Opinions

Middelmatige remake die op cruciale punten doel mist. De opbouw is prima, met een goed getroffen langzaam escalerend dreigend sfeertje. Fraai camerawerk ook. Marsden en Bosworth zijn daarnaast goed gecast in de hoofdrollen. Na een uur gaat de film echter langzaam maar zeker de mist in. Het resulteert allemaal in een vergezochte climax die, hoewel best spannend, hoofdzakelijk overdreven en ongeloofwaardig is. Jammer; met een iets beter en vooral meer subtiel uitgewerkt script had hier wel iets meer ingezeten.

Originele, dromerige film over een welgemanierde overheidsagent wiens werk het is om belastingen op dromen te innen. De haast kinderlijke vormgeving van de film is leuk gerealiseerd en hier en daar heeft de film een surrealistisch, bijna David Lynch-achtig sfeertje, maar plot en personages zijn te onbestendig om er echt iets memorabels van te kunnen maken. Het karige budget en het benedenmaatse camerawerk zorgen ook niet bepaald voor meerwaarde.

Leuke, sympathieke verfilming van het gelijknamige succesvolle boek van James Bowen, die even opduikt in de allerlaatste scene. Luke Treadaway is goed gecast als de klagerige, vol zelfmedelijden zittende hoofdpersoon, wiens leven overhoop wordt gehaald door de komst van de schattige Bob. Gelukkig wordt het nergens al te cute en gezellig en blijft alles nog net geloofwaardig. Het helpt wel als je een katten-liefhebber bent, denk ik zo.

Leuke, zeer interessante HBO-documentaire over de ontstaansgeschiedenis en de ontwikkeling door de jaren heen van iedereen's favoriete kinderprogramma. Het is vooral geweldig om de intense samenwerking te zien tussen Frank Oz en Jim Henson in de beginjaren van het programma, maar ook de interviews met vele betrokkenen en het overige gebruikte archiefmateriaal is eersteklas.

Rauwe, bij vlagen zeer intense politiefilm, met Reeves in topvorm als een aan de drank verslaafde, totaal uitgebrande agent. Qua plot is de film niet heel bijzonder en vooral tegen het einde wordt het script erg uitleggerig en ongeloofwaardig. Camerawerk, sfeer en aktiescenes zijn gelukkig dik in orde. Whitaker gaat helaas herhaaldelijk totaal over de top en Hugh Laurie doet zijn rol van House M.D. nog eens dunnetjes over als agent. Grootste troef is Reeves, geloofwaardig en overtuigend in één van zijn beste rollen. De film doet bij vlagen sterk denken aan de tv-serie The Shield, maar haalt dat niveau net niet.

Onvoorstelbaar dat dit pas de eerste film is die ik van regisseur Elia Kazan heb gezien. Als ik op de filmfragmenten in de op de dvd bijgevoegde documentaire kan afgaan is zijn hele oeuvre meer dan de moeite waard. Dit is in ieder geval een bijzonder sterk geregisseerd en knap gespeeld drama, met tour-de-force rollen van Vivien Leigh en Marlon Brando. Dat de film gebaseerd is op een theaterstuk is duidelijk te zien maar vormt eigenlijk geen bezwaar. De personages, dialogen en emoties zijn zo meeslepend dat je de beperkte setting en de wat eentonige visuele aanpak graag door de vingers ziet. Ik ga in ieder geval zeker op zoek naar de andere films van Kazan.

Videovoer, zo noemden wij dit vroeger. Tussendoortje van regisseur Joe Carnahan, van wie ik na het uitstekende The Grey toch wel wat meer had verwacht. Deze onderhoudende maar nogal manische en dik aangezette aktiekomedie heeft zo zijn momenten, maar niet genoeg. Patrick Wilson is leuk in de hoofdrol en de vaart zit er goed in, maar met de cameo's van oa David Hasselhoff en Ray Liotta wordt weinig leuks gedaan. Het is een beetje een rommeltje.

