Opinions

Lange tijd een heel degelijke, tv film achtige film. Maar dan wel een tv film aan de goede kant van de lijn: vals sentiment word voorkomen en de ziekte van het kind word niet overdreven benadrukt maar realistisch weergegeven. Acteerwerk van de kinderen en ook van Garner is dik in orde.

Tja, en dan komt een half uurtje voor het einde die bizarre, buitengewone wending die je kijk op de film helemaal op de kop kan zetten. Moet zeggen dat ik er met wat tegenstrijdige gevoelens naar heb zitten kijken. Of je deze prent goed vind is m.i. voornamelijk afhankelijk van het gegeven of je die gebeurtenissen en de uitleg hiervan enigszins wilt/kunt accepteren. Ik geef ze het voordeel van de twijfel, omdat het echt gebeurd schijnt te zijn. Nochtans denk ik niet dat ik vanaf nu ook in de here ga. Zo'n verpletterende indruk heeft deze Miracels from heaven dan toch niet op me gemaakt. Raar filmpje, eigenlijk.

Een film die je geneigd bent te onderschatten. Toen ik hem een aantal jaren geleden voor het eerst zag viel hij me enigszins tegen. De roem en de verhalen er omheen waren destijds al bepalend voor de beeldvorming, maar het is de kunst om dat niet mee te nemen in je meningsvorming. En zie, toen ik The Misfits recent een herkansing gaf, blijkt dit gewoon een sterke film. Een karakterstudie, vol met symboliek en prachtig spel. Ogenschijnlijk gebeurd er niet veel bijzonders, maar het broeit onder de oppervlakte en dat komt er tijdens het slotakkoord even genuanceerd als krachtig uit. Monroe heb ik nog nooit zo goed gezien als in deze prent. De rol is dan ook op haar lijf geschreven, en op haar manier maakt ze er echt iets gedenkwaardigs van. Gable en Clift zijn hier goed, maar niet bijzonder. Beide hebben wel eens beter werk afgeleverd, doch doen hun job naar behoren. Wallach is behoorlijk goed en Ritter doet in een bijrol wat ze altijd doet: excelleren. Eentje die je gezien moet hebben.

Goed vermaak weer van Tim Burton. Wie op zoek is naar een creatieve fantasyfilm is bij deze regisseur nog altijd aan het beste adres. Na een lange aanloopfase van een minuut of dertig, krijgen we in de volgende anderhalf uur veel lol en griezel, wat uiteindelijk resulteert in een goede kinderfilm. Behoort wel niet tot zijn allerbeste werk, daarvoor miste ik de magie van Big Fish, het oprechte sentiment van Edward Scissorhands, de intelligentie van Corpse Bride of die heerlijke uitbundigheid van Sweeny Todd danwel Mars Attacks!

Maar een middenmoter uit het werk van Burton is nog altijd een stuk beter dan wat we gemiddeld aan ons netvlies zien voorbijkomen, dus toch een aanrader. De jongere acteurs zijn goed op dreef, wel jammer dat de bekende volwassen acteurs niet helemaal uit de verf komen: Jackson overdrijft weer heel erg als de slechterik van dienst en speelt dit soort rollen ook iets te vaak, Dench word onderbenut in een schandalig kleine rol en Green heeft het juiste uiterlijk maar speelt wat al te onderkoeld.

Echt een goede film hoor. Heeft u ooit een dynamische praatfilm gezien? Nee, dan is dit de kans!

Beste film van Madden, wat anders dan het geneuzel van Shakespeare in Love, dit gaat nog eens ergens over, lijkt wel een behoorlijk goede Oliver Stone film. Alhoewel.... Stone staat er om bekend dat hij nooit sterke vrouwenrollen weet vorm te geven , en laat deze Miss Sloane nou net een werkstuk zijn vol met power ladies. Het zwakke geslacht is hier overduidelijk het sterke geslacht.

