Opinions

Aanvankelijk een beetje ongemakkelijke mengeling van RTL4 woensdagavond tv-drama en rauwe misdaadfilm, voorzien van een dik aangezette sentimentele soundtrack en kleffe emotionele momenten. Gelukkig wordt alles gaandeweg wel wat beter, uiteindelijk resulterend in een spannende en best spectaculaire climax. Dwayne Johnson is geknipt voor dit soort rollen, al is hij hier niet helemaal geloofwaardig. Hij is gewoonweg te breed en stoer om een dergelijke bedeesde familieman overtuigend neer te kunnen zetten. Jon Bernthal (die ik in The Walking Dead al uitstekend vond als Shane) biedt goed tegengas en de supporting cast is meer dan degelijk. Alleen, what's up met die baard van Barry Pepper? Mijn god...

Energieke, groots opgezette variant op het aloude sprookje, ditmaal voorzien van een duistere sfeer en ruige aktiescenes. Op visueel gebied ziet het er allemaal prachtig uit, met zeer fraaie naargeestige decors en indrukwekkende special effects. Inhoudelijk is het ook nog wel te doen, maar qua personages schiet de film flink tekort. Kristen Stewart is erg vlak in de hoofdrol en zij ziet zich omringd door een meer dan degelijke maar grotendeels verspilde cast. Slechts Charlize Theron weet indruk te maken met haar nare rol als Ravenna. Vooral de dwergen, gespeeld door een keur aan uitstekende en hier digitaal gekrompen akteurs, hebben heel weinig te doen en hadden net zo goed compleet geschrapt kunnen worden. Dat had de film direct ook wat korter gemaakt. Nu is deze aan de te lange kant.

Te lang, vooral naar het einde toe begint de plot wat te slepen, maar overwegend is dit een boeiend en vooral intrigerend portret van CIA-whistleblower Edward Snowden. Joseph Gordon-Levitt zet hem bijzonder sterk en sympathiek neer, voorzien van een monotoon stemgeluid en een rustige, haast statische manier van doen. De opbouw in het eerste uur is het beste gedeelte van de film; wanneer de geheimen met de wereld worden gedeeld zakt de aandacht langzaam weg. Voor Oliver Stone een vrij subtiele film, al had de aanpak soms wat minder sentimenteel gemogen.

Unaniem gekraakte thriller, maar ik kon er wel wat mee. Hier en daar wat rommelig en qua plot voorzien van de nodige gaten, maar qua sfeer en visuele aanpak sprak de film me erg aan. Het akteerwerk is ook dik in orde. Van spanning is amper sprake en de plot ontvouwt zich op nogal voorspelbare wijze, maar uiteindelijk bleef er bij mij toch wel een positief gevoel hangen.

Originele post-apocalyptische film, zich volledig afspelend op een trein die door een bevroren wereld reist, zonder te stoppen. De klasseverschillen aan boord van de trein zijn interessant uitgewerkt en naarmate het verhaal vordert wordt één en ander steeds spannender, al duurt het even voor de boel op gang komt. De personages blijven helaas ook wat tweedimensionaal. De leukste rol is die van de bizar uitgedoste Tilda Swinton, die hier volledig over de top gaat. Chris Evans is vlakjes in de hoofdrol. De spectaculaire interieurs (dat aquarium!) zien er heel wat beter uit dan de eenvoudige exterieurs, die sporadisch te lijden hebben onder een gebrekkig budget. De special effects zijn daarnaast ook niet zo best. Uiteindelijk een wat wisselvallig engelstalig debuut van de zuid-koreaanse regisseur Joon-Ho Bong, maar in ieder geval wel memorabel en grotendeels onderhoudend.

Indrukwekkende, zelfverzekerde debuutfilm van regisseur Kurzel. Dit doordachte en intelligent uitgewerkte portret van de beruchte australische seriemoordenaar John Bunting komt behoorlijk hard aan. De film zit visueel uitstekend in elkaar en kent een vreemde maar zeer doeltreffende soundtrack. De sfeer is verstikkend, naargeestig en rauw. Het akteerwerk is eersteklas, met vooral Henshall onvergetelijk als Bunting. Bepaalde scenes liggen als een blok beton op de maag, maar nergens vervalt de film in goedkope exploitatie. Geen makkelijk kijkvoer, maar zeer de moeite waard.

