Opinions

Beetje overgewaardeerd hier, tot dusverre. Beresford maakt gewoon een belegen variant op zijn eigen Driving Miss Daisy, een film die ik vroeger trouwens ook te hoog aangeslagen vond.

Deze Mr. kwam voor mij wat onecht over, de veronderstelde vriendschapsband kwam er niet uit. Robertson oogde eigenlijk net wat te jong voor de rol die ze hier vertolkte. De bijdrage van Eddie moeten we niet overschatten op basis van wat hij in het verleden heeft gedaan. Hij speelt hier op routine een introverte man, die weinig indruk maakt. Veel acteurs hadden deze rol gedenkwaardiger vorm gegeven.

Film waarin te weinig gebeurd, allesbehalve opzienbarend allemaal. Matig, niveau tv film, snel vergeten

Begint veelbelovend, maar word na het eerste gedeelte steeds minder, om uiteindelijk weer het niveau weer wat op te vijzelen met een dramatisch slot . Film duurt eigenlijk net wat te lang met enkele onnodige, nauwelijks iets toevoegende verhaallijntjes, zodat je je na afloop vooral afvraagt wat nou eigenlijk het punt was wat de makers wilde maken. Ook enigszins storend: Mudbound is volgepropt met allerlei voice overs die met hun wazige teksten nauwelijks iets bijdragen. Bovenal een typische Netflix productie: oerdegelijk, zorgvuldig gemaakt met enkele fraaie shots van de landschappen, maar met dit basismateriaal(en waarschijnlijk een hoger budget) had je echt een knaller van een film kunnen hebben. Ook het acteerwerk is dik in orde. Prettig om hier Hedlund en Mulligan goed werk te zien afleveren, maar het is vooral Banks die met zijn bijdrage van de vol met haatgevoelens zittende opa van de familie het gebeuren extra cachet geeft. Was de rest van Mudbound net zo gedenkwaardig geweest als zijn bijdrage dan ware we deze productie niet zo snel vergeten als nu het geval zal zijn.

Een bevredigende maar wat voortkabbelende film die profiteert van het gegeven dat er tot dusverre nog weinig films over dit pikante onderwerp zijn gemaakt. Sterke keuze van regisseur Lelio dat hij ogenschijnlijk objectief analyseert, geen partij kiest en zo de kijker de mogelijkheid geeft zelf een menig te vormen over wat hier gebeurd. Anderzijds een sociaal drama welk de kansen niet helemaal benut, uit sommige scènes had absoluut meer vuurwerk gehaald kunnen worden. Geen baanbrekende film dus, omdat veel onder de oppervlakte blijft, Vega in de hoofdrol is dan wel weer prima gekozen. Redelijk.

Met veel publiciteit en behoorlijk wat bombarie aangekondigde live action versie van het bekende klassieke verhaal, maar het resultaat valt tegen. Qua looks een prima film met vaak schitterende beelden, maar als kijker ben je je desondanks voortdurend bewust dat er voor de rest kwalitatief gezien nogal wat op aan te merken valt. Wie bekend is met Aziatische films(en wie is dat tegenwoordig niet)l zal al snel in de gaten hebben dat deze Mulan versie weinig authentiek is aan de oorspronkelijke cultuur, waardoor je het onprettige gevoel krijgt naar een ongeloofwaardige en erg Amerikaanse interpretatie te kijken welke vooral geschikt moest zijn voor het hele gezin. Binding met de personages krijg je derhalve nauwelijks, de emoties die je zou moeten voelen bij de verhaalontwikkeling komen ook nergens los. Verder enkele bekende acteurs in de bijrollen die nauwelijks kans krijgen om iets van hun bijdrage te maken(arme Gong Li). Cruciale fout ook dat hoofdrolspeelster Liu geen moment de indruk kan wekken een jongetje te zijn, je vraagt je al kijkend vooral verbijsterd af hoe al die kerels om haar heen haar niet eerder doorzien. Een wat malle, merkwaardige film, al met al zeker niet geslaagd. Op een gegeven moment had het me zelfs niet verbaasd als een als Chinees verklede Keanu Reeves(of desnoods Adam Sandler) door het beeld was gelopen, en als die gedachte je bekruipt weet je dat het foute boel is.

