Opinions

Geslaagd historisch kostuumdrama, niet het allerbeste wat we op dit gebied gezien hebben, maar het kijkt lekker weg, wordt net niet saai of vervelend en de schitterende beelden van het schotse landschap voegen toch wel iets toe. Wel hier en daar wat te veel verfilmd toneel, erg praterig, actie hoef je niet te verwachten.

De film oogt bovendien als mosterd na de maaltijd als je de eerdere Elizabeth films hebt gezien. Mary Queen of Scots heeft weliswaar een andere invalshoek, maar de raakvlakken met de kwalitatief een tikkeltje betere voorgangers zijn overduidelijk. Niettemin geweldige rol van Ronan, nog zo jong en dan al zo goed, waar eindigt dit voor deze juf die het duidelijk voorzien heeft op alleen maar kwaliteitsfilms. Margot Robbie blijft dit maal gepast in haar schaduw, de taak om de geweldige performance van Cate Blanchett in Elizabeth te evenaren is dan ook niet te doen en erg ondankbaar. Ruim voldoende, maar ik hoop wel dat de Britten deze historische personages pakweg de komende twee decennia even met rust laten, de verhalen lijken me nu wel verteld.

Een weinig bijzondere film, niet slecht gemaakt, maar had beter gekund. Fanning in de titelrol is best goed, maar afgaande op de portretten die van de real one bestaan, toont ze qua uiterlijk weinig gelijkenis met de echte Mary, en dat is ook wel typerend voor de film. Al-Mansour heeft een handreiking gedaan naar de moderne tijd door voor de hoofdrollen bijna allemaal acteurs met een modellen uiterlijk te contacteren, getalenteerd weliswaar, maar toch. Daarnaast blijft het verhaal vrij flets, behoudens een relatie met een getrouwde man is er niet veel bijzonders aan het jonge leven van het levenslustig ogende hoofdpersonage, en dat haar zogenaamde trauma's dan ook hebben geleid tot de wereldberoemde, naargeestige roman doet dan ook wat geforceerd aan. Wat je als kijker dan weer doet beseffen dat de schrijvers van deze film, er ongetwijfeld flink wat bij hebben gefantaseerd, aangezien van de echte Mary een stuk minder bekend zal zijn geweest dan we hier te zien krijgen. Dat zou je dan als de creatieve vrijheid van de makers kunnen zien, maar bij zo'n verder degelijk, lang en waargebeurd kostuumdrama voelt dit gebrek aan authenticiteit toch niet helemaal lekker. Geen vervelende film , maar helemaal serieus nemen en als geslaagd beschouwen zijnde een biografie doet ik deze niet.

Vond hem best leuk, maar kan dat dit komt omdat ik in de juiste stemming verkeerde(lees een melige bui had). Masterminds is een redelijk subtiele komedie rondom één grap(hoe is het mogelijk dat enkele zeer simpele zielen een zo'n geslaagde roof kunnen plegen?), en enkele vaak wat ongeloofwaardige, opzettelijk te dik aangezette personages. Zeker geen film waarbij je constant in een deuk ligt, maar meer eentje die je met een welgemeende grote glimlach kan bekijken. Galifianakis is bijna ongemerkt erg goed voor dit soort films, Wiig geeft aardig tegenspel. De vaak irritante Wilson heeft gelukkig niet zo veel te doen, maar oogt ongeïnspireerd en overtuigt nergens als bad guy. Toch redelijk al met al.

Onbeduidend en onbenullig filmpje. Is lang ook tamelijk onschuldig allemaal. Goed voor 2 1/2 ster dacht ik. Helaas heb ik door het belachelijk geforceerd happy end, waarin Oaissa eindelijk respect afdwingt bij zijn ex en zoon terwijl hij nota bene achter de tralies verdwijnt wegens vandalisme, voor straf nog een half sterretje er af gehaald.
Film waar uiteindelijk weinig mensen zich mee zullen amuseren denk ik. Een beetje mislukt, maar het oogt wel sympathiek en ik heb me niet lopen ergeren, en dat kan ik niet helaas niet van elke Nederlandse productie uit 2016 zeggen.

