Opinions

Tot dusverre erg lage waardering alhier en op IMDB, dus kan aan mij liggen maar ik vond het goed te doen. Een thriller hoeft voor mij niet per se origineel te zijn(het wiel is al een aantal keren uitgevonden, nietwaar?), maar moet bovenal griezelig/ beetje eng zijn, suggestieve spanning bezitten, een gedoseerd aantal schrikmomenten hebben en een nog enigszins plaatsbaar verhaal tonen . Daaraan voldoet Shut In in redelijke mate, dus ik heb hier een leuke avond mee gehad.
Concept liet me beetje denken aan het kwalitatief natuurlijk betere The Shining. Man(hier een vrouw) woont eenzaam met gezin in een te groot hotel(hier een te groot landhuis) en word langzaam gek door een al dan niet reële dreiging. Platt speelt bovendien hier min of meer de rol van Scatman Crothers uit de Kubrick klassieker, terwijl de man met de bijl van toen hier vervangen word door de jongen met de hamer.
Het verschil tussen beide films zit hem er vooral in dat The Shining tot het einde zaken overlaat aan de interpretatie van de kijker, terwijl Shut In een klein half uurtje voor tijd een plausibele verklaring gaat weggeven, die niet door iedereen geaccepteerd zal worden, en ook bij wel wat vraagtekens achterliet aangaande de geloofwaardigheid(het zal je zoon maar wezen! . ) Enfin, niet te veel over doordenken maar gewoon ondergaan, dit amusante werkje.

Komt bij momenten frustrerend dicht bij iets goeds maar blijft uiteindelijk toch te erg in het luchtledige hangen om blijvend indruk te maken. Alsof regisseur Ross in zijn hoofd best wel een idee heeft hoe een goede film te maken, maar niet precies weet op welke wijze dit naar de praktijk te vertalen, zoiets. Een toch wat te langdradige misdaadthriller die er zeker baat bij had gehad als de wederom wat houterige Reeves wat meer passie en emotie had gestopt in zijn tragische rol(desnoods een beetje meer John Wick), iets wat zijn tegenspeelster Ularu wel behoorlijk doet. Net als de film in zijn geheel oogt het als een gemiste kans dat voormalig eighties tieneridool Molly Ringwald een rol van niets heeft als Reeves bedrogen echtgenote. Is ze eindelijk weer eens te zien in een film en dan komt ze er zo bekaaid vanaf.

Redelijk vervolg op het kwalitatief wel beter origineel. Enkele behoorlijk heftige momenten, intens en grimmig over de grote lijn. maken dat je deze niet al te vlug bent vergeten. Verhaalinhoudelijk echter wel erg mager, met een schietpartijtje te veel hier en daar, was beter geweest om net wat meer aandacht te besteden aan de karakterisering van de twee hoofdpersonages. En ja, ik miste Emily Blunt en dat wordt dan wel enigszins vergoed door de altijd professionele bijdrage van Brolin en Del Toro die geboren lijken voor dit soort rollen. Het nevenverhaaltje over die jongen die gedurende de film betrokken raakt in het criminele circuit, was wat gezocht en draagt weinig bij aan het geheel. De deur naar een derde staat op een grote kier, en dat lijkt me nou net iets te veel van het goede.

Heel behoorlijk, mooi in elkaar gezet maar ook wat timide en te afstandelijk. Heeft, ondanks dat het qua opzet de allure van een filmhuis titel heeft, echt het potentieel om uit te groeien tot een klassieker die de massa zou kunnen aanspreken, maar op één of andere manier lukt dat net niet. Wellicht duurt het wat lang voordat de puzzelstukjes op zijn plaats vallen, en realiseer je je daardoor als kijker wat te laat dat dit eigenlijk een mooi triest verhaal is, iets in de lijn van The English Patient. Een bezienswaardige film is wat er overblijft, maar dus niet de mokerslag die er in had gezeten. Sterk spel van Lerman in één van zijn eerste volwassen rollen en vooral van de enorm talentvolle Fanning(haar sterfscène is er één die je nooit zal vergeten), een dame die ongetwijfeld binnenkort tot de grootsten in Hollywood gerekend zal worden. Jammer alleen dat Chandler, in de derde belangrijke hoofdrol, een beperkt acteur is die nauwelijks de gewenste emotie in zijn spel laat zien, en dat Michelle Monaghan als Sidneys gekke moeder verkeerd is gecast en niet kan overtuigen. Ga dus niet helemaal mee in de overenthousiaste reacties hier tot dusverre, maar de moeite waard om een keer te kijken is deze Sidney Hall zeker.