Clint is de belangrijkste attractie bij dit waargebeurde verhaal. Een genot om de meedogenloos oud geworden Eastwood hier bezig te zien. Verdwenen is de stugge en stram acterende cowboy uit zijn beginjaren. Hij heeft plaats gemaakt voor een warme, zelfbewuste persoonlijkheid die een echt mens kan neerzetten. Voor de rest een heel behoorlijke misdaadfilm, na een aantal kwalitatief mindere projecten eindelijk weer iets bezienswaardigs van de regisseur. De ontwikkeling en afloop van dit verhaal is eigenlijk heel gewoontjes en weinig opzienbarend maar The Mule kijkt toch lekker weg. Had makkelijk een wat depressief makend portret over kansloos ouder worden kunnen worden, maar door de slimme, milde en geroutineerde aanpak van de maker komt de geniet van het leven boodschap geloofwaardig en eerlijk over. The Straight Story op zijn Eastwoods.

Weet niet goed wat het is met die Mummy films. Deze nieuwe versie lijdt aan hetzelfde euvel als de trilogie destijds met Brendan Fraser. Men wil iets te veel van het goede, waardoor je een erg chaotische geheel krijgt, wat weliswaar niet verveeld, maar uiteindelijk wel een gevoel van net niet bewerkstelligd. Ook in deze word geprobeerd in ruim anderhalf zoveel elementen van actie, spektakel, avontuur en humor samen te voegen dat het uiteindelijk het doel wat voorbijschiet, en het grote potentieel niet word benut. De oorspronkelijke vijfentachtig jaar(!) oude Mummy film met Boris Karloff blijft daardoor merkwaardig genoeg de beste, ook al omdat je daarbij nog eens ouderwets kon griezelen, waar bij de nieuwere interpretaties helaas geen sprake meer van is. Oh, was men maar zo inventief geweest om Karloff hier via de CG weer te laten herleven(zoals laatst bij die Star Wars film met Peter Cushing), dan hadden we pas echt een spektakel gehad.

Als je een voorkeur hebt voor veel actie en visuele flair en je niet stoort aan een gebrek aan afgeronde verhaallijntjes/continuïteit dan zal dit je film van het jaar kunnen zijn. Wel raar om de heren Crowe en Cruise in deze film te zien, beiden zijn normaal wat selectiever. Cruise speelt alsof hij nog steeds Ethan Hunt is, iets te serieus en te weinig ironie. Crowe maakt het erg bont met zijn overacting, maar moet gezegd dat het ook een idioot geschreven rol is. Alleen de dames Wallis en Boutella konden me enigszins overtuigen, onze landgenoot Kenzari heeft helaas weinig te doen .

Niet slecht, maar de versie uit 1974 was toch beter. Eén van de betere verhalen van Agatha Christie had niettemin ook in de handen van Branagh meer vuurwerk moeten opleveren. De regisseur heeft aan het begin en einde wat eigen dingetjes toegevoegd die afleiden van het sterke verhaal en dat is geen goede keuze geweest. Net als de eerste versie zit ook deze trein vol met sterren maar ook hier verliest Branagh zijn slag. De meeste van hen doen hun ding, Pfeiffer is best goed en gelukkig kunnen Depp en Branagh zelf hun maniertjes beteugelen, maar toch overheerst dat het vooral onzelfstandige, weinig ontwikkelde rollen zijn(Dench, Dafoe, Cruz). Vooral interessant voor wie nog nooit eerder iets van dit verhaal gezien of gelezen heeft, en natuurlijk voor de ns reizigers die denken dat ze vaak vreemde capriolen meemaken bij hun vervoer heden ten dage: een rariteitenkabinet als in dit verhaal heb je tijdens je eigen treinreis gegarandeerd nooit meegemaakt. Aan het slot een aankondiging dat er ook een remake van Death on the Nile aankomt, ik werd er niet direct vrolijk van.

