Opinions

Leuker dan de vorige drie films van K3 die ik heb gezien. Er valt zo nu en dan wat te lachen, de dames nemen zichzelf niet meer zo serieus, lijkt het wel. Het gevolg is een film die vaak meer een klucht lijkt. Af en toe een pikant grapje of een ondeugend shot, waardoor ik vermoed dat ook geprobeerd is om volwassenen wat meer te bekoren. Bovendien volgestopt met gastrolletjes van bekende Nederlanders/ Belgen.Hiervan is vooral Geubels best leuk. Smaakt uiteindelijk niet naar meer, maar voor de tijd dat het duurt kan het er mee door.

Prima film, eindelijk weer eens een enigszins originele horror. De ingrediënten van meer bekendere films als The Game(het wat is fictie en wat is werkelijkheid thema), Hostel(qua sfeer) en de plot van Soylent Green leiden tot een uiterst smakelijke mix. Serieuze afbreuk aan het geheel doet het matige acteerwerk, en dat gebroken Engels hoort zich niet aan. Zal ongetwijfeld te zijner tijd een Amerikaanse remake krijgen, welke dan alleen qua rolbezetting en decors beter zou kunnen zijn.

Gelet op de scores op de diverse sites blijkbaar één van de mindere Carry Slee verfilmingen, maar zelf vond ik het net één van de betere. Behoudens de scheut spanning en de voorspelbare afronding aan het einde ligt de moraal er dit keer niet zo dik bovenop als normaliter. Een redelijk prettig herkenbaar, bijna alledaags verhaal, erg goed geacteerd door de jeugdige cast, die het een stuk beter doen dan de volwassenen(Kuilboer overdrijft bepaald als fanatieke coach). Leuke film voor jong en oud, meer van dit en ik verklaar de Nederlandse film weer aan de beter hand.

Van zeer gemiddeld niveau, had meer ingezeten. In beginsel een mooie noodlotsthriller. Het concept van een aantal doodnormale mensen die door een gruwelijke speling van het lot in een niet meer om te keren ellendige situatie terechtkomen is al vaker toegepast, maar meestal beter dan hier. Eerste helft is redelijk met een mooie spanningsopbouw, maar in het tweede gedeelte gaat het helemaal fout door een aantal ongeloofwaardige plotwendingen. Voor een aantal nuchtere, hardwerkende arbeiders reageren de drie hoofdrolspelers wel erg emotioneel en labiel op de dingen die om hen heen gebeuren, na het einde toe wordt het zo stupide dat het nauwelijks nog te harden is. Gekeken vooral omdat actieheld Butler hier meedoet, ditmaal in een atypische maar slecht geschreven rol die hem nauwelijks ruimte geeft om iets bijzonders te laten zien. Wat dat betreft brengt karakteracteur Mullan het er beter van af als onverstoorbare rots in de branding. Nog de meest normale van het stel, en door zijn bijdrage de enige die deze weinig gedenkwaardige zit nog enigszins de moeite waard maakt.

Niet met te veel verwachtingen aan beginnen, dan valt ie wel mee, en heb je alsnog een geslaagde avond. Zoals hiervoor al gezegd: beetje flauw, echt veel te lachen is er niet. Anderzijds ziet het er wel allemaal gelikt uit(kunt zien dat deze film echt voor een uitgebreide bioscooprelease is gemaakt), actie is goed en ach....verhaaltje is vaag maar wel enigszins spannend, in die zin dat het een aantal plotwendingen afwachten is voordat je weet hoe de vork in de steel zit. Van het echtpaar Hamm/Gadot was ik trouwens meer onder de indruk dan het duo Galifanakis/Fisher. De laatste twee komen ruim anderhalf uur lang over als een stelletje neuroten en zitten vaak akelig dicht tegen de kwalificatie onleuk aan, maar in combinatie met het andere duo kan het allemaal net. Al met al dus van zeer gemiddeld niveau, zeker geen top komedie, maar als je je een keer verveelt en in een melige bui bent....