Toegegeven, als je op zoek bent naar actiewerk of naar wat leuke humor, dan moet je dit overslaan, maar ik heb de ruim twee uur op het puntje van mijn bank gezeten bij dit politiek gekonkel. Chastain is geweldig(word de nieuwe Meryl Streep), zelfs de aanwezigheid van Strong kon mijn avond niet vergallen en voor die twist aan het einde zou zelfs M. Night Shyamalan zich niet schamen. Heerlijk avondje naar manipulerende mensen kijken, bestaat er iets mooiers?

De traditie om de MI films binnen een week na de première in de bioscoop te zien ook nu weer ingevuld, en moet toch weer zeggen: wat een heerlijke adrenalinekick. Na de unieke maar hopeloos gedateerde tv serie, begon de reeks films wat aarzelend met een merkwaardige bijdrage van De Palma en een mislukte van witte duiven specialist Woo, maar sinds deel 3 zit men duidelijk in de lift omhoog. 4 en 5 waren qua actie en spektakel tot dusverre de hoogtepunten uit de reeks, derhalve was ik wat sceptisch over de mogelijkheden van deze 6de, maar zie: they did it en overtreffen weer de verwachtingen. Een lekker ingewikkelde intrige voor een in beginsel niet al te ingewikkeld verhaal, waar de eerbied voor de oorspronkelijke serie van af spat. Maar bovenal een aaneenschakeling van niet eerder vertoonde, imponerende actiescènes,. Wauw, hiervoor gaan jong en oud dus massaal naar de bioscoop en gezien dat deze nieuwe weer gesitueerd is op bekende locaties in diverse landen(Duitsland, Frankrijk, Engeland, India) mag zo langzamerhand de conclusie zijn dat Hunt de moderne Bond is die James zelf in zijn laatste films maar niet kan worden. Minpuntjes zijn er ook: Fallout heeft een lange aanloop nodig en had dus best wat korter gekund dan 2 1/2 uur, de verhaallijn met mevrouw Kirby word wat onduidelijk en onbevredigend afgerond en de twee belangrijkste mannelijke schurken moeten het meer van hun uiterlijk en fysiek hebben dan van het acteertalent, zodat we zitten opgescheept met een paar weinig inspirerende boeven. En Cruise zelf oogt in sommige scènes best wat vermoeid. Hulde voor het gegeven dat hij alle stunts zelf doet(echt waar?), maar aan zijn gezicht valt te zien dat de jaren beginnen te tellen. Ik schat dat we nog hooguit 1 a 2 MI films van hem mogen verwachten voordat hij met pensioen gaat, dus zou zeggen: geniet ervan nu het nog kan. Beste actiefilm van het jaar, zonder twijfel.

Tweederangs actiefilm, niet de moeite waard. Lundgren is hier in de here, wat lange tijd een uiterst tamme film oplevert. In het laatste gedeelte slaat bij hem de goddeloosheid toch weer toe, en gaat

hij meedogeloos te keer. Lijkt inderdaad wel een western, maar dan wel een hele matige. Dolph is waarschijnlijk een beetje fan van Shane, want die klassieker word in een enkele scène schaamteloos gekopiëerd.

Een ogenschijnlijk lome praatfilm, maar ik moet zeggen dat ik er gaandeweg met een gemeende glimlach naar heb zitten kijken. Na een aarzelende start komt MIstress America vooral in de tweede helft goed op stoom. Het gedeelte in het huis van haar ex is echt prima kijkvoer, met subtiele en soms hilarische dialogen over en weer. Om deze film echt te waarderen moet je misschien een Amerikaan zijn of op zijn minst een beetje liefde voelen voor de stad New York, maar als je dit ziet en accepteert als een portret van een ontluikende vriendschap tussen twee gecompliceerde, intelligente maar wel echte vrouwen zit je ook goed. Gerwig lijkt zo'n beetje een abonnement te hebben op dit soort rollen, de voor mij onbekende Kirke is een aangename surprise, in dit verder onderhoudend maar uiteindelijk toch te onopvallend tussendoortje. Niveau Woody Allen light, zullen we maar zeggen.

