Knap dat men binnen het misdaadgenre, waarvan eigenlijk alles al eens al verteld is, toch nog een variant kan bedenken die zo kon boeien.

Anders dan de vele Amerikaanse films op dit gebied, oogt Suburra op één of andere manier niet zo gekunsteld, maar levensechter. Wellicht komt dat door de wisseling van decor maar zeker toch ook door de tragiek rondom de personages, die treffend worden neergezet door een sterke verzameling acteurs. Of het allemaal geloofwaardig is wat we hier te zien krijgen is achteraf de vraag, maar het werkt wel. Misdaad loont uiteindelijk niet, zou de eindconclusie moeten zijn van deze bezienswaardigheid en dat is na alle gruwel die we in ruim twee uur krijgen te zien, ook maar goed zo.

Zeker de moeite waard om een keer te kijken, al is het maar omdat ze tegenwoordig zelden zo nog gemaakt worden. Is uiteindelijk een echte acteursfilm(of actricefilm zo u wilt) geworden want het zijn de drie hoofdrolspelers die dit beter laten zijn dan het eigenlijk is. Vooral Taylor speelt hier één van haar beste rollen, Hepburn laat zien dat ze ook zonder Tracy niet voor de poes is en Clift vind ik altijd een interessante, intense maar introverte acteur. Verhaal vond ik niet bijster boeiend, en de sterk gespeelde slotscène die eigenlijk de sterke climax zou moeten zijn, komt een beetje uit de lucht vallen. Heb me verder niet gestoord aan het gegeven dat dit eigenlijk verfilmd toneel is, dit zie je eigenlijk alleen af aan de soms te kunstmatige dialogen. Alles bij elkaar heeft mevrouw Williams wel eens beter werk afgeleverd dan deze. Helaas geen film die onder de huid kruipt, je bekijkt het met een zeker respect en herkent de kwaliteit, maar echt in het wat excentrieke verhaal gezogen worden is er niet bij.

Blijft keurig binnen de lijntjes, zo'n film die u en ik waarschijnlijk ook op deze manier gemaakt zouden hebben. Subtiliteit is stiekem echter toch niet de sterkste kant van deze film. Alle mannen zijn hier gemeen met weinig respect voor vrouwen. En de twee de niet gemeen zijn(de echtgenoten van Mulligan en Carter) blijken tegen het eind behoorlijk laf. De vrouwen zijn dapper en deugdzaam, zelfs het feit dat ze zich schuldig maken aan op zijn minst vandalisme, worden we veronderstelt voor lief te nemen. Geen wonder dan ook dat de oppervrouw der vrouwen, M. Streep, dan ook plotseling opduikt voor een korte bijrol als oppersuffragette.

Wie zich niet stoort aan deze naïeve zienswijze heeft aan deze inderdaad verder oerdegelijke Suffragette een aardige zit, maar naar mijn mening had dit gegeven een betere film verdiend.

Vanavond de voorstelling in Pathé meegepikt, en ik moet zeggen dat de film best meeviel. Heb me, ondanks de zichtbare gebreken, best geamuseerd.

Eerste gedeelte is heel goed: op speelse maar zelfverzekerde wijze worden de karakters geïntroduceerd, en dat gebeurt zo stijlvol dat je er eens goed voor gaat zitten. Helaas verliest de film gaandeweg aan klasse en word de verdere ontwikkeling van de personages wat al te veel opgeofferd aan de zoveelste quasi spectaculaire actiescéne. En dan komt de gedachte `dat hebben we al eens eerder gezien' toch erg vaak bovendrijven. Verhaaltje rondom de villian is trouwens ook flut, zeer kitscherig uitgewerkt. De makers proberen uiteindelijk te veel op safe te spelen, dit was bij uitstek een film geweest om eens lekker dwarsliggerig uit te pakken.

Is derhalve vooral de film van Margot Robbie geworden, die wel helemaal durft los te gaan. Een powergirl, die precies de juiste snaar raakt, en ongetwijfeld de oscar voor beste vrouwelijke bijrol gaat winnen . Leto zet daarentegen helaas één van de slechtste joker uit de geschiedenis neer(zelfs Cesar Romero was nog een stuk beter in deze rol). En de sympathieke heer Smith is vooral de sympathieke heer Smith en zeker geen gemene, angstaanjagende Deadshot. Rest van de cast krijgt nauwelijks de kans om iets te laten zien, en dat is toch wel een gemis.