Kinderen zullen deze film best waarderen. Met Bassie en Adriaan zullen ze gen affiniteit hebben, maar dat hoeft ook niet. De volle aandacht gaat uit naar Keet en Koen, en dat is best een aardig duo. De status van hun voorgangers zullen ze echter niet gaan bereiken, daarvoor zijn ze weer te gewoontjes. En ach, de film voldoet aan de normen voor het jonge publiek:paar sympathieke helden, simpele boeven, en een verhaal dat gelukkig niet al te lang duurt. En er zijn wat aangedikte bijrollen(Van Reeden) waar ik als man van 48 best om kon glimlachen, dus als je echt niets anders te doen hebt....

Gezapig, zich voortslepend drama. Typische vrouwenfilm ook, kan me niet voorstellen dat een stel kerels hiernaar gaan kijken. Binnen zijn eigen regels toch nog erg voorspelbaar: Dat de drie hoofdpersonages een half uur voor het einde flink brouilleren is een bekend cliché, dat het uiteindelijk nog enigszins goed komt evenzo. Ik keek hier vooral naar om Lewis nog een keer aan het werk te zien. Vroeger in haar tienerjaren werd haar een grote toekomst voorspeld. Dat is er niet helemaal uitgekomen, maar ook met haar ingetogen rol in deze film laat ze zien dat ze in beginsel een erg goede actrice is, die een film in haar eentje kan dragen. Ik hoop dat ze in de toekomst meer kansen krijgt om dit te laten zien in grotere producties dat dit degelijke maar saaie filmpje. De twee mannelijke hoofdrollen zijn minder goed geschreven/gespeeld: Weston als Cal is voornamelijk een vrij irritant joch, waar je je nauwelijk bij kunt inleven. Echtgenoot Hopkins is vooral een goedzak, die nauwelijks indruk maakt. Valt dus te merken dat de film gemaakt is door een vrouw.

Krankzinnig verhaal, schijnt dus echt gebeurd te zijn, en dat maakt het wel zo interessant. Was dit nameljk niet gebaseerd op ware feiten, dan hadden we deze Kept Woman afgedaan als een idioot verzinsel. Nu geeft deze soepel lopende, vlot vertelde film een mooi beeld over wat voor een verknipte mensen we in deze maatschappij hebben, en is alleen daarom al zeer de moeite waard.

De sleutelpersonages die in de film worden neergezet door Shaun Benson en Rachel Wilson zijn zo onwerkelijk en bizar dat het voor de één hierdoor te hilarisch word voor een serieus bedoelde thriller, maar voor een ander dit dus net een aanbeveling is om deze thriller eens te bekijken mocht ie een keer voorbij komen.

Dit oudje gisteren nog eens bekeken, en moet gewoon zeggen dat hij nog niets aan kracht heeft ingeboet. Ben geen liefhebber van verfilmd toneel, maar hier is dat gegeven totaal niet hinderlijk, ook al omdat ze zo slim zijn geweest om belangrijke sequenties ook buiten het hotel te filmen. Voor de rest is een fraai stelletje karakteracteurs samengebracht die allen hun rol fraai invullen. Bogie zelf heeft trouwens wel eens beter werk afgeleverd en had op zeker meer uit zijn dankbare rol kunnen halen, maar dat word weer gecompenseerd door onder andere een sublieme Robinson. De apotheose op de boot had ook wel wat beter en realistischer gekund(lijkt me onwaarschijnlijk dat de tot dan toe apathische McCloud in een mum van tijd al zijn tegenstanders zo makkelijk uitschakelt ) . Staat weer tegenover dat het kat en muis spel in het hotel tot in de details goed word uitgewerkt, met zo nu en dan lekker suggestieve spanning. Aanrader.

Gisteren nog een keer gezien, maar in mijn herinnering als tiener was deze toen toch beter dan dat ik hem nu beoordeel. Best redelijk al met al, maar had veel beter kunnen zijn. Op zich ziet het er allemaal mooi uit, maar het budget heeft duidelijk zijn beperkingen gehad, want bij de spektakelscènes is niet alles uit de kast gehaald. Zo word er bijvoorbeeld toegewerkt naar een knallende apotheose(de uiteindelijke aanval op Khartoum) die echter in een paar minuten word afgerafeld. In plaats van verpletterende actie nogal veel dialoog, en dat zal voor velen al snel het predicaat saai opleveren. Wat helpt is een sterke rol van de onherkenbare Olivier als de foute maar bevlogen Mahdi. Heston, de andere hoofdrolspeler, is geen geweldige acteur maar kan er hier net mee door, en is minder irritant dan de bombastische muziek welke een zekere grootsheid impliceert die de film zelf nauwelijks inlost.