Niet veel bijzonders wat mij betreft. Degelijk dat wel, niet echt slecht, maar ben hem over een tijdje waarschijnlijk weer vergeten(net zoals de helden uit deze film lange tijd blijkbaar vergeten zijn). Heeft thans echter een tamelijk hoge score op IMDB(7.5) dus kan ook aan mij liggen. Oogt allemaal wat goedkoop voor een oorlogsfilm anno 2016, films die Netflix produceert mogen zichtbaar niet al te veel kosten. Ook de acteurs passen wel bij deze middelmaat: Dornan zal nooit een echte ster worden, Strong zien we de laatste tijd vaak in grote films maar is een vreselijke acteur, en we zien zelfs Emanuelle Seigner even opduiken.... ooit was ze de beeldschone muze van Polanski die als beperkte actrice enkele belangrijke rollen kreeg in een paar van zijn films, nu goed voor een onbeduidende bijrol in een onopvallende film: het kan verkeren.

Hulde aan filmmakers als Scorsese die het aandurft om tussen al die voorspelbare eenheidsworst die we tegenwoordig krijgen voorgeschoteld, het zelf nog aandurft om een pure, eigenzinnige, niet alledaagse keuze te maken aangaande zijn nieuwste project. Silence is geen gemakkelijke kost, en uiteindelijk ook niet één van de allerbeste van deze topregisseur, daarvoor is met name de eerste helft van deze te lange film tergend traag. Het tweede gedeelte, als de spanning en de gruwelijkheden in de story toenemen, is een hele verbetering. Garfield(was Leonardo niet beschikbaar?) doet het best goed, maar kon me(net als deze film in zijn totaliteit), met zijn babyface nog niet helemaal overtuigen als the next best thing. Driver en Neeson hebben niet zo'n gek grote rollen. Serieus minpunt vond ik de acteur Ogata. De man lijkt rechtstreeks weggelopen uit de Japanse versie van een Allo Allo, moest meer om hem lachen dan dat ik bang van hem werd. Ook die verschillende en monotone voice overs kwamen het verhaal niet ten goede.

Silence is derhalve een moedige, ondanks een paas misser bij vlagen interessante en technisch goed gemaakte film geworden, waar je echter niet zo stil van word als de bedoeling zal zijn geweest. Maar best de moeite waard als je er de tijd voor hebt/neemt en enig geduld kunt opbrengen.

Zolang het duurt verveelt het niet, maar daar is het ook wel mee gezegd. Lijkt bedoeld als een soort parodie op James Bond, maar er valt niet zo gek veel te lachen(inside jokes over de strijd tussen Dean en Sinatra zijn trouwens wel leuk, en komen dan ook terug in de vervolgen) . Waarschijnlijk te weinig budget ook om echt spektakel te bieden, vandaar dat we het moeten doen met een wazig en flauw spionageverhaaltje. De bloedmooie vrouwen en de bekende gezichten in de bijrollen maken het enigszins goed. Martin zelf is hier al eigenlijk te oud om een spion te spelen, maar zijn charisma compenseert veel. Alles bij elkaar is The Silencers van een erg gemiddeld niveau, duidelijk een opstapje naar de betere vervolgen.