Weer een letterlijk kleurrijk spektakel(ziet er schitterend uit), gemaakt volgen de heilige en van degelijkheid barstende regels van animatie, en wellicht daardoor bij tijd en wijle toch wat saai. Die liedjes tussendoor had voor mij niet gehoeven, en vond ze ook kwalitatief niet bijzonder. Invalshoek van het verhaal is best origineel maar de uitwerking volstrekt onzinnig. Ook al door het ontbreken van relativerende humor daardoor ongetwijfeld leuker voor kinderen/jonge tieners dan voor volwassenen. Voor de allerkleinsten mogelijk wat te eng, maar de toon is toch luchtig genoeg om het ook voor hen draaglijk te houden. The Rock als stemacteur vertoont wat barstjes en is weinig opvallend, de onbekende Cravalho in de titelrol doet het een stuk beter. Al met al vooral door de visuele krachttoer best aardig, maar van Disney verwacht je toch iets meer dan best aardig.

Sympathieke, goedbedoelde film maar zeker geen hoogvlieger. Goede zaak dat er speelfilms over autisme worden gemaakt, maar volgende keren wel iets beter. Ben geen specialist op het gebied van deze aandoening, dus kan niet goed beoordelen of Shue het hier goed uitbeeld, maar gevoelsmatig zeg ik dat Dustin Hoffman in Rain Man een stuk realistischer en genuanceerder was.

Film is opgezet als een soort wrang sprookje, beetje raar concept voor een dergelijk serieus onderwerp, maar goed, Molly is gedraaid in de vorige eeuw en toen stond autisme wellicht nog niet zo in de schijnwerpers als tegenwoordig.

Doet qua opzet erg denken aan Awakenings maar die was op punten toch iets beter.

Kon er niet enthousiast van worden, overgewaardeerde film wat mij betreft. Veel te lang, en hoewel ik in principe niets tegen een goede praatfilm heb werkt het hier helemaal niet. Kon me met geen mogelijkheid voorstellen dat de best scherp geschreven dialogen echt op deze wijze waar gebeurd zijn, dus had van begin tot einde het gevoel naar een soort bedrog te kijken, weinig authentiek en to good to be true. Chastain vind ik een goede actrice, maar hier is ze verbazingwekkend vervelend monotoon, ongeloofwaardig, zeurderig en betweterig. Kortom geen meisje om van te houden, deze berekende vrouw. En dan is ze ook nog bijna continue in beeld, inclusief een slaapverwekkende voice over. Geen wonder dat er voortdurend wordt ingezoomd op haar fraaie rondingen, maar deze afleidingen om de tekortkomingen aan haar karakterontwikkeling te camoufleren waren wel erg doorzichtig. Fataal dus voor een film als je geen sympathie of emotie voelt bij het hoofdpersonage, erger nog dan dat het ook wat lafjes is om interessante issues slechts zijdelings aan te stippen(wie waren toch die bekende filmsterren in dat gokcircuit?, ben dan creatief en geef Charlie Sheen een kans zichzelf te spelen!). Tegen het einde lijkt het nog wat te worden als er een harde, zenuwslopende confrontatie met een crimineel is, en vervolgens als bonus een mooie vader-dochter dialoog wordt aangeboden(met de solide Kevin Costner, die tegenwoordig het patent lijkt te hebben aangevraagd voor dit soort vaderrollen) maar dat is allemaal wat te laat om het bedenkelijke tij nog te keren. Grove misser deze Molly's Game, één van de grotere teleurstellingen uit 2017.

