Opinions

Alweer een fantastische anime van Miyazaki.

Spirited Away bevat zoveel unieke personages die allemaal hun eigen gewoontes hebben en waarin dan de volstrekt onbekende Chihiro haar weg moet zien te vinden. Er wordt een sfeertje gecreëerd waarin het lijkt alsof ze niemand kan vertrouwen. Grappig, mooi getekend, aparte personages en vertederend. Deze film heeft het allemaal in zich. Het leukste personage vond ik natuurlijk de heks die zich van meerdere kanten laat zien maar zich eerst laat aanzien als een enorme feeks . 4,5*

Lollig vermaak!

Vechtende meisjes in verpleegsterpakjes, humoristisch foute dialogen, veel bloed, veel slachtoffers, veel actie, veel geinige mutaties en vooral enkele geweldige moorden! Deze film is net als zijn illustere voorganger Tokyo Gore Police gewoon goed voor 90 minuten topvermaak. Net als je denkt dat het niet gekker kan of de film een herhalingsoefening dreigt te worden komt er plots weer een ander creatief verschijnsel opdoemen!

Even een (klein) zwak punt eruit lichten:

Toch doet Mutant Girls Squad net wat onder voor Tokyo Gore Police en wel om het volgende: In het begin trekt de regisseur flink wat tijd uit om te laten zien hoe het hoofdpersonage getreiterd wordt op school. Als het hoofdpersonage op een dag oog in oog komt te staan met een van haar vroegere kwelgeest, denk je 1+1 = 2.

De regisseur denkt echter wat anders en laat iemand anders de pestkop afslachten i.p.v. zoete wraak voor het hoofdpersonage. Het is zo klaar als koek waarom hij het zo doet, hij motiveert hiermee de nieuwe koers/revolutie van de Mutant Girls Squad tegen hun overheerser. Desondanks had hij gemakkelijk een ander motief kunnen gebruiken om een revolutie te ontketenen tegen de heerser van de Mutant Girls Squad.

Laat zo `n pestverhaal uit de film als je daarna geen genoegdoening krijgt. Ik vond de reden waarom de hoofdrolspeelster haar vroegere pestdemoon met rust liet getuigen van een soort misplaatst moralisme, zeker voor zo `n soort film: Je bent geen haar beter als je vroegere pestkoppen als je wraak op hen neemt. Dat soort terughoudendheid hoort niet thuis in een film waarin verder alle registers open gaan.

Ik neem het de film verder ook niet heel kwalijk hoor. Een dikke 4*

De film lijkt misschien leeg doordat een simpel verhaal op een kleinschalige manier wordt behandeld. Hoe anders gaat Ki - Duk te werk in Bom Yeoreum....., daar maakt hij gebruik van seizoenen als leidraad voor zijn verhaal terwijl het verhaal hier hooguit een paar dagen in beslag neemt. Daardoor volg je als kijker alles wat er gebeurt tussen de 2 hoofdpersonen. Je zit er bovenop en ook de wat banalere scènes worden daardoor niet geschuwd.

Veel voller dan elke film van Brian de Palma die ik tot nu toe heb gezien. In zijn films aanschouw je vaak wat er gebeurt en blijf je na afloop achter met een leeg gevoel. Alsof alles gemaakt is voor de bewuste film. Deze film komt zeer authentiek over. Juist door de alledaagse gebeurtenissen en de prachtige omgeving waar je jezelf in waant. Prachtig toch, die gekleurde huisjes op het water? Daar waar men geen weet heeft van wat er op de rest van de wereld gebeurd.

Net zoals de reeks aan bizarre gebeurtenissen die volgen. Ki - Duk weet bij mij gevoelens los te maken voor zijn hoofdpersonages. De moord op het hoertje vond ik nog niet echt schokkend. Maar toen ik haar scooter zag staan, met daaraan hangend een glimlachende sleutelhangerversiering kreeg ik toch wel een gevoel van medelijden. Immers, zij had het ook niet makkelijk en probeerde ook iets van haar leven te maken . Zulke subtiele verwijzingen in een film weten mij te raken.

