Opinions

Inderdaad niet best, kan nauwelijks in de schaduw staan van de vorige drie delen uit deze franchise(en dat waren al geen films die absoluut topvermaak hadden te bieden). Ongeïnspireerde lome regie, een fantasieloos script en erg matige acteerwerk. De heist zelf zit vol met domme onwaarschijnlijkheden, de actrices krijgen allemaal een onvoldoende voor hun bedenkelijke bijdrage. Bullock en Blanchett zien er raar uit en lijken te slaapwandelen, Hathaway steekt wel nog wat energie in haar rol maar speelt dan weer erg overdreven, Rihanna weet nauwelijks te verbergen dat ze niet kan acteren, en mevrouw Burton geeft ons weer een parodie op haar nerveuze zelf. De andere drie dames lopen er voor Janine met de korte achternaam bij. Niet leuk en weinig lol. kwalitatief onder de maat. Je zou bijna wensen dat Danny Ocean zelf in die slotscène letterlijk uit zijn graf was gekropen, maar waarschijnlijk heeft hij er zich alleen maar in omgedraaid. Met beetje meeval gelukkig wel de laatste uit deze wat overgewaardeerde reeks films, alhoewel er altijd wel valt te vrezen dat er nog een Ocean's Five volgt waarin Danny's zoon met vier guitige vriendjes nog een ondeugend kraakje doet bij Disneyland.

Zaterdag voorbij zien trekken op NPO, maar viel me niet mee, had meer van de immer welbespraakte Lammers op de regiestoel verwacht. One flew over the Cuckoo's Nest op zijn Hollands, maar dan wel Holland op zijn smalst. Matig, voorspelbaar script zonder veel hoogtepunten, ook acteurs blijven onder de maat door al die slecht uitgewerkte rollen met als dieptepunt Hendrikcx als übergeile directrice. Ook Weerts komt trouwens wel wat te kort in de meest dankbare rol. Snel vergeten dit en op voor een herkansing want Lammers moet toch wel wat beter kunnen.

Zeker geen absolute hoogvlieger, maar uiteindelijk toch wel de moeite waard. Van de Sande Bakhuyzen speelt op innemende wijze een rare kwast die meer zijn gevoel dan zijn verstand gebruikt. Ondanks dat het verhaal vrij lang lijkt te freewheelen, kon het mijn aandacht goed vasthouden en met een beetje goede wil zou je kunnen stellen dat Burger aan het slot toch duidelijk een paar statements maakt. Zoiets als dat wij arrogante Europeanen ons maar moeilijk kunnen verplaatsen in andere culturen en dat vriendschap boven alles gaat. Off Track is uiteindelijk te weinig zelfverzekerd gefilmd om een blijvende indruk achter te laten maar enig talent om een goed verhaal te vertellen kun je de makers niet ontzeggen.

Vlug te vergeten komedie, waarschijnlijk bedoeld voor een tienerpubliek. Niet echt een vervelende film, maar weinig scherpe grappen die je bij zullen blijven, anderzijds ook niet zo dat er aanstootgevende of al te goedkope humor word gebracht. Het enthousiasme van de cast en de makers resulterend in een lang leve de lol sfeer kan er nog voor zorgen dat je toch een plezierige zit hebt. Gewoon zonder al te veel verwachtingen een keer kijken als je zelf in een jolige stemming bent en even niets beters te doen hebt, deze pretentieloze onzin.

Ongecompliceerde lol zullen we maar zeggen. Nog niet eens zo slecht gemaakt en voor de tijd dat het duurt redelijk onderhoudend nog ook. Een soort parodie op het saaie kantoorwezen met veel absurde humor, bloederige actiescène en elementen van een heuse horrorfilm. Tamelijk wreed af en toe maar neem dit dan maar vooral niet te serieus dan. Je bent Office Uprising na afloop snel vergeten, maar ik heb ze slechter gezien(bijvoorbeeld het qua opzet vergelijkbare Idle Hands uit 1999)