Destijds was het eerste deel een waar spektakel, met veel enthousiasme ontvangen door vrijwel iedereen. De twee vervolgen waren al een stuk minder, vooral onbevredigend omdat de prangende vragen uit het origineel onvoldoende werden afgehandeld, waardoor een zweem van gemakzucht rondom de Wachowski's bleef hangen. En dan nu, na zoveel jaar, een vierde deel......Deze nieuwe heeft best wel wat charme, kan de eigenzinnigheid van de makers best waarderen. maar het blijft uiteindelijk toch te veel mosterd na de maaltijd. Weer een verzameling inventieve, creatieve beelden maar cohesie en de mogelijkheid dat iemand precies kan duiden waar het nou precies over gaat?, ho maar. Leuke, prikkelende science fiction bij tijd en wijle, maar de finishing touch ontbreekt wederom. Met twee en een half uur ook minimaal dertig minuten te lang. Reeves oogt voor het eerst echt oud maar Keanu is zeker niet het grootste acteer probleem. De bijrollen zijn mager bezet, Harris als booswicht is een lachertje, en ik miste rots in de branding Fishburne. Curieuze filmreeks al met al, veelbelovende start, twijfelachtige afsluiting. De onnozele, grappig bedoelde korte scène na de aftiteling, zullen velen gelukkig niet gezien hebben.

Films waar in honden de eigenlijke hoofrol vertolken....Je hebt er meer slechte exemplaren van(uit mijn jeugd K-9, Turner & Hooch) , dan goede. Kreeg enkele jaren echter weer hoop toen ik het uitstekende Hachi zag. Deze Max ligt gelukkig in het verlengde van de laatstgenoemde.

Geslaagde film, die vooral in het eerste gedeelte ontroert zonder oversentimenteel te zijn. In de tweede helft zakt de film helaas wat weg omdat er te veel aandacht word besteed aan het nevenverhaal over een boevenbende, waardoor je het idee krijgt te kijken naar een iets te gewelddadige kinderfilm. Maar al met al een onverwacht prettige zit.

Waardeloos. Sinds 13-01-2017 weet ik: Er zijn slechte films, er zijn nog slechtere films, en er is Maximum Ride . Serieus, wist niet dat het anno 2016 nog mogelijk was om zo'n wanproduct in roulatie te brengen. Totaal geen spanning, schrijnend onvermogen om fatsoenlijk een verhaal te vertellen en een schrikbarend gebrek aan acteertalent. Schijnt nog gebaseerd te zijn op een boek(enreeks?) ook nog. De schrijver dezes zal wel een soort kruising tussen the X-Men en the Twilight Saga in gedachten hebben gehad, maar zelden zal iemand zo de plank hebben misgeslagen. Die ene ster is trouwens bedoeld voor de heerlijke verschijning Evans(halfje) en voor de ongetwijfeld genomen moeite(ook een halfje). Maar niettemin: U bent gewaarschuwd.

Een nogal zwakke poging uit de VS, om het succes van de Blood and Ice Cream-trilogie nog eens dunnetjes over te doen. Resultaat is een behoorlijk lompe onzinfilm, veel actie, gore maar vooral een chronisch gebrek aan humor met een knipoog. Bovendien zelden een film gezien de laatste jaren waarin er zo overdreven en slecht word geacteerd, zelfs de ooit respectabele Kerry Fox gaat volledig mee in het nutteloze geschmier om haar heen. Zwaar onvoldoende, ik zeg driemaal welgemeend foei tegen de heer Lynch voor deze zielloze rommel.

Waardige, spectaculaire afsluiter. Prima actieverhaal, bijna alle losse eindjes worden bevredigend bij elkaar gebracht, ja dit was cinema op zijn best. Niet iedereen van de bekende personages haalt hier ongeschonden de finish, en zo merk je ook dat dit op emotioneel niveau werkt, want geheel onberoerd laat dit je niet. Deel 1 had de best mysterieuze, beetje angstaanjagende sfeer die op het einde jammer genoeg werd losgelaten. Tweede deel was een downer, hoop gedoe over niets en een soort verbindmiddel tussen 1 en 3. Al met al een behoorlijk geslaagde trilogie, die ook over een flink aantal jaren zijn waarde zal hebben behouden. Tevens ook het startpunt van enkele veelbelovende acteercarrières, want je hoeft geen geleerde te zijn, om te zien dat enkele spelers uit de jonge cast de sterren van de toekomst zijn. Goede sciencefiction.