Redelijk interessante documentaire over de gevaren die schuil gaan achter het gebruik van social media. Een grote reeks ontwikkelaars en betrokkenen komt aan het woord, waarbij de boodschap hoofdzakelijk somber is. De gespeelde scenes zijn aan de knullige kant, hoewel ze de problematiek wel doeltreffend aan het licht brengen. De interviews zijn een stuk overtuigender, althans, zolang de materie niet al te abstract uit de doeken wordt gedaan. Sporadisch was ik de draad een beetje kwijt en ging de boel langs me heen.

Fincher weet een ogenschijnlijk oninteressant gegeven om te zetten in meeslepend, vaak fascinerend drama. De razendsnelle dialogen zijn bij de hoofdzakelijk jonge akteurs in goede handen. Eisenberg is perfect gecast in de grotendeels onsympathieke hoofdrol; Garfield en Timberlake zijn ook uitstekend. Op tweederde van de film verliest de film aan stootkracht en verdwijnt Eisenberg meer naar de achtergrond, maar gelukkig wordt dit tegen het einde weer goedgemaakt. Subliem in elkaar gezet door regisseur Fincher; camerawerk, montage en score (van Nine Inch Nails frontman Trent Reznor) zijn van hoog niveau. Uiteindelijk kun je zeggen dat de film weinig om het lijf heeft, maar wat maakt dat uit wanneer het resultaat zo onderhoudend, grappig en treffend is.

Na het toch redelijk geslaagde Alive en de eersteklas documentaire Stranded leek deze nieuwe verfilming van het waargebeurde overlevingsdrama uit 1972 nogal overbodig, maar al snel blijkt de meerwaarde van de aanpak van regisseur J.A. Bayona. Het is allemaal wat rauwer, realistischer en meer intens in beeld gebracht, daarbij geholpen door een prima cast. De lotgevallen van het verongelukte rugbyteam uit Uruguay grijpen je al snel bij de keel, ook al is het verhaal in grote lijnen reeds bekend.

Goedgemaakte thriller, aanvankelijk nogal standaard van opzet, maar al snel weten plot en personages te boeien en wordt één en ander best spannend uitgewerkt. Grootste pluspunten: de originele beweegreden van de moordenaar en de aparte, overweldigende vormgeving van de film. Het camerawerk en de montage zijn erg gelikt en overdreven, maar het werkt wel.

Mooie, subtiel aangrijpende spaanse film over eenzaamheid en verwerking van trauma. De drie hoofdrolspelers zijn stuk voor stuk uitstekend en de verhaallijnen zijn fraai uitgewerkt, waarbij regisseur Benito Zambrano netjes aan de juiste kant van klef sentiment blijft. De laatste scene lijkt aanvankelijk een beetje misplaatst, maar wanneer je deze betrekt bij de scene daarvoor valt alles op zijn plek.

Leuke western, met Charles Bronson en Toshirô Mifune als partners tegen wil en dank wanneer de meedogenloze schurk Alain Delon er met een lading goud van een treinroof vandoor gaat. De langzaam ontluikende vriendschap tussen de laconieke Bronson en de stoïcijnse Mifune is de grootste kracht van de film, met beide heren heerlijk op dreef. Plot, aankleding en aktiescenes zijn verder nogal standaard, maar de film heeft de tand des tijds redelijk goed doorstaan.

Douglas is hier bijzonder goed op dreef als de gladde zakenman/ womanizer wiens leven langzaam maar zeker instort. Zijn ondergang wordt door de regisseurs niet heel subtiel, maar gelukkig wel overtuigend en met de nodige humor, in beeld gebracht. De akteurs om Douglas heen zijn ook allemaal prima. Het is vooral leuk om hem weer eens samen te zien spelen met Danny DeVito. Inhoudelijk stelt de film verder niet heel veel voor, maar Douglas zet een fascinerend personage neer. Zijn spel heeft genoeg diepgang om ervoor te zorgen dat je met hem blijft meeleven tot het allerlaatste, mooi vormgegeven shot.

