Opinions

Ben opgegroeid met de tv serie, maar vond die eigenlijk niet zo veel. Veel jaren zeventig/tachtig kitsch met telkens slappe verhaallijntjes, zelfs als tiener kon ik dat destijds niet waarderen. Misschien daarom dat deze nieuwe interpretatie me dan weer enigszins meeviel. CHiPs is zeker geen top film geworden, maar als je in een melige bui bent kun je de rijkelijk aanwezige flauwe humor best waarderen. Actie is adequaat gefilmd, waardoor je kunt vergeten dat ook dit eigenlijk een verhaaltje van niets is. De twee hoofdrolspelers hebben daarnaast inderdaad duidelijk chemie, staat tegenover dat het van armoede getuigt dat D'onofrio voor de 100.000ste weer gecast is als een beetje gekke slechterik .
Types zo'n film die vroeger bewust tijdens de zomerperiode in de bioscopen werd gedumpt: Een niemendalletje waar niet veel mensen zich aan zullen storen en een enkeling zelfs een goed gevoel geeft, maar welke je bij het verlaten van het theater eigenlijk al weer vergeten bent.

Van een zeer gemiddeld niveau. Niet slecht, maar een biopic die je snel weer bent vergeten. Omar Sy is voortreffelijk in de titelrol, Thierrée levert in de tweede hoofdrol ook vakwerk, aan hen heeft het niet gelegen. Misschien is het leven en de personality van Padilla gewoon niet bijzonder genoeg om er een sterke film van te maken. Opvallend immers dat de man het zo gelaten accepteerde(en er zelfs van profiteerde) dat hij op zo'n pijnlijke wijze werd gediscrimineerd. Als je er dan bij optelt dat hij volgens deze Chocolat weinig respect had voor vrouwen, wispelturig en vechtlustig was, en op het laatst van zijn carrière meer in goktenten dan bij zijn harder werkende collega's vertoefde.....Ja, dan blijven er niet zo gek veel redenen over waarom je veel sympathie zou moeten voelen voor deze man die zijn bekendheid meer aan geluk en toeval heeft te danken dan aan talent of inzet.

Niet best, één van de zwakkere verfilmingen van een boek van Sparks.

Palmer en Walker doen als romantisch duo zeker hun best, maar ik zag totaal geen chemie, in deze zogenaamde onvoorwaardelijke liefde geloofde ik geen moment. Wat dat betreft heb je bij een zo'n eenvoudige vertelling enorm baat bij de aanwezigheid van twee klasse acteurs(Gosling en McAdams, remember?), maar de twee die hier de hoofdrol hebben zullen nooit een oscarnominatie gaan krijgen, en dat laat zich voelen.

En verder lijkt me dit ook niet het beste boek van Sparks, want er gebeurd feitelijk veel te weinig. Twee mensen worden verliefd, half uurtje voor tijd gebeurt de haast verplichte grote wending, (die minder groot is dan we gewend zijn bij de andere verfilmingen), en that's it.

Een film die je vlug bent vergeten, nergens word je het verhaal ingezogen. Zelfs de romatische zielen onder ons zullen hier een onbevredigend gevoel aan over houden.

Niet aan mij besteed, dit. Zag er visueel en qua camerawerk vaak verbluffend mooi uit, maar het verhaal zelf komt ondanks dat nooit tot leven. Zal de bedoeling zijn geweest dat een volwassene hier nostalgische gevoelens aangaande zijn verleden van krijgt, maar ik zag vooral weliswaar mooi ontworpen, maar toch vooral kinderlijke speelgoedbeestjes die nergens dat magisch gevoel konden bewerkstelligen. Opzet van het verhaal(een beroemd maar ouder geworden kind duikt nog even terug in zijn roemrijke jeugd) is allesbehalve fris en al eerder toegepast bij Peter Pan en Alice in Wonderland, dus die te herkenbare context werkt dan ook niet mee. McGregor in de hoofdrol is bijna onopvallend best goed, maar dat is helaas slechtst een detail binnen het grotere geheel. Beetje mislukte film, wat mij betreft.