Eerste grote film van regisseur Acda, maar voor zo een creatieve duizendpoot speelt hij te makkelijk op safe, slechtst in enkele momenten laat hij zien een grappige, originele scène te kunnen bedenken . Oh Baby is vooral sympathiek, maar zeker ook verschrikkelijk voorspelbaar en inhoudelijk erg mager. De film wordt gered door de realistische hoofdrollen van Naber en Van Vliet. Naber blijkt steeds meer een alleskunner, Van Vliet is een vrouw met veel charisma. Samen zorgen ze er voor dat je nog enigszins kan meeleven met hun wat al te alledaagse avonturen, waardoor deze romantisch bedoelde komedie genietbaar blijft. Geen straf om een keer te bekijken ,maar je bent hem vrij vlug vergeten.

Vrij lang een klein maar aangenaam filmpje welk zich op een prettige manier focust op de tegenstellingen tussen Amerikanen en japanners. Terajima is erg goed als het vastgeroest, naïef en beetje gek vrouwtje dat een ontwikkeling naar volwassenheid doormaakt tijdens een road trip door de US. Leuk om Josh Hartnett weer eens te zien en hij doet het ook behoorlijk als cupido verschijning van zowat alle vrouwen uit de rolbezetting. Geen film van de gulle schaterlach, maar een rustig voortkabbelend geheel wat je met een redelijk constante glimlach bekijkt. Jammer genoeg gaat het in het laatste gedeelte behoorlijk fout met enkele ongeloofwaardige plotwendingen en gezochte, niets toevoegende dramatiek welk in behoorlijk contrast staat met de milde toon van de rest van Oh Lucy! Inclusief een erg onbevredigend einde, wat je achterlaat met het gevoel dat dit verhaal nog niet compleet verteld is. Een serieuze misser, dat slordig afgerafelde slot, scheelt zo maar een volle ster bij mijn eindbeoordeling.

Redelijke Night, niet van zijn allerhoogste niveau, maar binnen zijn oeuvre een subtopper. Is natuurlijk een maf verhaal, maar als je bereid bent om mee te gaan in die gekkigheid dan heb je een geslaagde kijkbeurt. Deze film had in handen van een minder getalenteerde regisseur een behoorlijke flop kunnen zijn, maar dankzij de typische, zelfverzekerde stijl van Shyamalan lijkt het beter dan het potentieel rechtvaardigt. Strak tempo dit keer, geen nodeloze mooi filmerij, en gelukkig voelt de maker aan dat hij het bij zijn films vaak aanwezige tenenkrommend sentiment achterwege moet laten. Net als bij eerder werk als Glass, The Village en Signs word het naar het einde toe(zonder verassende twist dit keer) wat al te uitleggerig: alsof Night wil laten zien hoe slim bedacht dit allemaal wel niet is(wat objectief bezien bijna hilarisch is want het is in beginsel een dwaas verhaal). Redelijke acteurs die allemaal zichtbaar hun best doen om het weirdo materiaal geloofwaardig te maken. Echte sterren zitten er ditmaal niet tussen of het moet de tegenwoordig vaak gevraagde Alex Wolff zijn, maar uitgerekend die gaat enigszins voor schut omdat deze zichtbaar 23jarige een ventje van 15 moet spelen. Night zelf heeft ook weer een bijrolletje, tamelijk groot dit keer, en hij weet warempel te camoufleren dat hij eigenlijk niet kan acteren en deze ijdeltuiterij derhalve beter achterwege kan laten. Wat vooral jammer is dat de meeste mensen die deze film gaan zien al voorkennis zullen hebben, Old had beter gewerkt als je deze prent totaal onvoorbereid over je heen had kunnen laten komen.