Ijzersterke, kleine film, die de gehele speelduur precies de juiste toon bewaard. Ik heb flink wat eelt op mijn filmziel, dus het is een hele prestatie van de makers dat ik op het einde flink geraakt was.

Waar het vergelijkbare The Falt in Our Stars, menige niet ter zake doende en mislukte scenè had, houd deze van begin tot eind exact het juist evenwicht. Zo'n zwaarmoedig verhaal moet je, op een gepaste manier, enigszins luchtig vertellen, en dat is wat hier gebeurd. Een kwestie van een goede inschatting en een goede smaak. Prima, niets op aan te merken.

Prima film. Zeker binnen dit genre heb ik ze echt veel slechter gezien. Verhaal komt wat mij betreft toch geloofwaardig over, en word nergens oversentimenteel. Ligt zeker ook aan de twee hoofdrolspelers. Vooral Clafin doet het goed in een moeilijke rol. Clarke idem, hoewel ze haar goedmoedigheid er af en toe te dik oplegt. Dat hier word gekozen voor een onverwacht eind is ook een pre. Film lijkt inhoudelijk erg op Dying Young(1991), met één van de eerste rollen van Julia Roberts, maar dan vind ik deze nieuwe versie aanzienlijk beter. Meer to te point, beter geacteerd en uiteindelijk een prent die stemt tot nadenken.

Was goed te doen. Recht toe recht aan actie, beter dan de pretentievolle maar mislukte films die Statham de laatste jaren afleverde. Inderdaad, de actie lijkt bij vlagen rechtstreeks uit de computer te komen, maar als je je daar niet aan stoort krijg je in ieder geval een stevige actiethriller, met een wat infantiel actieverhaaltje, een dubieus hoofdpersonage(de stat moord er zonder gewetenswroeging lustig op los) en mooie locatie shots. De sterren in de bijrollen hebben niet zo gek veel te doen, maar zijn dan ook op hun retour. Wel jammer dat deze film wel erg ver is afgedwaald van het orgineel uit 1972, dat blijft toch verreweg de beste uitvoering.

Viel tegen. Sterke rol van Sarandon wel, nog steeds een mooie vrouw en een pracht actrice, maar het krijgt al vlug de allure van een one woman show met een wat al te vaak verteld verhaal. Centraal staat de moeizame maar liefdevolle relatie tussen een moeder en haar dochter, waardoor je onwillekeurig gaat vergelijken met een klassieker als Terms of Endearment, om je vervolgens te realiseren dat dit oudje uit 1983 toch stukken beter was. Acteerwerk van de rest van de cast in The Meddler viel me ook niet mee, ze worden eigenlijk compleet weggespeeld door Sarandon. Byrne als haar dochter zie ik de laatste jaren vaak opduiken in veel verschillende rollen, maar echt overtuigd heeft ze me nog nooit. Ook hier speelt ze een wat verveeld ogende vrouw, waar je weinig sympathie voor voelt. Zelfs de doorgaans zo sterke Simmons blijft hier wat vlak, als de immer glimlachende minnaar.

Jammer, maar voor mij een feelgood movie zonder kop en staart, die flink vastloopt en eigenlijk niets heeft te vertellen. Misschien dat het andere geslacht dit beter kan waarderen, want het is wel overduidelijk een vrouwenfilm .

iets minder dan de ook al matige drie voorgangers. Voor volwassenen vlak en niet interessant, voor de meeste kinderen ook te saai. De nieuwe Mees Kees maakt weinig indruk, het typetje dat Sanne neerzet krijgt de lachers niet meer op haar hand. Zwaar onvoldoende dus, hopelijk blijft deze Mees definitief aan de kant of word hij buitenspel gezet. Genoeg is genoeg.