Aangenaam verrast door deze film, wellicht omdat ik door de slechte beoordelingen hier op het verkeerde been ben gezet. Er word qua thematiek nogal hoog ingezet en die ambities worden niet helemaal waargemaakt, maar The Circle is in ieder geval een prent die je dwingt tot nadenken en daardoor maatschappelijke relevantie heeft. De sciencefiction die we hier te zien krijgen is niet ver meer weg natuurlijk, wellicht dat deze film ons derhalve een spiegel voorhoud wat we niet erg aangenaam vinden? Het verhaal word door Ponsoldt in een lekker strak tempo verteld, en zitten een aantal gedenkwaardige (schrik)momenten in(de sterke speech van Hanks, het gedeelte waar Watson ruzie heeft met haar vriend en omringt word door opdringerige omstanders, secrets are lies?, het auto ongeluk) en het acteerwerk van Watson en Hanks is meer dan bovengemiddeld. Minpunten zijn dat het einde wat word afgerafeld, je hebt niet het gevoel dat het hele verhaal is verteld(wat dat betreft is de cirkel niet bepaald rond). Boyega vond ik verder erg passief in een cruciale rol, lijkt me dat deze Star Warser eigenlijk een matig acteur is en na de hype snel in de vergetelheid zal raken.
Al met al heb ik op een of andere manier het vermoeden dat deze redelijke, interessante film over een x aantal jaren hoger word gewaardeerd dan blijkbaar nu het geval is.

Winterbottom is een ervaren en veelzijdige regisseur die de filmwereld zeker goeds heeft geschonken, maar dit hoort waarlijk niet tot zijn beste werk. Een trage, langdradige, bij vlagen slaapverwekkende film. De intenties zijn duidelijk en ongetwijfeld goed, en authentiek zal het ook wel zijn, maar de handelingen en perosnages zijn zo tam en emotieloos dat ik ergens halverwege geestelijk al afhaakte. Sterke rolbezetting, waarvan echter enkel Mullan enig creatief en intens acteerwerk aflevert. Polley is beter achter de camera, Kinski heeft weinig te doen, Milla kon toen al niet fatsoenlijk acteren maar is ditmaal geen storende factor en Bentley bevestigd dat hij de kleursloosheid zelf is.

Tsja, dan blijft er weinig over behoudens de prachtige landschappen dan. Ik kijk derhalve liever voor de twintigste keer naar Once Upon a Time in the West. Behandeld enigszins dezelfde thematiek en laat zien dat traagheid wel degelijk een functie kan hebben binnen een verhaal.

Ruw, schrijnend verhaal welk wel even blijft hangen, zeker als je je realiseert dat dit op ware feiten berust. El Clan toont vooral aan dat ogenschijnlijk normale mensen met een redelijk geslaagd maatschappelijk leven hele slechte dingen kunnen doen, en in zin is de film echt een gruwelijke eye opener. Trefzekere regie van Trapero, de keuze om de diverse ontvoeringen steeds maar te laten zien vanuit het oogpunt van het slachtoffer sleurt je bijvoorbeeld echt het verhaal in. Minpunt is(en dan zeg ik niet vaak) dat de film wat te kort duurt en onvolledig oogt. Het einde komt nogal abrupt en ik had graag wat meer gezien van het politieonderzoek welk leidde tot de uiteindelijke aanhoudingen . Niettemin, absoluut een productie die ik iedereen boven de zestien kan aanbevelen, dit is nou precies het werk wat laat zien waarin die twee films over Heineken nou te kort schoten.