Een movie volgepropt met nostalgie, eigenlijk bedoeld als feest der herkenning voor de oudere filmliefhebber met een hunkering naar vervlogen tijden. Een cops and robbers film ook, maar zo minzaam en ingetogen zoals je het nog nooit gezien hebt. Inhoudelijk zo dun dat je hem eigenlijk qua score een onvoldoende moet geven, maar met al die krasse knarren aan boord(naast Redford, ook Spacek, Glover Waits en Keith Carradine) geef je hem alleen al uit sympathie een kleine voldoende(drie sterren dus). Laatste rol voor legende Redford misschien en hij herhaalt daarom maar zijn iconische rollen als charmante boef uit klassiekers als The Sting en Butch Cassidy and the Sundance Kid. De jonge Casey Affleck is letterlijk en figuurlijk een vreemde eend in de bijt(met een donkere vrouw ook in de eighties), en hangt er, als niet zo fanatieke politieman die al vroeg in het leven weet dat er belangrijkere zaken zijn dan je job, maar een beetje bij. Spacek als Redfords wijze vriendin levert met gemak de beste prestatie en laat zien waar het in deze ogenschijnlijk simpele film(veel meer dan wat de titel beloofd is het niet) echt om gaat: Mensen die waardig en doelgericht oud worden, geven zichzelf dan maar het respect wat hen toekomt.

Intens verhaal, lijkt me bijna onmogelijk om deze film slecht te vinden. Die muur is natuurlijk een dankbaar project om daar een goede film omheen te verzinnen en dat is dan ook redelijk gelukt. Misschien een paar onverwachte wendingen te veel om honderd procent geloofwaardig te zijn en het acteren is timide en had beter gekund(ik geloofde geen moment in de love story), maar je raken doet het wel. Slotscène komt aan als een mokerslag, briljant bedacht ook, blijf dus zitten tot het einde.

Animatie is gewoon weer schitterend, wat zijn ze daar toch goed in.

Verhaal is dit keer inderdaad wat mager. Minder magie en wat gewoontjes.,Laatste kwartier ook wat te veel uitleggering aangezien de clue voor de meesten van ons allang duidelijk is. Hadden ze van dit verhaal een "normale"speelfilm gemaakt, dan zou deze waarschijnlijk weinig aandacht hebben getrokken.

Maar de animatie is weer zo overdonderend en van topklasse, dan men hen dit makkelijk kan vergeven.

Derhalve absoluut een aanrader.

Door het fantastische einde(het beste slotaccoord uit de Bond geschiedenis) lijkt het heel wat, maar dit avontuur van mijn favoriete spion kon me maar matig bekoren. Film duur te lang, actie is te veel doorsnee, en ondanks dat het verhaal op papier behoorlijk inventief lijkt is de uitwerking van de ervaren regisseur Hunt toch wat steriel. Had meer ingezeten.

Lazenby speelt op zich niet slecht, maar is veel te gewoontjes voor deze rol. Rigg daarentegen is echt een powergirl, één van de beste bond girls ever. Savales als Blofeld vertolker kan er ook mee door.

Redding van de serie was wellicht dat Connery hierna toch nog een keer terugkeerde in deze iconische rol.

Niet zo slecht als de rommel die Willis de laatste jaren levert, eigenlijk zelfs bij vlagen best leuk. De film neemt zichzelf nergens serieus en dat is wel zo prettig, want dit is gewoon oppervlakkig vermaak om je zomergevoel wat te activeren. Toch een paar keer kunnen lachen in ieder geval, soort humoristische variant op John Wick is wat je hier krijgt. Willis en Goodman zijn zichtbaar oud geworden, Famke mag een paar keer door het beeld lopen....Goed dat deze feitelijk uitgerangeerde acteurs via deze weg de mogelijkheid krijgen om nog wat bij te verdienen. Wie op zoek is naar een film met een boodschap kan deze Once upon a time beter overslaan, maar deze gedeeltelijk geslaagde poging om een erg grappige misdaadkomedie te maken, krijgt van mij een nipte voldoende.