Cage haalt zijn target om elk jaar minimaal drie slechte films af te leveren weer moeiteloos. De man zelf heeft deze keer minder screentime dan tegenspeelster Blair, en dat is goed want waar zij in ieder geval nog haar best doet, overdrijft Nicolas weer pijnlijk slecht in Mom and Dad. Kijk even naar zijn scène waarin hij zijn filmzoon een levensverhaal vertelt.....humoristisch bedoeld maar ongelooflijk slecht gespeeld. Frustrerende bij deze film is verder toch vooral dat er misschien een goede film in had gezeten, er zitten werkelijk een aantal sterke losse scènes en vondsten in, maar de totaalindruk is dat het een tamelijk ongeïnspireerd geheel is. Onsamenhangend verteld ook door regisseur Taylor die me geen groot talent lijkt. Het helpt wellicht door dit als een komedie te zien en niet als een horror/thriller. Men moet zich wel diep schamen voor het belabberde, abrupte einde.....zelden een film gezien die zo onbevredigend wordt afgesloten, een klap in het gezicht van de kijker die dit graag serieus wil nemen.

Beetje overgewaardeerd volgens mij, kwam er geen moment echt in. Moeder en zoon zijn twee afschuwelijke personages, moeilijk om hier ook maar enige binding mee te voelen. Enkel de buurvrouw, in feite een nevenpersonage in de vertelling, kon op mijn sympathie rekenen. Al met al een ellenlange film, die mij niet kon overtuigen, wel goed geacteerd door met name Dorval.

Gewoon een zwakke film. Een komedie zonder leuke grappen. Een hoop druk gedoe en wat chaotische situaties zonder humor, om af te sluiten met een aantal tenenkrommende sentimentele momenten. Waarschijnlijk ook bedoelt voor het vrouwvolk deze film, maar ik vermoed dat je als man je wederhelft geen dienst bewijst door hier samen naar te kijken. Gelet op het behoorlijk narcistische einde dacht ik dat hoofdrolspelers Drew en Astin een real life stelletje zijn, maar dat blijkt niet zo.

Eens in de zoveel jaar krijgen we een maatschappijkritisch verhaal voorgeschoteld over een gedupeerde die mensen gijzelt om zijn punt te maken. Ik herinner me Mad City(Travolta/Hoffman), maar ook het nederlandse Off Screen.Tot een echt heel goede film heeft het naar mijn weten nog niet geleid. Ook deze film verdient hooguit het predicaat aardig.

Money Monster wordt, ondanks het intrigerende uitgangspunt, steeds rommeliger en ongeloofwaardiger naarmate hij duurt, met enkele nevenverhalen en peronages(West) die nauwelijks de interesse wekken. Lijkt me dat de regiseuse iets te veel wil. Als actrice heeft Jodie Foster me derhalve beduidend meer overtuigd dan in deze functie.

Clooney probeert er, in een ondankbare rol, het beste van te maken, en komt daar redelijk mee weg. Roberts oogt wat ongeïnspireerd en de sleutelrol van O'Çonnell had beter uitgewerkt moeten worden.

Al met al geen hoogvlieger, met deze sterren aan boord had je meer mogen verwachten.

Nee, als dit het allernieuwste resultaat is van een samenwerking tussen Nederland en België, dan moeten we serieus overwegen om dit soort probeersels in de lage landen per direct te stoppen. Gelukkig kort genoeg om je net niet te ergeren, maar de verveling slaat tussen de één uur en een kwartier dat dit zich voortsleept, gegarandeerd wel toe. Een soort road movie naar bekende Amerikaanse voorbeelden, over een excentrieke disfunctionele familie die elkaar herontdekken, maar leuk of grappig wil het maar niet worden. Gewoon middelmatig op elk niveau, te onbeduidend om veel woorden aan vuil te maken en daarom stop ik daar ook nu mee.