Vond hem best goed, eigenlijk allesbehalve een klassieke horrorstory. Lekker creepy sfeertje lange tijd, Italiaans taaltje was erg wennen, maar na een half uur weet je niet beter. Beetje afgekeken(of op zijn minst beïnvloed) van films als MIdsommar en The Wicked Man, zonder het niveau daarvan te benaderen. Tegen het einde een paar twisten te veel eigenlijk. Laatste kwartier wordt het, in een poging om briljant grappig te zijn, tamelijk belachelijk en gaat het nergens meer over. Denk niet dat er iemand is die deze film uiteindelijk helemaal kan uitleggen. Maar wat doet het er toe? Beter een half geslaagde poging tot originaliteit zoals dit dan een op de automatische piloot gemaakte slasher movie, welke ik had verwacht. Iemand als Jordan Peele kan hier trouwens een meer geslaagde Amerikaanse remake van maken, vermoed ik.

Eckart als actieheld is de laatste jaren niets nieuws eigenlijk. Soms zit er iets redelijks tussen maar dit is dat zeker niet. Erg matige film, ouderwets B niveau, old school maar achterhaalde actiescènes. Pittoreske plaatjes van Malta moeten het niveau wat proberen op te krikken. Beide hoofdrolspelers zijn niet geschikt om een film enigszins te dragen: Eckart oogt erg vermoeid en ongeïnspireerd. Voormalig kindsterrtje Breslin heeft als volwassene haar fysiek niet mee en haar acteertalent laat ook te wensen over. En de zeer erkende acteur Roth is weggestopt in een nietszeggende bijrol. Een project waar niemand in leek te geloven.

Deze week nog een keer kunnen kijken, en ik heb het destijds goed gezien. Geen vervelende film, maar wel één van de zwakkere boekverfilmingen van Grisham. Echt spannend wil het maar niet worden, over de goede afloop hoef je nooit te twijfelen, en eerlijk gezegd is dit ook een van de mindere boeken van Grisham, dus veel eer viel er ook niet te halen. The Client wordt gered door de bijdragen van Jones en Sarandon, beiden een beetje op de automatische piloot, maar desondanks nog altijd bovengemiddeld positief aanwezig. Kan niet gezegd worden van de regie van Schumacher, die weer uitblinkt door een gebrek aan subtiliteit: boeven zijn hier bijvoorbeeld op kilometers afstand te herkennen en worden zonder nuancering neergezet door de talrijke bijrolspelers, idem geldt dit voor de vaak irritante goedzakken. En Renfo in feitelijk de echte hoofdrol zakt net niet voor dit examen, maar is anderzijds ook zichtbaar niet bepaald het meest getalenteerde kindsterretje ooit gezien. Geen wonder achteraf dat we weinig goeds meer van die knaap hebben gezien. De typisch jaren negentig aankleding is nog het meest grappige aan de film, en maakt het bijna nog absoluut waard om dit een keer te bekijken.

Clock loopt niet bepaald als een klok, bepaald geen zwitsers uurwerkje. Een psychologische thriller noemen ze dit soort films denk ik, maar dan wel een wat zwakkere. Duurt erg lang voordat er wat vaart inkomt, je hebt het idee meer naar een drama te kijken. Laatste half uur eindelijk wat creepy scènes maar het is zo beperkt, en de hiaten in de verhaalvertelling zo groot, dat je als kijker vooral in de war raakt in laats van angstig word. Erg voorspelbaar ook, en ja zo een eindscène(Ella ziet een vis uit het water kruipen, wat voor de kijker een indicatie is dat ze zich gaat evalueren tot waarschijnlijk genezing) is best leuk gevonden, maar de meesten zijn dan al behoorlijk teleurgesteld afgehaakt.

Niet slecht, niveau betere B-film. Duidelijk wel dat het niet overdreven veel mocht kosten, waardoor het wat onopvallend blijft. Degelijk Netflixje maar geen materiaal voor in de bioscoop. Te weinig spektakel alles bij elkaar, ondanks enkele goed geschoten en spanende actiescènes. Aardig tussendoortje derhalve voor als je even niets beter te doen hebt. De dames in de hoofdrol acteren goed, vooral Rapace is prima gekozen. Als sterke vrouw met enkele mindere kantjes is ze zeker overtuigend, dit zijn echt de rollen waarvoor ze in aanmerking dient te komen.