Naar het einde toe werd de film wat minder, vooral doordat de omgeving wat uit het oog werd verloren. Een rustieke plaats die in schril contrast stond tussen de absurde relatie. Het eindshot was voor mij ook niet te doen, ik denk dat zij niet vermoord is, al weet je het maar nooit. Mooie Ki - Duk weer. 4*

Ik bleef aan de lippen van de oudere strijder hangen toen hij zijn duistere levensverhaal uit de doeken deed tegenover de leden van het huis van Lyi. Een triest verhaal dat door merg en been snijdt en afwisselend sober ( harakiri plegen ) en spectaculair ( het zwaardgevecht op de heuvel! ) is vormgegeven in prachtige zwart - wit scenes. De macht van de Lyi clan op zijn wijde regio was goed voelbaar. De muziek kon mij niet altijd even goed bekoren, maar gelukkig maakt de rest uit dit sfeervolle relaas meer dan goed. Ik ben blij verrast dat ik deze film zelfs een mystieke ervaring kan noemen, die voddenpop boezemde namelijk angst in! Dikke 4*

I Mean Larry, Look at that Parking Place.............................Look at that Parking plaaacccceeee.................................!

De gebroeders Coen lijken terug te grijpen naar hun beste werk van pak hem beet, 1991 t/m 2001. De jolige toon die de broers in hun vorige 3 komedies aansloegen is verdwenen en misverstanden en slapstick hebben weer plaatsgemaakt voor een aaneenschakeling van droge humor en zelfspot. Niemand wordt een strobreed in de weg gelegd om voor Larry het leven, steeds wat meer onmogelijker te maken.

Ik heb mij ook zitten bescheuren om de omgangsvormen tussen Larry en de minnaar van zijn vrouw. Als Roomse jongen weet ik weinig van het Jodendom af, ik heb wèl eens gewwoofed bij een Joodse familie in Australië. Daarop afgaande kan ik wel concluderen dat de manier waarop die Joodse minnaar, Larry omhelsde, in Joodse kringen vrij gebruikelijk is, zeker ten tijden van de Sjabbat op vrijdagavond. Ik vind het knap van de gebroeders Coen dat ze met zo `n ogenschijnlijk gewoon moment zo `n lachsalvo `s los weten te maken, door alles even extra aan te dikken als zout op een wond.

Er lopen trouwens ook weer genoeg malloten rond in deze Coen productie, waardoor je het woord verveling in nog geen jaren in het hoofd durft te halen. Overigens, hulde dat de broertjes Coen geen grote namen op laten draven en gewoon uit durven gaan van hun komische gaven en niet zozeer leunen op het appeal van bepaalde acteurs/actrices.

De western die ze schijnen te maken zie ik met angst en beven tegemoet, maar A Serious Man is een van de vele kunststukjes uit het oeuvre van hen. Ik kan niet wachten om binnenkort de dvd aan te schaffen en de score voor deze film te heroverwegen in positievere richting! Een dikke 4*

Degelijk!

De film bevat zeker een aantal interessante zaken. Serpico verkrijgt redelijk makkelijk wat sympathie van de kijker omdat hij een eerlijke jongen is die misstanden aan de kaak wil stellen. Dit neigt een beetje naar een film voor moraalridders, maar Lumet weet zich er goed uit te redden door Al Pacino voor deze rol te casten. Ik ben geen fan van Al Pacino maar hier weet hij goed gestalte te geven aan Serpico, een jongen van de straat, die zich daar ook graag naar kleedt en gedraagt. Met name zijn pleidooi voor minder afstand tussen politiemensen en de burgers vond ik zeer geloofwaardig en amusant uitgewerkt. Lumet maakt gelukkig ook geen typische Hollywood film waarin iemand er na veel zwoegen in slaagt om een einde te maken aan de misstanden binnen de politie. Een 3,5*

Rauwe film inderdaad, die het relaas vertelt van een man die steeds gefrustreerder door de samenleving loopt, en alles en iedereen de schuld geeft en dat terwijl het wijselijker zou zijn als hij eens bij zichzelf ten rade ging. Deze film is vooral rauw omdat je de wereld ziet door de almaar in zwart - wit termen denkende Nahon.

Nahon is op de juiste plek in deze film. Zijn vertolking van een wereldvreemde man die zich het slachtoffer voelt van een soort van zondebokmechanisme is magistraal. Althans dat denkt hij zelf, de regisseur doet er alles aan om geen sympathie op te laten brengen voor Nahon. Harde scènes worden daarbij niet geschuwd, met als hoogtepunt: een zwangere vrouw die willes en wetens in haar buik wordt geschopt .

