Opinions

Best van kunnen genieten, een soort horror komedie in de stijl van zoiets als Gremlins of Tremors vroeger. Niet te serieus nemen allemaal, en dat kijkt deze prettige B film, ondanks de af en toe morsige looks, goed weg. Redelijk origineel script, de excentrieke zwijgende heldenrol van Cage vond ik niet zo geslaagd, met een minder bekende kop in de hoofdrol had dit trucje een stuk beter kunnen werken.

Ik heb er van kunnen genieten. Film kabbelt rustig door maar heeft toch wel wat te melden. Eerste helft ook vol met scherpe, humoristische observaties.Nadat Wilson in de gevangenis beland, gaat het jammer genoeg wat te veel op een melodrama lijken, waarbij het geforceerde happy end ook niet echt werkt. Wilson heeft enorm veel baat bij het sterke spel van Harrelson, toch één van de hardst werkende acteurs in Hollywood tegenwoordig, die deze gewone maar tevens excentrieke man een levensechte smoel geeft. Ook leuk om Dern weer eens in een wat grotere rol te zien. Ze doet het heel behoorlijk als Wilson's sidekick, maar blijft gepast in de schaduw van de voormalige bartender uit Cheers die deze film met zijn aanwezigheid echt een meerwaarde geeft.

Beetje halfslachtige poging om een goede spookhuisfilm af te leveren. Beste wat je er van kunt zeggen dat de broeders Spierig in ieder geval proberen iets eigens aan het genre toe te voegen, maar dat dit oogt als studio- in plaat van origineel locatiewerk is dan weer een ernstig minpunt. Weinig griezel en weinig sfeeropbouw verder, in plaats daarvan veel kortstondige schrikmomentjes, actie, middelmatige special effects en nogal wat fantasy elementen. Oogt dan ook gaandeweg als een op hol geslagen Stephen King verhaal, iets te bombastisch en voor mij wat al te rommelig om echt indruk te maken. Mirren(zoals altijd) en ook Clarke zijn tussen al deze onzin best goed, en dat helpt om je er doorheen te slepen. Al met al van zeer gemiddeld niveau, van harte aanbevelen kan ik hem zeker niet.

Effectieve thriller. Wilde hem eerst vier sterren gegeven, maar er toch een halve af gehaald omdat dit feitelijk niet meer dan een slim maakte conceptfilm is. Op nieuwe frisse ideeën kun je de makers helaas niet betrappen. Situeer zo'n mysterie in een desolate en voor de meeste van ons onbekende omgeving(van woestijn tot sneeuwlandschappen) en dan lijkt het meteen een stuk meer intrigerend dan het eigenlijk is, zoiets. Laatste jaren natuurlijk veel van dat soort films gezien: van Fargo tot Mad Max van The Big White tot A Simple Plan....Nee, de originaliteitsprijs zal Sheridan niet krijgen, het enige wat hij geforceerd(want niet echt uitgewerkt) toevoegt is het thema van de indianen. Qua verhaal stelt het ook niet zo veel voor natuurlijk. Het knappe van Wind River is echter dat je je dit pas achteraf realiseert en dat je je tijdens het kijken lekker laat meevoeren in het verhaal. Enkele niet verwachte wendingen maar vooral het sterke acteerwerk van Renner en Olsen zijn dan ook de grootste pluspunten. Leuk om een keer te zien deze, dat zeker.

Niet echt een goed visitekaartje voor de heer Jongerius. Nogal platte, goedkoop ogende horrorfilm volgestopt met clichés en groezelige schrikmomenten, met als voornaamste spanningsboog de volgorde waarin het gemêleerd gezelschap busreizigers het slachtoffer wordt van Molenaar Hendrik(alias de poortwachter van de hel). Zichtbaar gemaakt met een beperkt budget, en als je daar rekening mee houd(maar moet dat?) valt het eindresultaat misschien nog mee, maar objectief gezien gewoon een matige film, die alleen werkt als je er in slaagt je kritisch vermogen volledig uit te schakelen.

Doet wat denken aan de films van Dick Maas, alleen stopt die er wat meer humor in en zorgt hij voor betere acteurs die hun karakter nog enige smoel kunnen geven. Zelfs een gerespecteerd acteur als Taylor zakt hier hopeloos door het ijs.

Ik schat in dat Jongerius iemand is die geen klap van de molen heeft gehad, maar veel talent en een voorspoedige loopbaan als regisseur dicht ik hem ook niet toe.