Degelijke, behoorlijk realistische maar ook tikkeltje saaie jeugdfilm. Een erg voorspelbaar verhaal, je weet eigenlijk al na vijf minuten waar dit precies op gaat uitdraaien. Een erg korte speelduur van amper vijf kwartier, maar veel langer had het ook niet moeten duren. Wel erg goed spel van Roodhoofd...…..euh, sorry Roofthooft en Ayla Gáren Audhild P. Nutti(met zo een naam had ik die P. ook gewoon voluit geschreven). Twee natuurtalenten die ik bij deze een succesvolle en lange carrière voorspel, zij vooral maken het waard om deze te bekijken.

Het is dat de benaming Cloverfield in de filmtitel staat want behoudens de bespottelijke laatste vijf seconden, zou je de link met de voorgaande films niet kunnen leggen. Dit zou je dan ook een pre kunnen noemen(men probeert iets anders) maar helaas is deze film qua niveau zeer gemiddelde sciencefiction, lijkt meer op een opgerekte doorsnee aflevering van Star Trek. De film verveelt net niet, maar als je puur kwalitatief bekijkt is het niet overweldigend. Door een op één schakeling van clichés(ja, er is weer een zeer diverse groep astronauten die één voor één het loodje leggen, en ja er zit weer een booswicht tussen die stoute plannen heeft) kom je nooit echt in het verhaal. De story over het verkeren in verschillende dimensies hebben we al vaker gezien, en ook beter want gevoelsmatig geloofde ik geen moment in wat we hier allemaal krijgen voorgespiegeld. Ik sluit me aan bij de meerderheid: deel één was fris, spannend en origineel, deel twee idem dito maar vloog tegen het einde uit de bocht en deze derde is een overbodige toevoeging, alleen te genieten als je zit te wachten op een melige sf movie. Laat er geen vierde Cloverfield komen.

Merkwaardig genoeg een verhaal vol met emoties, maar een zeer afstandelijke, koele film. Alleen in de laatste minuten zit een scène die je spontaan kippenvel bezorgt, bijna een rechtvaardiging om toch een ticket te kopen, maar wat overheerst is dat dit als geheel het helaas net niet is. Leopold is gewoon een matige regisseur die graag menselijke, sociale drama's vertelt maar zijn films scoren amper een voldoende(zie ook de gemiddelden voor zijn projecten op deze site, alles tussen de 2 en de 3, nooit hoger). Misschien moet hij maar eens in de leer bij de gebroeders Dardenne, mannen met dezelfde passie als Leopold maar veel getalenteerder. Het introverte spel van hoofdrolspeler Keizer werkt bij Cobain trouwens ook niet mee. Best mogelijk dat deze jongen een goede acteur wordt(hij heeft de looks), maar hier blijft hij erg oppervlakkig. Velissariou als zijn labiele moeder komt al meer in de goede richting, jammer dat Opbrouck als de onbetrouwbare pooier te weinig scènes heeft, in feite het enige echt interessante personage in de hele film.

Ben niet zo dol op animatie als de gemiddelde Nederlander. Het is vaak zo degelijk en loopt dermate via de geijkte patronen dat het voorspelbaar en een beetje saai wordt. Technisch altijd bekwaam maar te leeg van binnen. Maar voor een Pixar mag je me gerust midden in de nacht wakker maken omdat zij vaak toch de uitzondering zijn op de regel. Finding Nemo, Wall E, Up, Monsters, Inc, Inside Out, Ratatouille....allemaal good looking animatie gebaseerd op nieuwe frisse ideeën die op originele wijze en met de nodige durf worden uitgewerkt. Coco begint wat aarzelend, maar als Miguel in het dodenrijk terecht komt barst het spektakel los. Geweldig wat we allemaal te zien krijgen, ik heb me de ogen uitgekeken. Merkwaardig maar ook mooi dat zo'n prent meer gevoel en emotie bij je los weet te maken dan menige live action film. De beste animatiefilm van 2017, lijkt me duidelijk dat deze begin maart de oscar gaat winnen. Enig nadeel: de allerkleinsten kun je beter niet meenemen naar de voorstelling, daarvoor zal het toch net een beetje te eng zijn. Maar voor alle anderen: ga dit zien.

