Opinions

Redelijke Eastwood, fijn filmpje wel, stevige middenmoter op zijn cv. Clint als regisseur is in zijn laatste films erg geïnteresseerd in de waar gebeurde verhalen over de underdog, de man die best je buurman had mogen zijn en geconfronteerd wordt met een strijd tegen de machtige instanties(zie ook Sully en The Mule). De bij mij onbekende Hauser in de cruciale hoofdrol is even wennen maar werkt uiteindelijk heel goed, omdat zijn wat niet zo makkelijk ogend acteerwerk goed past bij zijn excentriek personage. Bates als zijn emotionele moeder is weer eens een traktatie. Rockwell, Wilde en Hamm in de bijrollen doen wat ze moeten doen. Triest verhaal eigenlijk, een genuanceerde, degelijke aanklacht tegen de op hol geslagen Amerikaanse samenleving die in de jaren negentig blijkbaar al weinig verschilde met de huidige gang van zaken, maar het kijkt toch lekker weg en wordt nergens te sentimenteel. Blijft een uniek icoon, Clint Eastwood, diep respect voor deze bejaarde maar vitale man.

Best een leuke humoristische actiefilm, een soort mengsel van Beverly Hills Cop en Lethal Weapon, met dien te verstande dat hij nergens echt zo goed word als één van die twee. Jammer dat het sterke kolderieke uitgangspunt(de praatzieke Ben die een combinatie moet vormen met de no nonsense cop James) gaandeweg losgelaten wordt en de nadruk komt te liggen op de standaard actiescènes. Had qua humor dus meer uitgehaald kunnen worden vooral omdat Hart hier behoorlijk goed op dreef is en het zelfs even lijkt alsof Ice Cube kan acteren(wat niet zo is). Mevrouw Sumpter is het aanzien ook meer dan waard, minpunt is dan dat iemand van het kaliber Laurence Fishburne wordt weggezet in een ondankbare rol. Ga het vervolg zeker kijken als die een keer op mijn pad komt, het derde deel welk thans in de maak is lijkt me dan weer iets te veel van het goede.

Fijne filmhuis productie, van de betere kwaliteit. Een familieproject waar met hart en ziel aan is gewerkt en dat zie je met name terug aan de schitterende visuele beelden, cameravoering etc. Knap dat een onervaren team dit aflevert, benieuw naar hun volgende projecten. Verhalend had het beter gekund en helaas is het ook qua acteerwerk onder de wenselijke maat. Zelden een hoofdrolspeler gezien die zo bedeesd voor de camera staat als deze Brady, lijk wel een autist, en dat zal de bedoeling niet zijn geweest. Door die afstandelijkheid kruipt deze wat mooi kunstig ogende film nooit echt onder de huid, en blijft hij steken op de kwalificatie bovengemiddeld.

Erg middelmatig. De subtiliteit uit de originelen Ringu en The Ring heeft plaatsgemaakt voor, met name in het begin en aan het einde, veel te grof effectbejag. Van de mooie suggestieve en onderhuidse spanning is niet veel over gebleven. Samara kon me bij deze rit geen angst meer inboezemen terwijl ik me van de eerste films herinner dat ik af en toe toch heus kippenvel kreeg van dat meisje met het lange haar. Ook onverstandig trouwens om een bekend acteur als D'Onofrio in te huren, want als hij in beeld verschijnt weet je meteen wie de slechterik van dienst is.Moet wel gezegd worden dat de makers van dit in zijn totaliteit overbodig vervolg in ieder geval wel geprobeerd hebben om verhaaltechnisch enkele nieuwe invalshoeken toe te voegen wat incidenteel een leuke vondst oplevert. Puur slecht is het daardoor dus niet, maar beter dan een obligate, goedkopere horrorfilm die we een keer of tien per jaar krijgen voorgeschoteld wil het ook nergens worden. En dat is teleurstellend omdat de versies uit respectievelijk 1998 en 2002 toch een welverdiende cultstatus genieten bij de genreliefhebbers, die door dit dertien in een dozijn vervolg bijna te grabbel wordt gegooid.