Mooie verpakking, lege inhoud. Geef niet vaak een dikke onvoldoende hier, maar deze Monos verdient er één. Ergerlijk is dat je er aan af ziet dat Landes en zijn team best iets kunnen, maar er te weinig mee doen, een beetje het Terrence Malick probleem van de laatste jaren. Fraaie looks dat zeker, fantastisch camerawerk resulterend in soms schitterende beelden, maar film kijken is voor mij vooral een goed verhaal vertellen, en daarin schiet men flink tekort. Je valt vanaf de start middenin de vage actie, de verschillende karakters worden niet geïntroduceerd waardoor je qua emotie nooit in het toch als heftig bedoeld verhaal kunt komen. En nog een behoorlijk portie geweld in het laatste half uur ook, wat nogal afsteekt tegen het rustige bijkans vriendelijk eerste gedeelte. Verdient wel een herkansing, deze regisseur, dat dan weer wel,

Ben liefhebber van de wat oudere film, maar dit is zeker geen topper. Word al vrij vroeg weggegeven hoe de vork in de steel zit en het vervolg is dan vrij voorspelbaar. Is dan ook een film zonder al te veel spanning en een behoorlijk gebrek aan humor, een schelmenfilm zonder venijn. Hoofdrolspeler Berry speelt ook vrij irritant, legt het er erg dik bovenop. Pluspunt is dat het er voor een film uit de jaren dertig het qua looks formidabel uitziet.

Mooie film, zonder meer. Was tegen het einde toch wel erg geraakt, en dat gebeurt me bij film niet zo vaak meer. En dat terwijl je je tegelijkertijd realiseert dat a Monster Calls zeker niet perfect is.
Achteraf gezien is dit qua opzet namelijk een vrij eenvoudig verhaal(dat we onze innerlijke monsters moeten bedwingen weten we allemaal), , bij momenten iets te bombastisch, maar ook met veel visuele flair gemaakt. Het monster zelf is bijvoorbeeld erg fraai vormgegeven, en als stemacteur levert Neeson hier één van zijn beste prestaties.
De Spaanse regisseur is in zijn poging om een onvergetelijk drama met fantasy elementen te maken duidelijk beïnvloed door betere filmmakers uit zijn eigen land en natuurlijk de meesterlijke Mexicaan Del Toro. De kwaliteit van deze heren heeft Bayona nog niet in zijn vingers, maar hij komt een heel eind, en laat ons heel even weer geloven in de pure magie van film.

Niet monsterlijk goed maar toch ook niet slecht gemaakt. Redelijke special effects, visjes zien er goed uit. Doelgroep is vroege tieners denk ik, voor hen zal dit best leuk zijn. Volwassenen zullen zich gaan storen aan de voorspelbaarheid van dit formulewerk, waardoor het gaandeweg toch wel saai word. Ach, er doen wat coryfeeën uit vervlogen tijden mee: Rob Lowe, Danny Glover, Barry Pepper, Frank Whaley.....Best leuk hen nog een keer te zien, maar over het algemeen is het beter om op een verjaardag geen stoere verhalen te vertellen omdat je deze Monster Trucks gezien hebt.

Gelet op de positieve kritieken met veel verwachtingen aan begonnen, maar helaas werden die niet helemaal ingelost. Moonlight is zeker geen slechte film, bij momenten zelfs goed, maar de grootsheid die sommigen hier er in willen zien herken ik niet. Het verhaal is lange tijd vrij afstandelijk en greep me niet echt bij de strot. Gezegd moet dan wel worden dat het derde, laatste gedeelte wel heerlijk intens is en schitterend word gespeeld. Alleen die laatste pakweg vijftien minuten maakt Moonlight de moeite om te kijken waard.

Maar de samenhang van die drie delen, het punt wat de makers nu precies willen maken....het werd me niet geheel duidelijk. Jenkins is overduidelijk een getalenteerd regisseur, maar deze ruwe diamant moet zijn eigen weg nog vinden en perfectioneren. Acht Oscarnominaties meen ik, en dat is rijkelijk (te) veel. Ali speelt bijvoorbeeld een aardige rol, niet meer dan dat, dus om hem dan maar meteen hiervoor een oscar te geven lijkt me wat overdreven. Kan me niet voorstellen dat deze kleine, betere prent uit het filmhuiscircuit aanstaande zondagnacht een glorieuze winnaar gaat worden.