Leuk voor de kids, een volwassene krijgt hier geen vlinders van in de buik lijkt me.

Het mocht allemaal niet te veel kosten, dat zie je er aan af, hoewel de locaties wel mooi gekozen zijn,

Het op jacht naar de schat verhaal is eenvoudig en solide uitgewerkt, maar ook snel te vergeten mogen we toch wel concluderen?

Acteerwerk van de kinderen is wel dik in orde, wellicht zit er een talentje bij waar we over tig jaar nog altijd van horen.

Meest opzienbarende: nooit geweten dat die beroemde franse musketier een zwaar amsterdams accent had, ook dat hij is gesneuveld tijdens de slag om Maastricht is me vroeger tijdens de geschiedenislessen blijkbaar ontgaan!

Je moet jezelf even de tijd gunnen om te wennen aan dit merkwaardige gevalletje van een actiefilm, maar doe je dat dan valt het allemaal best mee. Het eerste kwart denk je van doen te hebben met de zoveelste wraakfilm van de heer Neeson, maar gaandeweg ontwikkelt zich Cold Pursuit tot een subtiel humoristische actiefilm volgestopt met licht excentrieke personages en bijna sarcastische grappen. Een nooit meer te vergeten kijkervaring wordt het nergens, maar het tweede gedeelte heb ik met een continue smile op mijn gezicht mogen aanschouwen. Alleen een inschattingsfout om Neeson de hoofdrol te gunnen. Een acteur met meer expressie bij al dat leed wat hem overkomt ware beter geweest en bovendien werkt de foutieve herkenning door hem in den beginne niet in het voordeel van de film. Schijnt een remake te zijn van een Europese productie die ik nooit heb gezien, maar ongetwijfeld beter zal zijn omdat de Amerikanen het unieke karakter van films uit ons werelddeel nooit één op één kunnen doen herleven. En laten we daar dan maar trots op zijn.

Helaas moet ik aansluiten bij de wat negatievere recensies alhier. Smith(die weer matig, bijna lethargisch acteert) maakt de laatste jaren(van Seven Pounds tot After Earth) te veel gedurfde, maar uiteindelijk wazige films die ruiken naar vals sentiment, zo ook deze. Gelukkig voor hem zijn Bad Boys 3 en 4 al aangekondigd en dat is echt het betere werk voor hem. De tijden van Six Degrees of Separation(wat was ie toen nog goed!) liggen helaas ver achter ons.
Hij heeft zich fortuinlijk genoeg omringt met een sterk stelletje karakteracteurs waarvan vooral de vrouwen(Mirren maar meer nog Bond girl Harris) een goede bijrol spelen. Grootste probleem van Collateral Beauty is echter toch de ongemakkelijke en uiteindelijk totaal ongeloofwaardige intrige. Ongemakkelijk omdat je als kijker geen sympathie voelt voor een zestal mensen die via een list er op uit zijn om hun mentaal al geknakte collega/medemens een mogelijk laatste zetje richting de afgrond te geven. Erg egoïstische mensen als u het mij vraagt. Nochtans heeft regisseur Frankel het niet aangedurft om deze verdorven karakters een uiteindelijke filmische oorveeg te geven, maar ptobeert hij ze ook nog enigszins sympathiek te maken waardoor de film onevenwichtig en te melodramatisch word. Jammer, want er zitten wel een aantal goede dialogen en momenten in die wel werken maar als geheel onvoldoende.