Tweede regieklus van de als acteur immer wat excentrieke D'Onofrio, en schijnt dat deze al een stuk beter is dan zijn rampzalige debuutfilm. Niettemin vond ik het zelf erg middelmatig. Fraai camerawerk en de western sfeer word aardig benaderd, maar inhoudelijk nogal mager. De keuze om het verhaal over Billy the Kid en Pat Garrett nog maar eens over te doen, is geen gelukkige. Een onvermijdelijke vergelijking met de eerdere poging van Sam Peckingpah verliest deze nieuwe op bijna alle fronten, ja zelfs het Billy the Kid thema uit de Young Guns films destijds was beter uitgewerkt. Ook een gemiste kans dat de talentvolle DeHaan nauwelijks de mogelijkheid krijgt zijn dankbare rol enige diepgang te geven, The Kid zelf blijft hier erg oppervlakkig. De focus ligt meer bij Pat Garrett, redelijk gespeelt door de altijd flexibele, prettige Hawke. Hij is één van de weinige pluspunten in deze langdradige, te oppervlakkige productie.

Niet zo slecht als ik mede op basis van de commentaren alhier vooraf dacht. Films over ontvoerde kids doen het altijd goed, hoewel ik wel moet zeggen dat ik de avonturen van Mel Gibson in Ransom en Liam Neeson in Taken toch wat ingenieuzer en enerverender vond. Kidnap heeft een minimalistisch uitgangspunt en een vrij simpele uitwerking(de film is feitelijk één lange achtervolging) maar kent binnen dat beperkte kader wel degelijk enkele sterke, verrassende momenten. Gewoon een film voor de liefhebbers, als je weet waar je aan begint zal je niet worden teleurgesteld. Jammer dat er een grove onwaarschijnlijkheid in zit(dat Karla na haar bezoek aan het politiebureau de ontvoerder vrij gemakkelijk terugvind tart elke geloofwaardigheid), en het weliswaar intense acteerwerk van Berry werkte voor mij ook niet echt. Anderhalf uur kijken naar een hysterische, schreeuwende en manikale vrouw.....Misschien wel realistisch gedaan door haar, maar mijn gevoel zegt dat het wat genuanceerder had gekund. Ach, en als het verhaal je niets lijkt, kun je altijd nog kijken omdat de lelijkste vrouw die ik ooit in een film zag hier acte de presence geeft. Mevrouw Chris McGinn(als één van de ontvoerders) steekt wel erg af tegenover mooie Halle(over subtiliteit gesproken). In vergelijking met McGinn was Anne Ramsey uit Throw Momma from the Train een ware schoonheid .

De makers zijn duidelijk fan van 'The Usual Suspects'. Verhaal is op dezelfde manier opgezet als die klassieker(inclusief de verrassende wending op het einde, die in deze Van Damme film niet echt geloofwaardig word afgerond. ). Als je zoiets moois imiteert moet je wel zorgen dat het kwalitatief een paar niveaus beter is dan dit Van Damme vehicle, want zelfs voor de die hard fans van de Belgische spierbonk zal dit gewoon een slechte film blijken. Het op zich simpele verhaal loopt stroperig traag, behalve zo nu en dan een knokpartij valt er eigenlijk weinig te beleven. Oogt qua setting ook allemaal erg goedkoop, meer een film die afkomstig lijkt te zijn uit de jaren tachtig/negentig van de vorige eeuw, dan dat het iets te maken heeft met de moderne actiefilm. Wat ook niet meewerkt is dan men gekozen heeft voor een flashbackstructuur die vaak knullig en onbenullig overkomt. Die voortdurende sprongen voor- en achteruit in de tijd gaan na verloop van tijd behoorlijk irriteren, en voegen niets wezenlijks toe aan de film. Van Damme zelf oogt behoorlijk oud en op zijn retour, hopelijk komt hij voor zijn pensioen tot bezinning en levert hij nog één maal een rechttoe rechtaan actiefilm met een wat intelligenter en ambitieuzer script dan dat wat voor deze gekunstelde en flauwe vertoning is gehanteerd.