Van de vier Matt helm films is dit wel de beste. Er zit lekker veel vaart in de vertelling, zo nu en dan scherpe humor, de actie oogt niet zo goedkoop als in de andere delen, en de acterende en dansende dames zijn werkelijk verrukkeluk. Grappig dat Malden, normaal meneer rechtschapenheid zelf, hier de boef mag uithangen en zelfs dat Martin weer wat vermoeid oogt stoort niet. En nooit geweten dat het idee van de legendarische Jaws uit The Spy Who Loved me/Moonraker eigenlijk puur gejat is van deze film. Erg leuk.

Sterke, moedige film, een aanrader. Geregiseerd door een vrouw, en dat is te merken. Marleen Gorris heeft er een geduchte Europese concurente bij.

M.i. duidelijk vooral een film over vijf zeer jonge meiden die uit hun keurslijf willen, en daar ver voor willen gaan. Dat het verhaal in Turkije speelt is derhalve niet primair relevant, had bijna ieder ander land kunnen zijn(als we het uithuwelijken even vergeten dan).

Vergelijking hierboven met de film van S. Coppola valt in het voordeel uit van deze Mustang. Mustang is directer, straight to the point, en derhalve eerlijker. The Virgin Suicides was wat zweveriger en liet meer ruimte voor eigen interpretatie. Enfin, het is maar waar je van houdt.

Door een enerverend laatste half uurtje lijkt het misschien nog wat, maar alles bij elkaar zeer teleurstellend sciencefiction avontuur. Bij momenten duikt er plotseling een fraai futuristisch decor op welk doet denken aan iets als Blade Runner 2.0, maar als je dan bedenkt dat dit eigenlijk een beeld van Berlijn in de nabije toekomst moet voorstellen besef je hoe ongemotiveerd dit project tot stand is gekomen want eigenlijk lijkt dit in niets op de Duitse hoofdstad. Berlijn is iets meer dan een muur vol graffiti heer Jones! Zelfde desinteresse blijkt uit de slappe vertelling. Zo wazig als je je maar kunt voorstellen over een sympathieke gehandicapte(goede rol van Skarsgard) die zijn verdwenen vriendin probeert terug te vinden. Het spoor leidt naar een tweetal moorlustige chirurgen. Had men voor deze rol twee sterke, lugubere acteurs gecast dan was dat de film zeker ten goede gekomen, maar in plaats daarvan worden we opgezadeld met twee lachwekkende figuren, met wie je eerder medelijden krijgt dan dat ze je ook maar enigszins angst inboezemen. Na Mr. Kidd en Mr. Wint uit Diamonds Are Forever is dit toch wel het meest belachelijke schurken duo uit de filmgeschiedenis, lijkt me. Slecht werk van vooral komiek Paul Rudd die zich beter op Ant- Man 2 t/m 5 kan richten, alvorens hij het onverhoopt waagt nogmaals een booswicht neer te zetten. Erg matig dus, heb genoten van Source Code en Moon van dezelfde regisseur maar dit is zijn eerste serieuze mispeer.

Na het onverwachte bioscoopsucces van het orgineel, komt er maar liefst veertien jaar later een vervolg, waarover je als het meeste positieve kunt vermelden dat het in ieder geval een sympathiek filmpje is geworden. Deel 1 was een beetje onopvallend, en ook van deze verwacht ik niet dat ik er me over een tijdje veel zal van herinneren.

Tempo ligt vrij hoog en men probeert flink wat grappen op ons af te vuren, maar meer dan een licht geamuseerde glimlach leverde dat bij mij niet op. Komt vooral omdat de Grieken hier wel erg stereotiep worden neergezet, het is net iets te overdreven allemaal. In feite verschilt deze prent niet zo heel veel met vergelijkbare feelgoodmovies waarin volbloed Amerikanen de hoofdrollen vervullen. Wat dat betreft is het teleurstellend dat hoofdrolspeelster/schrijfster Vardalos niet met een scherper/beter script op de proppen is gekomen. Deze film zal derhalve voor haar en haar medespelers niet de carriereboost zijn waarop ze wellicht had gehoopt. Jammer vooral voor John Corbett, die nog steeds een prettige uitstraling heeft en voor de talentvolle Elena Kampouris, die we desalniettemin nog vaker gaan tegenkomen in grotere films.