Op zich kan een simpele love story met veel achtervolgingsscènes best goed werken, maar hier ontbreekt de magie en het juiste gevoel, waarschijnlijk omdat het toch niet onbekende centraal duo(Hoult-Jones) te weinig uitstraalt om heel erg met hen mee te leven. Deze europulp wil wat al te hip zijn maar oogt aanvankelijk toch erg groezelig en goedkoop. Gaandeweg word het iets beter, enkele actiescènes zijn zeer goed gemaakt, maar eindoordeel: toch net niet. Het overdreven spel van het wereldberoemde schurkenduo werkt ook niet mee. Hopkins geeft met zijn beleefde, ogenschijnlijk vriendelijke boef een milde variatie op zijn meest beruchte creatie en kan net door de beugel, maar vooral Kingsley maakt er een zeer gênant potje van(shame on you, Ben). Eigenlijk zou men het moeten verbieden dat mannen met zo'n reputatie zichzelf zo voor gek zetten in een dergelijk middelmatige productie.

Blijft onze eigen Marwan Kenzari met een degelijke doch onopvallende bijrol tussen al dat geschmier van meer bekende acteurs toch redelijk overeind.

Sterke film. Mensen die houden van een voornamelijk spannende film, moeten deze vooral niet aan zich voorbij laten gaan. Van begin tot eind zeer meeslepend, ook al omdat er tot in de bijrollen uitstekend word geacteerd.

Watson doet het goed als leading lady. Brühl idem dito, hoewel hij af en toe zijn rol iets te dik aanzet.

Schijnt gebaseerd te zijn op een waargebeurd verhaal, maar het lijkt me zeer onwaarschijnlijk dat het in het echt ook allemaal zo gelikt is gelopen als in deze film. Gevalletje artistieke vrijheid van de makers lijkt me, maar dat moet kunnen.

Colonia doet qua uitwerking trouwens wat denken aan Argo, de oscarwinnaar van Ben Affleck. Ook hier een groep mensen die bezig zijn proberen te ontsnappen uit hun claustrofobische omgeving, en dat is in dit geval prima kijkvoer..

Niet slecht, letterlijk en figuurlijk zeker geen kleurloos gebeuren. Materiaal om een gemiddelde aflevering van The Twilight Zone mee te vullen, knap dat men dit weet te rekken tot een film van bijna twee uur. Was niettemin zinvol geweest om er een minuut of twintig uit te knippen want het duurt wel erg lang voordat het een beetje op gang komt. Stanley zoekt het meer in sfeer en goed getimede suspense dan in makkelijk ogende gore, maar het niveau van al die schrikmomenten is nou niet zo hoog dat de gemiddelde bioscoopbezoeker anno 2020 hier erg door geraakt wordt. Kleine voldoende, had wat meer ingezeten. Wel een zweem van kwaliteitsniveau wat je bij een productie waar Nicolas Cage de laatste jaren in verschijnt meestal niet tegenkomt, en dat is ook wat waard.

Een tamelijk idioot, vermoeiend fantasy verhaal, waar eigenlijk geen touw aan vast valt te knopen. Dat het nog wat lijkt komt door het intense, naturelle spel van Hathaway en in mindere mate Sudeikis(die er vol tegen aangaat maar last heeft van een belachelijk slecht geschreven rol) en, ondanks dat er wat geweld in de film zit, ook door de prettige toon(leuke muziek, aardige bijrollen, sprookjesachtige happy end). De film verveelde me geen moment maar wie tot aan het slot zit te wachten op een enigszins begrijpelijke verklaring voor wat er in Colossal allemaal gebeurd, komt bedrogen uit. Meer een film die je met je gevoel dan met je verstand moet kijken, maar zelfs dan zeg ik: zelden een speelse, kindse film gezien die zo moeilijk valt uit te leggen. Regisseur Vigalondo heeft veel creativiteit en fantasie in zijn werkwijze, maar ook veel chaos in zijn hoofd, lijkt me. Hopelijk slaagt hij er in bij zijn volgende films wat meer samenhang in zijn verhalen te brengen.