Vraag me niet waarom een volwassen man die ze goed op een rij heeft een film over een leraar die zo nu en dan in een kikker veranderd leuk vind, maar ik vond hem dus echt leuk. Kreeg zelf net geen kikker in de keel hiervan, maar raad deze film aan voor jong en oud. Waar de oogst in 2016 aangaande de Nederlandse film voor een volwassen publiek zeer mager was, zitten we in dit kikkerlandje wat betreft aansprekende kinderfilms echt aan de goede kant van de score. Meester Kikker is lekker vlot amusement, een idioot maar origineel verhaal met een enthousiaste groep acteurs. De twee kinderen in de hoofdrol zijn uitstekend gecast, en ook Spitzenberger zet een bijna onmogelijke maar sterke rol neer. Jeroen is hier geen koude kikker maar een mens van vlees en bloed en heeft daardoor een absolute meerwaarde bij het welslagen van dit project.

Leuk uitgangspunt waar te weinig mee gedaan word. Een zwakke, gemakzuchtige uitwerking. Degene die dit script heeft geschreven had echt beter zijn best moeten doen, want erg creatief is het allemaal niet, slordig wel(zo duiken er plotseling twee huurmoordenaars op die even later weer zonder verdere uitleg uit het verhaal verdwijnen .) Af en toe een glimlach voor een leuk grapje, maar over het algemeen is de humor te kluchtig en zelfs voor kinderen te kinderlijk. Acteerwerk is onder de maat, geen spelers met charisma die hier aan het werk zijn gezet, vooral hoofdrolspeler Schneider loopt er bij alsof hij een ernstig slaaptekort heeft. Al met al veel te snel en met te weinig motivatie in elkaar gezet, gemiste kans.

Valt tegen. Terstall, voorheen maker van luchtig doch tamelijk intelligent vermaak, gaat op de bloedserieuze tour, en dat valt niet mee.

Verhaal mist schwung, is vooral doelloos en gezapig. Je vraagt je de hele tijd af wat de makers nou precies willen vertellen, en opeens is het afgelopen. Het word getypeerd als een roadmovie, dus zal er wel gedeeltelijk bij horen, maar toch......iets meer overtuigingskracht en passie had er voor gezorgd dat we meer in het verhaal werden getrokken. Nu blijf je als kijker net zo ongeïnteresseerd als de twee hoofdrolspelers vaak ogen. Na Rifka Lodeizen en Nadja Hüpscher heeft Terstall in de voor mij onbekende Petzoldt een nieuwe, fraai ogende muze ontdekt, maar wellicht is het wenselijk om zich de volgende keer wat meer te concentreren op het ontwikkelen van haar aanwezig acteertalent en de focus op haar borsten achterwege te laten.

Hoofdrolspeler Epps heeft recent nog samengewerkt met Marlon Wayans en dat is te merken. Deze komedie heeft dezelfde opzet en dezelfde flauwe, wat goedkope humor als die talloze misbaksels die de gebroeders Wayans ons de afgelopen jaren hebben aangeleverd. Het gebrek aan eigen creativiteit komt ook weer om de hoek kijken want Meet the Blacks is eigenlijk een gemakzuchtige parodie op The Purge. Moet wel gezegd dat deze tamme komedie weliswaar matig is maar in totaliteit toch iets beter dan die rommelige parodieën waarop de Wayans ons hebben getrakteerd. Er zit iets meer structuur in het verhaal, de poep en pies grappen blijven enigszins beperkt en heel af en toe heb ik kunnen glimlachen om een oneliner. Maar al met al is ook deze film gewoon niet grappig genoeg om je een geslaagde avond te bezorgen. Laat deze Epps maar onaangeroerd, alleen geschikt voor balorige tieners die nog niet met meisjes daten, zelfs een piepklein rolletje van Mike Tyson kan daar niets aan veranderen.

