Opinions

Niet al te originele mix van The Matrix, Cloverfield en Independence Day. Sublieme special effects, dat wel, en een lekker compact script dat geen tijd verspilt aan verklaringen en theoriëen. Alles gebeurt gewoon, that's it. De cast is niet bijzonder maar kan er net mee door. Het hoge tempo en de stortvloed aan fraaie special effects en aktiescenes tillen dit SF-werkje net iets boven de middelmaat uit, wat mij betreft.

Een matte kruisbestuiving tussen The Towering Inferno en Die Hard, lang niet heftig en over de top genoeg om uit te kunnen steken boven het maaiveld. Johnson is weer eens sympathiek in de hoofdrol en de opbouw van het geheel is best spannend en intrigerend, maar al snel gaat het fout. Er zijn zoveel penibele situaties en cliffhangers dat de plot niet meer serieus te nemen is. Daarnaast ziet alles er weliswaar netjes verzorgd en best spectaculair uit (en die wolkenkrabber is wel heel cool qua ontwerp), maar de film mist een eigen identiteit, met vlakke schurken en een compleet voorspelbaar script. Hapt makkelijk weg, maar direct na het kijken heb je weer honger.

Visueel overdonderde documentaire over 'rooftoppers' Angela en Ivan, een verliefd stel uit Rusland met een passie voor het illegaal beklimmen van hoge gebouwen overal ter wereld. De relatieperikelen zijn niet overal even interessant, maar de hachelijke avonturen bovenop allerlei bizar hoge constructies zijn adembenemend. Met name de climax, op de prestigieuze wolkenkrabber Merdeka 118 in Kuala Lumpur, is een echte nagelbijter. Niet aan te raden voor mensen met hoogtevrees.

Prima oorlogsfilm van nederlandse makelij, erg mooi gemaakt en goed gespeeld. Omdat we de gebeurtenissen vanuit meerdere perspectieven volgen kakt de film feitelijk nergens in; daarnaast zijn alle verhaallijnen boeiend en vaak erg spannend. Tel hierbij op een prima cast, indrukwekkende production design en eersteklas aktiescenes en je hebt een film waar we als nederlanders eindelijk weer eens trots op kunnen zijn.

Subtiel uitgewerkte, goed gespeelde film over misstanden in de skiwereld. De verstrekkende gevolgen van grensoverschrijdend gedrag voor de vijftienjarige Lyz (Noée Abita) worden zeer overtuigend in beeld gebracht, zonder dat de film vervalt in veroordelende moraallesjes. Wellicht iets te klinisch en afstandelijk qua aanpak om echt emotioneel doel te treffen, maar de film kruipt uiteindelijk wel op ongemakkelijke wijze onder de huid.

Deze komische horrorfilm begint aangenaam en veelbelovend genoeg, maar op gegeven moment komt de klad erin en gaat het allemaal snel bergafwaarts. Het ligt in ieder geval niet aan de leuke cast (zelfs Margot Robbie duikt nog even op in een onbenullige bijrol), die een veel betere film verdient dan dit. Hier en daar nog wat geslaagde scenes, maar het script mist uiteindelijk een duidelijke focus en de humor zakt gaandeweg af naar een bedenkelijk niveau.

Niet helemaal geslaagd dit; hier en daar doen een aantal nogal pretentieuze arthouse-elementen afbreuk aan het geheel, maar de film is toch best intrigerend en onderhoudend. Browning is in ieder geval uitstekend in de hoofdrol. Jammer van de nogal afstandelijke opzet van het verhaal (versterkt door het ontbreken van close-ups) en het vreemde einde.

Rommelige, opgefokte aktiethriller met Jamie Foxx in een acceptabele hoofdrol. De film begint erg matig maar wordt gaandeweg wel iets beter, vooral wanneer alle plotlijntjes samenkomen in een groot casino in Las Vegas. Daar komen personages en aktiescenes goed tot hun recht, ook al beweegt de plot zich grotendeels in bekend vaarwater. Regisseur Baran Bo Odar keerde na zijn teleurstellende Hollywood-avontuur terug naar Duitsland, waar hij vervolgens de superieure televisieserie Dark maakte.

Aardige mindfuck, deze SF-film over drie astronauten tijdens een jarenlange missie naar Titan, een maan rond Saturnus. We hebben het allemaal wel eens eerder en ook beter gezien, maar de prima cast, het intelligent uitgewerkte script en de visueel aantrekkelijke vormgeving compenseren het gebrek aan originaliteit net afdoende.

Traag is het hier geportretteerde wilde westen zeer zeker, maar daarnaast helaas ook behoorlijk saai en vaag. Michael Fassbender (ook producent van de film) levert één van zijn minst overtuigende rollen af en ook de rest van de cast heeft moeite enige indruk achter te laten. Er zijn hier en daar wel wat aardige momenten en de subtiel surrealistische toon is verfrissend, maar de film bevat te weinig memorabele details en is te dun qua plot om echt te boeien.