Vooral voor fans van De Niro een geslaagde film. Hijzelf is ouderwets goed op dreef en haal alles uit de kast om een goede karakterrol neer te zetten. Ook een traktatie trouwens dat hij in de kleinste bijrollen word ondersteund door bijna vergeten sterren(Keitel, DeVito, Leachman, Grodin, Lupone, regisseur Hackford) met wie hij vroeger heeft gewerkt, dan wel goede bekenden van hem zijn. The Comedian zelf is een redelijke maar niet al te opvallende film die me door de magnetiserende De Niro geen moment verveelde. Zwak punt is de harde, grove en wat goedkope humor die door de stand up comedians in deze film word gehanteerd. Zal best authentiek zijn, maar ik kon er niet echt om lachen. Als komedie niet echt geslaagd dus, maar dat is volgens mij ook niet het hoofddoel van deze film die vooral een gemoedelijke karakterstudie wil zijn over een wat recalcitrante ster uit het verleden die in het heden het liefst een normaal en een bij voorkeur anoniem leven zou willen leiden(Robert zelf).

Best wel een adrenalinekick kick deze film, je moet wel een grote zuurpruim zijn als je hier bij momenten niet van genoten hebt. Had deze thriller direct na afloop vier tot drie en een halve ster toebedeeld maar bedacht me net op tijd dat dit iets te veel van het goede is. Een dergelijke film, die zichzelf zeer serieus neemt en zonder knipoog en humor wordt gebracht, moet immers wel logica bevatten, en daar ontbreekt het hier behoorlijk aan. Door de dynamische manier en het razende tempo waarmee dit gepresenteerd word, wil je een en ander best vergeven, maar achteraf hou je een dubbel gevoel hieraan over: alsof je flink voor de gek bent gehouden door een goede vriend. Grootste tegenstijdigheid is datgene wat ik destijds ook had bij zoiets als Nick of Time: waarom zo een omvangrijk complot in nota bene een trein, waarbij je vertrouwt op de inzet van een onbekend iemand? Ik snap dat de boeven Michael inschakelden omdat hij werd verondersteld de identiteit van de getuige snel te kunnen achterhalen, maar dan nog...de kans dat hem dit zou lukken tijdens een treinrit lijkt me uiterst twijfelachtig en een groot risico(zoals blijkt). Het verhaal zit vol met dit soort onwaarschijnlijkheden en foutjes(waarom gaat verrader Wilson aan het slot bijvoorbeeld uitgebreid op zoek naar de identiteit van de vrouw, terwijl hij toch iedere aanwezige moet omleggen aangezien zij getuige zijn van zijn daden? ) waardoor deze in beginsel goed bedachte achtbaanrit toch een wrange nasmaak oplevert. Curieus dit, vooral geschikt voor de kijker die de emotie veel belangrijker vind dat de ratio.

Met Shannon en Weisz aan boord reken je op een sterk geacteerd, bijna automatisch boeiend drama, maar die verwachtingen worden nergens ingelost. Eens te meer blijkt dat de aanwezigheid van een aantal bekwame acteurs nergens een goede film garandeert. Grootste boosdoeners voor dit wat mislukt ogend project zijn het matte verhaal en de ongeïnspireerde regie: veel suggestie maar weinig bevredigende antwoorden hier, na afloop voel je je wat bekocht. Weisz is hiervoor de juiste actrice, maar ze heeft last van een slecht geschreven rol. je hunkert erna om te weten te komen wie deze mysterieuze vrouw precies is, en wat haar nou exact drijft maar iets wat ook maar lijkt op een antwoord krijg je niet. Shannon heeft ook hier weer een krachtige uitstraling maar zijn rol van teleurgestelde ex-minnaar speelt hij met te weinig passie, waardoor hij onhandig, onbeholpen en te kil overkomt. Een te vluchtige film, die schreeuwt om wat meer diepgang en emotie. Compleet onbeduidend derhalve, en dat was echt niet de bedoeling.