Vermakelijke onzinfilm. Turteltaub wil Renny Harlin met zijn Deep Blue Sea overtreffen als zijnde degene die de meest spectaculaire haaienfilm allertijden aflevert, maar slaagt daar dan weer niet in. Daarvoor heeft The Meg toch erg veel kenmerken van een onvervalste B film, zij het dat hij af en toe wel degelijk in de buurt komt van een A merk. Moest bij deze ook even denken aan onze eigen Dick Maas. Ook zo een bedenker van pretentieloos amusement die het als creatieve vrijheid ziet om een loopje met de waarheid te nemen. The Meg werkt goed als je weet waar je aan begint, bij voorkeur wel kijken op een groot bioscoopscherm. Dan laat je je wellicht overbluffen door de soms fraaie beelden, en neem je de verrassende wendingen die nooit echt verrassend zijn voor lief. Ook knap beroerd acteerwerk trouwens. Als de als immer onverstoorbare Statham de beste is van het stel weet je dat je wat dat betreft in de problemen zit, maar anderzijds past het ook wel bij deze productie dat een acteergedrocht als mevrouw Rose hier vrij mag rondlopen.

Overbodige film. een tot mislukken gedoemde poging om met de serie een frisse herstart te bewerkstelligen. De grote kracht van de vorige films was vooral het samenspel tussen de energieke Will Smith en droogkloot Tommy Lee Jones, en de afwezigheid van de twee grappenmakers laat zich erg voelen. Hun opvolgers Thompson/Hemsworth doen vreselijk hun best maar hebben weinig chemie en zijn gewoon niet leuk genoeg. Als je er dan ook nog de immer serieuze Neeson bijzet voor een wel erg voorspelbare bijrol, dan krijg je uiteindelijk het gevoel naar de verkeerde film te kijken. Matig verhaal, in feite altijd hetzelfde bij deze films, maar nieuwe leuke grappen zitten er ook niet in. Allen de verzameling excentrieke buitenaardse wezens komt nog enigszins grappig over, duidelijk dat de vorige regisseur Sonnenfeld als producent daar nog een positieve bijdrage heeft geleverd, maar voor de rest voorspelbaar en een niveau minder dan de vorige delen.

Voor mij niet te herkennen waar precies dan de magie en schoonheid van deze film in zou moeten zitten. Een filmhuisproductie(en daar is niks mis mee want ik heb talloze goede independent movies mogen zien), maar deze Italiaans/Duits/Zwitserse productie kon me werkelijk nergens raken. Traag, met weinig diepte en nuancering in de personages(pa is een irritante hork en blijft een irritante hork). De scenes met de bijen zijn dan wel weer mooi geschoten en redelijk uniek, maar dat maakt nog geen film. Eigenlijk vooral gekeken omdat de eeuwig mooie Monica Belucci hier een bijrol mag vervullen, en daarmee meteen het enige echte wonder van deze Le Meraviglie is. Italië heeft veel gedenkwaardige films afgeleverd maar deze behoort daar niet toe.

Opvallend gewelddadige, zelfs sadistische avonturenfilm. Ook wel een moedige film, want een halve eeuw geleden zal het geen sinecure zijn geweest om een dergelijke controversiële productie aan de man te brengen. Begint nochtans vrij standaard met een verhaal over een stoïcijnse huurling, een wulpse blondine, een zeer foute Duitser en een wijze Afrikaan samen op zoek naar de rijkdom van diamanten in oorlogsgebied Congo. Wat dan vooral opvalt is de knullige montage en gedateerde effecten. Maar na al een overduidelijke hint in dit eerste gedeelte(het doodschieten van twee kinderen), slaat de stemming halverwege helemaal om en worden we middels enkele plotwendingen geconfronteerd met extreem harde actie en gebeurtenissen waardoor zich dit ontwikkelt tot een behoorlijk cynische kijkbeurt. Schijnt één van de favoriete films van Scorsese en Tarantino te zijn, vandaar ook dat de laatste leentjebuur pleegde aangaande de soundtrack voor Inglourious Basterds en Rod Taylor in deze laatste film ook een rolletje gunde. In tegenstelling tot Tarantino zoekt regisseur Cardiff tegen het einde van The Mercenaries nog enige nuancering en dat is wel zo prettig. Beetje een cultfilm, zeker niet perfect, maar ben blij hem te hebben gezien.

