Opinions

Ambitieuze film, deels live-action, deels animatie, over een uitgerangeerde actrice (Robin Wright, die hier zichzelf speelt) die voor een duivels dilemma staat. Ze kan nog eenmaal een hoop geld verdienen door zich te laten inscannen, waarna haar gekloonde personage lukraak kan worden uitbesteed. Zelf mag zij dan echter nooit meer acteren. Een interessant en aktueel idee, dat gaandeweg helaas naar de achtergrond wordt verbannen. Zodra de film overgaat in animatie worden plot en thematiek steeds vager en vooral pretentieuzer. Jammer, want vooral het eerste gedeelte van de film bevat een aantal erg mooie momenten, met de lange monoloog van Harvey Keitel tijdens het inscannen van Wright als emotioneel hoogtepunt.

Degelijk vervolg, maar uiteindelijk toch minder eng en sterk dan het eerste deel. Het verplaatsen van de aktie naar Engeland is een slimme zet; hierdoor voelt het materiaal toch fris en origineel aan, ondanks dat de plot grotendeels een herhaling van zetten is. Regisseur James Wan ontlokt sterke prestaties aan zijn cast en doseert de schrikeffecten kundig, maar de film is flink te lang en weet naar het einde toe net niet voldoende te boeien.

Bijzonder effectieve horrorfilm, een voorbeeld van hoe het wel moet binnen het inmiddels uitgekauwde spookhuis-subgenre. Regisseur James Wan doet eigenlijk alles precies goed, van de sympathiek uitgewerkte personages tot de doeltreffende schrikmomenten. De locatie is perfect gekozen, de plot is meeslepend maar vooral: de film is bij vlagen doodeng. Vooral in het eerste uur kent The Conjuring een reeks ijzingwekkende scenes die je niet snel zult vergeten. In de climax overspeelt Wan zijn hand een beetje en kan hij bepaalde cliché's niet vermijden, maar het geheel blijft stevig op de rails. Een topper binnen het genre.

Vierde en laatste (?) deel in de reeks over de paranormale onderzoekers Lorraine en Ed Warren, met ditmaal een meer persoonlijk verhaal. Dat pakt deels prima uit; vooral het eerste uur is erg sterk. En doodeng. Alle voorgaande Conjuring-films zijn een masterclass in jumpscares en deze Last Rites is niet anders. Helaas loopt de film daarna langzaam van de rails, resulterend in de zoveelste matte climax vol generieke special effects. Jammer, want tot die tijd valt er voldoende te griezelen.

Verdienstelijk derde deel, maar wel wat minder dan de eerste twee. De plot is nogal gewoontjes en de personages vrij mat en bedeesd. Gelukkig weet regisseur Michael Chaves wel effectief bepaalde schrikmomenten in te zetten en hij zorgt voor heel wat enge scenes, vooral in het eerste deel van de film. Visueel ziet het er verder allemaal keurig verzorgd uit. De formule is dus nog niet volledig uitgewerkt, maar het loopt wel op zijn einde.

Stijvolle, fraai geschoten misdaadfilm over een eenzame man van middelbare leeftijd (Toni Servillo) die al acht jaar in een hotel woont, wachtend op instructies van een mysterieuze werkgever. Plot en personages bewegen zich traag voort, maar de film heeft een aangename sfeer en zit visueel zo mooi in elkaar dat er veel te genieten valt. Wat mij betreft één van de betere films van regisseur Paolo Sorrentino.

Intelligent uitgewerkte, meeslepende film over het misbruiken van de grondwet voor politieke doeleinden. McAvoy is uitstekend als de jonge, idealistische advocaat wiens ogen langzaam maar zeker geopend worden. Het helder opgebouwde script barst van de geweldige dialogen en de hele cast weet er het maximale uit te halen. Mooie subtiele score ook. Decors en vormgeving zijn overtuigend; jammer alleen van de nogal diffuse belichting. Een kwestie van smaak natuurlijk, maar ik ben er geen fan van.