Flauw. Zal alleen goed worden bevonden door mensen die nog nooit zo'n film hebben gezien, en dat zullen er niet veel zijn. Qua concept soort milde Final Destination. Erg voorspelbaar en zonder spanning, op een gegeven moment zit je alleen nog maar te raden wie de volgende is die gaat sneuvelen(gaap). Laatste kwartier, als dom wicht clare(goed gespeeld door King) toe is aan haar laatste twee wensen, word de veilige formule opeens losgelaten en krijgen we nog wat heuse fantasy voorgezet, maar die twist is zo belachelijk dat je dan waarschijnlijk definitief afhaakt. Raar dat erkende acteurs als Phillippe en Fenn(met een korte, nietszeggende rol) in dit soort nonsens terecht zijn gekomen, is ergens iets niet helemaal goed gegaan. Wenselijk dat er geen vervolg komt maar dat is wishful thinking. Voor de horror nerds dus.

Grappig en onderhoudend, heb me, ook als volwassene, best vermaakt met deze onzin. Is een bekwame regisseur als Zemeckis ook wel toevertrouwd(Roger Rabbit was voor mij de ultieme kinderfilm voor volwassenen). Wel de mindere van de jaren negentig versie welke met meer eenvoud toch ook iets meer hart en ziel had. De bij een moderne film blijkbaar onvermijdelijke CGI voegt bij deze nieuwe versie weinig tot niets toe, enige pluspunt is dat het net niet hinderlijk word. En om nou ook afro Amerikanen de rollen van de goeierikken te gunnen is best sympathiek maar heeft weinig met Dahl te maken. Verder vond ik Huston destijds als opperheks overtuigender dan Hathaway hier. Anne overdrijft net wat te veel en word ook niet geholpen door die vermaledijde computertechnieken die voortdurend op haar personage zijn toegepast(Hathaway is al lelijk genoeg van zichzelf, daar voegen effecten niets relevants aan toe). Spencer als oma is wel weer een verbetering ten opzichte van de wat blue dame uit de vorige versie. Jammer van de nietszeggende bijdrage van Chris Rock en klasse acteur Stanley Tucci. Al mel al een prent die voornamelijk slechte kritieken krijgt omdat hij het duidelijk aflegt tegen de vorige versie, op zichzelf best een goede gezinsfilm als je niet te veel gaat vergelijken met de voorganger.

Materiaal om een dijk van een film voor af te leveren, maar het resultaat kon me niet echt raken. Te lang, praterig en moralistisch, oogt ook meer als een documentaire dan als een volwaardige film. De ervaren regisseur Levinson staat vooral voor degelijkheid en slaagt er dan ook niet in hier wat noodzakelijke zwier en emotie in te brengen. De acteurs zijn redelijk tot goed(Nivola, De Niro, Azaria) en brengen de teloorgang van hun personages treffend in beeld, maar de films als geheel doet hen geen recht. Je moet al veel affiniteit en interesse voor dit wat zwaarmoedig onderwerp hebben om deze taaie, saaie zit met genoegen te ondergaan.

Merkwaardig filmpje, absoluut niet goed, maar ook wel op een bepaalde manier intrigerend, omdat je het gevoel hebt dat het met opzet zo overdreven is. Een soort horrorkomedie die beter had kunnen werken als de makers zichzelf wat serieuzer hadden genomen. Vreselijk, onprofessioneel ogen acteerwerk van regisseur/acteur Cummings, zo dik als hij hier zijn rol aanzet zie je het gelukkig zelden. Op zeker het grootste minpunt van deze halfslachtige poging om iets goed te maken, dit krakkemikkige acteerwerk, je zit vaak met plaatsvervangende schaamte te kijken naar de soms idiote dialogen. De (bijna?) laatste rol van de fijne karakteracteur Forster(Jackie Brown), die tijdens de aftiteling nog kort word gememoreerd, maar de man had dan absoluut een beter afscheid verdiend.

Niet geslaagde poging om het gevoel van Dances with Wolves nog een keer te laten herleven. Chastain speelt wederom met verve een onafhankelijke sterke vrouw, maar na een redelijk begin wordt het verhaal zelf saai en kijken we meer naar een vrouw die slaapwandelt. Ook de mannelijke rollen worden trouwens adequaat ingevuld met solide bijdragen van Hinds en Rockwell, doch de acteurs worden in de steek gelaten door het weinig opzienbarend verhaal. De emoties die er wel degelijk in zouden moeten zitten, komen maar niet aan de oppervlakte, je blijft het gebeuren op eerbiedwaardige afstand bekijken. Schijnt een biografie te zijn, maar de echte Weldon had ongetwijfeld iets beters verdiend dan dit onecht aanvoelend drama.