Mooi vormgegeven, verrassend sterke fantasy-film die profiteert van een meeslepend verhaal en leuke personages. Jason Momoa is op dreef als excentrieke outlaw -half mens half monster- die opduikt in de dromen van hoofdrolspeelster Marlow Barkley, maar het is Chris O'Dowd die uiteindelijk de meeste indruk maakt in een voor hem nogal atypische rol. Hier en daar iets te digitaal qua decors, maar de film is visueel zo kleurrijk en imposant dat je dit graag door de vingers ziet.

Onderhoudende maar uiteindelijk te korte en eenzijdige documentaire over de filmcarrière van Sylvester Stallone. Zijn grootste successen, de Rocky- en Rambo-films, krijgen terecht de meeste aandacht, maar dit zorgt er tegelijkertijd wel voor dat de balans ver te zoeken is. De sympathieke Stallone is evenwel een makkelijke prater en hij heeft leuke anecdotes genoeg om de boel boeiend te houden.

Prima HBO-documentaire, mooi opgebouwd rond een zeer bijzonder verhaal. Hier en daar is de documentaire zelfs nagelbijtend spannend, vooral wanneer de geselecteerde kinderen zitten te wachten op de uitslag van hun examens. De film gaat bepaalde gruwelijkheden niet uit de weg, maar de boodschap van de film is hoofdzakelijk positief en hoopvol. In mindere handen had dit kunnen resulteren in een sentimenteel niemendalletje, maar regisseur Arnold leidt alles vakkundig in goede banen.

Mooie ingetogen rol van Cillian Murphy, maar plot en thematiek komen helaas niet erg krachtig uit de verf. Het is allemaal net iets te ingetogen en subtiel uitgewerkt, waardoor de stootkracht van de film het soms laat afweten. Sfeervol in beeld gebracht en tot in de puntjes verzorgd qua tijdsbeeld en aankleding, dat wel. En je kunt je weer lekker opwinden over de wandaden van de kerk.

Aangenaam klein misdaadfilmpje, met een lekker maffe hoofdrol van de altijd goede John Hawkes. De plot heeft niet heel veel om het lijf, maar het is allemaal net onderhoudend en intrigerend genoeg om te blijven boeien. De onderkoelde humor helpt zeker mee, net als de unaniem sterke cast.

Klein filmpje, sfeervol in elkaar gezet maar qua plot niet bijzonder. Mooie ingetogen rol van Stormare, die doorgaans flink over de top gaat, maar hier laat zien meer in huis te hebben dan maffe bijrollen in allerlei blockbusters. Apart gebruik ook van muziek en bijbelteksten die sporadisch in beeld verschijnen. Uiteindelijk te gewoontjes om echt te kunnen boeien, maar de film heeft toch wel wat.

Sympathiek filmpje, aantrekkelijk geanimeerd en bevolkt door innemende personages. De plot steekt leuk in elkaar en de liedjes zijn zowaar niet storend, met halverwege zelfs een coole rap van Common die daadwerkelijk iets toevoegt aan de film.

Vrij vervelende, drammerige film bevolkt door egocentrische, weinig interessante personages. De toch meer dan degelijke cast bakt er weinig van; Ellen Page komt nog het beste uit de bus als de zich superieur voelende dochter met emotionele problemen. Het geheel slaapwandelt maar een beetje door van begin naar einde, zonder enige indruk te maken. Het is niet slecht, de dialogen zijn redelijk en filmtechnisch ziet alles er netjes uit, maar inhoudelijk schiet de film gewoonweg te kort.

Acceptabel drama over de invloed van alcoholverslaving op een pasgetrouwd jong stel. Gelukkig niet moralistisch en sentimenteel, met een uitstekende rol van Mary Elizabeth Winstead, die hier toont meer in huis te hebben dan slechts 'a pretty face'. Inhoudelijk verder niet heel erg bijzonder, maar de film is precies lang genoeg en raakt overwegend de juiste emotionele snaar.

Mooi gespeeld door een bijna onherkenbare Dwayne Johnson en degelijk in beeld gebracht, maar waar heb ik eigenlijk naar zitten kijken? Het waargebeurde verhaal van MMA-legende Mark Kerr is niet bepaald fascinerend en regisseur Benny Safdie doet eigenlijk ook geen pogingen er iets interessants van te maken. Het kabbelt maar een beetje door van de ene weinig memorabele scene naar de andere.

Redelijk effectieve horrorfilm met een sterk maar helaas nogal wisselvallig uitgevoerd concept. De opbouw is oprecht doodeng en de eerste helft bevat veel memorabele creepy scenes, maar zoals zo vaak binnen het genre verwaterd alles richting het einde. De matige cast helpt ook niet mee.