Zal er op papier goed hebben uitgezien, maar de uitwerking is niet best, Humor is niet leuk genoeg, extreem geweld dat af en toe word opgevoerd zelfs storend. Jaren zestig zal goed zijn getroffen, alleen is het dan opvallend dat het taalgebruik vaak toch echt van decennia later is. Perlman en Grint kun je er bij hebben voor een leuke bijrol, maar een hoofdrol zoals in deze Moonwalkers is te veel van het goede. Daarvoor hebben beide te weinig charisma. Al met al: als je zo een pikant en origineel onderwerp hebt, moet je wat gemotiveerder werk afleveren dan Bardou-Jacquet hier heeft gedaan met dit wat slordig ogend broddelwerk.

Realiseer me dat dit eigenlijk erg gewoontjes was, maar heb me erg geamuseerd met dit wat onevenwichtige verhaal dus drie en een halve ster. Eerste oefening(en niet meer dan dat) voor de nieuwe Scott, die duidelijk dezelfde interesses heeft als pappa. Goede rolbezetting voor zo'n gemiddelde film, maar ervaren acteurs als Jennifer Jason Leigh, Brian Cox en Paul Giamatti hebben onbegrijpelijk kleine rolletjes. Hoewel onbegrijpelijk ... Giamatti maakt er wel een potje van als lichtelijk gestoorde dokter, bijna gênant om naar zijn kort optreden te kijken. Ik snap het relatief lage gemiddelde, maar dit mengelmoesje van de betere sf(Ex Machina) en sterkere actie(Hanna) hield mijn aandacht goed vast. Ben een tevreden mens.

Heel behoorlijke oorlogsfilm. Groot pluspunt is dat Morituri echt spannend blijft, tot de slotminuten heb je als kijker werkelijk geen idee wat de uiteindelijke ontknoping zal zijn. Dat die ontknoping uiteindelijk wel wat flauw en gemakkelijk is doet daar nauwelijks aan af. Verhaal zit ook redelijk goed in elkaar. Minpunt is dat Hollywood sterren als Brando en Brynner hier engels sprekende Duitsers moeten spelen en aan dat idee is het maar moelijk wennen, tart de geloofwaardigheid op bijna fatale wijze. Beide topacteurs doen overigens gewoon hun ding, maar hun rollen in deze redelijke spuonagefilm zullen niet als allerbeste genoteerd staan op hun indrukwekkend cv.

Aangekondigd als een project van de makers van LOTR, dan verwacht je een dijk van een film maar ik kwam met pijn en moeite tot een krappe voldoende. Spectaculaire maar ook zielloze actiescènes zijn de belangrijkste troef van Mortal Engines, een fantasy die qua scienscefiction naadloos aansluit bij de recentelijke Maze Runner reeks. Niet te veel nadenken maar spektakel leveren aub, geen belang hechten aan veel logica maar glad amusement voor de popcorneter leveren svp. Meest irritant is toch wel dat de vertelling wat hiaten vertoont, qua verhaal zitten er behoorlijk wat tekortkomingen aan. Ik ben geen voorstander van al te lange bioscoopzitten, maar voor deze was het echt beter geweest als hij een half uurtje langer had geduurd en Rivers zich de tijd had gegund iets meer aandacht te besteden aan achtergrondinformatie en karakterisering. Niettemin wel de film waarin ene Hera Hilmar haar eerste hoofdrol vertolkt en het speels gemak waarmee ze dat overtuigend doet(anders dan tegenspeler Sheehan), verraad dat we hier van doen hebben met een topactrice in de dop. Waarschijnlijk is zij het enige wat we ons over een aantal jaren nog kunnen herinneren aangaande deze teleurstellend conventionele fantasy. Leuke film misschien als je ergens tussen de tien en de twintig bent, de rest mag dit overslaan.