Een sprookje op zijn Tarantino's. Resultaat reken ik niet tot zijn beste films, maar zelfs een Tarantino die ik niet indeel bij de betere geeft nog genoeg aanknopingspunten die het de moeite waard maken. Duurt lang voordat Once upon a Time op gang komt, de eerste anderhalf uur bestaat voornamelijk uit sfeertekening(prachtig gelukt trouwens, de 60's zijn zelden zo mooi weergegeven) en enkele welbekende Tarantino dialogen. Allemaal meer van het niveau glimlach, dan dat je er echt door wordt geraakt, zo easy going dat je een enkel pareltje(de dialoog tussen Dalton en een ambitieus tienermeisje....schitterend) over het hoofd kan zien. Pas als Booth/Pitt terecht komt op de ranch waar de Manson volgelingen schuilen, komt de noodzakelijke spanning en dreiging in het verhaal, fantastisch en legendarisch hoe Quentin vanaf dat moment speelt met de verwachtingen van de kijker. Zelfs de enkele keren dat het dan anders afloopt dan dat je verwacht, voelt je je geenzins bedrogen. Het niet op de realiteit gebaseerde einde, gaf in Amerika nogal heftige reacties omdat het weinig eerbied zou tonen voor Tate en haar nabestaanden, maar dat is onzin. Wie dat beweert begrijpt de opzet van de film niet(een wishful thinking verhaal, een sprookje dus), vind net dat Sharon Tate door deze opzet heel goed naar voren komt. Tarantino heeft zeker geen misbruik gemaakt van zijn creatieve vrijheid, maar een passende toevoeging aan het bekende verhaal geplaatst, wat stemt tot nadenken en zinvolle stof tot discussie geeft. Denk eerder dat de nabestaanden van Bruce Lee niet al te gelukkig hoeven te zijn met hoe deze legende hier wordt neergezet, echt een minpunt. Verder, zoals te verwachten, erg goed acteerwerk van de hoofdrolspelers, waarvan vooral Robbie indruk maakt, omdat ze vrijwel zonder tekst toch een fraaie karakterisering weet te maken. Blijft ook opmerkelijk dat diverse sterren(hier zijn dat Al Pacino, Kurt Russell, Bruce Dern) genoegen nemen met een rolletje van niets, alleen maar om er bij te zijn? Al met al een bioscoopbezoek zeker waard, maar niet de absolute topfilm waar je bij QT altijd op hoopt, wel een die mogelijk later steeds beter wordt als je hem helemaal kunt ontleden. Zal hem derhalve zeker nog eens een herkansing geven, maar voorlopig hou ik het er op dat deze film over Hollywood zelf toch te narcistisch is en de humor en het sarcasme van bijvoorbeeld The Player mist om blijvende indruk te maken

Een film die je wel bijblijft, al zal dat niet tot in lengte van jaren zijn. Af en toe spectaculaire beelden en een heftig einde maken het bijna onmogelijk dat dit waargebeurde verhaal niet even blijft hangen. Anderzijds ook weer geen absolute topfilm die prijzen zal winnen. Daarvoor is het te gelikt, te Amerikaans met allemaal good looking en dappere jongemannen die hun leven aardig op een rijtje hebben dan wel dit krijgen gedurende de film, en tussendoor uiteraard samen een gelukzalig dansje en een biertje doen in de plaatselijke kroeg..... Neigt soms bijna naar typetjes in plaats van echte personen. En dan die twee eeuwige schoonheden Connely en Macdowell samengebracht in de bijrollen, mooi staaltje typecasting. Emotioneel verhaal in elk geval, gelukkig net niet overdreven sentimenteel, wat ook makkelijk had gekund. Brolin doet het prima als leider van dit stel: goede, geloofwaardige acteur. De andere hoofdrolspeler, Teller, zien we steeds vaker opduiken in voorname rollen, maar kon me ook hier niet helemaal overtuigen in een ook wel moeilijke rol. Al met al: de moeite wel waard.

Mijn jongens zullen onze jongens zeker niet worden, maar als ik eerlijk ben heb ik me met deze in ieder geval meer geamuseerd dan met Nijenhuis laatste werkjes Rokjesdag en Apenstreken want dat was zelf naar zijn eigen maatstaven erg onder de maat. Onze jongens is een prettig ogende dansfilm waar je af en toe mee kunt lachten. Wat dat betreft keert hij wat meer terug naar zijn roots want dit doet erg denken aan films als Costa! en Volle Maan. Gewoon oppervlakkig en tamelijk hersenloos plezier. Deze keer hoef je je in ook niet te ergeren op veel irritante personages want de belevenissen van Jorrit(Bakkum, die aantoont dat je geen groot acteur hoeft te zijn om een aanstekelijke rol neer te zetten ) staan hier duidelijk centraal, de rest zijn nevenpersonages die redelijk geloofwaardig worden ingevuld. Gelukkig ook geen exacte kopie van The Full Monty, wat wel duidelijk de inspiratiebron is geweest voor Onze Jongens, maar de makers zijn zo verstandig geweest om er een eigen interpretatie van te maken. Het resultaat is een redelijke, maar lichte film, die de toets der kritiek kan doorstaan.