Heel behoorlijk. Redelijk, maar met dit fascinerende personage had weer eens een echt ouderwets monumentale Nederlandse film gemaakt kunnen worden, en dat is het niet. Kuijpers kiest er voor om dit verhaal als een soort spannend jongensboek te verfilmen. Iets meer focus op de weerzinwekkende Riphagen(wellicht door het verhaal meer vanuit het perspectief van deze charlatan zelf te vertellen)had een nog betere film opgeleverd. Nu kijk je met waardering naar het vakmanschap en het oog voor detail van deze film, maar je bent hem relatief makkelijk vergeten.

Van Koninsbrugge in de centrale rol is ook miscast. Jeroen speelt op zich goed(beste rol tot dusverre), maar in hem zie je toch vooral die gezellige irritante duizendpoot in plaats van de verdorven, slechte man die hij hier dient uit te beelden. Dat de makers er voor gekozen hebben om hem ook nog eens een menselijk gezicht te geven, doordat hij zielsveel houd van vrouw en kind, geeft hem wat misplaatst charisma en komt wat ongelukkig over in relatie met zijn streken. Greidanus in de andere hoofdrol vond ik beter op zijn plaats, en sterkt mij in mijn mening dat men voor Riphagen zelf beter een andere, minder bekende acteur had moeten kiezen.

Als geheel een prent die niet veel kijkers zal teleurstellen, maar helaas niet alle mogelijkheden benut, waardoor hij toch een beetje tegenvalt.

Wel fan van de Belgische politiefilm, ze zijn ons qua originaliteit behoorlijk voorbij gestreefd, maar deze had wel wat beter gekund. Ook hier doorzichtig formulewerk en een beetje sleet op de formule: louter mooie mensen die hier aan ons voorbijtrekken, sensatiezucht in de vorm van een speurtocht naar afgehakte handen, en de verplichte achtervolgingsscène in de discotheek(met die heerlijk dreunende beats op de achtergrond) zit er ook weer in. De intrige is behoorlijk wazig en niet interessant genoeg om ruim twee uur te vullen. Het nevenverhaaltje over de verraderlijke broer kent aan het slot een uitkomst die je mijlenver van te voren ziet aankomen. Al met al niettemin leuk om een keertje te zien voor de liefhebbers, maar de volgende keer de lat graag weer wat hoger leggen svp.

Erg pover. Ondanks dat er tegen het einde genoeg gebeurd geen verhaal waar je je erg betrokken bij voelt. Je blijft met een zekere afstand naar deze te langzame film kijken. Volgens mij de bedoeling dat Road to Paloma een soort blijheid met vrijheid had moeten uitstralen, een moderne Easy Rider. Maar het niveau van dat soort films word nergens benaderd, dit is meer een road to nowhere. Af en toe mooie opnames, maar de vertelling verloopt te stroperig. Bonet is er met haar aanwezigheid met de haren bijgesleept, maar tevens wel het eenzame hoogtepunt van de film.

Niet zo een fan van het werk van mevrouw Potter. Haar best ontvangen film, Orlando, vond ik al niet te behapstukken, zo bezien viel me deze behoorlijk zwaarmoedige nieuwe weer enigszins mee. The Roads Not Taken is een dolende film over een dolende man, een ondankbare rol die goed word ingevuld door de weer zeer pijnlijk kijkende Bardem. Voor de rest ligt de focus vooral op de suggestie en het beroep op eigen inlevingsvermogen die Potter bij elke film wel van de kijker verlangt, en dat zal anno 2020 waarin we snelheid en hapklare brokken verlangen zeker niet naar ieders smaak zijn. Gezien de extreem korte speelduur heb ik het vermoeden dat de makers zelf ook niet tevreden zijn over het eindresultaat, met een onbevredigend slot ook dat op meerdere manieren valt uit te leggen. Artistiek gezien best een redelijke film. Ook al omdat ik wel affiniteit wilde voelen met het centrale thema over een melancholische oudere die wanhopig terugdenkt aan zijn twijfelachtige levenskeuzes vond ik het dit keer net te doen, maar dit is eigenlijk een te gemakzuchtig ogende prent die zeker niet bewierookt zal worden door de grote massa.