Niet gek, anderzijds echter ook geen film om stil van te worden en dat had ik met het fantastische D'Ardennen destijds dus wel. Pront durft niet helemaal los te gaan bij dit buitenlands debuut, speelt wat te veel op safe waardoor deze donkere maar wel stemmige, sfeervolle thriller uiteindelijk te veel op een gemiddeld niveau blijft hangen. Qua verhaalvertelling hapert het nog al, sommige interessante uitgangspunten(wetdienaars die volgens de Clint Eastwood religie zelf meedogenloos over de schreef gaan als hun dierbaren in het gedrang komen, een dader die aan het slot nogal uit de lucht kom vallen) worden slechtst zijdelings aangestipt, het ware beter geweest als de regisseur zichzelf de tijd had gegund dit wat beter uit te werken. Geen visitekaartje welk garant staat voor volgende kansen in de states denk ik, Coster-Waldau is overigens wel zeer geschikt voor dit rollen.

Leuke experimentele film van Woo. Denk dat de oude rot ons ook bewust een spiegel voor wil houden. Namelijk dat in een tijdperk welk word beheerst door massa communicatie een zwijgende film voor de meesten niet echt meer werkt. Silent Night heeft eigenlijk hetzelfde uitgangspunt als zijn meesterwerk Face Off: een man zoekt obsessief wraak voor de gewelddadige dood van zijn zoontje(en het personage van Kinnaman doet wel denken aan de hoofdrolspeler uit zijn ander meesterwerk: The Killer). Maar frappant om te zien dat het hier, dramatisch gezien, bij lange na niet zo goed werkt als in zijn vorige werk. Door het wat kunstmatig trucje om alles zonder dialogen voor te schotelen onderga je het allemaal tamelijk onbewogen. Woo's vakmanschap blijkt toch wel weer bij zijn enscenering van de actie(gewoon heel goed gedaan) maar Silent night is slechts een karige middenmoter uit zijn oeuvre: beter dan zijn slechtste films(o.a. mission impossible 2), en louter de moeite waard door het experimentele karakter. En ik miste witte duiven?

Is het net niet deze film, best enigszins amusant zo lang het duurt, maar de combinatie van misdaadfilm en komische elementen voelt voortdurend onevenwichtig aan. Dacht het eerste uur zelfs, mede door de prominente aanwezigheid van Kendrick(bekend van musicals en humoristische projecten van niveau lichtgewicht) met uitsluitend een comedy die maar niet wil loskomen van doen te hebben. Totdat het verhaal van af toen een paar venijnige wendingen neemt en ik me realiseerde dat dit eigenlijk een onvervalst spannende misdaadfilm moest voorstellen. De rolbezetting is ook niet best gekozen. Eigenlijk voldoet alleen Lively als de arrogante, bitchy vrouw van de wereld. Kendrick, als de nerd die gedurende A Simple Favor haar andere kanten leert ontdekken, doet waarschijnlijk vreselijk haar best maar is met haar monotone, nerveuze maar toch bijna emotieloze vertolking een hopeloos groot minpunt. Met een betere actrice in die sleutelrol had dit ongetwijfeld ook een sterker eindresultaat opgeleverd. Ze wordt in het beroerd acteren nog echter overtroffen door Golding(die de meest saaie echtgenoot uit de filmgeschiedenis probeert neer te zetten, geen uitstraling die man) en ene Rannells in een komisch bedoelde bijrol als nichterige huisman. Jammer ook dat regisseur Feig er net wat te weinig echte humoristische momenten en satire heeft ingestopt, lijkt wel alsof de man niet goed kon kiezen wat hij met deze productie wilde afleveren, en die twijfel zie je terug op het scherm. Die wendingen aan het einde zijn best leuk bedacht, maar veel te laat om deze vlees nog vis productie nog naar een hoger plan te tillen.