Mother! leek al kijkend voor mij de beste film van het jaar te worden, jammer dat Aronosky het laatste half uur weer flink over de top gaat, waardoor mijn eindbeoordeling toch wat minder werd. Van de eerste anderhalf uur echter druipt de klasse van af, wat een intensiteit. En geweldig acteerwerk van de gehele cast, maar van Lawrence in het bijzonder. Gelukkig hebben we moviemeter om achteraf te lezen wat precies de bedoeling was, en met de uitleg hier zie je het absurde einde weliswaar in een beter perspectief, doch vind ik eigenlijk dat je bij een echt goede film de "diepere betekenis" die er blijkbaar achter zit, al moet herkennen tijdens de film, en niet moet achterhalen door intellectuele analyses nadien. Toch een gebrek van deze regisseur die tot dusverre briljant ogende films aflevert, maar zijn visie niet altijd duidelijk weet te maken aan het doorsnee publiek, waardoor hij zichzelf te kort doet. Niettemin, echt een film die je wel gezien moet hebben, wat een kunstig potentieel.

Marshall is toch wel de schaamte voorbij, maar moet hij dat nu weer bevestigen met zo'n aartsflauwe formulefilm? Valentine's Day en New Years Eve waren al nauwelijks te pruimen, maar met deze Mother's Day gaat deze oude routinier definitief kopje onder. Een feelgood movie die eigenlijk totaal onverschillig laat. Heb uiteindelijk toch nog drie keer kunnen lachen, maar als je nagaat dat iedere vijf minuten word geprobeerd om je recht in het hart te raken, is dat bedenkelijk weinig.

De cast werkt ook niet mee: Marshall's favorieten Roberts en Elizondo zijn uiteraard weer van de partij maar geven hier het spelen op de automatische piloot een diepere betekenis. Aniston heeft de belangrijkste vrouwenrol, maar bij deze dame vraag je je af waarom ze steeds in comedy's opduikt, want ze is wereldkampioen chagrijnig kijken. Bij haar kan er altijd nauwelijks een lachje van af, waardoor je nooit enige sympathie krijgt voor haar personages. En Sudeikis doet zijn best, maar de regisseur had voor deze rol echt beter nog één keer Richard Gere moeten uitnodigen.

Niet bepaald een moederdag om nooit meer te vergeten dus. Vrijblijvende tip: vier dit mooie feestje gewoon in je eigen kring, en laat deze mislukking radicaal links liggen. Alleen zo voorkomen we dat Columbus Day, Independence day, Labor Day, Patriot's Day, Thanksgiving Day, President's Day, Martin Luther King Day, Memorial's Day, Halloween en Father's Day in een onwenselijk romantisch jasje worden gehesen door inspiratieloze Amerikaanse filmmakers.

Had best wat dynamischer kunnen zijn maar zeker geen slechte film. Bijna old school sciencefiction, regisseur Tomlin lijkt niet geïnteresseerd in actierijke, avontuurlijke toekomstvisies zoals bij The Terminator maar wil de kijker vooral laten voelen en laten zien wat de verdergaande robotisering voor de mensheid kan betekenen. Resultaat is een bij vlagen beklemmende film, die qua sfeer dicht in de buurt komt van het behoorlijk neerslachtige, fatalistisch Children of Men(hoewel die prent kwalitatief wel beter was). Jammer dat het budget zichtbaar zijn beperkingen had, vooral de eerste helft is Mother/Android niet veel meer dan twee mensen dwalend in het grote bos, om vervolgens in het tweede gedeelte toch wat gedenkwaardige momenten toe te voegen. Typisch een film die in de loop der tijd meer waardering zal krijgen als het onderwerp aan actualiteit zal winnen. Als je erover nadenkt zullen de ontwikkelingen die we hier zien, reëler kunnen worden dan de inslag van een meteoriet of iets dergelijks, en dat maakt dit best griezelig.