Aangenaam, dacht weer de zoveelste vertelling over de struikrover te moeten aanschouwen maar Bathurst probeert er een modernisering aan toe te voegen die in ieder geval onderhoudend en energiek is, maar ook wel thuishoort in de rubriek lichtgewicht. Geen memorabele film dus, makkelijk om op te schieten omdat in deze meer hedendaagse setting opvalt dat het Hood verhaal eigenlijk inhoudelijk vrij leeg is. Behalve de bekende namen en (al met meer beperkingen) ook de inhoud, lijkt dit voornamelijk op een doorsnee actiefilm anno de 21ste eeuw, maar al met al is het best goed gemaakt en amusant voor een keertje. Zwakte ligt in de vertolkingen. Egerton is geen Connery, Crowe , Costner of Flynn en die charme wordt erg gemist. Maid Marian ziet er erg leuk uit, maar qua acteren blijft het ook een onbeschreven blad. Met zo een middelmatige tegenspelers valt dan meteen op dat Foxx en de dankbaar schmierende Mendelsohn best goede acteurs zijn. Voor mij heel redelijk dus, maar kan me voorstellen dat de puristen onder ons dit afschuwelijk vinden.

Vond hem op punten toch beter dan de versie uit 1997, welke ik wat alledaags vond.

Het wereldberoemde verhaal word hier herleid tot een film van krap anderhalf uur.

Deze regisseur verspild geen tijd, maar komt in elke minuut ter zake. Typisch een kenmerk van de wat oudere films, ik hou daar persoonlijk wel van. Tegenwoordig nemen we de tijd om zo'n verhaal wat uitgebreider te vertellen, maar bij deze versie uit 1954 werkt het wonderwel goed.

Beste film over een drenkeling en zijn gevecht tegen de elementen en de eenzaamheid blijft voor mij trouwens Cast Away, met name door het superieure acteerwerk van Hanks in die film. De hoofdrolspeler in deze film, Dan O'Herlihy, doet het hier heel behoorlijk, maar is nooit een groot acteur geworden, en dat scheelt toch als je in je eentje een film moet dragen.

Behoorlijke goede film, heb hem onlangs met veel genoegen gekeken. Ook zeer toegankelijk, wat bij Visconti niet altijd het geval is, maar bij deze vlogen de bijna drie uur voorbij zonder dat je je hoofd moest breken over de diepere betekenis van hetgeen je hier ziet. Knap dat Visconti een ogenschijnlijk zo'n eenvoudig verhaal kan bedenken, en dan zo lang de spanningsboog weet vast te houden. Alleen net geen absoluut meesterwerk omdat je al ver voor het einde aanvoelt dat deze familiegeschiedenis nooit en te nimmer goed kan aflopen , waardoor het slot niet bepaald als een mokerslag aankomt. Meest opzienbarende voor mij was wel dat de heer Delon hier aantoont echt wel te kunnen acteren, vind hem meestal wat afstandelijk en emotieloos in zijn rol maar hier levert hij toch wel één van zijn beste prestaties als nota bene een over the top good guy. Giradot in de vrouwelijke hoofdrol is zeker aan hem gewaagd, haar vertolking van een wispelturige, wanhopige maar zeker geen slechte vrouw is het hart van deze film. Claudia Cardinale, ooit een bezienswaardigheid bij Sergio Leone, heeft hier helaas maar een kleine, nietszeggende bijdrage als de echtgenote van één der broers. Aanrader.

Slome film, waarin veel te weinig gebeurt. Regisseur Levinson is een routinier die zich eigenlijk niet meer hoef te bewijzen, vandaar wellicht dat zijn latere films toch vaak tegenvallen.

Hij gokt er m.i. te veel op dat Bill Murray deze film in zijn eentje kan dragen, en vergat om deze gedenkwaardige acteur een goed script aan te bieden. Bill stelt zeker niet teleur, maar het verhaal mist scherpe randjes, presenteert geen duidelijke visie op toch een interessant thema(wat doen wij westerlingen in het Midden-Oosten?) en is derhalve uiteindelijk vlees noch vis.

De charme van Murray houd Rock the Kasbah nog enigszins overeind, maar de queeste die hij in deze flim lijkt uit te voeren verloopt moeizaam, is oppervlakkig en kan de interesse van de kijker slechts gedeeltelijk vasthouden.