Herzien. Nog steeds een indrukwekkende SF-film, bijzonder meeslepend en intelligent uitgewerkt. De plot ontvouwt zich langzaam maar fascinerend, met veel boeiende details en aandacht voor zowel filosofische als spirituele elementen. Regisseur Robert Zemeckis houdt alles kunstig in balans, geholpen door een sterke cast en eersteklas special effects. Hier en daar is de film visueel wel wat gedateerd, maar overwegend oogt alles nog behoorlijk imposant.

Beklemmende thriller, effectief geregisseerd door Soderbergh. De sterrencast en de wereldwijde locaties doen een blockbuster vermoeden, maar de film wordt grotendeels klein en intiem gehouden. De focus ligt op de beperkte ervaringen van de hoofdpersonen; de film houdt zich minder bezig met de wereldwijde gevolgen van het virus. Dit is geen probleem, wat mij betreft- dit onderscheidt de film van de meeste genregenoten. De haast documentaire-achtige aanpak van het onderwerp werkt ook prima. De gedurfde soundtrack (dreigend, alom aanwezig en haast retro-electronisch) zal niet iedereen kunnen bekoren, maar ik vond deze zeer fraai. Tegen het einde zakt de boel helaas een beetje in.

Middelmatig mexicaans aktiewerkje dat zo weggelopen lijkt uit de jaren '80, inclusief Jean-Claude Van Damme-lookalike in de hoofdrol. Door het hoge tempo heb ik me niet verveeld, maar plot en personages zijn te verwaarlozen, net als de weinig inventief in beeld gebrachte aktiescenes. Waar er overigens meer dan voldoende van zijn.

Prima misdaadthriller, een remake van het mij onbekende Reykjavik-Rotterdam uit 2008, waarin regisseur Baltasar Kormakur de hoofdrol speelde (!). Ditmaal zorgt Kormakur als regisseur in ieder geval voor veel sfeer en weet hij de spanning vakkundig op te bouwen, daarbij geholpen door fraai camerawerk en een prima cast. Sterke aktiescenes ook. Ondanks een aantal toevalligheden en onwaarschijnlijke plotdetails komt de film overtuigend genoeg over; logica moet hier gewoonweg af en toe wijken voor tempo en momentum. De film is in ieder geval zo meeslepend dat je bepaalde ongeloofwaardigheden best door de vingers wilt zien.

Strak geregisseerde aktiethriller, fraai in beeld gebracht en spannend uitgewerkt, met Chris Pine in een vrij ingetogen maar overtuigende hoofdrol. Tof om hem weer eens samen te zien met Ben Foster. Wat mij betreft behoren beiden tot de top van hun generatie. Fijne bijrollen ook van Kiefer Sutherland en Eddie Marsan. De aktiemomenten worden spaarzaam ingezet maar treffen mede hierdoor wel maximaal doel.

Vernuftig geconstrueerde spaanse thriller, spannend en goed gemaakt. Hier en daar is het script aan de te gekunstelde kant, iets dat een geloofwaardige ontwikkeling van personages en plot in de weg staat, maar overwegend verloopt de film vloeiend en natuurlijk. Klein nadeel is wel dat het genre, dat min of meer in 1995 werd geboren met The Usual Suspects, inmiddels zoveel soortgelijke films heeft voortgebracht dat je als kijker niet meer zo snel onder de indruk bent van bepaalde verrassende wendingen en/ of onthullingen. Afgezien daarvan een prima film.

Meeslepend drama, vooral de moeite waard door het sterke spel van Swank en Rockwell. Het waargebeurde verhaal is boeiend genoeg, maar de nogal standaard uitwerking van het geheel en het sporadisch dik aangezette sentiment doen enigzins afbreuk aan de film. De tranentrekkende soundtrack is soms ook iets teveel van het goede. Maar goed, over de hele linie genomen best een mooie film, met rake emotionele momenten en een prima supporting cast, waarin vooral Minnie Driver en Juliette Lewis positief opvallen.

Zo cult dat het gewoon k*t is. Als we met z'n allen wat geld bij elkaar sprokkelen kunnen we misschien de rechten kopen en dit absolute meesterwerk op dvd uitbrengen! Een euro of vijftig moet genoeg zijn denk ik. Kan de Iceman ook weer eens de huur betalen. Die Steiger hierboven moet een behoorlijke masochist zijn.