Ambitieuze sequel die helaas veel te lang doorzeurt, toewerkend naar een waardeloze finale. Jammer, want het begin is ijzersterk en in het eerste uur zitten veel werkelijk doodenge scenes, knap in elkaar gezet door regisseur Parker Finn. Naomi Scott is uitstekend in de hoofdrol maar zij kan niet voorkomen dat haar getergde personage op gegeven moment wel erg vermoeiend wordt, net als de film om haar heen.

Pijnlijke tragikomedie, vol eenzame mensen op zoek naar liefde. De parade van verknipte figuren en het statische camerawerk doen wel wat denken aan het werk van regisseur Todd Solondz (vooral Happiness), maar in deze Deense variant worden de personages wat liefdevoller behandeld. Hier en daar wellicht iets te zwartgallig en qua montagestructuur hebben we een dergelijke mozaïek van levens wel vaker gezien, maar toch is de film zeer onderhoudend. En de ontknoping is erg mooi.

Interessante maar niet helemaal geslaagde zweedse misdaadfilm, over een opportunistische student die verzeild raakt in de snelle wereld van drugs en geweld. De verschillende verhaallijnen zorgen soms voor een wat rommelig geheel en meeleven met de stoïcijnse en vrij onsympathieke hoofdrolspeler is best lastig. Visueel ziet de film er wel goed uit, vooral te danken aan energiek camerawerk en een gedurfde montage. Naar het einde toe wordt de film ook behoorlijk spannend. Het tweede deel volgt later in 2012. Niet meer met regisseur Espinosa aan het roer; die is inmiddels ingelijfd door Hollywood, waar hij eerder dit jaar de Denzel Washington-aktiethriller Safe House inblikte.

Prima vervolg, dat profiteert van het feit dat de personages niet meer geïntroduceerd hoeven te worden. De drie verhaallijnen verlopen lekker vlot en zijn alledrie de moeite waard, al blijkt het personage van JW ook ditmaal de zwakste schakel te zijn. Joel Kinnaman speelt de rol goed, maar zijn personage is onvoldoende uitgewerkt en daardoor niet altijd geloofwaardig. Afgezien daarvan een lekker rauwe en energieke film, net als het eerste deel inventief gefilmd en gemonteerd. Laat het derde (en laatste) deel maar komen.

Tja, dan waren de vorige twee films met terugwerkende kracht zo slecht nog niet! Deze eentonige origin story over een personage dat nou niet bepaald tot de verbeelding spreekt begint redelijk, maar eenmaal aangekomen in Japan zeuren plot en personages maar een beetje door, afgewisseld door bloedeloze en weinig enerverende aktiescenes. Leuk om Iko Uwais (The Raid) in een bijrolletje te zien, maar hij heeft bar weinig te doen. Het niveau van de dialogen en het sentiment neemt gaandeweg ook schrikbarende vormen aan. Tegenvaller van regisseur Robert Schwentke, wiens vorige film Der Hauptmann toch erg sterk was.

Herzien. Energieke, erg grappige tweede film van regisseur Guy Ritchie, waarin hij de stijl en sfeer van zijn debuut Lock, Stock And Two Smoking Barrels heeft weten te perfectioneren. De imposante cast helpt daar flink aan mee, met een hilarische onverstaanbare Brad Pitt als één van de blikvangers. Maar alle akteurs doen het hier eigenlijk prima. Veel vaart, een leuk plot en wederom geweldige dialogen.

Kneuterige, platvloerse nederlandse slasher die plotelementen van allerlei hitfilms uit het genre op een hoop gooit. Het resulteert in een vermakelijk maar erg rommelig filmpje, bevolkt door de gebruikelijke geile jongeren. De vlotte cameravoering en de mooie dames in de cast houden de aandacht er enigszins bij, maar inhoudelijk is dit erg dun en flauw, met suf in beeld gebrachte moordpartijen en een bijzonder onwaarschijnlijke ontknoping.

Onderhoudende documentaire over de mij tot nu toe onbekende nederlandse rapper/ zanger Snelle. Met zijn muziek heb ik weinig, maar de film schetst wel een mooi beeld van een groep vrienden die door het toenemende succes van één van hen uit elkaar dreigt te vallen. Wanneer de documentaire in het laatste half uur vervalt in navelstaren wordt het snel minder interessant.

Mooie film van de ijslandse regisseur Baltasar Kormákur, maar helaas laat het script het op cruciale momenten een beetje afweten, waardoor de benodigde emotionele impact uitblijft. Niettemin zeer genietbaar, met vooral een heel fraai middenstuk. Het trage begin en manipulatieve einde zijn dan helaas wat minder.