Prima animatiefilm. Leuk voor de kids, maar ook voor de ouderen vooral grappig. Zonder een meesterwerk te zijn, wel zo verfrissend omdat hij minder voorspelbaar en moralistisch is dan wat ik de laatste tijd heb gezien op animatiegebied. Liedjes in een dergelijke film werkt niet altijd, maar omdat het allemaal covers zijn van sterke songs is de overvloed aan muziek in ieder geval niet storend. Aanrader.

Redelijk hoog gewaardeerd op de diverse sites tot dusverre, maar veel stelt het allemaal niet voor helaas. Ben best te porren voor een goede musical, maar hier wordt de ene matige song gevolgd door een volgende matige. Creatieve teksten af en toe, maar puur qua muziek is het vrij armzalig. Ook een film bedoeld voor kinderen eigenlijk, die zullen zich ook wat minder storen aan het slappe, wat onvoltooide verhaal wat er omheen is verzonnen. Gelukkig kort genoeg om je er niet aan te hoeven ergeren, maar kwalitatief duidelijk onder de maat. Kan helpen als je uit Suriname komt en wat meer herkenning hebt bij locaties en het overdreven vrolijke gedoe, welk aan de gemiddelde chagrijnige andere Nederlander niet zal zijn besteed. Niettemin, meisje Boomdijk zien we later ongetwijfeld terug in betere films en series.

Heerlijke film, echte aanrader. Begin Again van deze regisseur vond ik ook al zo'n aangename verrassing maar dit is nog een sterretje beter. Ditmaal heeft Carney ook geen bekende koppen voor de hoofdrollen nodig om ons te betoveren. Scherpe humor, goede muziek(jammer dat de laatste songs wat minder zijn), personages waar je graag in wil geloven en vooral een perfecte herbeleving van die typische jaren tachtig sfeer. I love it. Wie goede, authentieke films uit Europa wil zien komt de laatste jaren toch vooral in Denemarken en Ierland uit, met Spanje als goede derde.

Mislukte, lege Sciencefiction film. Verhaal is al vaker, maar dan toch wel veel beter, verteld, moest tijdens het kijken vaak denken aan de Night Shyamalan ramp After Earth. De ondergang van de mens op aarde is bijvoorbeeld nooit duffer en ongeloofwaardiger in beeld gebracht dan in de eerste tien minuten van deze Singularity, en vervolgens krijgen we meer dan een uur een nauwelijks te begrijpen speurtocht van enkele overlevenden naar een soort utopia. Ziet er visueel allemaal nog redelijk uit, wat doet vermoeden dat Kouba wel degelijk enige pretenties had, maar verhaalinhoudelijk laat hij voortdurend steken vallen, waardoor je als toeschouwer bij de aftiteling met nogal wat vragen blijft zitten. De deur naar een vervolg wordt wagenwijd opengezet en dat is toch wel het grootste horrormoment bij dit nochtans gruwelijk verhaal. Gekeken omdat Cusack meedoet, één van mijn favoriete acteurs in de jaren tachtig en negentig, maar een passievere, onduidelijkere rol dan in deze film zal hij nooit eerder hebben gespeeld.

Niet geheel geslaagd naar mijn mening, Audiard heeft in het verleden met zijn Europese films aangetoond dat hij veel beter kan. Trage bedoeling, meer een soort van karakterstudie dan een echte western. Althans een western zoals we die doorgaans zien, wellicht is dit een realistischere weergave van die periode maar dan doordrenkt met een alledaagse saaiheid die bij cinema niet lekker werkt. Lijkt wel alsof de regisseur op zoek is naar een soort van poëzie a la Malick, maar daar blijft hij gelukkig ver van. Heeft wel voordeel van de aanwezigheid van acteurs als Phoenix en Gyllenhaal, mannen die van een mager geschreven rol toch nog iets weten te maken. Ook Reilly doet het trouwens meer dan behoorlijk en onze eigen Rutger heeft werkelijk de kortste rol uit zijn carrière te pakken. Audiard zoekt het meer in beelden en vorm dan in een echt verhaal met inhoud en daar moet je van houden. De setting en de fotografie daarvan zijn vaak schitterend, toch jammer dat daaromheen zo weinig dynamiek is verzonnen. Te veel een allegaartje en geen coherent geheel met een duidelijk visie, volgende keer beter.
Onbedoeld grappig einde trouwens, alsof men wil zeggen: we waren maar beter bij moeder thuis gebleven, en dat geld dan niet alleen voor de broers, maar eigenlijk ook voor de bioscoopbezoeker.