Je kunt de film niet goed vinden maar Nahon `s personage is perfect neergezet. Aan zijn lichaamstaal, zijn taalgebruik en aan zijn uiterlijk vertoon druipt de frustratie ervan af. Visueel gezien vond ik de film aardig, de camera is nog niet zo goed op dreef als in Irreversible maar met name de snelle montage van beelden en de daarbij horende geluidseffecten waren wel functioneel, omdat de ruimte voor leuke gebeurtenissen wegnam. 4*

Typisch!

De beginscene en de eindscene vond ik tot de beste scenes in de film behoren en laten die zich nou net allebei afspelen in het licht. De scenes in het donker zijn zeker niet verkeerd als sfeerschets maar zodra er wat actie om de hoek komt kijken gaat het nogal fout. De scene in de auto waar het koppel voor de eerste keer wordt aangevallen door die rare wezens is gewoon zo warrig en onduidelijk geregistreerd en dat lag niet aan de snelle montage! Zeker bij een suspensefilm die het dus moet hebben van enkele momenten die eruit springen is het jammer dat je met honger blijft zitten naar een fatsoenlijk in beeld gebrachte moordscene.

Verder gewoon een prima film met fantastische muziek! 3,5*

Allereerst deze film kent misschien een scène die naar Deliverance is terug te voeren, maar naar welke zichzelf respecterende horrorfilm linkt deze film nou niet? Er wordt naar hartelust gekopieerd uit o.a. Halloween, The Texas Chainsaw Massacre, Wrong Turn, Hostel, Calvaire en Haute Tension.

Toch heeft deze film zijn eigen momenten. Vooral tijdens de absurde momenten, waarbij je jezelf gaat afvragen of er nergens een addertje onder het gras zit.

De sfeer in de film is fijn te noemen. Er hangt een relaxed sfeertje rondom de film, vooral dankzij de happy music die niet doet vermoeden dat de personages in een soort hel belandden. De film neemt zichzelf gelukkig niet serieus en het leek net alsof ik terugkeerde naar mijn jeugdjaren, toen ik op mijn playstation Tomb Raider speelde. De levels wisselden zich namelijk in snel tempo af. Met als hoogtepunt het zwembadmoment.

Sfeervolle film dus, die zich grotendeels afspeeld in een donker bos......Ondanks de wat tegenvallende moordpartijen een geslaagde film, die veel beter is dan Hostel. 4*

Rumspringa!!!!!

Werkelijk fantastisch was dat festival bij de Amish, waar iedereen zich een keer in het jaar goed naar de klote mocht drinken. Seth Green had ik niet herkend als sarcastische Amish gast, de eerste keer ook dat ik hem echt vond imponeren. Evenals die trien die de godganse tijd Rumspringa uit haar keel toeterde, waarna de rest niet achterbleef.

Sex Drive is inderdaad een fusie die voortgekomen is uit Road Trip en American Pie, wat mij weinig deert. Sex Drive weet namelijk gemakkelijk te overtuigen met zijn rechtstreekse in-je-gezicht-humor! De film kent niet alleen maar leuke bijpersonages, maar gezien het vlotte tempo waarin de reis zich voltrekt wordt het nergens een langdurig oponthoud.

De film combineert het beste van American Pie en Road Trip, zodat de onoriginele insteek gemakkelijk verdoezeld wordt. De 1ste 5 minuten lag ik al 2x plat, waarna de film nog genoeg in petto had voor mij. Veel beter dan alles wat ik tot nog toe van het Apatow kamp gezien heb. Dikke 3,5*

Vlotte film met spetterende Britse dialogen en bij tijd en wijlen een fris surrealistisch tintje die soms letterlijk gedeeltelijk boven komen drijven. Neem nu alleen al het begin, het had allemaal wat weg van de opening in Raiders of the Lost Ark maar dan zonder de bijbehorende adrenaline. Hier diende het meer als high contrast ten opzichte van de onderbreking van het fijne, rustige leventje en als indicatie van stormachtige tijden die zouden komen. Vond vooral dat konijn creepy vormgegeven. Veel angstaanjagender dan dat Donnie Darko aftreksel. Ik heb mij hier erg mee geamuseerd, zeker ook met die jachtpartij in het open veld. Richting het einde wordt het allemaal wel wat minder, al was het maar door de afwezigheid van een inderdaad legendarische ' Kingsley '. 4*

Ik zit inmiddels in mijn post Hitchcock periode waarin ik de draad, na een hoop teleurstellingen, oppakte met Rebecca en Dial M For Murder. Naar aanleiding van beide films, leek het mij wel wat om Hitchcock `s favoriete film dan toch ook maar even mee te pikken.

