Opinions

Deze komische horrorfilm begint aangenaam en veelbelovend genoeg, maar op gegeven moment komt de klad erin en gaat het allemaal snel bergafwaarts. Het ligt in ieder geval niet aan de leuke cast (zelfs Margot Robbie duikt nog even op in een onbenullige bijrol), die een veel betere film verdient dan dit. Hier en daar nog wat geslaagde scenes, maar het script mist uiteindelijk een duidelijke focus en de humor zakt gaandeweg af naar een bedenkelijk niveau.

Niet helemaal geslaagd dit; hier en daar doen een aantal nogal pretentieuze arthouse-elementen afbreuk aan het geheel, maar de film is toch best intrigerend en onderhoudend. Browning is in ieder geval uitstekend in de hoofdrol. Jammer van de nogal afstandelijke opzet van het verhaal (versterkt door het ontbreken van close-ups) en het vreemde einde.

Rommelige, opgefokte aktiethriller met Jamie Foxx in een acceptabele hoofdrol. De film begint erg matig maar wordt gaandeweg wel iets beter, vooral wanneer alle plotlijntjes samenkomen in een groot casino in Las Vegas. Daar komen personages en aktiescenes goed tot hun recht, ook al beweegt de plot zich grotendeels in bekend vaarwater. Regisseur Baran Bo Odar keerde na zijn teleurstellende Hollywood-avontuur terug naar Duitsland, waar hij vervolgens de superieure televisieserie Dark maakte.

Aardige mindfuck, deze SF-film over drie astronauten tijdens een jarenlange missie naar Titan, een maan rond Saturnus. We hebben het allemaal wel eens eerder en ook beter gezien, maar de prima cast, het intelligent uitgewerkte script en de visueel aantrekkelijke vormgeving compenseren het gebrek aan originaliteit net afdoende.

Traag is het hier geportretteerde wilde westen zeer zeker, maar daarnaast helaas ook behoorlijk saai en vaag. Michael Fassbender (ook producent van de film) levert één van zijn minst overtuigende rollen af en ook de rest van de cast heeft moeite enige indruk achter te laten. Er zijn hier en daar wel wat aardige momenten en de subtiel surrealistische toon is verfrissend, maar de film bevat te weinig memorabele details en is te dun qua plot om echt te boeien.

Mooi vormgegeven, verrassend sterke fantasy-film die profiteert van een meeslepend verhaal en leuke personages. Jason Momoa is op dreef als excentrieke outlaw -half mens half monster- die opduikt in de dromen van hoofdrolspeelster Marlow Barkley, maar het is Chris O'Dowd die uiteindelijk de meeste indruk maakt in een voor hem nogal atypische rol. Hier en daar iets te digitaal qua decors, maar de film is visueel zo kleurrijk en imposant dat je dit graag door de vingers ziet.

Onderhoudende maar uiteindelijk te korte en eenzijdige documentaire over de filmcarrière van Sylvester Stallone. Zijn grootste successen, de Rocky- en Rambo-films, krijgen terecht de meeste aandacht, maar dit zorgt er tegelijkertijd wel voor dat de balans ver te zoeken is. De sympathieke Stallone is evenwel een makkelijke prater en hij heeft leuke anecdotes genoeg om de boel boeiend te houden.

Prima HBO-documentaire, mooi opgebouwd rond een zeer bijzonder verhaal. Hier en daar is de documentaire zelfs nagelbijtend spannend, vooral wanneer de geselecteerde kinderen zitten te wachten op de uitslag van hun examens. De film gaat bepaalde gruwelijkheden niet uit de weg, maar de boodschap van de film is hoofdzakelijk positief en hoopvol. In mindere handen had dit kunnen resulteren in een sentimenteel niemendalletje, maar regisseur Arnold leidt alles vakkundig in goede banen.

Mooie ingetogen rol van Cillian Murphy, maar plot en thematiek komen helaas niet erg krachtig uit de verf. Het is allemaal net iets te ingetogen en subtiel uitgewerkt, waardoor de stootkracht van de film het soms laat afweten. Sfeervol in beeld gebracht en tot in de puntjes verzorgd qua tijdsbeeld en aankleding, dat wel. En je kunt je weer lekker opwinden over de wandaden van de kerk.

Aangenaam klein misdaadfilmpje, met een lekker maffe hoofdrol van de altijd goede John Hawkes. De plot heeft niet heel veel om het lijf, maar het is allemaal net onderhoudend en intrigerend genoeg om te blijven boeien. De onderkoelde humor helpt zeker mee, net als de unaniem sterke cast.

Klein filmpje, sfeervol in elkaar gezet maar qua plot niet bijzonder. Mooie ingetogen rol van Stormare, die doorgaans flink over de top gaat, maar hier laat zien meer in huis te hebben dan maffe bijrollen in allerlei blockbusters. Apart gebruik ook van muziek en bijbelteksten die sporadisch in beeld verschijnen. Uiteindelijk te gewoontjes om echt te kunnen boeien, maar de film heeft toch wel wat.