Die Hard meets The Towering Inferno, maar dan wel een niveau minder. Niet slecht gemaakt, maar een overdaad aan actiescènes die behalve spectaculair ook ongeloofwaardig zijn, een script met bloedarmoede en acteurs die nooit first class zullen worden. Je weet echter waar je aan begint als je hiervoor naar de bioscoop gaat, dus heb zoiets klaag dan niet achteraf maar zie een halfvol glas in plaats van dat halflege. Skyscraper doet wat het moet doen, amuseren tot aan een bepaald niveau, actie en spanning met zijn beperkingen, een hersenloze popcornfilm die best kan werken. The Rock blijft maar doorgaan als reclycling acteur(Big Trouble in Little China en San Andreas 2 zijn al aangekondigd) hoewel ik eerlijkheidshalve wel moet zeggen dat deze nieuwe zeker de relativerende humor mist van zijn voorgaande vehicles(Rampage, Jumanji of zelfs Baywatch), die ik derhalve dan toch wat leuker vond. Kleine voldoende.

Misdaadfilm met een erg raar en naar sfeertje. Bijna allemaal onsympathieke personages waarmee je je niet wil en kunt identificeren(de meest sympathieke is een overvaller die medeplichtig is aan moord). De behoorlijk wazige, van de hak op de tak springende regie van Bedford werkt ook niet mee. Wellicht allemaal bedoeld om te verhullen dat het verhaal weinig om het lijf heeft. Film was in de jaren tachtig een redelijk succesje bij de videoboer( omdat de toen populaire komiek Smith een bijrol als schurk heeft), maar heb hem destijds altijd genegeerd omdat hij louter negatieve recensies kreeg. Dankzij een inhaalbeurt bij ons favoriet betaalkanaal weet ik nu dat dit toen terecht was, goedkoop ogende jaren tachtig actie shit, niet de moeite waard.

Een meesterwerk volgens de filmposter, één van de beste films van het jaar....Wat mij betreft erg overdreven, vond het echt een indie film die zeer gewoontjes is. Drie vrienden met verschillende karakters samen voor het eerst op zomervakantie met de ouders? Dan weet je dat dit gaat excaleren, maar dat gebeurd allemaal heel beschaafd en zonder veel verrassing . Idem voor de levensveranderende gebeurtenis op het einde, je weet vanaf het begin dat dit er aan zat te komen, voelt haalt als een verplicht nummer als je ziet hoe het word afgewerkt. De twee overgebleven jongens maken een keer ruzie in de zee, gaan vervolgens rustig aan de kant zitten en kijken elkaar eens aan.... dat is het dan. Allemaal erg gezapig, Nauwelijks de moeite waard, ook al omdat de drie jonge acteurs in de hoofdrollen niet bijster talentvol lijken te zijn.

Harde actiefilm die de die hard liefhebbers niet zal teleurstellen. Gelikt gemaakt, hoog tempo, enkele goede vechtscènes en de verplichte opnames in een discotheek(heerlijk, die opzwepende beats) zitten er ook weer in. Leuk verder dat Las Vegas nu eens van een andere kant word getoond(door enkele fraaie locatiebeelden lijkt het zowaar op een normale stad). Wie wat dieper nadenkt over de handelingen van de personages, zal zich waarschijnlijk storen aan het gebrek aan logica. Bijna iedereen in deze film doet naast erg stoer ook erg dom(met als dieptepunt het normaal leukste meisje van de klas Monaghan die hier een sterke chick moet uitbeelden) , waardoor je verhaalinhoudelijk nogal naar een op hol geslagen gebeuren zit te kijken. Zodoende krijg je ook nooit het echte gevoel van optimale betrokkenheid bij deze nochtans zeer serieus gebrachte actioner, aangezien je donders goed beseft dat dit allemaal in het echte leven nooit zo zou verlopen. Sleepless is dus vooral een beetje brainless en kun je dat accepteren dan heb je een redelijke, half geslaagde maar vlug te vergeten adrenalinekickje.