Fraaie, zelfverzekerd opgebouwde documentaire over één van de meest beroemde foto's ooit en het mysterie erachter. Oorlogsfotograaf Gary Knight en een klein team journalisten beginnen aan een zoektocht naar de waarheid. Aanvankelijk lijkt het een beetje muggenzifterij en vraag je je af hoe de makers met dit onderwerp een hele documentaire kunnen vullen, maar gaandeweg ontvouwt zich zowel een menselijk drama als een steeds groter wordend complot.

Het typisch amerikaanse (en waargebeurde) onderwerp doet veel heroïek en wapperende vlaggen vrezen, maar dit valt uitendelijk alles mee. Dit is vooral te danken aan het prachtige, subtiele spel van Jake Gyllenhaal, maar ook regisseur David Gordon Green weet doorgaans de juiste snaar te raken. Hier en daar een kleine uitglijder richting manipulatief sentiment, maar overwegend is dit een sterke, verrassend eerlijke en meeslepende film geworden.

Kan gezien worden, na King Of The Ants en Edmond, als laatste deel van een trilogie over mensen aan de onderkant van de samenleving, geplaatst in extreme situaties. Alle drie de films zijn interessant maar uiteindelijk nogal middelmatig, vooral door het gebrek aan focus. Ook deze Stuck begint sterk, maar zakt halverwege in als een pudding. Plotseling moeten we het doen met flauwe humor en dik aangezet akteerwerk. Gelukkig maakt het einde één en ander wel weer goed. Net als de eerdere twee films visueel aan de saaie kant, met lelijk camerawerk en fantasieloze montage. Niet één van Gordon's beste films al met al.

Melige horrorfilm waarin de band Foo Fighters hun intrekt neemt in een groot landhuis met een schimmige geschiedenis om een nieuw album op te nemen. Extreem bloederige toestanden en droge humor zijn het gevolg. Vaak nogal traag en flauw, maar de film heeft zeker zijn momenten en de bandleden, hoewel wisselvallig, doen het niet slecht. Leuke cameo's van oa Kerry King (Slayer) en regisseur John Carpenter, die overigens ook wat muziek voor de film maakte.

Doeltreffende noorse body horror-variant op het klassieke Cinderella-sprookje. Hier en daar iets te dromerig qua sfeer en ik had niet zoveel met de cameravoering en de vormgeving, maar de cast levert sterk spel en de plot is meeslepend en toepasselijk gruwelijk. Vooral richting de finale beschikt de film over een aantal momenten die nog lang op het netvlies blijven hangen.

Trage, nogal voor de hand liggende thriller met horror-elementen over een eenzame kapster (Najarra Townsend) die geobsedeerd raakt door de levens van haar klanten. Niet slecht gedaan, maar de uitwerking van het gegeven biedt weinig verrassingen en het akteerwerk laat te wensen over. Ook op visueel vlak valt er weinig te beleven. Onder de middelmaat.

Qua verhaal nogal simplistisch, rommelig en onevenwichtig, maar goed, wie komt er bij dit soort films voor het verhaal? Precies, niemand. De aktiescenes zijn dik in orde, al wordt het groots opgezette, zeer spectaculaire eerste half uur de rest van de film niet meer geëvenaard. Halverwege zakt het geheel flink in, maar gelukkig is de climax weer van niveau. Bizarre, verrassende cameo overigens tegen het einde.

Uitstekende film, fris qua aanpak en visueel origineel en aantrekkelijk. De cast is ook prima, met Craig Roberts in een leuke, niet alledaagse hoofdrol. Het script zit goed in elkaar en barst uit de voegen van de grappige en schrijnende observaties. De mooie soundtrack maakt het helemaal af. Indrukwekkend debuut van regisseur Ayoade.

Uitstekend rauw drama, subliem gespeeld en prachtig sober in beeld gebracht. Gelukkig is er aan het einde een marginaal sprankje hoop, want verder is het afzien geblazen in dit verhaal over twee uit elkaar gegroeide broers die een marginaal bestaan leiden en allerlei jeugdtrauma's te verwerken hebben. Intens, meeslepend en aangrijpend. Regisseur Vinterberg zit eindelijk weer op niveau.