De moeite wel waard. Ondanks de te lange speelduur een zeer mooi gestileerde, wat verlate film noir met helaas wat te weinig actie en ook een behoorlijke voorspelbaarheid. Regisseur Norton zoekt het meer in sfeer en is duidelijk, net als zichtbaar het keur aan bekende bijrolspelers, een beetje verliefd op New York City(wat dat betreft had deze film ook New York, I Love You part II kunnen heten). Plot had beter gekund, verhaal zit relatief simpel in elkaar en het is verder al snel te achterhalen wie hier nou de held, schurk en femme fatale moeten voorstellen, vandaar dat je bij de ontknoping enigszins teleurgesteld kan worden. De regisseur is ook duidelijk een fan van zijn hoofdrolspeler Norton, die voor de zoveelste keer met verve een kwetsbare, aimabele man met een aandoening mag neerzetten. Niet de grote film geworden die de immer ambitieuze maker in gedachten had denk ik, maar wel een prettige, fijne film om een keer te zien, maar het helpt erg als je affiniteit voelt met die fantastische wereldstad waarin het zich afspeelt.

Toch wel stiekem beetje genoten van deze survivaltocht. Tijd vliegt, is al weer twintig jaar geleden dat ik op het puntje van mijn zitbank zat bij The Edge(die met Liam Neeson van een aantal jaar geleden was trouwens ook goed te doen) , dus werd weer eens tijd om zo'n type film te zien. Het niveau van die films wordt hier niet gehaald, maar op zich prettig toeven, vooral door de schitterende beelden van die twee nietige mensen in dat prachtige immense landschap. Acteerwerk is gedegen, maar niet spectaculair, beide hoofdrolspelers kunnen beter. Vooral Elba blijft wel echt erg koel voor een man die de dood in de ogen kijkt, maar we zullen maar zeggen dat dit komt omdat zijn personage chirurg van beroep is en dan kun je ook geen zenuwpees zijn, lijkt me. Winslet is beter, maar zodra het op de romantische toer gaat, zet ze te veel een Titanic imitatie neer, het gaat net niet irriteren. Beste acteerwerk komt van Raleigh als Dog, maar wel een kritische noot voor zijn vakbroeder Austin want als die deze rol overneemt is het verschil in motoriek, stijl en talent toch schrijnend. Tsja, en dan die slotscène....hoe durf je, had graag vier sterren willen geven, maar door deze move gaat er zonder wroeging een half sterretje af. Abu-Assad kent zijn klassiekers blijkbaar niet, een dergelijk verhaal moet geen gelukkig einde hebben , alleen dan heb je kans dat je iets gedenkwaardigs aflevert. Nu is het uiteindelijk wat te vluchtig, en moet je de film, net als deze recensie, niet heel erg serieus nemen, dan werkt ie het beste.

Visueel een lust voor het oog en daardoor best het aanzien waard. Helaas wel zo dat dit verhaal de laatste jaren al iets te vaak is verfilmd, dus degene die de vorige versies hebben aanschouwd zullen waarschijnlijk worden teleurgesteld, want verhaalinhoudelijk wordt er nauwelijks iets toegevoegd met meerwaarde. Enfin, zal wel vaker gebeuren de komende jaren met al die verschillende productiemaatschappijen die alleen willen scoren, maar niet weten hoe de opgedroogde ideeënput omzeild moet worden. Deze Mowgli overtuigd nog qua beelden, heeft ook een moderne, volwassen donkere sfeer in combinatie met een goede stemmencast, maar het zou geen overbodige luxe zijn als de filmwereld zichzelf nu een verbod oplegt om het beroemde basisverhaal een flink poosje niet meer te gebruiken.