Dus niet de absolute topfilm geworden die je op basis van de voorpublicatie en reclamecampagne had mogen verwachten, maar laten we het positief houden: beter dan de laatste Avengers films, en zelfs veel beter dan Batman vs Superman.

Mooie, geslaagde film. Een lekker lopend rechttoe rechtaan verhaal waarin geen tijd word verspild aan futiliteiten. Respect voor Eastwood dat hij op zijn eerbiedwaardige leeftijd op zo'n intelligente wijze een film in elkaar kan zetten. Wat een held! Enige kritiek kan zijn dat Sully tegen het eind letterlijk wat te veel in herhalingen valt, maar goed, het zal een waarheidsgetrouwe weergave zijn van de feiten. Niet de allerbeste die Clint ons heeft geschonken, maar wel een sterke subtopper.

Hanks zet hier op volkomen naturelle, zeer subtiele manier een wat onderkoelde veteraan neer, en zal zo zijn oscarnominatie voor 2017 wel weer binnen hebben geharkt. Eén van de betere films van dit jaar.

Lean doet zijn legendarische, niet te overtreffen Brief Encounter nog eens dunnetjes over. Her resultaat kan de toets der kritiek goed doorstaan, hoewel het voorspelbaar was dat het niveau van zijn voorganger niet wordt gehaald. Voor Leans doen een vrij directe en simpele film(de man was gespecialiseerd in epossen van bij voorkeur drie uur lang), met Venetië als geloofwaardig en prachtig decor. De magie tussen Hepburn en Brazzi werkt hier niet helemaal, wat niet ligt aan de degelijke Brazzi maar meer aan de wat ongelukkig gecaste Hepburn. Een intelligente vrouw die wat al te ontwikkeld en beheerst oogt om ons volledig te laten geloven in het blinde liefde gevoel wat hier gesuggereerd wordt. Typerend voor de film is de eindscène: leuk bedacht dat gedoe wederom bij dat treinstation, maar in Summertime werkt het niet zo goed als bij Brief Encounter. Blijft emotioneel wat afstandelijk en te weinig herkenbaar, maar misschien was dit ook wel de bedoeling van de regisseur.

Gedateerde, maar toch wel vermakelijk komedie. Heeft even tijd nodig om het juiste ritme te vinden, maar voor wie enig geduld betracht zitten er in de tweede helft, als de klucht het overneemt van de ernst, voldoende grappige momenten in de film om een geslaagde avond te hebben. Fonda komt me niet helemaal overtuigen als het zogenaamde stralende middelpunt voor de drie heren, is eigenlijk ook te serieus voor zo'n komische rol, maar daar staat tegenover dat de mannelijke hoofdrolspelers er allen vol tegenaan gaan. Het subplotje, over Robertsons vriendin welke telkens letterlijk de boot/het vliegtuig mist is heerlijk hilarisch. De moeite best waard dit oudje, ook al door de mooie nostalgische beelden van New York.

Film die me vooral deed verlangen om het ruim veertig jaar oude origineel eens gaan te bekijken. Argento zal er, hem kennende, ongetwijfeld namelijk meer een pakkende thriller van hebben gemaakt dan de bedenkers van deze nieuwe versie. Guadagnino's interpretatie levert vooral veel bombast, visueel vaak fascinerend om te zien(wat een schitterende apotheose!), maar verhaalinhoudelijk is er vaak geen touw aan vast te knopen. Met 152 minuten ook veel te lang natuurlijk, minder is meer is een spreuk die niet aan deze nieuwlichters is besteed. Ondanks deze minpunten ook niet echt een puur slechte film, geen volledige waist of time. Als je kickt op bevreemdende kijkervaringen is dit zelfs heel goed te doen, genoeg stof voor een discussie achteraf ook, maar ik vond het zelf vooral een gemiste kans. Poging tot een mengeling van horror en kunst die maar gedeeltelijk werkt.