Tegenvaller. Films over bedriegers en hun zwendelpraktijken kunnen erg leuk zijn, maar na een sterke start waarin we kennismaken met het oplichters duo Roth en Thurman(herenigd na Pulp Fiction), zakt The Con Is On als een kaarthuis in elkaar wanneer de actie verplaatst wordt na Los Angeles. Regisseur Oakley lijkt dan ook nog eens een parodie op het welgestelde, aparte volk van die stad te willen maken, en slaagt er in om in een recordtijd een overschot aan onleuke, zelfs behoorlijk irritante typetjes op te voeren. Het verhaal gaat dan eigenlijk nergens meer heen, slaat volledig dood. Er zit welgeteld één leuke runnig gag in over een hondenfluisteraar maar zelfs die is gejat van het betere Down and Out in Beverly Hills. Voor de rest behoorlijk wat dom geweld en schaamte voor de pijnlijk slecht geschreven rollen van erkende acteurs als Parker Posey, Stephen Fry en Sofia Vergara. Enkel de continue chagrijnige Roth kon nog een glimlach op mijn gezicht bewerkstelligen, maar dat is erg weinig voor iets dat zichzelf neerzet als komedie.

Zoals ze dat vroeger noemden, een seks komedie, typisch jaren zeventig spul uit het Verenigd Koninkrijk, heeft letterlijk en figuurlijk weinig om het lijf. Geen verhaal, maar uitsluitend veel jongelui(de enkele volwassenen die er rond lopen zijn niet veel beter) die op hun vakantiekamp maar aan één ding kunnen denken. Niveau van Benny Hill vroeger, alleen daar kon je indertijd nogal eens lachen om zoveel onnozelheid, dat had ik bij deze film helemaal niet.

Goed griezelwerk. Eigenlijk zelfs beter dan het eerste deel. Extra knap: wie het nieuws volgt of de googlefunctie gebruikt, weet al hoe dit verhaal (af)loopt, maar desondanks zit je geheid een aantal keren op het puntje van je stoel. Ook de meest evenwichtige griezelfilm van Wan tot nu toe. Insidious begon bijvoorbeeld ijzersterk, maar ging bijna ten onder aan overkill in de tweede helft. Deze nieuwe film duurt met ruim twee uur extreem lang, maar verveelt geen moment. Kent ook een goede verhaalopbouw, weinig goedkoop effectbejagt en een bevredigende afloop. Anderzijds doet de regisseur volgens mij wel aan veel creatieve vrijheid, want kan me niet goed voorstellen dat dit waargebeurde verhaal tot op de letter nauwkeurig is verfilmd(om het maar voorzichtig uit te drukken). De vergelijking met The Excorcist is natuurlijk vlug gemaakt. De klassieker uit 1973 wint met nipte voorsprong wat mij betreft. De film van Friedkin is emotioneler en spectaculairder maar ook soms ongeloofwaardig extremer dan Conjuring 2. Het is maar waar je van houd.

Erg triest om te lezen allemaal, de film zelf is ook nog eens nergens de moeite waard, waarschijnlijk de slechtste film waarin Wayne ooit in gespeeld heeft. Hij is hier gewoon weer zijn eigen ik(met verkeerde snor en slechte schmink), wordt derhalve nergens een echte Khan, en levert de meest onwaarschijnlijke performance die je je maar kunt voorstellen, erger nog dan negen jaar later in The Greatest Story Ever Told. Totaal oninteressant verhaal ook, zonder veel ontwikkelingen maar toch moeilijk te volgen door de ontbrekende motivatie bij de diverse personages. Enkele spectaculair ogende vechtscènes moet deze avonturenfilm rechtvaardigen, maar eerlijk: zelden een film geweest waar de aanwezigheid van de hoofdrolspeler zo funest was voor het eindresultaat als deze.