Sympathiek filmpje, aantrekkelijk geanimeerd en bevolkt door innemende personages. De plot steekt leuk in elkaar en de liedjes zijn zowaar niet storend, met halverwege zelfs een coole rap van Common die daadwerkelijk iets toevoegt aan de film.

Vrij vervelende, drammerige film bevolkt door egocentrische, weinig interessante personages. De toch meer dan degelijke cast bakt er weinig van; Ellen Page komt nog het beste uit de bus als de zich superieur voelende dochter met emotionele problemen. Het geheel slaapwandelt maar een beetje door van begin naar einde, zonder enige indruk te maken. Het is niet slecht, de dialogen zijn redelijk en filmtechnisch ziet alles er netjes uit, maar inhoudelijk schiet de film gewoonweg te kort.

Acceptabel drama over de invloed van alcoholverslaving op een pasgetrouwd jong stel. Gelukkig niet moralistisch en sentimenteel, met een uitstekende rol van Mary Elizabeth Winstead, die hier toont meer in huis te hebben dan slechts 'a pretty face'. Inhoudelijk verder niet heel erg bijzonder, maar de film is precies lang genoeg en raakt overwegend de juiste emotionele snaar.

Mooi gespeeld door een bijna onherkenbare Dwayne Johnson en degelijk in beeld gebracht, maar waar heb ik eigenlijk naar zitten kijken? Het waargebeurde verhaal van MMA-legende Mark Kerr is niet bepaald fascinerend en regisseur Benny Safdie doet eigenlijk ook geen pogingen er iets interessants van te maken. Het kabbelt maar een beetje door van de ene weinig memorabele scene naar de andere.

Redelijk effectieve horrorfilm met een sterk maar helaas nogal wisselvallig uitgevoerd concept. De opbouw is oprecht doodeng en de eerste helft bevat veel memorabele creepy scenes, maar zoals zo vaak binnen het genre verwaterd alles richting het einde. De matige cast helpt ook niet mee.

Ambitieuze sequel die helaas veel te lang doorzeurt, toewerkend naar een waardeloze finale. Jammer, want het begin is ijzersterk en in het eerste uur zitten veel werkelijk doodenge scenes, knap in elkaar gezet door regisseur Parker Finn. Naomi Scott is uitstekend in de hoofdrol maar zij kan niet voorkomen dat haar getergde personage op gegeven moment wel erg vermoeiend wordt, net als de film om haar heen.

Pijnlijke tragikomedie, vol eenzame mensen op zoek naar liefde. De parade van verknipte figuren en het statische camerawerk doen wel wat denken aan het werk van regisseur Todd Solondz (vooral Happiness), maar in deze Deense variant worden de personages wat liefdevoller behandeld. Hier en daar wellicht iets te zwartgallig en qua montagestructuur hebben we een dergelijke mozaïek van levens wel vaker gezien, maar toch is de film zeer onderhoudend. En de ontknoping is erg mooi.

Interessante maar niet helemaal geslaagde zweedse misdaadfilm, over een opportunistische student die verzeild raakt in de snelle wereld van drugs en geweld. De verschillende verhaallijnen zorgen soms voor een wat rommelig geheel en meeleven met de stoïcijnse en vrij onsympathieke hoofdrolspeler is best lastig. Visueel ziet de film er wel goed uit, vooral te danken aan energiek camerawerk en een gedurfde montage. Naar het einde toe wordt de film ook behoorlijk spannend. Het tweede deel volgt later in 2012. Niet meer met regisseur Espinosa aan het roer; die is inmiddels ingelijfd door Hollywood, waar hij eerder dit jaar de Denzel Washington-aktiethriller Safe House inblikte.

Prima vervolg, dat profiteert van het feit dat de personages niet meer geïntroduceerd hoeven te worden. De drie verhaallijnen verlopen lekker vlot en zijn alledrie de moeite waard, al blijkt het personage van JW ook ditmaal de zwakste schakel te zijn. Joel Kinnaman speelt de rol goed, maar zijn personage is onvoldoende uitgewerkt en daardoor niet altijd geloofwaardig. Afgezien daarvan een lekker rauwe en energieke film, net als het eerste deel inventief gefilmd en gemonteerd. Laat het derde (en laatste) deel maar komen.

Tja, dan waren de vorige twee films met terugwerkende kracht zo slecht nog niet! Deze eentonige origin story over een personage dat nou niet bepaald tot de verbeelding spreekt begint redelijk, maar eenmaal aangekomen in Japan zeuren plot en personages maar een beetje door, afgewisseld door bloedeloze en weinig enerverende aktiescenes. Leuk om Iko Uwais (The Raid) in een bijrolletje te zien, maar hij heeft bar weinig te doen. Het niveau van de dialogen en het sentiment neemt gaandeweg ook schrikbarende vormen aan. Tegenvaller van regisseur Robert Schwentke, wiens vorige film Der Hauptmann toch erg sterk was.

Herzien. Energieke, erg grappige tweede film van regisseur Guy Ritchie, waarin hij de stijl en sfeer van zijn debuut Lock, Stock And Two Smoking Barrels heeft weten te perfectioneren. De imposante cast helpt daar flink aan mee, met een hilarische onverstaanbare Brad Pitt als één van de blikvangers. Maar alle akteurs doen het hier eigenlijk prima. Veel vaart, een leuk plot en wederom geweldige dialogen.