Voor de hand liggende, grotendeels gemakzuchtige horrorkomedie, geschreven door Leigh Whannell (Upgrade, The Invisible Man), die hier tevens een flinke bijrol heeft. Het is niet één van zijn betere scripts. De film begint evenwel best oké, met veel rake grappen en een leuke introductie van de personages, maar al snel loopt de boel vast in nogal overdreven en dik aangezette toestanden. Vervolgens komt het niet meer goed.

Klein sfeervol filmpje, over twee van huis weggelopen jochies die gaan joyriden met een ogenschijnlijk achtergelaten politieauto, waar iets vreemds mee aan de hand is. Iets te vrijblijvend qua plot en personages om echt indruk te maken, maar de film steekt verder wel vakkundig in elkaar en uiteindelijk heeft het geheel wel enige charme.

Herzien na ruim 25 jaar. Nog steeds een degelijk politiedrama met een uitstekende atypische sullige rol van Stallone en een supporting cast om u tegen te zeggen. In werkelijk iedere miniscule bijrol komt een akteur van formaat opdraven. De plot is niet geweldig maar kan er mee door; de rake sfeertekening en sterke dialogen maken veel goed.

Ongeïnspireerde, routineus in elkaar gezette aktiekomedie waarin de hand van regisseur Smith moeilijk te herkennen is. De film is volstrekt anoniem en vlak. De rol van Willis is slaapverwekkend saai; die van Morgan voornamelijk irritant. Slechts wanneer Sean William Scott even opdraaft komt de film kortstondig tot leven. Het heeft allemaal veel weg van jaren '80 buddymovies als Beverly Hills Cop en Fletch (inclusief simpele electronische deuntjes op de soundtrack), maar dan een stuk minder.

Vermakelijke maar tegelijkertijd nogal ongeloofwaardige en geforceerde aktiethriller, die wordt gered door de prima cast. Vooral hoofdrolspeelster Alexis Louder en de hilarische bad guy Toby Huss zijn indrukwekkend. De plot kan ermee door maar loopt uiteindelijk vast in een eindeloze reeks verrassende wendingen, die op gegeven moment erg vergezocht aandoen. De laatste paar minuten zijn sowieso erg flauw. Tot die tijd een typische ruige Joe Carnahan-film, vol stoere mannen (en hier ook vrouw) en botte aktiescenes.

Leuk bedacht verhaal, maar jammergenoeg wat knullig uitgewerkt. De Conan-achtige hoofdpersoon (compleet met foeilelijke hoofdband) doet wat belachelijk aan en de decors en speciale effecten zijn nu niet bepaald van een erg hoog niveau. Het inventieve script redt de film van de ondergang, maar het afgeraffelde, onbevredigende einde is dan weer jammer. De film is feitelijk een avonturenfilm voor de jeugd, als je de politieke subtekst en een paar bloederige scenes wegdenkt.

Rustig voortkabbelend drama met elementen van een politieke thriller. Mooi in balans, met uitstekend akteerwerk en veel ter zake doende flashbacks. Uiteindelijk wellicht iets te beperkt qua plot en thematiek om echt indruk te maken, maar door de subtiele aanpak kruipt de film wel langzaam onder de huid. En bepaalde plotdetails blijven rondspoken in je hoofd, ook na afloop.

Het moderniseren van Shakespeare is natuurlijk niet nieuw meer, kijk maar naar Baz Luhrmann's Romeo + Juliet en Richard Loncraine's Richard III, maar regisseur en hoofdrolspeler Ralph Fiennes geeft aan de verfilming van dit toneelstuk toch wel een aparte draai. Vooral de aanwezigheid van een paar rauwe aktiescenes is apart en verrassend effectief. Helaas kost het flink wat tijd om in het verhaal te komen en wordt de film eigenlijk nergens echt boeiend. Het duurt ook allemaal te lang. Naar het einde toe wordt de plot wat meer intrigerend, maar uiteindelijk is de film gewoonweg te saai en te vervreemdend. Aan het unaniem sterke akteerwerk ligt het in ieder geval niet.