Oei, this was bad, hier krijg je nou niet bepaald onbeperkte energie van. Een B film met de allure van een D film. Op zich is het basisidee voor een goede sciencefiction goed en fris, maar in de uitvoering gaat het flink fout. Duidelijk mocht het weer niet te veel kosten en dus worden we opgescheept met heel weinig sf maar wel met de ene matige actiescène die de andere opvolgt. Tot overmaat van ramp blijkt regisseur Smit(bestaat hij echt of is dit de Nederlandse Alan Smithee?) een heel slechte verhalenverteller, en schakelt hij voortdurend tussen de parallelle werelden zonder ook maar enige vorm van cohesie of overzichtelijkheid te kunnen bewerkstelligen. Een warboel dus, ook nog bevolkt met zeer matige acteurs waaronder een aantal Nederlandse coryfeeën(Van Aschat, Muijs en Gernandt) die met hun bijdrage nou niet echt de eer hoog houden. Bond girl Marlohe huppelt hier ook nog mooi maar overbodig rond, om aan te tonen dat ze voor geen meter kan acteren. En de bedenkelijke poedelprijs voor hoofdrolspeler Stevens die het toch maar presteert om rollen te verwerven in één van de beste films van 2017( Beauty and the Beast) en één van de slechtste films uit dit jaar.

Niet goed, Owen probeert een type absurd komische misdaadfilm af te leveren, een soort kruising tussen The Boondock Saints en Reservoir Dogs. Ook een hier een groep criminelen in een afgesloten ruimte met in hun midden een mol. Maar het blijft allemaal erg oppervlakkig, de dialogen slaan vaak nergens op, en als wordt veronderstelt dat de puzzelstukjes aan het slot op de juiste plaats vallen, voel je je als kijker vooral bedrogen. Er wordt wat al te veel gepraat(en gepraat, en gepraat) voor een actiefilm, om vrij plotseling te eindigen met een bruut portie, ongemotiveerd geweld. Vage bijrollen voor Gary Oldman en Jessica Alba(in een a typische rol), voor de rest acteurs die de vergetelheid niet zullen ontstijgen. Deze killers hadden inderdaad anoniem moeten blijven.

Rommel van de onderste stofplank(schijnt al in 2016 te zijn gedraaid en krijgt nu pas een release), nog wel enigszins acceptabel door het hoge tempo en gespeeld enthousiasme van de cast. Kolder die maar niet echt leuk wil worden eigenlijk, vooral gekeken omdat mijn jaren tachtig icoon Schwarzenegger van de partij is. Maar der schwartz heeft hier helaas een kleine rol, duikt pas na ruim een uur op als het ongrijpbare titelpersonage en schmiert er op los alsof hij Twins 2 aan het opnemen is. Dit soort films moeten ze aan Tarantino overlaten, regisseur Killam mag nog niet in zijn schaduw staan. Bij de aftiteling wordt al gehint naar een vervolg(The Gunther who loved me) en dat zullen we dan maar meteen de enige goede grap van deze moeizame anderhalf uur noemen.

Eigenzinnige, lichtelijke provocerende fabel, i like it. Lanthimos durft wel wat en wil graag anders zijn, en ik moet zeggen dat zijn films mij steeds beter bekoren. Kynodontas vond ik maar half geslaagd, The Lobster begon ijzersterk maar raakte halverwege de weg krijgt, en in vergelijking hiermee is deze Sacred Deer weer een verbetering en ook weer een beetje toegankelijker. Ook bij deze laatste krijg je trouwens gaandeweg het idee dat hij met al zijn ideeën tegen het einde wat dood loopt met als gevolg een ongemakkelijk conventioneel einde, maar tot die tijd behoorlijk genoten van een lesje in stijlvol filmen(de Kubrick way: afstandelijk, traag, maar toch intens) met veel ruimte voor onderhuidse spanning. Een apart, wrang en pessimistisch sprookje, wat ik desalniettemin iedereen kan aanbevelen. De moeite waard, al denk en hoop ik dat deze regisseur zijn allerbeste film nog altijd moet maken.