Deze week nog een keer gezien, maar het blijft een goede, doch zeker niet perfecte film, die de tand des tijds redelijk heeft doorstaan. Hitchcock light zullen we maar zeggen, hoewel de master of suspense voor de belachelijke openingsscène in het park ongetwijfeld iets beters had verzonnen. Na deze bedenkelijke aanloop weet Midnight Lace echter een eigen weg te vinden, en zonder dat er rillingen over je rug lopen ontstaat er toch een degelijke, redelijk geloofwaardige thriller waarvan de verrassende ontknoping zeker wat extra cachet geeft. Day als de blonde heldin acteert voor haar doen acceptabel, maar schreeuwt en krijst net wat te veel om echt onder de indruk van haar te komen. Tegen het einde raakte ik nog net niet geïrriteerd door haar in plaats dat ik met haar meeleefde, en dat lijkt me nou ook niet de bedoeling. Tegenwoordig willen we toch meer een power babe voor zo'n rol en hier is te zien waarom. Harrison levert vakwerk als altijd, een icoon met een hoofdletter i. Zeer genietbaar.

Regisseur jeff Nichols doet niet aan het afleveren van hapklare brokken. Net als bij Take Shelter blijven er bij Midnight Special aan het einde een aantal vragen open.

Voor het overgrote mooifilmerij, die deze wat te trage vertelling trouwens absoluut een zekere meerwaarde geeft. Inhoudelijk gewoon wat te mager echter, de aanwezigheid van de immer intense Shannon en Edgerton helpt mee om te camoufleren dat deze film eigenlijk niets nieuws heeft te melden. Uiteindelijk bedoeld als een soort eerbetoon aan films als ET, en de hierboven al genoemde Close Encounters en Starman: aliens die weer naar huis moeten, wat dan weer resulteert in een wat al te bekende achtervolgingsfilm.

Ondanks dat ie niet helemaal geslaagd lijkt, is het een prent geworden die je toch bijblijft, en prikkelt om zelf even na te denken over de precieze inhoud, en dat is een verdienste.

Mooie film. Slim gemaakt, perfect in evenwicht gehouden door Speer. Wordt derhalve gelukkig nergens te sentimenteel, wat makkelijk had gekund, en geeft je voortdurend het gevoel naar echte mensen te kijken.

Goede keuze om de hoofdrollen te laten vervullen door twee relatief onbekenden, die beide ook helemaal overtuigen. Met name Bella Thorne is aandoenlijk en honderd procent overtuigend. En Schwarzenegger lijkt fysiek nergens op zijn vader(alleen zijn lach heeft hij van Pa geërfd), maar zou op basis van zijn acteertalent best wel eens een aardige carrière kunnen gaan maken. Jammer wel dat de vaderrol van Riggle op tv film niveau blijft hangen. Maar toch een zeer geslaagde zwijmelfilm, dat een vijftigjarige man dat nog moet toegeven.....

Briljant weer, Aster is toch één van de grootste talenten, iemand om in de gaten te blijven houden. Ontzettend knap dat je van zo een al vaak verteld en enigszins voorspelbaar basisverhaal een prent van tweeëneenhalf uur weet te maken die geen moment van verveling kent. Getuigd ook weer van durf en visie om in zo een story vrijwel geen nachtelijke scènes op te nemen, maakt de gruwel alleen nog maar waarachtiger. Een heerlijk naargeestig, dreigend sfeertje is de maker toevertrouwd, tergend langzaam resulterend in een onvermijdelijke finale. We hebben het vaker gezien, maar ook nooit zo mooi geschoten als hier. Over werkelijk elke scène is goed nagedacht hoe dit op film te zetten, waardoor Midsommar visueel onwaarschijnlijk mooi oogt. Vergelijking met The Wicker Man is begrijpelijk, maar onnodig. Beide films zijn een mooie, op zichzelf staande vertegenwoordiging van hun tijd. Waar Wicker Man een heerlijke weergave was van de gekke jaren zestig/zeventig, is Midsommar een typisch product van de perfectionistische, meer uitleggerige cinema van tegenwoordig. Beetje kippenvel, toch wel, ook dankzij die fantastische mimiek van Pugh, erg genoten van deze bioscoopzit.