Bij vlagen best mooi, deze verfilming van het gelijknamige (en mij onbekende) boek, maar tegelijkertijd aan de rommelige en onbestendige kant. We zien de personages in verschillende fases van hun leven, waarbij de middelbare schooltijd het beste uit de verf komt. In die scenes maakt de film behoorlijk indruk en valt er ook op audiovisueel vlak veel te beleven. Wanneer de personages volwassen zijn wordt één en ander helaas wat meer abstract en afstandelijk. Interessant evenwel en goed gespeeld, met een mooie bijrol van Isabelle Rossellini.

Duidelijk de minste van de nieuwe delen, erg rommelig en onsamenhangend vooral, maar in ieder geval wel lekker vlot en boordevol spektakel. Ik was niet erg onder de indruk van hoofdrolspeler Ehrenreich en eigenlijk doet alleen Donald Glover als een jonge Lando Calrissian het goed, maar de cast is verder wel acceptabel. Jammer van de wat flauwe en ongeïnspireerde dialogen. Een paar visueel overweldigende aktiescenes moeten de kar trekken en doen dat op overtuigende wijze. Conclusie: best oké, maar de rek lijkt er nu al een beetje uit te zijn bij de spin-offs.

Vermakelijk filmpje- leuk verhaal, een charismatische hoofdpersoon en lekker bloederige aktiescenes. De production design en algehele sfeer zijn passend naargeestig, alleen jammer dat het budget soms iets tekort schiet. Bepaalde special effects komen hierdoor niet helemaal uit de verf. De positieve aspecten overheersen echter gelukkig, zodat de film een ruime voldoende verdient.

Verhaal komt erg langzaam op gang, maar door de redelijke cast en het sfeervolle camerawerk is het gelukkig geen straf om de film af te kijken. Sporadisch is de film ook best spannend en beklemmend. Het script heeft tegen het einde nog een paar verrassingen in petto, waardoor het geheel net weet uit te stijgen boven de middelmaat. De hoogtijdagen van regisseur Myrick komen waarschijnlijk niet meer terug, een Blair Witch Project maak je tenslotte maar één keer in je leven, maar hij hoeft zich voor deze degelijk gemaakte film niet te schamen.

Typisch zo'n film waar je een groot deel van je leven tegenaan zit te hikken, om uiteindelijk tot de conclusie te komen dat ie helemaal zo beroerd nog niet is. Sterker nog; deze filosofische science fiction-film is verrassend intrigerend en soms zelfs best spannend, hoewel aan de erg lange en sporadisch langdradige kant. Visueel nog steeds indrukwekkend en amper gedateerd.

Leuke onderkoeld komische thriller, met hier en daar wat dramatische aspecten. Het akteerwerk is dik in orde, visueel zit alles netjes in elkaar en ook qua plot is dit zeker niet verkeerd. Regisseur Jack Perez, die doorgaans alleen maar bagger aflevert, laat hier zien toch wel wat talent in huis te hebben. Geproduceerd door John Landis.

Stijlvolle maar nogal standaard uitgewerkte thriller, met de nadruk op een dramatische driehoeksverhouding. Voorspelbaar verhaaltje,niet bijzonder goed of origineel, maar het sfeervolle camerawerk en de sterke rollen van Berenger en Rogers maken het nog wel de moeite waard. Niet één van de beste films van regisseur Scott.

Bescheiden, kort filmpje van regisseur Shane Meadows, mooi geschoten in zwart/wit. De film heeft niet echt een plot maar kabbelt prettig voort, geholpen door de prima jonge hoofdrolspelers. Het heeft allemaal niet veel om het lijf en bepaalde thema's als eenzaamheid, vriendschap en familie worden niet meer dan vluchtig behandeld, maar het sobere londense milieu waarin het verhaal zich afspeelt is mooi getroffen en de soms melancholische sfeer is aanstekelijk.

Er gebeurt niet veel in dit sobere drama over een van huis weggelopen 16-jarig meisje (Abbie Cornish) die in het australische Jindabyne op eigen benen probeert te staan. Gelukkig wordt er uitstekend gespeeld, vooral door de aantrekkelijke Cornish en een nog jonge Sam Worthington. Met de sfeertekening zit het ook wel goed. Hier en daar wellicht een beetje te arty-farty, maar gaandeweg is de film toch best onderhoudend, met goed uitgewerkte personages.