Fascinerende, zeer geslaagde film. Nooit gedacht dat de sympathieke maar wat vermoeid ogende man van wie ik twee jaar geleden in Berlijn een concert heb bezocht, zo een enerverend leven achter de rug had. En dat wispelturig leven is voor regisseur Fletcher een dankbaar handvat een mooi kunstig, soms zelfs een beetje surrealistisch, maar bovenal menselijk portret af te leveren over deze hoe dan ook unieke artiest. Sommige scènes zijn ware filmkunst, moet je gezien hebben om later over mee te praten, duidelijk een project waarover door de makers goed is nagedacht. Waar bij Bohemian Rhapsody meer op safe wordt gespeelt, durft men bij Rocketman de veiligheidszone te verlaten en een eigen gedurfde visie toe te voegen en die gok pakt voor iedereen goed uit. Egerton doet het heel behoorlijk als Elton, heeft als nadeel dat hij qua uiterlijk onvoldoende lijkt op het fenomeen(maar wie niet?), maar slaagt er in tussen de fraaie muziek door een echt mens neer te zetten. De nog immer onderschatte Bell speelt een mooie bijrol als Eltons steun en toeverlaat, en zelfs de merkwaardig gecaste Howard is niet zo irritant als normaal.

Overbodig, gemakzuchtig vervolg op de cult klassieker. Eigenlijk geen vervolg, maar gewoon een herhaling van de cult klassieker, alleen is deze nieuwe versie toch echt nog van een paar niveautjes minder. De muziek, regie en het spel zijn hier allemaal zeer middelmatig. Eerlijk gezegd vond ik het origineel al niet echt goed. Een idioot, overdreven rariteitenkabinet destijds met als pluspunten de muziek, Susan Sarandon en een sterke Tim Curry in een opvallende rol, maakten dat in ieder geval wel een bijzondere kijkervaring. Je vraagt je af waarom men deze thans gedateerde rock opera anno 2016 bijna letterlijk wilde herhalen, het voegt totaal niets toe aan wat we eerder gezien hebben. Tim Curry, de ster van het origineel, keert hier terug in een te verwaarlozen rol als verteller, ook een treffend voorbeeld van een verkeerde keuze maken door de initiatiefnemers van deze herhalingsoefening, welke derhalve maar weinig mensen zal aanspreken.

Heb me goed geamuseerd met deze, beter dan ik vooraf gedacht had. Is een mooi zelfstandig en afgerond verhaal, tussen Star Wars 3 en 4. Op punten iets beter dan het recentere The Force Awakens wat eigenlijk niet meer dan een redelijk genietbare maar creatief arme herhaling van A New Hope was. Rogue One oogt wat geïnspireerder en heeft meer variëteit te bieden. Wel jammer dat de nadruk vooral ligt op actie, weliswaar goed geschoten, maar op het gebied van fantasy had ik niet de adrenaline kick die bij bijvoorbeeld The Empire Strikes Back en A New Hope wel had. Deze Rogue One heeft zeker een hart en ziel, is professioneel gemaakt maar ik vond de genoemde twee oudjes derhalve nog een klasse beter(verschil tussen goed en zeer goed zeg maar), en hoop die topkwaliteit bij de resterende delen stiekem nog een keer te mogen beleven. Acteurs in de hoofdrollen zijn redelijk gecast, alleen opvallend dat de mannen met de vele ervaring(vooral de flauwe Whitaker lijkt verdwaald, maar ook Mendelsohn en Mikkelsen kunnen beter) hier bepaald niet op hun best zijn. Daarentegen vond ik het geweldig hoe ze wijlen Peter Cushing(toch al 23 jaar niet meer onder ons) hebben doen herrijzen via CGI, je vraagt je af hoe lang het nog nodig is dat we films hebben met echte acteurs? De paar seconden dat de jonge prinses Leila aan het slot in beeld kwam, laat hopen dat dit hopelijk nog lang moge duren, want dit was wel slecht gedaan!

Gewoon een erg domme film. Van Nijenhuis zijn wel wat gewend, maar het valt op dat het bij zijn laatste films gewoon nog slechter word. Van Costa, Ibiza, Toscone etc. kon je nog zeggen dat het leeg vermaak is, maar met deze Rokjesdag is de weg naar beneden definitief ingezet.