Een 8.0 als gemiddelde op IMDB, dan ga je met de nodige verwachtingen kijken, maar ik moet zeggen dat Wonder allesbehalve een wonder is, eigenlijk gewoontjes. Het beste wat je er over kunt melden is dat dit een zeer prettige familiefilm is, een feelgood movie die aardig in balans is: goede strakke vertelling, welke gelukkig niet al te sentimenteel is. Maar persoonlijk vond ik het net wat te gelikt, echt te mooi om waar te zijn, een soort Elephant Man voor de naïevelingen onder ons. Ook de hier genoemde gelijkenis met Mask is verhaalinhoudelijk terecht en begrijpelijk, maar die film was meer puur, met levensechte mensen. Als je kijkt na Wonder heb je bijvoorbeeld meteen in je gedachten dat het onwaarschijnlijk is dat pappa Wilson en mamma Roberts in het echte leven ooit verkering zouden krijgen, en dat zie je terug op het scherm. En die aan één schakeling van net niet momenten gaat maar door: dat joch welk hem eerst zo pest en daarna verschrikkelijk spijt krijgt, zus lief die zich verwaarloosd voelt maar uiteindelijk welgemeende tranen voor haar broer laat, de beste vriendin die eerst bewust afstand neemt maar later hunkert naar hun gelegenheid en tenslotte die tenenkrommende apotheose waarin August gekozen word tot de leerling van het jaar......het welhaast verplicht gelukzalige gevoel wat je hiervan zou moeten krijgen was aan mij niet besteed. Wonder is vakkundig gemaakt en derhalve een redelijke doelgroep film maar de overdreven hoge waardering tot dusverre zal in de toekomst ongetwijfeld afzwakken en genormaliseerd worden.

Tot dusverre wat te laag gewaardeerd op deze site vind ik. Allen is zijn magic touch al jaren kwijt, maar deze laatste behoort zeker niet tot zijn slechtste vertellingen van de laatste twee decennia. Melancholisch(de liefde voor het oude New York straalt er van af), tragisch en tegen het einde komt het thema wat Crimeas and Misdemeanors en Match Point zo goed maakte(ogenschijnlijk onschuldige mensen kunnen in no time uitgroeien tot een moordmachine) in de beste scène van Wonder Wheel ook nog even om de hoek kijken. Prettig maar traag kijkvoer, subtiel en voor de liefhebbers. Winslet speelt een prachtige rol als de gestreste, onsympathieke moeder die het eigenlijk allemaal niet meer aan kan. En onder de regie van de meester lijkt het net of Belushi en Timberlake echt kunnen acteren, wat wil je nog meer?

Niet bepaald een wonderfilm. Begint redelijk goed, met de klassieke opbouw van een superheldenfilm, maar hoe langer het duurt hoe slechter het word. Laatste half uur met al die bombastische effecten en het steeds onzinniger wordende verhaal is nauwelijks te harden. Te veel lopende band werk met een gebrek aan hart en ziel. De invloed van schrijver/producer Zack Snyder(Sucker Punch, Watchmen, 300, Batman v Superman) is evident, als je let op de visuele stijl(positief) en opzet(negatief, erg rommelig). Gadot en Pine zijn wel goed gekozen. Geen acteurs van een heel hoog kaliber, maar ze doen hun job naar behoren binnen dit gemankeerde stripverhaalavontuurtje. De bekende acteurs in de bijrollen komen er een stuk slechter van af: Robin Wright heeft maar een kleine bijdrage, schurk Huston is erg kleurloos, de sterke karakteracteur David Thewlis heeft een belachelijke rol en als ze haar twee sterkste punten niet prominent mag tonen is ook Doutzen Kroes zelfs voor ons Nederlanders erg onopvallend. Meest positieve van Wonder Woman is dat het in ieder geval niet zo misplaatst melancholisch en zwaarmoedig is als enkele DC films van de laatste jaren, maar een film die lang in je geheugen blijft hangen is het niet. Onbegrijpelijk dat deze prent op IMDB momenteel een score heeft van 7.7.