Zonder twijfel beter dan de eerdere verfilming uit 1976, minder sentimenteel en recht toe recht aan deze nieuwe versie. Neemt niet weg dat ook dit wat beter had gekund. Feitelijk word dit Emmerich project gered door het uitstekende laatste uur, in al zijn afschuwelijkheid is de slag om de midway eilanden adembenemend sterk in beeld gebracht, puntje van je stoel werk. De vertoonde aanval op Pearl Harbor waar deze film mee begint, is relatief recent(2001) ambitieuzer en geslaagder in beeld gebracht door Michael Bay, ook al omdat Emmerich zich enkele momenten van slechte CGI permitteert(kan echt niet meer bij zo een blockbuster anno 2019). Helaas is ook de karakterisering bij deze nieuwe update aan de magere kant en mist nuancering. Met name de hoofdrol van Ed Skrien gaat gaandeweg wat irriteren, heldhaftiger en onbevreesder kan een man niet zijn. En dat nauwelijks verholen patriottisme komt eigenlijk bij alle Amerikaanse soldaten aan bod, duidelijk dus met wie we hier moeten sympathiseren want de vijandige japanners zijn lange tijd niet meer dan anonieme beeldvulling. Wat dat betreft blijft Tora! Tora! Tora!(1970) vrij uniek omdat die oorlogsfilm er wel cum laude in slaagde de waanzin van oorlog objectief vanuit beide kampen te laten zien.

Vaak flauwe, soms leuke komedie. Er word in hoog tempo een flink aantal lach of ik schiet momenten op de kijker afgevuurd en met zo'n groot aantal grappen zitten er altijd wel een aantal bij die iedereen kan bekoren. Efron kan zo langzamerhand een abonnement op dit type films aanvragen, dit is al de derde keer dit jaar dat hij zijn blote bast in een dergelijke lachfilm mag vertonen. Alle vier de hoofdrolspelers spelen hun rol met aanstekelijk enthousiasme, waardoor deze Mike and Dave Need Wedding Dates wat beter lijkt dan dat hij in werkelijkheid is(want wat een armzalig, al zo vaak verfilmd scenario )

De strakke regie van de inmiddels ervaren Peter Berg is het grote pluspunt van deze wat belegen aanvoelende actiefilm. Het verhaal zelf(een soort mengsel van 16 Blocks en het spektakel van The Raid) is erg dun, maar door de regietrucjes lijkt het nog wat ook. Ik heb me geen moment verveeld, Mile 22 doet feitelijk wat het moet doen voor degene die voor dit soort werkjes na de bioscoop gaan. En het moet gezegd: de nog enigszins gedurfde wending aan het einde(de stoute Russen blijken dan slimmer te zijn dan de heldhaftige en superintelligente Amerikanen ) is best verrassend, hoewel het ook weer te ver gaat om te stellen dat daardoor alle puzzelstukjes van deze rommelige actioner op zijn plaats vallen. Ook leuk om te zien dat Wahlberg hier eindelijk eens wat variatie mag aanbrengen aangaande de invulling van het hoofdpersonage. Waar hij normaal een zwijgzame held speelt in dit type actiefilms, mag hij nu een, door zijn hoog IQ, arrogante en behoorlijk irritante teamleider neerzetten, en dat gaat hem goed af. De deur naar een vervolg staat weer helemaal open aan het slot, en dat lijkt me dan weer net iets te veel eer voor deze acceptabele maar zeer gemiddelde kijkervaring.

Langdradige, vervelende film zonder hoogtepunten. Ken Davis als muzikant niet zo goed, en na deze film zal de behoefte om daar iets aan te veranderen niet toenemen, want in deze Miles Ahead kon je niet echt veel te weten over hem. De focus van de film ligt vooral op een weinig interessant verhaaltje over verdwenen bandopnamen. Zijn muziek, levensverhaal en/of een kijkje in de ziel van deze legende is ons nauwelijks gegund. Cheadle is ook bepaald niet mijn favoriete acteur. Weet niet of hij Miles recht doet met zijn vertolking, maar persoonlijk raakte ik snel uitgekeken op Cheadle's intense trouwe hondenogen blik, aangevuld met zijn immer fluisterend stemgeluid. Als biografie in mijn ogen dus mislukt, niet de moeite waard inderdaad.