Shadow of a Doubt is een vermakelijke film, maar eigenlijk mag het allemaal geen naam hebben. Zèlfs voor een Hitchcock film gebeurt er betrekkelijk weinig. Het is een beetje kijken naar een typische Amerikaanse familie, die uiteindelijk niet zo gewoon blijkt te zijn vanwege papa `s vreemde hobby, oudste dochter `s grenzeloze naïviteit tot op het vervelende toe af en een bloedirritante kleine blaag die constant de wijsneus uit probeert te hangen.

Wel kon ik mij amuseren om de portrettering van de burgerlijke moeder, die goed wedijverde bij de vaste patronen van het gezin en het slaperige gehucht. Ik vond het haast lachwekkend zoals zij zich druk maakte om haar dorpsvereniging, maar niet het besef had om zich wat losser, minder gestructureerd op te stellen naar haar gasten toe. Ik vond het toch wel jammer dat oom Charlie er niet geheel in slaagde om de boel nog wat meer op zijn kop te zetten. Oom Charlie blonk vooral uit in onbeholpenheid.

0% spanning, voorspelbaar, nogal truttig soms......Toch een voldoende voor deze film, omdat het verhaal ondanks kleine irritaties onderhoudend genoeg is en ik aanvankelijk wel de meerwaarde in zag van het in dubio verkeren van de oudste dochter inzake de kwestie oom Charlie.

Oh, ja de moordaanslagen van oom Charlie richting de oudste dochter waren van een allerbelabberdst niveau, zowel qua opzet, uitvoering als qua beleving. De slotscene tot slot, nog zo `n afgrijselijk moment, een ezel stoot zich geen 3de keer aan dezelfde steen, maar jawel hoor.....Het ging mij bijna echt de keel uithangen! Hitchcock slaagt er in ieder geval in om de meeste leden van het gezin onsympathiek over te laten komen, voor wat dat waard is. Een kleine 3*

Mijn niet te stillen honger naar Cassavetes films, zet zich voort met zijn debuutfilm Shadows. De intro is gaaf, alles en iedereen lijkt te swingen op prettige muziek, terwijl Cassavetes zijn openingscredits over het scherm laat rollen.

Daarna volgen we 3 verschillende leden van een familie. Alhoewel de samenhang tussen de losse sfeerschetsen aanvankelijk ver te zoeken was, genoot ik van enkele prachtscenes. De scene hierboven op de poster is geniaal qua compositie, maar ook qua het uitdrukken van tegenstrijdige gevoelens als tederheid en leegte.

De band tussen Hugh, Benny & Lelia is opmerkelijk echt en warm, zonder ook maar een seconde te neigen naar sentimenteel effectbejag. Het acteerwerk is los, waar je uit af kan leiden dat iedereen zich wel goed op zijn gemak moet hebben gevoeld. John Cassavetes weet voor mij bijna altijd een goede mix tussen emotionele uitspattingen en levensvreugde te vinden, al is het met vallen en opstaan. De man die Tony vertolkte had trouwens nogal wat weg van Jean-Paul Belmondo , niet alleen qua uiterlijk maar ook qua streken.

Fris, los, levendig, authentiek! Ik kan niet wachten totdat ik Husbands & Love Streams in mijn armen kan sluiten, al zal het nog een klus worden om die films te vinden. 4*

Waar er 2 vechten om een been gaat de 3de ermee heen, luidt een bekend spreekwoord die hier op een fantastische manier wordt uitgewerkt.

Boyle begint gelijk als een razende gek met zijn camera en hypermuziek door de straten van Edinburgh te tieren. Waarna een voice over gelijk wat grappige informatie aan de kijker doorspeelt, om vervolgens aan te vangen voor een kijkavond voor mensen die graag een kamer met de 3 vrienden willen delen. De auditiekandidaten worden onderworpen aan bizarre vragen en worden zelfs alvast gekiekt om te kijken of er wat chemie is. Vooral Ewan Mc Gregor is lekker op dreef met zijn schaamteloze vragen, nieuwsgierigheid en lompheid.