Ruim dertig jaar na de eerste kijkbeurt, onlangs nog een keer gezien en moet zeggen dat ik hem beter vond dat destijds en er zowaar een half sterretje bij heb gedaan. Was in de eighties een film die met veel bombarie werd aangekondigd, vooral omdat jonge ster De Munk na Ciske de Rat weer een hoofdrol had. Opgeteld bij het klassieke verhaal en de mededeling van producent Van Heijningen dat dit een peperdure productie ging worden zorgde dit voor hoge verwachtingen, die niet helemaal werden ingelost. Qua aankleding ziet het er fantastisch uit, Pieters regie is lekker direct en to the point, Courbois (als kniertje) en De Gooyer zetten heerlijke twijfelachtige personages neer, en ook de muziek van Rogier van Otterloo is mooi en passend. Minpunten zijn de geforceerde hoofdrol van De Munk, de verschrikkelijke foute stijlfout om hem diverse malen een liedje te laten zingen en natuurlijk dat wat het dramatisch hoogtepunt zou moeten zijn(de ondergang van het schip), afgerafeld wordt in nauwelijks een paar minuten. Maar alles bij elkaar overheerste bij mij toch een positief gevoel, het oer Hollandse basisverhaal staat als een huis en kreeg hier geen perfecte maar wel een solide bewerking.

Realistisch ogende, integere film over die vreselijke ziekte, en een ouder, sympathiek stel welk de zaken redelijk op een rij lijkt te hebben, die hierdoor word getroffen. Mooie kwetsbare rol van Manville vooral, maar film had toch wat meer kleur en emotie moeten hebben om langer in ons geheugen te blijven. Zeker als verderop in de vertelling blijkt dat dit stel in een eerdere fase ook al een kind heeft verloren, vraag je je als kijker af hoe men toch zo relatief rustig en gereserveerd al dit onheil kan ondergaan. Boodschap van het regie duo lijkt, ook gezien de titel, dat echte liefde de basis vormt om ook deze naargeestigheid een plaats te kunnen geven, iets wat voor de meeste mensen toch een iets te simpele voorstelling van zaken zal zijn. Pleit wel voor de makers dat ze die moraal gelukkig niet door de strot van de kijker willen duwen, de subtiliteit overheerst, maar zoiets als het Nederlandse Komt een Vrouw bij de Dokter over hetzelfde onderwerp was met al zijn minder keurige personages emotioneel toch heftiger, en maakte derhalve ook meer indruk.

Vreemd eigenlijk dat het na onder andere Poltergeist, Pet Sematary, Ju-on/The Grudge, Insidious, Paranormal Activity en al die andere honderd voorgangers die ik hier niet ga noemen, blijkbaar zelfs tot in India nog niet is doorgedrongen dat je de doden beter met rust kan laten. Zoveelste variant dus op het succesvolle griezelthema, en het resultaat behoort niet tot de beste. De locatieverandering werkt weliswaar verfrissend en is ook goed benut door wat nieuwe elementen toe te voegen, maar de film zelf word na een veelbelovende start steeds rommeliger doordat men te veel hooi op de bekende vork neemt. In de tweede helft volgt schrikmoment zonder adempauze op schrikmoment, de ene quasi verrassende wending volgt onmiddellijk op de andere quasi verrassende wending en dat word al vlug te veel van het slechte. Bovendien zou het geen overbodige luxe zijn geweest om ook bij dit soort verhalen enige menselijke logica te hanteren: Waarom het gezin reeds na de dood van de huisdiertjes niet de benen neemt, is me een raadsel.... Dat men verderop na de gruwelijke dood van de huishoudster al vlug lekker gaat slapen en men in het algemeen sowieso vredig koel blijft onder al die geestenverschijningen....Tja, dat kan alleen in een niet doordachte horrorfilm.
Maar goed, ik geef toe dat als je er in slaagt het kritisch vermogen uit te schakelen en je je er op instelt dat de originaliteitsprijs hieraan niet hoeft te worden toegekend(want inderdaad, dit lijkt af en toe op een bijna letterlijke remake van Pet Sematary), dit middelmatig werkje best een leuke zit kan zijn.