Haynes blijft een eigenzinnige, getalenteerde filmmaker, die elke keer weer toch weer probeert om iets nieuws te proberen, maar deze Wonderstruck is zeker niet zijn beste poging geworden. Misschien moet je wel pure liefde voor de stad New York voelen(de eigenlijke hoofdrolspeler hier) om door deze film betoverd te worden, maar gevoelsmatig werd ik zelf niet geraakt door dit net wat te bombastisch en tegen het einde ook behoorlijk sentimenteel drama. De bijna twee uur durende speurtocht van de dove eenling Ben(goed gespeeld door Fegley) word derhalve nergens zo magisch als de bedoeling zal zijn geweest. Waar je wel van kunt genieten is dat de makers de unieke jaren zeventig op schitterende wijze laten herleven: uitstekend. Prachtig ook bij vlagen hoe men de beelden overduidelijk voor zich laat wil laten spreken, dit is geen film die het van sterke dialogen moet en wil hebben. In dat kader bevreemd de aanwezigheid van klasse actrices als Williams en Moore dan weer wel. Beide spelen de meest ondankbare, overbodige bijrol in hun carrière, dit had hen bespaard moeten blijven.

Niet veel beter of slechter dan de eerdere samenwerkingen tussen regisseur Wright en het komisch duo Pegg/Frost. Net als Shaun of the Dead en Hot Fuzz aandoenlijk overdreven kolder, die best goed werkt. Ik heb me geamuseerd bij deze prent die echter de originaliteitsprijs nooit zal winnen, omdat het eigenlijk slechtst een lichte variatie is op de eerder genoemde films. Werkt ook niet mee dat het hoofdpersonage Gary een vrij irritante en vermoeiende nietsnut is, die niet al te subtiel wordt neergezet door de meestal toch betrouwbare Pegg. Gelukkig krijgt hij in de bijrollen sterk tegenspel van de ervaren cast, die daarmee zorgen dat dit lekker absurd verhaal nog enigszins menselijk blijft ook. Gewoon leuk zonder heel hoog te vliegen.

Prima vermaakt met deze typisch jaren zestig film. Gemeten naar de hedendaagse maatstaven is het allemaal wat mager en kun je er van alles op aanmerken, maar so what? Het mocht toen zichtbaar niet te veel kosten(de belangrijke scène van de goudroof aan het begin word nog niet eens fatsoenlijk afgerond, tegenwoordig toch ondenkbaar), en het verhaal hadden u en ik ook kunnen bedenken, maar voor de anderhalf uur dat het duurt is het plezierig toekijken dankzij de vele mooie dames, gevatte inside jokes(het gegeven dat de bijna slaapwandelende Martin een onverslaanbare spion speelt is al hilarisch) en een voorspelbaar maar vlot lopend verhaal.
Aan het einde word nog pontificaal gemeld dat er een vijfde Helm film aan gaat komen(The Ravagers) maar die is er nooit gekomen. Martin had er, na de brute moord op Sharon Tate(die ook in The Ravagers een rol zou spelen), geen zin meer in. Begrijpelijk maar wel jammer.

Als je hier slechte reviews leest en vervolgens de betreffende film ziet valt het vaak best mee, maar in dit geval moet ik de zure critici helemaal gelijk geven. Onbegrijpelijk dat Disney hier hun naam aan koppelt, deze lompe productie moet wel één van de slechtste films uit hun stal zijn. Verhaal is vijftien jaar geleden al eens onbevredigend verfilmd en dus zal men gedacht hebben dit beter te kunnen doen, maar zelfs de eigenlijke doelgroep(kinderen die de tienerleeftijd nog moeten bereiken) zal zich na afloop beschaamd en vertwijfeld afvragen waar men naar heeft gekeken. Dat men een redelijk aantal gerenommeerde acteurs heeft gecontracteerd om de bijrollen in te vullen werkt ook niet mee, want in hun carnavaleske kleding zien ze er allemaal stuk voor stuk belachelijk uit. Grootste boosdoener is echter de onzorgvuldige, zielloze regie van ene DuVernay want een dergelijk toch al overdreven sentimenteel verhaal dien je wel met respect te behandelen. Zeer slechte special effects die anno 2018 echt niet meer kunnen, kippenvel veroorzakend acteerwerk en de keuze om de ene spannend bedoelde gebeurtenis zo snel mogelijk te laten volgen door een nieuwe opwindende scène worden deze moderne Alice in Wonderland al vlug fataal. Materiaal leent zich ook beter voor een uitgebreidere tv serie voor de kinderen, dan voor een volwaardige speelfilm denk ik, maar dat mag geen excuus zijn voor dit ongemotiveerde werk. Absoluut geen aanrader dus, voor niemand niet.