Kleine film van een gewaardeerde regisseur welk uitgebreide nabeschouwingen nauwelijks waard is. Erg standaard thriller, gezapig en voorspelbaar. Ergens voel je dat Soderbergh ook iets wil zeggen over de te ver gaande individualisering in de moderne maatschappij, maar dat element komt nauwelijks los. Aardige rol van de talentvolle Kravitz, dat wel, maar Soderbergh, die al jaren roept dat hij stopt als regisseur, lijkt nauwelijks gemotiveerd om nog iets bijzonders te maken en kan dan ook beter de daad bij het woord voegen op deze manier. Kimi ist kein crimi zullen ze in Duitsland zeggen, als ik de volgende keer een pakkende thriller wil zien over een vrouw met fatale angst om haar appartement te verlaten kijk ik liever nog een keer naar Copycat.

Grote kleine film. Een erg fraaie karakterstudie, waarbij je als kijker behoorlijk op het verkeerde been wordt gezet. Lange tijd heb je veel sympathie voor het doorzetterige personage Lisa, totdat je in de laatste minuten beseft dat dit een heel egocentrische, gevaarlijke vrouw is. Voor mij werkte dit goed. Wereldrol van Gyllenhaal, jammer dat ze niet meer in aanmerking komt voor dergelijke hoofdrollen, meer van dat wijf graag. Het jochie speelt trouwens ook erg goed. Eentje die stemt tot nadenken en laten we welwezen: deze Kindergarten Teacher is in ieder geval een klasse beter dan destijds Kindergarten Cop toch?

Erg plezierig niemendalletje, zeker niet één van de betere films die icoon Gable ons heeft nagelaten, maar de fun die de makers tijdens het draaien hebben gehad slaat zeker over op het kijkpubliek. Titel dekt de lading al vrij goed, en als je van tevoren al verwacht dat dit niet meer is dan een antwoord op de vraag of Clark een echte schat en misschien een leuk meisje vind, zal het niet tegenvallen.

Drie sterren staat wat mij betreft voor een krappe voldoende, en dat is wat deze wel waard is, wat voor een man met het talent van Ritchie trouwens eigenlijk wel een ondermaatse score is. Probleem zal zijn dat dit vrij traditioneel verhaal wat al zo vaak is verteld, hier een moderne update krijgt die wat ongemakkelijk aanvoelt. De hippe, kenmerkend vlotte regie van Ritchie, in de tweede helft van de film ook nog eens aangevuld met bombastische special effects, heeft hoe langer het duurt gevoelsmatig nog weinig te maken met de klassieke legende, en dat is minimaal even wennen. Ach, het zal wel de opdracht zijn die Guy van de studio heeft gekregen(nieuwe elementen toevoegen), maar mijn persoonlijke voorkeur heeft deze wat chaotische, vreemde mengeling van goede en slechte momenten niet. Erger is het dat door de overdaad aan effecten/CGI lijkt te worden benadrukt dat King Arthur eigenlijk maar een simpel, leeg verhaal is over goed versus kwaad, wat feitelijk natuurlijk niet zo is. Ook de twee hoofdrolspelers werken niet echt mee. Held Hunnam zien we de laatste jaren veel hoofdrollen krijgen ,is waarschijnlijk de next best thing maar heeft me als acteur nog niet echt kunnen overtuigen. Schurk Law heeft een paar leuke oneliners, maar is qua acteervermogen en ook fysiek niet zo geschikt om een indrukwekkend boefje te spelen. Alleen Hounsou en Gillen hebben zichtbaar het talent om hier goede rollen neer te zetten, maar krijgen te weinig tijd om dat te laten zien. Al met al enigszins teleurstellend met een paar goede momenten(de achtervolgingsscènes en de daar uitvolgende gevechten na ruim een uur waren sterk gefilmd). Voor een betere versie van dit verhaal ga ik ter zijner tijd Excalibur van John Boorman nog maar eens bekijken. Ook een film die destijds afwijkend was, maar die was toch mooier dan dit.