Interessante en onderhoudende documentaire van regisseur Ice-T, over het ontstaan van hip hop en de denkprocessen van de artiesten door de jaren heen. Een feest der herkenning voor fans van het genre, met een niet aflatende parade van grootmeesters, van oudjes als Melle Mel en Afrika Bambaataa tot hedendaagse sterren als Eminem en Kanye West. De meesten van hen hebben gelukkig zinnige dingen te melden, en de enthousiaste Ice-T krijgt zelfs de meest terughoudende rapper nog wel aan het praten (en freestylen). Natuurlijk propvol met geweldige hip hop-songs en vlot gefilmd en gemonteerd. Het had allemaal nog wel iets diepgravender mogen zijn, maar al met al zeker de moeite waard.

Mysterieuze mindfuck van regisseurs Justin Benson en Aaron Moorhead, die hier tevens de hoofdrollen vertolken. De film zit vol met intrigerende ideeën en originele visuele details, maar uiteindelijk heeft de plot dermate weinig om het lijf dat het geheel herhaaldelijk als een kaartenhuis dreigt in te storten. De onderkoelde humor en het maffe sfeertje zorgen er gelukkig nog net voor dat dit onderonsje niet al te vervelend wordt.

Krachtig en bij vlagen behoorlijk gruwelijk drama, gebaseerd op de genocide in Rwanda in 1994. Sterk geacteerd, vooral door Idris Elba, en meer dan overtuigend in beeld gebracht. Wat de film zo bijzonder maakt is de ogenschijnlijk kille en afstandelijke visuele aanpak van de wandaden, waardoor de gebeurtenissen feitelijk alleen maar harder bij de kijker binnenkomen. Er is geen muziek of sentiment om in te kunnen ontsnappen. Geen makkelijke kijkervaring derhalve, met veel scenes die nog lang op mijn netvlies zullen branden, maar wel een indrukwekkende film.

Niet helemaal geslaagd, wel de moeite waard. Hier en daar doet de film wel wat denken aan Lost In Translation, vooral door de thema's van eenzaamheid en vervreemding. Dorff is in ieder geval uitstekend in de hoofdrol. Gelukkig maar, aangezien een echt plot ontbreekt, waardoor je als kijker op de personages bent aangewezen voor enig houvast. Uiteindelijk hangt de film iets teveel als los zand aan elkaar om echt indruk te maken, al zijn de individuele scenes, vaak bestaande uit sfeervolle lange takes, wel goed gedaan. Het einde is ook iets te nadrukkelijk symbolisch.

Suf drama over een sukkelige familie van kannibalen. De personages zijn door het apatische en statische akteerwerk niet interessant en het script is oninteressant en vaag. Het geheel beweegt zich ook voort in een dodelijk traag tempo. Tel daar saai camerawerk en een flauwe soundtrack bij op en je hebt... niet veel.

Middelmatig australisch misdaaddrama. Begint goed maar verzandt al snel in onwaarschijnlijkheden en onnodige cliché's. Vooral tegen het einde wordt alles beduidend minder. Ewan McGregor ziet er overtuigend opgepompt en ruig uit, maar hij zet zijn rol helaas net iets te dik aan. De rest van de cast is vrij onbeduidend. Alicia Vikander is evenwel een lust voor het oog.

Middelmatige bedoening dit. Het druilerige script is amper boeiend en Tatum is weinig overtuigend in de hoofdrol. De goede cast om hem heen lijkt aanvankelijk de boel nog een beetje te gaan redden (met vooral Pacino in een voor hem ontspannen en subtiele bijrol), maar uiteindelijk loopt alles vast in een ongeloofwaardige en vooral suffe climax. Regisseur Montiel weet flink wat sfeer neer te zetten, vooral in de naargeestige flashbacks, maar verder bakt hij er weinig van. Meer dan een dertien-in-een-dozijn politiethriller is het niet geworden.

Schrijnend drama over leraar William Franklin (Aidan Quinn), die in 1939 als leraar wordt aangesteld in de ierse tuchtschool St. Judes, na in de spaanse burgeroorlog aan communistische zijde te hebben gevochten. De misstanden op de school gaan niet in de koude kleren zitten en de film is bij vlagen krachtig en aangrijpend, maar bepaalde elementen zijn minder geslaagd. Zo zit de film vol met storende, raar gemonteerde flashbacks en is de toonzetting hier en daar iets te simplistisch en sentimenteel. Afgezien daarvan de moeite waard.