Uiteindelijk slaat de film na zo `n 30 minuten een wat andere richting in, die allerminst geloofwaardig aanvoelt aangezien de onderlinge verhoudingen wel erg snel kantelen. Ondanks het wat ongeloofwaardige gegeven werkt het allemaal wel, omdat bepaalde typetjes compleet geschift ogen en ineens over lijken gaan. De filantropen zijn ver te zoeken. Een originele film die zeker als inspiratiebron van films als Fargo en A Simple Plan gediend zal hebben.

Het blijft leuk om oeuvres van regisseurs die je bevallen uit te kammen. Shallow Grave bevat geen noemenswaardige actie scenes en qua spanning is het soms net wat te voorspelbaar. De Engelse humor die alleen al voortvloeit uit onderlinge dialogen tussen de personages maken veel goed. In de dialogen hier vinden we vele kenmerkende Engelse quasi nonchalante opmerkingen terug. Niet geforceerd in het plot verwerkt, maar goed verweven in de film. Wat dat betreft misstaat de cast natuurlijk ook niet, aangezien zij allen authentiek overkomen dankzij hun taalgebruik. Wat de soms wat karikaturale invulling van de personages ruimschoots compenseert. 4*

Een keiharde actiefilm binnen de boksring, alhoewel de vele oefeningen die Ryo op zijn traject naar zijn ultieme gevecht aflegde, ook gaaf in beeld gebracht waren. De spiraal van geweld die onophoudelijk aan Ryo kleefde, of hij nou vertoefde in een uitgaansgelegenheid of in het bos, zorgden ervoor dat Ryo perfect een onuitstaanbaar, opgefokt en getergd personage neer kon zetten. Op visueel vlak viel er genoeg leuks te beleven, terwijl de muziek voor nog meer meerwaarde en sfeerschepping zorgde. Dat er nog een aap uit de mouw kwam richting het einde, zij de film vergeven, al is de film wat verwaarloosbaar qua verhaal en voelde ik nihil qua impact op de schaal van Richter bij het aanschouwen van de daadwerkelijke vork in de steel. Gelukkig is Shamo niet gespeend van enige dynamiek, om zich succesvol te wapenen tegen 13 in een dozijn geploeter in de ruimte. 4*

Soms heb je van die films die je steeds maar blijft uitstellen. Niet zozeer omdat je er niets van verwacht, maar omdat het zekerheden lijken op basis van ander materiaal van dezelfde regisseur.

The Shaun of the Dead wàs voor mij zo `n film. Na het meesterwerk Hot Fuzz gezien te hebben, kun je gerust stellen, dat ik in tijden niet zo ontgoocheld ben geweest na aanschouwing van deze film.

The Shaun of the Dead start nochtans goed. De humor in het begin was geniaal. Simon Pegg en zijn maat blijven een op handen zijnde zombie invasie hardnekkig ontkennen en gaan ver in het verklaren van, zich op zijn minst vreemd gedragende personen.

Onfortuinlijk, besluit de regisseur om na een kwartier alweer van koers te wijzigen. De muffe, niet vooruit te branden zombies moeten ontvlucht worden en er wordt koers gezet naar het stamcafe van Simon Pegg en Nick Frost.

In Hot Fuzz bleken Simon Pegg en Nick Frost nog een gouden duo te zijn, maar hier is het vooral Nick Frost die het sterk af laat weten. Veel verder dan een luie, dikke imbeciel die op de bank ligt en onderhouden dient te worden, komt hij niet.

Voordat Simon Pegg met zijn maat naar zijn stamcafe vertrekt moeten eerst nog even zijn moeder en zijn ( inmiddels ) ex - vriendin en haar gevolg opgehaald worden. In de 1ste 15 minuten leverde het gekissebis tussen Simon Pegg en zijn vriendin nog lachsalvo `s op, maar als hij haar opnieuw binnenhengelt lijkt The Shaun of the Dead op een matte, veredelde romantische komedie af te stevenen.

De film blijft gelukkig wel strooien met enkele leuke, losstaande scenes. De scene waar iedereen net doet alsof ze zombies zijn, is bv. geweldig. De scene in het cafe, vlak daarna is dan weer oubollige humor ten top: Shaun en zijn gevolg zijn druk aan het discussiëren, terwijl de zombiemassa alles geduldig gadeslaat. Een 2,5*

Weer net zo leuk als Who `s Your Daddy.

Veel ongein, puberale clichès gemixed uit films als: American Pie en 10 Things I Hate About You. Het niveau van de humor die je kunt verwachten? Pubermeisje durft haar vrienden niet aan haar moeder voor te stellen omdat ze zich voor haar schaamt, waarna moeder deze reputatie natuurlijk waarmaakt. Ik blijf er om lachen.