Niet de moeite waard. Het idee om een Shakespeare naar de modernere tijd te verplaatsen is eerder al succesvol toegepast, maar hier werkt het totaal niet, waarschijnlijk ook omdat dit typisch een verhaal is welk je in de context van die tijd moet zien. Een ongeloofwaardige vertelling deze 2018 versie, rommelig en moeilijk te volgen. Volgepropt met onsympathieke personages waardoor de irritatiegrens vrij snel wordt bereikt. Een imposant stelletje acteurs die allen zichtbaar hun best doen, maar sommige overdrijven zo erg(Hopkins) dat je je al vlug begint te ergeren aan hun doelloos geschreeuw. Een verhaal vol emoties wat nergens weet te raken, en dat is best pijnlijk. Zo een film waarbij je je ergens halverwege afvraagt waarom je er naar zit te kijken, zoek dus beter naar één van de oudere versies als je de ware impact van King Lear wil voelen.

De macabere gebeurtenissen rondom King hebben destijds enorme impact gehad en blijvende indruk op mij persoonlijk gemaakt, dus juich het toe dat er eindelijk een film hierover verschijnt, maar het is een gemiste kans dat deze Kings behoorlijk oppervlakkig blijft. Een erg chaotisch verslag van Ergüven , mede omdat hij er voor kiest om meteen met de actie te beginnen en vergeet om zijn hoofdpersonages een smoel te geven. Craig toont bij momenten aan dat er een betere acteur in hem schuilt dan de Bond films doen vermoeden, maar met name de arme Berry loopt hier als een kip zonder kop rond te rennen. Weegt allemaal niet op tegen het fatale gegeven dat de makers er hier geen moment in slagen de kippenvel situaties van 1992 te laten herleven, dit stukje geschiedenis had onmiskenbaar een betere behandeling verdiend dan deze gemiddelde actiefilm. Denk ook dat iemand die de jaren negentig niet bewust heft meegemaakt geen affiniteit zal voelen met dit onderwerp en dat is zuur. Mijn geheel vrijblijvend advies is derhalve om deze Kings over te slaan en desnoods maar jaren te wachten op een prent die het onderwerp wat serieuzer neemt.

Wervelende film, heerlijk vermaak en niet minder dan het eerste deel. Compleet onzinnig en erg overdreven, maar niet te onzinnig of te overdreven. Vaughn treft gewoon de juiste toon en hanteert precies het goede tempo. Nadeel is natuurlijk dat je na deel één weet wat je te wachten staat: meer van hetzelfde maar uiteindelijk toch anders. Plezierig en in details iets beter dan het origineel(Moore als schurk is bijvoorbeeld veel leuker dan de voor de zoveelste keer schmierende Jackson). Veel bekende acteurs in de cast waarvan sommige weinig hebben te doen(Bridges, Tatum), maar ze zullen allen geen spijt hebben van hun bijdrage. Op naar deel drie , waarschijnlijk met Tatum dan in een grotere hoofdrol.

Omdat hij vooral geobsedeerd uit is op het kapitaal van de familie en niet op de liefde van één van de zussen, een element dat overigens beter uitgewerkt is in de remake uit 1991.

Voor de rest een wat gedateerde thriller, gisteren nog eens bekeken, maar niets bijzonders. Zal destijds best een succesje zijn geweest in de bioscoop, maar dit op zich best aantrekkelijk verhaal van de beroemde Ira Levin had een betere behandeling verdiend. Plot word matig uitgewerkt, oogt eigenlijk als een tweederangs Hitchcock. Vond de remake wat beter vooral omdat Matt Dillon een stuk meer creepy was dan Robert Wagner hier. Wagner heb ik altijd een matig acteur gevonden die altijd maar één expressieloze gelaatsuitdrukking heeft(de pokerface). In deze film komt hij daar nog redelijk mee weg omdat het wel past bij deze cruciale rol, maar een betere acteur als Dillon slaagde er moeiteloos in een extra dimensie aan het personage toe te voegen.