Schitterende beelden van fraaie landschappen dienen als effectief decor, maar uiteindelijk komt deze tragisch bedoelde love story over een niet zo gecompliceerde driehoeksverhouding(want Hartnett hangt er maar wat bij in een oervervelende rol als jaloerse minnaar. Wat is er toch gebeurd met deze ooit zo veelbelovende acteur?) niet van de grond. Het is allemaal net niet. De geroutineerde maar wisselvallig presterende regisseur Ruben had zichtbaar niet voldoende budget tot zijn beschikking, waardoor enkele spektakelscènes(waarvan er trouwens te weinig zijn)te snel en zonder bezieling worden afgerafeld. En dat net niet geld ook voor de twee hoofdrolspelers die beide weliswaar de looks hebben, maar niet echt het grote acteertalent en de klasse om ons ook maar enigszins het verhaal in te slepen. Zeker Huisman, met zijn moderne en immer goed verzorgde baard, oogt nou niet bepaald als een Turkse oorlogsheld van pakweg honderd jaar geleden. Jammer ook dat Ben Kingsley is weggestopt in een redelijke maar slecht geschreven bijrol. In de paar scènes die hij heeft toont hij met een enkele oogwenk meer kwaliteit en intensiteit dan de drie andere protagonisten in de hele film bij elkaar, daarmee onbedoeld aantonend dat deze goedbedoelde pulp eigenlijk kwalitatief toch wel erg armoedig is. Zelden een film gezien aangaande een wereldoorlog die zo mat is.

Oude liefde roest niet, maar op deze gezapige vertoning zit toch op zijn minst een flink laag stof. Zelden zo een tamme vertoning gezien aangaande een heikel onderwerp als rouwverwerking. Onwaarachtig en gaandeweg zelfs uiterst irritant dat moeder Melissen en vader Bervoets na de meest verschrikkelijke gebeurtenis die ouders kan overkomen, hier vervolgens de hele film voortdurend met een gelukzalige glimlach en bijbehorende levenshouding rondlopen. Bedoeling zal wel zijn om te laten zien dat twee vroegere minnaars na zo een heftige gebeurtenis zich weer tot elkaar aangetrokken voelen door het wederzijds verdriet, maar als je dat verdriet vervolgens nergens wezenlijk voelbaar kan maken, schiet je je doel voorbij. Gelukkig is het acteerwerk van de dames in de bijrollen(Reijn, Van der Gucht en zelfs Minis) wel behoorlijk, hetgeen uiteindelijk nog leidt tot een sterke confrontatie in de laatste vijftien minuten. Geen puur slechte film derhalve, maar had absoluut beter gemoeten.

Ter voorbereiding op het tweede deel dus bekeken maar wat een slap gedoe. Flinterdun verhaaltje, welk naarmate het duurt ook steeds rommeliger word. En natuurlijk is er aan het slot weer een klein meisje wat ons weer kippenvel dient te bezorgen(niet dus). Zeer merkwaardig dat dit haastwerk ook nog een vervolg heeft gekregen.

In vergelijking met het eerste deel een enorme verbetering, als ze in dit tempo doorgaan dan word deel drie oscarmateriaal . Mensen die op zoek zijn naar echter horror, komen alleen in het laatste half uur aan hun trekken, en zullen dus wellicht teleurgesteld zijn. Maar het verhaal kent een goede opbouw, en het jaren zestig sfeertje waarin Ouija 2 zich afspeelt is erg sterk getroffen. Redelijk spannend, gaat tegen het einde wat over the top. Acteerwerk is matig, inclusief dat van Henry Thomas, als kind ooit een ster door zijn hoofdrol in E.T., maar een groot acteur is hij niet geworden. Na de aftiteling nog een korte verwijzing naar deel 1(en een voorschot op deel 3?), door een korte bijdrage van die rare Lin Shaye(U weet wel, uit de Insidious films).