Niet zo goed als gehoopt, eigenlijk wel een tegenvaller. Een wel erg ingetogen, zeg maar rustig tam, drama over een toch heftig onderwerp. Mielants gokt er erg op dat de intense blikken van de veelgeprezen Murphy voldoende zijn om het traag verteld verhaal te dragen, en weet zelf met zijn warrige regie niet duidelijk te maken waar de zielenpijn van het hoofdpersonage nou precies vandaan komt. Het abrupte, onbevredigende einde is symptomatisch voor het gebrek aan inleving van de makers: je kreeg nergens het gevoel dat dit verhaal nou echt compleet verteld is. Murphy doet het nochthans redelijk in zijn ondankbare rol, Emily Watson duikt even op om het veronderstelde kwaad een mooi, passend gezicht te geven en ik zag zelfs de naam van Ben Affleck voorbijkomen tijdens de aftiteling maar niemand van deze grootheden kon dit naar een gedenkwaardig niveau tillen. Wie een hit in the face film wil zien over het onderwerp kan beter The Magdalene Sisters(2002) bekijken, een aantal klassen beter dan dit.

Lekker harde, maar zeer enerverende actiefilm. Verhaal is vrij standaard en nergens opzienbarend, maar de gebroeders Nelms halen er verder uit wat er in zit. Vrij strak geregisseerd met een behoorlijk tempo. Leuk om een goede acteur als Hawkes eindelijk weer eens een hoofdrol te zien vervullen. Hij slaagt er cum laude in om van zijn erg cliché karakter(een loser die hunkert naar rehabilitatie, doet denken aan Travis Bickle uit Taxi Driver) een echt mens te maken, iemand die je de eindoverwinning bij de klassieke shoot out gunt. Geen originaliteitsprijs, maar behoorlijk goed vakwerk, maakt nieuwsgierig naar de komende projecten van deze Nelms brothers.

Degelijke film die niet verveeld maar daar is het beste ook mee gezegd. Heeft ook niet echt de ambitie om heel veel indruk te maken, verhaaltechnisch word er niet bepaald alles uitgehaald. Zo word er tegen het einde besloten een jaar uit de vertelling over te slaan, en krijg je als kijker dan toch het gevoel dat je daardoor een hoop heb gemist. Sterkste troef is het sublieme spel van Winstead, zij houd van begin tot eind onze aandacht vast en is een dame waar we nog veel van gaan horen. Het eendimensionale spel van Paul steekt hier nogal flets tegen af. Alles bij elkaar niet echt slecht, maar over het onderwerp alcoholverslaafde geliefden heb ik in de loop der jaren films gezien die intenser(Leaving Las Vegas, Clean and Sober) of in alle treurigheid grappiger waren(Barfly) zodat ik deze vlug zal zijn vergeten.

Niet beter of slechter dan het eerste deel. Met mijn 49 jaar hoor ik niet tot de doelgroep, alhoewel de smurfen in mijn tienertijd een stuk bekender en populairder waren dan tegenwoordig. Dit vervolg is vaardig gemaakt, prettig luchtig van stijl en toon en niet iets waar veel mensen zich aan zullen storen. Had wel wat meer humor in mogen zitten(wat dat betreft hebben de minions een stuk meer charisma), qua verhaal stelt het weinig voor en Gargamel is bij deze tweede beurt een irritante, eentonige schurk.