Kneuterige, platvloerse nederlandse slasher die plotelementen van allerlei hitfilms uit het genre op een hoop gooit. Het resulteert in een vermakelijk maar erg rommelig filmpje, bevolkt door de gebruikelijke geile jongeren. De vlotte cameravoering en de mooie dames in de cast houden de aandacht er enigszins bij, maar inhoudelijk is dit erg dun en flauw, met suf in beeld gebrachte moordpartijen en een bijzonder onwaarschijnlijke ontknoping.

Onderhoudende documentaire over de mij tot nu toe onbekende nederlandse rapper/ zanger Snelle. Met zijn muziek heb ik weinig, maar de film schetst wel een mooi beeld van een groep vrienden die door het toenemende succes van één van hen uit elkaar dreigt te vallen. Wanneer de documentaire in het laatste half uur vervalt in navelstaren wordt het snel minder interessant.

Mooie film van de ijslandse regisseur Baltasar Kormákur, maar helaas laat het script het op cruciale momenten een beetje afweten, waardoor de benodigde emotionele impact uitblijft. Niettemin zeer genietbaar, met vooral een heel fraai middenstuk. Het trage begin en manipulatieve einde zijn dan helaas wat minder.

Aanvankelijk een beetje ongemakkelijke mengeling van RTL4 woensdagavond tv-drama en rauwe misdaadfilm, voorzien van een dik aangezette sentimentele soundtrack en kleffe emotionele momenten. Gelukkig wordt alles gaandeweg wel wat beter, uiteindelijk resulterend in een spannende en best spectaculaire climax. Dwayne Johnson is geknipt voor dit soort rollen, al is hij hier niet helemaal geloofwaardig. Hij is gewoonweg te breed en stoer om een dergelijke bedeesde familieman overtuigend neer te kunnen zetten. Jon Bernthal (die ik in The Walking Dead al uitstekend vond als Shane) biedt goed tegengas en de supporting cast is meer dan degelijk. Alleen, what's up met die baard van Barry Pepper? Mijn god...

Energieke, groots opgezette variant op het aloude sprookje, ditmaal voorzien van een duistere sfeer en ruige aktiescenes. Op visueel gebied ziet het er allemaal prachtig uit, met zeer fraaie naargeestige decors en indrukwekkende special effects. Inhoudelijk is het ook nog wel te doen, maar qua personages schiet de film flink tekort. Kristen Stewart is erg vlak in de hoofdrol en zij ziet zich omringd door een meer dan degelijke maar grotendeels verspilde cast. Slechts Charlize Theron weet indruk te maken met haar nare rol als Ravenna. Vooral de dwergen, gespeeld door een keur aan uitstekende en hier digitaal gekrompen akteurs, hebben heel weinig te doen en hadden net zo goed compleet geschrapt kunnen worden. Dat had de film direct ook wat korter gemaakt. Nu is deze aan de te lange kant.

Te lang, vooral naar het einde toe begint de plot wat te slepen, maar overwegend is dit een boeiend en vooral intrigerend portret van CIA-whistleblower Edward Snowden. Joseph Gordon-Levitt zet hem bijzonder sterk en sympathiek neer, voorzien van een monotoon stemgeluid en een rustige, haast statische manier van doen. De opbouw in het eerste uur is het beste gedeelte van de film; wanneer de geheimen met de wereld worden gedeeld zakt de aandacht langzaam weg. Voor Oliver Stone een vrij subtiele film, al had de aanpak soms wat minder sentimenteel gemogen.

Unaniem gekraakte thriller, maar ik kon er wel wat mee. Hier en daar wat rommelig en qua plot voorzien van de nodige gaten, maar qua sfeer en visuele aanpak sprak de film me erg aan. Het akteerwerk is ook dik in orde. Van spanning is amper sprake en de plot ontvouwt zich op nogal voorspelbare wijze, maar uiteindelijk bleef er bij mij toch wel een positief gevoel hangen.

Originele post-apocalyptische film, zich volledig afspelend op een trein die door een bevroren wereld reist, zonder te stoppen. De klasseverschillen aan boord van de trein zijn interessant uitgewerkt en naarmate het verhaal vordert wordt één en ander steeds spannender, al duurt het even voor de boel op gang komt. De personages blijven helaas ook wat tweedimensionaal. De leukste rol is die van de bizar uitgedoste Tilda Swinton, die hier volledig over de top gaat. Chris Evans is vlakjes in de hoofdrol. De spectaculaire interieurs (dat aquarium!) zien er heel wat beter uit dan de eenvoudige exterieurs, die sporadisch te lijden hebben onder een gebrekkig budget. De special effects zijn daarnaast ook niet zo best. Uiteindelijk een wat wisselvallig engelstalig debuut van de zuid-koreaanse regisseur Joon-Ho Bong, maar in ieder geval wel memorabel en grotendeels onderhoudend.