Debuutfilm van de pas achtendertigjarige Meul, kreeg vooral in zijn eigen land lovende kritieken, en ik kan me er wel wat bij voorstellen, doch hou de loftrompet nog heel even verborgen. My First Highway voelt na afloop als niet helemaal bevredigend, maar heeft qua opzet en sfeertekening absoluut momenten die talent verraden, wat vooral nieuwsgierig maakt naar zijn volgende films. Het originele van zijn debuut is dat hij twee genres mengt welk je niet meteen zou verwachten. Wat begint als een studie van twee vroegrijpe tieners op weg naar volwassenheid, ontwikkelt zich al snel via een heus film noir plot tot een spannende thriller, maar helaas vergeet Meul dan uiteindelijk om hier een acceptabel slot aan te breien, zodat je als kijker wat meewarig achterblijft. Positief is ook zijn keuze voor de twee hoofdrolspelers. Lauwers is een mooie femme fatale. Roggeman heeft een onwaarschijnlijke bijdrage als haar love interest, maar deze jongen barst zichtbaar van het acteertalent waardoor hij daar moeiteloos mee wegkomt. Derde belangrijke rol is voor het heerlijk broeierige Spaanse landschap, zo herkenbaar voor ieder van ons door de eigen vakanties, en hier goed werkend als decor van het lome, excentrieke verhaal. Leuke film zo lang ie duurt, maar met iets meer durf en creativiteit de volgende keer, en dan hebben we van deze kroonprins waarschijnlijk iets te pakken wat meer gedenkwaardiger is dan dit eerste probeersel.

Wat al te nadrukkelijke feelgoodmovie. Film over rare mensen die rare dingen doen. Laat zich nog wel redelijk aanzien, maar geweldig word het nooit. Vooral als er getracht word wat diepzinnigheid aan het geheel toe te voegen, vliegt My Name is Emily enigszins uit de bocht. De beste momenten hier zijn die waarin het simpel en eenvoudig word gehouden. In Ierland zijn de afgelopen sterke films gemaakt maar deze halfslachtige poging moet men niet tot de allerbeste daarvan rekenen.

Belangrijkste pluspunt is dat er behoorlijk wat spanning in de film zit, bijna tot aan het laatst blijf je in het ongewis over het waarom en hoe het zal eindigen. Ook de setting met de highlands voortdurend op de achtergrond is magnifiek. McAvoy kan zijn neiging tot theatraal acteren dit keer beteugelen en zet een redelijke rol neer, hij overschaduwd in ieder geval de toch ook normaal niet misselijke Foy, de andere hoofdrol waarvan de karakterisering echter erg vlak blijft. Voor de rest te vaak een deja vu gevoel, uiteindelijk kom je tot de conclusie dat je films over het onderwerp vaker en en beduidend beter(Trade uit 2007) hebt gezien.

Iedere serieus te nemen actieheld/spierbundel die in Hollywood voor inkomsten moet zorgen krijgt op een gegeven één film waarin hij moet aantonen dat hij ook vertederend met kinderen of ouderen kan bezig zijn. Schwarzenegger(Kindergarten Cop), Diesel(The Pacifier), Stallone(Stop! Or My Mom Will Shoot), gingen hem onder andere voor en nu moet ook Bautista er aan geloven. Onnodig te zeggen dat dit voor volwassenen heel erg matig en te herkenbaar is om indruk te maken, wellicht dat dit formulewerk beter werkt als je er met een lieve, enthousiaste peuter aan je zijde naar gaat kijken. Niettemin doet Bautista zijn best, heeft een aantal koddige scènes op een schaatsbaan en als hij moet dansen, en Coleman als de kleine, wijze meid die ons hartje moet doen breken is ook goed gekozen. Wat niet werkt is dat al die snoezige, sentimentele momenten nogal ruw worden afgewisseld met gewelddadige actiescènes waarbij het zaaien van dood en verderf plotseling heel normaal schijnt te zijn(een manier van werken die me destijds ook al stoorde bij het vergelijkbare Kindergarten Cop). Te onevenwichtig dus om dit een voldoende te geven.