Wel raadzaam om geen derde film te maken. Op deze wijze lijkt me het verhaal wel zo'n beetje verteld, anders word de reeks net zo vermoeiend als de Alvin and the Chipmunks films.

Drie films over de blauw mensjes in zes jaar tijd is wellicht wat veel, ik was bij deze in ieder geval vrij vroeg uitgesmurft. Redelijke animatie, maar voorspelbaar fantasieloos verhaal waar je de aandacht nauwelijks bij kan houden zorgen ervoor dat dit toch de minste is van de recente smurfenfilms. Te veel formulewerk en weinig hart en ziel, alleen leuk voor kinderen welke voor de eerste keer willen kennismaken met de kleine fenomenen.

Was niet zo slecht als ik op basis van de informatie geloven moest. Wat droge humor, soms leuk, vaak flauw, je moet er gewoon van houden. In ieder geval niet van een goedkoop lach of ik schiet niveau of veel vulgaire grappen. Barinholtz zet een leuk typetje neer, Joan Cusack duikt bijna onherkenbaar op in een bijrol, en die scène met die lintworm was toch gedenkwaardig? Het tempo is lekker snel, wel Jammer dat de aanvankelijke humor ergens halverwege word aangevuld met een wat slap avonturenverhaal welk ook nergens echt spannend wil worden. De dames in de hoofdrol hebben onmiskenbaar komisch talent, onderling best chemie maar zien er qua uiterlijk niet uit. Van Schumer ben ik niet onder de indruk, maar dit was in ieder geval beter dan de eerste film die ik van haar heb gezien(Trainwreck heette dat onding). Het voormalig guitig engeltje Goldie heeft pijnlijk duidelijk een botox behandeling te veel gehad en laat je even vermoeden dat je naar een heuse griezelfilm zit te kijken, in plaats van de pretentieloze, zeer gemiddelde komedie die het in werkelijkheid is.

Niet slecht dit filmpje. Probleem is dat het een beetje gejat is van betere Amerikaanse voorbeeldfilms. Ik gok dat de makers zijn opgegroeid met films als Scream en I know what you did last summer, want dit werkje is duidelijk een mengeling van beide slasherfilms(sommige scéne's zijn soms letterlijk gecopieërd).

Stoor je je daar niet aan, of heb je die films niet gezien, dat heb je in ieder geval een prettige avond met deze Nederlandse variant, die stijlvol en met een humoristische kwinkslag is gemaakt.

Prettig ook dat het vrij lang verborgen blijft wie de booswicht is. Pas een kwartier voor het einde had ik door wie het was(en dat uitsluitend omdat meer van de helft van de cast op dat moment al uiitgeschakeld was).

Acteurs ruim voldoende, doen allen wat ze moeten doen, zelfs Doedens was voor de eerste keer in zijn nog jonge leven niet storend aanwezig.

Wat mij betreft een toppertje. Ben fan van regisseur Stone, een man die altijd films met gewaagde onderwerpen zoekt. Soms slaat hij flink de plank mis daarin, maar deze Snowden is zeer functioneel en komt in de buurt van zijn beste werk. Doet qua paranoia wat denken aan zijn eerdere JFK. Dat hoge niveau haalt hij dit keer niet maar de boodschap komt ook hier duidelijk over. Zoals gewoonlijk bij Stone tot in de kleinste bijrollen bekende acteurs en iedereen doet het redelijk tot goed(Ifans is zelfs uitmuntend), maar de echte hoofdrol is voor het verhaal zelf: stevig en zelfverzekerd gepresenteerd door een meesterverteller.