Allereerst dekt de titel en beschijving de lading niet: dit gaat niet over zoiets als een rokjesdag, maar vooral over wanhopig datende mensen. En laten nou die personages zo flauw, onecht en plat geschreven en uitgewerkt zijn dat je met plaatsvervangende schaamte zit te kijken. Enkel de verhaallijn rond Peters en zijn vrouw word nog enigszins realistisch neergezet. De rest van de rolbezetting bestaat uit neuroten c.q. twijfelaars die, onbedoeld, als een kariktatuur door de ongetalenteerde cast word neergezet. Datingsite Lexa mag aan het einde nog een keer opzichtig sluikreclame maken, maar deze sponsor(?) zal onmogelijk blij kunnen zijn met deze film.

Op zich knap dat Nijenhuis al jarenlang scoort met een variant op hetzelfde thema, maar het lijkt nu dat de formule definitief is uitgewerkt. Rokjesdag is bijltjesdag?

Bij de start van 2019 de beste film uit 2018 kunnen meepikken. Prachtig mooie film is het geworden. goed dat er nog ruimte is voor dit type kwaliteitsproducties. Duidelijk dat Cuáron veel affiniteit heeft met het onderwerp, er een hart en een ziel heeft bijgestopt en zodoende zichzelf overtreft.
Inderdaad, er zit weinig tot geen spanning in de vertelling en ogenschijnlijk gebeurt er niet zo veel. Maar de immer wat eigenzinnige regisseur wil in zijn meest persoonlijke film tot dusverre ons spelenderwijs en via redelijk normale mensen een liefdevolle blik geven op een voor ons niet zo bekende periode, en doet dit via een aaneenschakeling van schitterende beelden. Groots camerawerk hier, en de keuze om dit in zwart wit te schieten is een heel wijze: ziet er bij momenten net hierdoor fantastisch uit. Roma is een productie met veel gedenkwaardige momenten(Cleo's doodgeboren kindje, de bosbranden, de plotselinge confrontatie met activisten, en zelfs van zoiets futiels als die hondenkoppen als decorum in huis leidt tot kippenvel), geen film met een boodschap die door je strot geduwd moet worden, maar een zelfverzekerd, fijn portret van een vergeten tijd. De actrice die Cleo neerzet is als de film zelf: beetje onopvallend, maar o zo goed. Een productie die met het verstrijken van de jaren, ongetwijfeld steeds meer waardering zal krijgen, cinema in de meest oorspronkelijke vorm.

Prettig om een keer te zien, maar wel wat te lang en niet altijd effectief. Uit alles blijkt dat Gilroy een grote film wilde maken en een memorabel verhaal wilde vertellen, doch die pretenties worden niet helemaal waargemaakt. Ruim baan hier voor Washington die weer veel energie steekt in zijn vertolking, maar mij ondanks technisch goed spel, niet helemaal kon overtuigen. Zijn Roman neigt net wat te veel naar een typetje in plaats van een echt mens(die neptanden, nerdy kleding, continue die irritante koptelefoon, leek wel de Amerikaanse André van Duin), waardoor zijn lotgevallen, inclusief zijn dramatisch einde je tamelijk onverschillig laten. Je vraagt je gaandeweg ook af waarom de karakters van Farrell(sterke rol) en Ejogo zo veel sympathie voelen voor deze rare kwibus, zou in het echte leven niet vlug gebeuren. Niet lang stilstaan dus bij deze onwaarschijnlijkheden is mijn devies, en vooral als je interesse hebt voor films aangaande het Amerikaanse recht systeem is dit best een acceptabele zit.

Nogal zwakke film, zoals je ze nog maar zelden ziet. Zonder voorkennis aan begonnen en dan zie je een verhaal wat eigenlijk nergens heengaat. Wordt dit een filmdrama met horrorelementen?, een serieus bedoelde karakterstudie over een man die erg in de war lijkt?, om uiteindelijk uit te komen bij iets wat lijkt op een aanklacht tegen foute priesters. Geen touw aan vast te knopen meestal, een gebrek aan samenhang en wellicht mede daarom dat Romans met diverse scènes in herhaling valt. Bloom, nog niet zo lang geleden the next best thing door zijn rollen in LOTR en the Pirates films, valt toch wel door de mand met zijn eendimensionaal spel. Een mooie jongen met weinig inhoud, veroordeeld tot producties van de B-garnituur, zoals dit.