Niet bijzonder goed, ook niet slecht trouwens, vooral wat gewoontjes. Filmliefhebbers met veel kijkervaring hebben door de jaren heen regelmatig films over dit onderwerp(presidentskandidaten en hun fanatieke adviseurs) gezien, en zullen hier nauwelijks verrast worden, inclusief het voorspelbare einde.

Bullock is niet mijn favoriete actrice, maar speelt hier best een behoorlijke hoofdrol, ze gaat zelfs letterlijk met de billen bloot. En goed om te zien dat ook Thornton weer eens een stevige rol te pakken heeft, als haar duivels ogende tegenspeler. Billy Bob speelde trouwens een vergelijkbare roi in het enigszins vergelijkbare maar betere Primary Colors, en is hier dus op herhalingsoefening.

Typisch een verfilming van een boek van John Le Carré. Langzame vertelling waarin ogenschijnlijk weinig gebeurd. Film is wel spannend in die zin dat je lange tijd niet weet waar het verhaal zich naar toe ontwikkelt en het derhalve gissen blijft hoe deze story afloopt. Al met al geen bijzondere film, je hoeft het jezelf niet te verwijten als je Our Kind of Traitor hebt gemist. Stellan, doorgaans niet mijn favoriete acteur, zet hier een leuke rol neer, Lewis probeert hier ook inventief te zijn en dat valt te waarderen. Het centrale duo McGregor/Harris heeft duidelijk de automatische piloot meegenomen, en spelen weinig memorabele rollen.

Zeker geslaagd. Fonda en Redford hebben toch al vaak samengespeeld(kwam tot drie: The Chase, Barefoot in the Park en The Electric Horseman) en dat is te merken want Our Souls at Night scoort vooral goed door hun chemie. Redford is ondanks zijn zichtbare ouderdom mooi oud geworden en hier vooral aandoenlijk. Fonda, met haar vreselijk verbouwd gezicht(kijk en huiver nog eens met Barbarella als je haar goddelijke schoonheid van vroeger wil aanschouwen) speelt toch wel erg goed. Dankzij hen neem je voor lief dat het verhaal eigenlijk niet zo veel voorstelt, inclusief het onbevredigende, abrupte einde. Geen film voor tieners om met je eerste date heen te gaan, maar voor de wat ouderen onder ons, een bevredigende en in zijn simpelheid ook herkenbare kijkervaring. Respect.

Verbazingwekkend slecht toch weer. Alhoewel: als je eerlijk bent weet je eigenlijk vooraf al dat het niveau van een Willis film tegenwoordig ver beneden elk normaal peil is, maar het is welhaast pijnlijk om dit ook nu weer bevestigd te zien. Je blijft stiekem hopen op dat pareltje, dat ene filmpje waarmee hij ons allen nog één keer weet omver te blazen, maar dat zit er ook met deze geenszins in. Een verhaal dat qua inhoud nog niet goed genoeg is om een half uurtje van een onbeduidende politieserie te vullen word opgerekt tot een anderhalf uur durende slaappil. Vreselijke acteurs die uit de plaatselijke kroeg lijken te zijn geplukt. Een volstrekt spanningsloze thriller, waarvan je je afvraagt waarom men op het idee kwam om zo een film anno 2021 überhaupt nog te maken. Beste grap( de tekst op de filmposter dat dit bedacht is door de producers van The Irishman zal helaas geen grap zijn maar gruwelijke realiteit) is dan toch dat Netflix dit gedrocht op hun kanaal dumpt, een actie die je hen best wel voor een keer wil vergeven maar mocht dit vaker voorkomen zal ledenverlies meer regel dan uitzondering worden.