Heerlijk van de pot gerukte satire over het najagen van de eeuwige jeugd, met een glansrol voor Demi Moore als uitgerangeerde Hollywood-diva die door deel te nemen aan een bizar experiment weer relevant probeert te worden. Zelfverzekerd geregisseerd door Coralie Fargeat en fraai vormgegeven, met geweldige make-up effecten en een over de top climax die veel mensen tegen de borst zal stuiten. Ik vond het geweldig.

Maffe, onsamenhangende film die doet denken aan het werk van de gebroeders Coen (vrij logisch aangezien zij meeschreven aan het script) maar nergens dat niveau haalt. Matt Damon is oké in de stijve hoofdrol en naar het einde toe wordt de film wel wat beter (en vooral gewelddadiger), maar het is het allemaal net niet. De verschillende plotlijntjes komen nergens bevredigend samen en meeleven met de abstracte personages is vrijwel onmogelijk. De zoveelste tegenvaller van George Clooney als regisseur.

Grimmige, naargeestige en behoorlijk gewelddadige italiaanse misdaadfilm. Just the way I like it, zullen we maar zeggen. Daarnaast zeer sterk qua verstikkend dreigende sfeertekening. Plot en akteerwerk zijn ook dik in orde. Fraai duister in beeld gebracht, met een mooie hallucinante soundtrack die prachtig bij de vaak vervreemdende beelden past.

Deels opgeilerige jongensfantasie, deels videoclip en deels live action computergame. De drie elementen komen nooit helemaal bevredigend samen, maar bij vlagen is deze bizarre cocktail van fantasy-elementen bijzonder spectaculair en onderhoudend. De mooie meiden kunnen natuurlijk ook geen kwaad. Het gedeelte met de trein valt een beetje dood en de film zakt in de finale behoorlijk in, maar tot die tijd valt er veel te genieten. Eye candy is de juiste benaming voor een film als dit.

De film kent een overdaad aan dialogen, niet vreemd wanneer je beseft dat het script is gebaseerd op een toneelstuk van Tennessee Williams, maar gelukkig zijn verhaal en personages net boeiend genoeg om dit te kunnen compenseren. Een hier erg mooie Elizabeth Taylor is prima in de hoofdrol; een ijzingwekkende Katharine Hepburn doet niet voor haar onder. Plot en thematiek zijn afgezwakt vergeleken met de originele tekst (er is bijna geen spoor meer van bijvoorbeeld pedofilie en kannibalisme, behalve op erg subtiel niveau), maar toch biedt de film intriges en bizarre details genoeg om de aandacht erbij te houden.

Herzien op blu-ray. Na het voor televisie gemaakte Duel feitelijk de eerste volwaardige speelfilm van Spielberg, en meteen een voltreffer. Vooral qua vormgeving, camerawerk en montage is dit van hoog niveau. Het verhaaltje en de personages stellen niet zoveel voor, maar het is allemaal net onderhoudend en vermakelijk genoeg. Visueel is de film echter een lust voor het oog en met het bekijken van de opgepoetste blu-ray versie valt pas echt op hoe goed Spielberg destijds zijn zaakjes al voor elkaar had.

Gezien in de extended cut, die een klein kwartier langer duurt dan de bioscoopversie. Geen idee wat er is toegevoegd, maar het is in ieder geval weinig opzienbarend, net als de rest van de film. Niet veel van verwacht en toch een tegenvaller. Voornaamste boosdoener is de futloze en druilerige plot, maar ook de uitwerking van de personages is ver beneden peil. Zolang de hoofdrolspelers badass zijn gaat het nog wel, maar zodra blijkt dat het eigenlijk toch allemaal good guys (en girls) zijn, voorzien van een klef achtergrondverhaaltje, gaat de film definitief de mist in. Margot Robbie is op dreef als Harley Quinn, maar de rest van de cast is verspild. En dan met name Jared Leto's Joker, die hier vrijwel niets te doen heeft.