Een kleine ijstijd waar je niet koud of warm van word, laat staan dat Van der Oest hiermee zorgt voor een aardverschuiving in de Nederlandse filmwereld. Het vertellen van een boeiend verhaal aangaande menselijke relaties is nochtans een bewezen sterk punt van Paula dus mag je dit als een behoorlijke teleurstelling zien. Oogt wat als een routinematige haastklus. Er worden in no time veel personages opgevoerd die nauwelijks enige karakterontwikkeling krijgen, pas als na ruim een uur wat interessantere gebeurtenissen plaatsvinden is de film behoorlijk plotseling meteen afgelopen. Een indrukwekkende verzameling van goede acteurs, maar werkelijk geen van hen krijgt de kans om eens lekker uit te pakken in deze vlakke vertoning. Duidelijk dat de makers fan zijn van The Big Chill maar waar die klassieker uitblonk qua herkenbaarheid, prettig aanvoelende nostalgie en bevredigende melancholie, blijft Kleine IJstijd in het luchtledige hangen, en is derhalve op alle punten minder dan het voorbeeld. Niettemin, ook al door de korte speelduur, net geen vervelende film om te zien, maar kwalitatief had het echt beter gemoeten.

Degelijk, maar zo degelijk dat het saai is. Geen film voor het grote publiek. Men miste het lef en eigen visie om er echt iets moois van te maken. Blijft allemaal keurig binnen de lijntjes, maar word nergens echt gedenkwaardig, niet prikkelend, geen vuurwerk. Atsma doet het best aardig in de hoofdrol, maar een echt groots acteur is hij niet, en zal hij ook niet worden. En dat geld eigenlijk ook voor deze verfilming, mager zesje niveau.

Zal me benieuwen of Malick iemand in zijn omgeving heeft die hem durft te vertellen dat het misschien beter is dat hij geen films meer gaat regisseren. Want we mogen toch wel stellen, na dit dieptepunt uit zijn oeuvre, dat hij de golden touch definitef kwijt lijkt?

Deze film is doelloze mooifilmerij, vervelend en pijnlijk om na te kijken. Vergelijk dit eens met zijn beginfilms(Days of heaven, Badlands)....Toen wist hij de fraaie beelden nog te combineren met een pakkend verhaal en het scherp neerzetten van zijn personages(zelden zoveel verscholen krankzinnigheid gezien als bij Martin Sheen in Badlands). Nu speelt hij het klaar om the dark knight zelf, de meeste intense acteur van zijn generatie nota bene, als een geest door zijn nieuwste film te laten paraderen. Foei!

Film kijken is voor mij vooral het bekijken van een goed verteld verhaal, en die kwaliteit is Terrence helaas ergens onderweg kwijtgeraakt.

Roth is in ieder geval een eigenzinnige filmmaker die nu eens iets nieuws probeert. Na al die gore van de laatste jaren, nu een psychologische thriller....ik kan het wel waarderen. Een echt goede film is het niet geworden, maar zo slecht als menigeen hierboven aangeeft, is het ook niet.

Het meest prettige van knock knock is dat de conventies van dit soort films word doorbroken. In plaats van een aantal gemene, lelijke kerels die iemand terroriseren, verschijnen er nu twee bloedmooie vrouwen, geil als boter bovendien. Je moet er maar op komen. En het einde wijkt totaal af van de standaard die we gewend zijn, zegt veel over ons dat velen dat dan een vreselijk slot noemen hierboven.

Denk dat deze film gedeeltelijk ironisch bedoeld is, en dat we dat niet zien. Als Marleen Gorris deze film had geregiseerd had ze er weer een oscar mee gewonnen.

De man die ons meesterwerken als Jagten en Festen schonk, komt nu met een rustige maar eerlijke en integere film, die niet naar ieders smaak zal zijn. Hoewel dus zeker niet het allerbeste van wat Vinterberg te bieden heeft, toch een prent die de moeite waard is, omdat er een mooi beeld word geschetst van de seventies, en dat merkwaardige fenomeen van in een commune leven. Jammer dat de focus eigenlijk uitsluitend ligt op de driehoeksverhouding, ook al omdat Thomsen als Erik me ditmaal niet helemaal kon overtuigen met zijn wat stramme en onsympathieke rol. De vrouwenrollen zijn een stuk beter ingevuld, vooral Martha Sofie Walstrom Hansen als zijn dochter is betoverend. Mist het heerlijke venijn van Idioterne, maar is m.i. wel beter/subtieler dan het hierboven genoemde Tillsammans.