Lage waardering op IMDB en slechte kritieken hier, waardoor je wellicht al bevooroordeeld bent, maar desondanks voor mij een hele redelijke thriller die doet wat hij moet doen: spannend zijn. Met twee uur aan de lange kant, regisseur Alfredson is geen tempobeul, maar die traagheid werkt wel functioneel. Daardoor ligt de focus wat meer op het verhaal zelf(weinig plat spektakel hier) en kun je in de tussentijd genieten van schitterende beelden van het landschap. Ik heb een hekel aan sneeuw maar op dit Noorwegen zou ik verliefd kunnen worden. Redelijke film dus, maar zeker niet perfect: de vertelling is soms te warrig en moeilijk te volgen, lijkt me dat er bij de montage iets niet helemaal goed is gegaan. Wat ook niet helemaal lekker werkt is dat er te veel acteurs van naam en faam aan dit project hebben deelgenomen. Al die bekende spelers in zelfs de kleinste rollen, met een weinig Noors voorkomen bovendien, leiden wat af en zorgen er voor dat je die kenmerkende maar o zo lekkere deprimerende sfeer van die succesvolle Scandinavische krimi's hier niet helemaal voelt. Fassbender mag ik altijd graag zien, en hoewel hij hier erg de mooie jongen is en meer de verloedering van deze detective had moeten tonen, krijgt hij toch weer een voldoende. Ook Simmons en zelfs Kilmer(goed dat hij wat kilo's kwijt is) doen hun best. Gainsbourg en Jones hebben weinig opvallende, inwisselbare rollen en zelfs Ferguson kon met haar solide bijdrage niet echt indruk op me maken. Typerend wellicht dat die enkele scandinaviërs die een rol hebben gekregen in The Snowman met hun markante koppen meer op hun plaats lijken dat hun beroemde collega's. Ondanks dat ik me best heb vermaakt en het vakmanschap van de makers heb herkend, denk ik dan ook dat de deur naar de vervolgen die aan het einde wagenwijd word opengezet, uiteindelijk dicht gaat. Daarvoor had men deze Harry Hole iets meer rauwe authenticiteit moet gunnen, en de geur van Hollywood die hier omheen hangt weg moeten laten.

Leuk om een keer gezien te hebben, maar zal geen blijvende gedachten in mijn geheugen achterlaten. Vond die andere recentelijke spinn-off, Rogue One, toch een niveautje hoger, meer samenhangender met een afgerond verhaal vooral dan deze Solo. Alles wat je bij een Star Wars film mag verwachten zit er wel in, dus de die hard fan komt aan zijn trekken, maar ik miste een echte hart en ziel, oogt wat te veel als een verplicht nummertje. Een goede regisseur als Howard had iets meer moeten doen met het inderdaad niet zo sterke basisverhaal, verschillende gearriveerde acteurs(Harrelson, Newton, Bettany) spelen erg onopvallend en hebben de automatische piloot meegenomen. Ehrenreich als Han kan er maar net mee door, had iets beter zijn best moeten doen om de maniertjes van Ford's oudere versie over te nemen, niet helemaal geloofwaardig in die moeilijke taak. Clarke als zijn love interest is wel lekker pittig en goed. Alles bij elkaar onderhoudend maar forgettable, denk niet dat ik het bijna onvermijdelijke vervolg in de bioscoop ga zien.

Zonder twijfel één van de mindere films van Hallström, een niet echt uitgebalanceerd drama welk makkelijk had kunnen doorgaan voor een typische vrouwenfilm, ware het niet dat juist die vrouwen er in de karakterisering er bekaaid vanaf komen(onbegrijpelijk dat Roberts haar overspelige, lamzakkerige echtgenoot uiteindelijk vergeeft). De film moet het vooral hebben van de destijds indrukwekkende sterrencast waarin vooral La Roberts laat zien waarom ze in de jaren negentig qua roem op haar hoogtepunt was. Quaid zal met zijn overdreven spel nooit mijn favoriet worden en heeft hier ook nog eens een slecht geschreven, ondankbare rol, wat min of meer ook geld voor Duvall als de dominante, onsympathieke vader. Jammer ook dat het subplot over de paarden(races) maar niet interessant wil worden. Weinig evenwicht dus in een verhaal dat niettemin bij vlagen best grappig is, maar vooral het beetje extra venijn mist dat Hallström bij eerdere en latere producties wel wist toe te voegen.