Een hele verbetering vergeleken met de nogal saaie en matte voorganger uit 2016. Regisseur James Gunn gooit hier alle remmen los en gaat er volledig voor, met als resultaat een volstrekt over de top spektakel, extreem bloederig maar tegelijkertijd energiek en zeer onderhoudend. Niet alles werkt, zo zakt het middenstuk herhaaldelijk flink in en blijft het vervelende personage van Harley Quinn (Margot Robbie) wat mij betreft de zwakke schakel, maar alles wordt met zoveel overgave gebracht dat je wel mee moet gaan in de waanzin. Het begin is het beste (Michael Rooker! Weasel!), maar de compleet gestoorde finale mag er ook zijn.

Leuk horrorfilmpje in de stijl en sfeer van Re-Animator en From Beyond, zij het wel wat trager en meer ingetogen. Niettemin een leuke aanwinst binnen het Lovecraft subgenre, gebaseerd op het korte verhaal The Thing On The Doorstep. Barbara Crampton is ook weer van de partij en ziet er nog verdomd goed uit. Uiteraard geschreven door Dennis Paoli, geproduceerd door Brian Yuzna en opgedragen aan Stuart Gordon. Heather Graham doet het prima in de hoofdrol.

Middelmatig horrorwerkje bestaande uit een vijftal korte films binnen een flauwe raamvertelling. Veel heeft het allemaal niet om het lijf, al weten de makers sporadisch wel een eng en vervreemdend sfeertje te realiseren. Het is echter niet genoeg om dit te doen uitsteken boven het maaiveld.

Niet geweldig, mede door de voorspelbaarheid van de waargebeurde plot, maar Tom Hanks en Aaron Eckhart weten er toch iets moois van te maken. Hanks is ideaal voor dit soort rollen en weet met zijn kalme en waardige spel uiteindelijk toch weer indruk te maken. Bepaalde scenes voelen wat misplaatst aan, zoals de gedroomde vliegtuigcrash helemaal in het begin, maar gaandeweg wint de film aan kracht. En met anderhalf uur is de film precies lang genoeg.

De makers van deze onderhoudende thriller zijn ook verantwoordelijk voor de SF-aktiefilm Turbo Kid, en dat zie je. Ook dit werkje druipt van de nostalgie, ondersteund door een fijne retro soundtrack. De toon is hier wel meer ingetogen, met weinig bloed en geweld. Het geheel steekt aardig in elkaar, maar de plot is te doorzichtig en voorspelbaar, met een iets te geforceerd tijdsbeeld en een net niet overtuigend jaren '80-sfeertje. De jeugdige akteurs doen hun best, maar de personages blijven vrij vlak. De boel wil maar niet echt van de grond komen. Het grimmige eind blijft tenslotte wel een tijdje nadreunen, maar zorgt wel voor een behoorlijke domper.

Bijzondere documentaire over het Harlem Cultural Festival In New York, dat zich afspeelde in de zomer van 1969. De opnamen van het festival zijn pas recentelijk ontdekt en worden nu voor het eerst vertoond. Een enorme stoet aan bekende en minder bekende artiesten passeert de revue. De documentaire is grotendeel erg onderhoudend en er valt te genieten van veel geweldige muziek, al gaat de boel iets te lang door en zakt de boel halverwege nogal in. Met het gospel-aspect van het festival heb ik gewoonweg niet zoveel. Niettemin een fascinerende en cultureel relevante tijdcapsule.

Bij vlagen indrukwekkende documentaire over de beklimming van de K2, de meest gevaarlijke berg ter wereld, in augustus 2008. Van de 24 mensen die de top bereikten zijn 48 uur later 11 van hen dood of verdwenen. De documentaire combineert archiefmateriaal en nagespeelde scenes, waarbij de laatste categorie niet altijd even goed uit de verf komt, hoe goed bedoeld ook. Dit neemt niet weg dat de verhalen van de betrokkenen behoorlijk aangrijpend zijn en de opnamen vaak schitterend. Vormt een mooie double bill met Touching The Void, al is die een stuk beter.