De aanstekelijke, brutale over the top humor van de New Kids heeft plaats gemaakt voor een iets genuanceerdere poging om een echt verhaal te vertellen . Blijkbaar zijn de makers fan van de droogkomische komiek Will Ferrell, en doen hier een slappe poging hem te imiteren....Tim lijkt qua uiterlijk niet alleen op hem in deze film maar ook de titel verwijst naar de bekendste creatie(anchorman Ron Burgundy) van deze Amerikaanse acteur. Probleem is dat Haars als acteur niet de kwaliteiten heeft om zo'n rol te spelen en niet verder komt dan het neerzetten van een typetje. Verder zitten er veel te weinig goede grappen in Ron Goossens(de meeste zijn te flauw voor woorden), en het trucje om bekende Nederlanders op te voeren in niet verwachte bijrolletjes is al eerder en beter door hen zelf gedaan. Met wat goede wil zou je er in ieder geval een aanklacht tegen alcoholisme, overspelplegers en het niveau van de Nederlandse films(!) in kunnen zien, maar aan de oppervlakte is dit verhaal over een Low Budget Stuntman toch vooral een mislukte komedie. Gelukkig duurt het lekker kort en komt er geen vervolg. Zundert zal derhalve nooit de status krijgen van Maaskantje, zelfs de voorgevel van mevrouw Maerten zal dit niet veranderen .

Destijds op redelijke grote schaal uitgebracht in de bioscoop, en toen ik hem onlangs terugzag niet mee verveeld. Redelijke actiefilm van de nimmer subtiele Frankenheimer, welke het moet hebben van een drietal erg spectaculair ogende autoachtervolgingen(de rest van de actie is erg banaal, jaren zeventig niveau). Het verhaal is bewust wazig(wat er nou in dat koffertje zit zullen we tot in ons graf nooit weten, wat toch wel pijn doet), en er zitten nogal wat plotgaten en onwaarschijnlijkheden in Ronin. Vorm is duidelijk belangrijker dan inhoud, een nogal lege maar ook wel enerverende film derhalve. Intrigerend zeker zolang het duurt, maar uiteindelijk ook wel onbeduidend, vooral geschikt voor zij die de echte hoofdrolspeler, Parijs, een warm hart toedragen.

Geslaagde remake van de op punten wel wat betere versie van 36 jaartjes geleden. Gelukkig probeert regisseur Roach deze nieuwe een eigen smoel te geven. Kracht van de 2025 film zit vooral in de vaak scherpe,venijnige en heerlijk sarcastische dialogen, uitstekend gespeeld door mevrouw en mijnheer C, twee topacteurs die bewijzen het comedy genre tot in de puntjes te beheersen(enkel Spencer Tracy en Katharine Hepburn hadden dit beter kunnen doen). Jammer dat het tegen het einde fout gaat als het absurde word gemengd met wat al te serieuse beschouwingen, inclusief een onbevredigend, onafgerond einde. Het origineel was in mijn herinnering wat meer van de van dik hout maakt men planken aanpak, ook wat hilarischer en zwartgalliger en daardoor uiteindelijk wat grappiger. Typisch dat die prent zo lang na dato nog bekend is bij velen, dat zal voor deze remake niet opgaan verwacht ik, maar op zich zeker geen tijdverlies om deze remake een keer te bekijken.

Werd er niet blij van. Over wat goede humor is valt altijd te twisten maar bij deze heb ik eigenlijk geen enkele keer moeten lachen, kan me ook geen sterk komisch moment herinneren. Idee is natuurlijk ook niet origineel, in feite een remake van Very Bad Things maar dan met vrouwen in de hoofdrol. Die film was niet beter, maar wel brutaler en gedurfder want Rough Night probeert erg binnen de keurige lijntjes te blijven(inclusief het geforceerde happy end). Het zeulen met een lijk kan best grappig zijn(in mijn jeugdjaren heb ik erg moeten lachen om Weekend at Bernie's) maar zo inspiratieloos en plichtmatig als hier heb ik het zelden gezien. Jammer voor Scarlett die voor de afwisseling eens een keer geen supervrouw speelt, maar met dit materiaal kan ook zij de middelmaat niet ontstijgen.