Niet zo slecht als je op basis van de lage waarderingen zou denken, anderzijds: een echt goede film is het natuurlijk ook niet. Aanvankelijk lijkt het een soort spookhuisverhaal te worden, en op dat gebied hebben we er de laatste jaren een aantal klasse productie gezien, en daar valt deze dan bij in het niet.

Later verplaatst de actie zich wat meer naar buitenshuis, en dan helpt het weer niet dat het op zich goed bedachte verhaal in het laatste kwartier afwisselend voorspelbaar en kitscherig word.

Ach, uiteindelijk gewoon een B-film, met een aardig verhaal maar een slordige uitwerking. Dus uitsluitend als je er voor in de stemming bent, en de neiging om niet al te kritisch te zijn kunt onderdrukken.

Kate en Leonardo zijn weer herenigd op een boot, en die flauwe grap is wel enigszins treffend voor deze prettige maar wat blue komedie. Het origineel was toch een niveautje hoger, in alle opzichten gewoon grappiger en geslaagder als ultieme familiefilm. Faris geeft een goede imitatie van de immer aanstekelijke Goldie Hawn maar het blijft een imitatie. De drie dochters zijn in deze remake best adorable, maar stelen nergens zo de show als de drie zonen in de versie uit 1987. Derbez doet zijn best maar lijkt me een beperkt acteur, die nergens zo charismatisch wordt als Kurt Russell in topvorm destijds. Niettemin is deze nieuwe poging bij vlagen best genietbaar, omdat het aandoenlijke basisidee aanspreekt en de humor weliswaar niet altijd geslaagd is, maar in elk geval nergens goedkoop of plat wordt. Vooral leuk voor degene die de eighties versie nooit gezien heef, zo'n film die je graag ziet tijdens de kerst of desnoods hartje zomer met het hele gezin, dan kun je je er geen buil aan vallen, zelfs als schoonmoeder er ook bij is.

Begrijpelijk lage score. Een dertien in een dozijn actiefilm. Probeert een beetje mee te liften op het succes van de Fast and Furious reeks: mooie meiden, leuke jongens, ontspannen sfeer en vooral een aantal schitterende auto's. Niettemin lijkt het uiteindelijke resultaat meer op een doorsnee action movie uit de jaren tachtig, en dat kan thans echt niet meer. De schurken in dit verhaal zijn bovendien ook wel erg een karikatuur, en om nou te sympathiseren met een bende autodieven? Voornaamste bezwaar is echter dat er geen relativering is , het is allemaal o zo serieus. Geen grappige momenten, geen zelfspot, te weinig lol die van het doek spat, dat is wat deze Overdrive uiteindelijk echt opbreekt. De rolbezetting bestaat uit onbekende acteurs die voornamelijk ook onbekend zullen blijven. Alleen Ana de Armas(ook in de tweede Blade Runner) heeft toekomstperspectief. Gek genoeg geldt dat m.i. niet voor Eastwood: heeft wel de good looks, en lijkt zowaar wat minder stram te acteren als zijn vader, maar hij mist de uitstraling om boven de middelmaat uit te komen. Wat dat betreft is hij wel op zijn plaats in deze matte bedoeling.

Als de naam Abrams groot op de poster staat vermeld, wek je de verwachtingen van glad maar kundig spektakel, en dat wordt ook nu weer moeiteloos ingelost. Aardige fantasy, die wel wat lang nodig heeft voordat hij loskomt, maar uiteindelijk, zonder groots te zijn, toch zeer bevredigend is. Degene die de tweede wereldoorlog nog hebben meegemaakt, zullen zich waarschijnlijk over het hoofd krabben bij zoveel onzin als hier wordt vertoond, maar als je de ongemakkelijke combinatie accepteert heb je een leuke zit. Film deed me inhoudelijk wat denken aan één van de eerste films van de onvolprezen Michael Mann, The Keep uit 1983. Maar deze van Avery wint glansrijk op alle punten op dat destijds wat stuntelige, wazige gehee. Eén van de mindere van Mann die nu dus alsnog een soort reboot krijgt met een stevige handleiding aangaande hoe het toen al had gemoeten.