Menig leraar maatschappijleer zal zijn studenten dit type film graag willen laten zien ,maar in dit geval doet hij er dan wel goed aan regelmatig te controleren of iedereen nog wel wakker is. Oei, wat hanteert de heer Thornton hier een slakkentempo. Ik weet dat traagheid best functioneel kan zijn maar Sweet Country(heerlijk sarcastische titel trouwens) balanceert echt op het randje en had echt effectiever moeten zijn. Een eigentijdse maar dus niet helemaal geslaagde variant op To Kill a Mockingbird, niet echt subtiel en redelijk voorspelbaar maar als zoveelste bewijs dat de wereld onrechtvaardig is kan het werken. Routiniers Neill en Brown spelen hun rollen adequaat en bijna met de ogen dicht, wat helaas ook geld voor hoofdrolspeler Morris die lijkt te slaapwandelen terwijl zijn personage en de film beter hadden gewerkt als zijn Sam wat meer gevoel en emotie had getoond bij zoveel onrechtvaardigheid. Te loom en sloom om echt tot de verbeelding te spreken, kleine voldoende voor de dappere poging.

Luchtig vermaak, maar wel enorm goed gemaakt, zeker als je nagaat dat deze toch al 80 jaar geleden werd gefabriceerd. Zelfs de muziek/songs zijn hier op heel behoorlijk niveau, wat ik niet altijd vind als ik zo'n oude musical zie. Gelukkig zend men dit soort vergeten pareltjes nog wel eens uit op tv bij onze zuiderburen, zodat je als filmliefhebber deze gemiste klassieker uit de oude doos alsnog een keer kunt inhalen. De charme en klasse van Astaire kwam nergens zo goed te voorschijn als bij dit project, hier gaat hij qua dans en qua acteren helemaal los. Rogers had ik nog niet eerder gezien, maar het is hier duidelijk dat dit een echte diva is. Geen schande dat de rest van de cast tegenover deze twee nogal bleekjes afsteekt. Enige minpunt is dat de humor af en toe net wat te kinderlijk en overdreven is, had wat beter in balans moeten zijn. Een vergelijking met een film als La La Land zoals hierboven heeft trouwens totaal geen zin. Beide producties zijn gewoon mooie, geslaagde voorbeelden over men in hun specifieke periode dacht een goede musical te moeten afleveren. La La land is zwaarmoediger en melancholischer. De oprechte vrolijkheid van Swing Time zal voor de hedendaagse generatie filmkijkers wellicht toch wat gekunsteld overkomen, doch moet je dan wel bedenken dat men anno 1936 in de bioscoopzaal begrijpelijkerwijs niet zat te wachten op een wat donkerder, diepzinniger musical. Ongecompliceerd doch kwalitatief hoogstaand vermaak was toen het devies, en dat levert Swing Time.

Niet zo heel goed. Regisseur Elliott probeert ons te laten voelen hoe onbeduidend en vrolijk het leven in de jaren zeventig aan een Australisch kustplaatsje moet zijn geweest maar het komt nogal geforceerd over.

Heel erg weinig samenhangend verhaal, maar meer een verzameling van lollig bedoelde sketches, oogt als een chaotische bende. Daardoor ook meer een komedie dan een drama trouwens met veel grappen die niet werken, doch ook een enkel juweeltje tussendoor. Enkele Australiërs die het hebben gemaakt in Amerika zijn van de party(Pearce. Mitchell en zelfs Kylie Minogue), ze hebben echter allen vrij nietszeggende rolletjes, maken bewust onderdeel uit van het grotere geheel. Het sfeerbeeld wat Swinging Safari vooral probeert weer te geven komt eigenlijk nergens lekker los.

Knettergekke film. Typisch zo'n product wat je of heel bijzonder vind, of eigenlijk helemaal niets...Ik hoor tot de eerste categorie. De makers slaan op een prettige manier op hol, om de zoveel minuten krijg je weer een scène aangereikt waarvan je denkt: hoe verzinnen ze dit toch. Vooral als je al veel films hebt gezien, ga je dit waarderen omdat de meeste producties helaas uitblinken in voorspelbaarheid en het binnen de lijntjes kleuren. Deze Swiss Army Man heeft daar geen last van en dat is erg prettig om te zien. Nadeel is wel dat je nooit echt emotioneel in het verhaal komt, omdat het daarvoor weer net wat te bizar is. Daarom is dit een goede, maar geen meesterlijke film.

De casting is wel even voorspelbaar als slim trouwens. Dano lijkt een patent te hebben op rollen voor excentrieke personages en is hier zeer op zijn plaats. Radcliffe maakt het zich na zijn HP periode niet makkelijk en kiest voor bijzonder merkwaardige scripts, maar zo'n maffe rol als in deze film zal hij nooit meer spelen. Erg leuk.