Heb er geen spijt van deze een keer te hebben gezien. Gewoon een degelijke western, zoals ze in die tijd zo vaak werden gemaakt. De verhaallijn is te dun, maar de uitwerking adequaat. De sympathieke Dean Martin als schurk is het eigenlijk net niet, en held Peppard kunnen we sinds The A-team weliswaar niet meer helemaal serieus nemen maar hij was in de sixties toch echt, zo blijkt ook hier, een heuse filmster. Alles bij elkaar degelijk, niks speciaals of iets extra's deze film. De stoere filmtitel word niet helemaal waargemaakt, maar toch leuk kijkvoer voor de liefhebbers van dit genre.

Tamelijk futloze, oninteressante bedoeling. Vijfde film van Beatty als regisseur, en absoluut zijn minste(waar zijn de tijden van Reds gebleven?). Als acteur doet hij het hier ook niet geweldig, want qua uiterlijk en fysiek mag hij dan best de vergelijking met Howard Hughes kunnen doorstaan, qua spel overdrijft hij net wat te veel en zien we vaak meer de acteur Beatty dan de persoon Hughes. Dankzij Collins heb ik deze film een half sterretje meer gegeven dan hij inhoudelijk verdient, want dit talent weet als enige hier haar personage wel tot leven te wekken. De andere hoofdrolspeler, ene Ehenreich, heeft echter helaas de uitstraling van een kamerplant die drie weken geen water heeft gehad, en dat word niet gecompenseerd door de aanwezigheid van veel bekende gezichten(van Ed Harris tot Alec Baldwin, van Candice Bergen tot Annette Bening) in onbeduidende rolletjes. Grootste boosdoener van deze geflopte productie is echter de rommelige regie van Beatty zelf, die het verhaal te weinig sturing geeft en enkele mogelijkheden om iets gedenkwaardigs toe te voegen onbenut laat. Dat hij de typische sfeer en het uiterlijk van de jaren vijftig daarentegen wel goed weet te treffen, is uiteindelijk maar een kleine pleister voor de gapende wonde.

Met dit type films doe je me normaliter een groot plezier, maar deze viel me toch tegen. Na een aanvankelijk goede spanningsopbouw, loopt het vrij vlug daarna goed fout. Er wordt toegewerkt naar een spetterende climax, maar de uiteindelijke verklaring van het hoe en waarom van de gebeurtenissen in Rupture is uiteindelijk zo vergezocht en idioot dat je de film in de tweede helft al snel als belachelijk ervaart in plaats van enigszins angstaanjagend. Jammer, Shainberg heeft het lef om in te zetten op een niet alledaags verhaal en daar hou ik wel van, maar ook fantasy verhalen moet in de kern een bepaalde mate van geloofwaardigheid hebben zodat je in de mythe kunt geloven. Keuze van de acteurs werkt ook niet mee: Rapace straalt weinig doodsangst uit waardoor je nauwelijks met haar mee kunt leven. Tsja, en als je dan op zoek bent naar acteurs die vileine boeven moeten spelen en dan kom je weer uit bij matige spelers als Stormare en Chiklis..... verrassend, maar niet heus. Ach, er zitten een paar goede scènes in voor degene die last hebben van arachnofobia, maar de nasmaak van het geheel blijft bitter. Volgende keer beter.

Aardige documentaire van de exentriek ogende maar sympathieke regisseur/verteller/kunstenaar Gracia. Zijn lef om verbanden te leggen tussen de ramp in Tsjernobyl, een nabij gelegen radarstation tot en met de Krimcrisis, werd zeer gewaardeerd door diverse critici.

Persoonlijk vond ik zijn verhaal niet helemaal vlekkeloos, bij vlagen suggestief, maar in ieder geval uitdagend/prikkelend zoals een docu hoort te zijn.

En er word ons een blik gegund in een werelddeel waar we normaliter niet al te veel van komen te weten. Russen en Oekraïners zijn hier echte mensen van vlees en bloed, en dat is ook wel zo prettig om eens te zien.