Heerlijke documentaire met een onderwerp dat zich natuurlijk bij uitstek leent voor een dergelijke heldenverering. Er is uiteraard geen gebrek aan geweldig/ fout archiefmateriaal en half Hollywood komt opdraven in de interviewfragmenten. De enige personen van naam die ontbreken zijn eigenlijk Francis Ford Coppola en James Cameron; verder komt zo'n beetje iedereen wel aan het woord die zijn/ haar carrière aan Corman te danken heeft. Zeer onderhoudend en vaak erg grappig. Tegen het einde zorgt Jack Nicholson zelfs nog voor een brok in de keel wanneer de herinneringen hem allemaal even teveel worden.

Indrukwekkend geschoten maar inhoudelijk nogal standaard surf-documentaire, een soort opgepimpte homemovie. Dit zou te verwaarlozen zijn, ware het niet dat de plaats van handeling het onherbergzame en grotendeels nog onontdekte russische schiereiland Kamchatka is. De prachtige beelden van het imposante, mysterieuze landschap tillen dit net boven de middelmaat uit.

Historisch incorrecte, licht surrealistische interpretatie van een jaar (1877) uit het leven van keizerin Elizabeth van Oostenrijk, ook bekend als Sissi. Het zien en horen van bepaalde moderne elementen werkt opzettelijk vervreemdend, maar gelukkig leidt dat niet echt de aandacht af van de gebeurtenissen en de personages. Vicky Krieps is uitstekend in de hoofdrol en de cast om haar heen is tevens eersteklas. Het lage tempo en een gebrek aan plot werken hier en daar in het nadeel van de film, maar door de bijzonder naargeestige, kille sfeertekening en de subtiel uitgewerkte personages bleef ik toch geboeid kijken.

Onwaarschijnlijk slechte science fiction-film met een volstrekt onbegrijpelijk plot, bizar slecht akteerwerk en te verwaarlozen vormgeving en special effects. Bruce Willis is er geestelijk duidelijk niet bij (en duidelijk niet aanwezig op de set met de rest van de cast) en mompelt hier en daar wat zinnetjes. Er wordt om hem heen gemonteerd in een poging zijn rol te integreren in de rest van de film, maar het is onbegonnen werk. Beschamend en met terugwerkende kracht diep triest, nu we inmiddels op de hoogte zijn van het ziektebeeld van Willis.

Tweede tegenvaller van regisseur David Cronenberg op rij, na het eveneens saaie A Dangerous Method. Dit keer is het materiaal en de visuele benadering wel puur Cronenberg, maar het resultaat is pretentieus, overdadig praterig en vooral vaag. Robert Pattinson is uitstekend in de hoofdrol, dat moet gezegd worden, maar verder valt er weinig positiefs te melden. De film sleept zich voort met een slakkengang en er valt weinig brood te bakken van de abstracte en vooral vervreemdende dialogen.

Vermakelijke maar nogal vergezochte horrorkomedie, die continu van toon en sfeer verandert. Het begint als misdaadthriller, maar al snel ontspoort de film in bloederige toestanden, waarbij gaandeweg logica definitief het raam uitgaat. De cast is redelijk op dreef en er zijn een aantal best grappige en spannende momenten, maar als geheel hangt de film als los zand aan elkaar. Origineel is het ook allemaal niet.

De extended cut gezien, die ruim twintig minuten langer is dan de bioscoopversie. Ik weet niet precies wat de nieuwe scenes zijn, maar feit is wel dat de film bijzonder langzaam op gang komt. Het eerste uur is behoorlijk langdradig en vaag, met een aantal scenes die er amper toe doen. Halverwege wordt één en ander gelukkig een stuk interessanter, met naar het einde toe een aantal behoorlijk grimmige en gruwelijke scenes. De laatste paar scenes zal ik in ieder geval niet snel vergeten. De prima cast weet wel raad met de geweldige dialogen van schrijver Cormac McCarthy, maar toch voelen sommige akteurs een beetje miscast aan. Visueel natuurlijk weer dik in orde, zoals we van Ridley Scott gewend zijn.