Deze film kijkt gewoon erg lekker weg en verveeld geen moment, je moet alleen geen goed acteerwerk, een ingewikkeld plot of veel visuele flair verwachten. Des te meer een brave film die geen originele momenten kent, een wel erg happy family sfeertje schept richting het einde van de film en het enige goede acteerwerk van de hand van Vinnie Jones komt. Toch, blijf ik een zwak voor dit soort films houden. Er worden geen zware thematieken in behandeld, de film blijft lekker luchtig en probeert zelfs nog geen dramatisch tintje aan het verhaal mee te geven. De muziek varieerde van fijn tot aangenaam. Met name Ooh La La klonk lekker louncy. En als er wat versiert wordt, komt Shaggy `s Hey Sexy Lady ook van pas. Mijn grootste ergermoment bevond zich in het midden van de film toen het thema jaloezie werd verwerkt.

Leuke film dus, je moet er alleen van houden. 3,5*

Wat een stelletje mafketels in deze film, maar leuk gebracht hoor.

Vooral Vincent Cassel blinkt uit hier als volledig politiek incorrecte freak die weigert om mensen bij hun voornaam aan te spreken wat voor de een tot wat flauwe humor zou kunnen leiden, maar ik vond het geweldig zoals hij het bracht. Hij overheerste iedereen door denigrerend te spreken over het Chineesje, Turkje etc. Kwam ook niet bij toen hij in een discussie zei: The Nigger has it Right! waarna deze eerst instemmend knikte, maar daarna toch even vreemd opkeek.

Bart bleek het grootste mikpunt voor spot te zijn. De manier waarop Cassel om hem heen hing om ineens compleet over de rooie te gaan maakte Cassel tot een onpeilbare man die toch wat mysterie met zich meebracht. Vond het laatste gedeelte van de film niet zo bijzonder, aangezien de film daar zijn komische bedoelingen liet varen. Vond de film nergens echt donker dus vandaar kon mij deze inslag niet bekoren. De scenes in de auto met die camera op de foute pubers gericht die door de stad crossen, die even een tankstation aandoen of die strandden bij een kudde dieren, helemaal goed! Al blijft de zwemscene in de grotten ook memorabel, als er plots een stormloop op gang komt.

Eigentijdse film met weirde personages en aparte decors. Genoten! 4*

Een kleine, gevoelige, subtiele film!

De film boeit gewoon constant omdat de regisseur er in slaagt om echte personages op zijn beeldscherm te toveren. Ik vond het in ieder geval erg mooi om te zien hoe respectvol de 3 hoofdrolspelers met elkaar omgingen, bang om een ander te kwetsen of om een ander van zich af te stoten.

De ( verregaande ) vriendschap tussen 2 vrienden deed mij wat denken aan een verbeterde versie van Kids Return. Soms jeugdig naïef, maar soms ook heerlijk levendig en herkenbaar, zoals ten tijden van het moment waarop men spijbelde van school om een uitstapje te ondernemen.

De cinematografie vond ik trouwens echt fantastisch bijdragen aan de lieflijke, rustige, aftastende sfeer die er in deze film heerste. Zowel het camerawerk als het lichte kleurenpallet! De muziek was ook tamelijk onweerstaanbaar! Een oprechte film, die het hart op de juiste plek heeft zitten. Een kleine 4,5*

Ik dacht dat 2008 het jaar van de rehabilitatie van Van Damme was.....

Valt in ieder geval niet uit deze film af te leiden. Vele ongeloofwaardige, slecht getimede scenes in het script, zoals een vliegtuig die zonder brandstof komt te zitten maar wel crasht met een ontploffing als gevolg, zo groot als de brand in het WTC 'doen mij twijfelen aan de algemene kennis van de regisseur. Verder ook scenes waarbij Jean Claude en zijn mannen een bende vanaf een andere kant proberen te benaderen, waarna het plots wel heel snel donker is, terwijl het toch echt niet als 150 km verderop oogde.

Maar goed over zulke dingen kan ik nog wel heen kijken. Helaas niet onder de erbarmelijke staat waarin de actie in deze film verkeert. Het oogt allemaal niet sappig, vloeiend of levensbedreigend. Het wil gewoon niet vonken omdat het allemaal zo doorsnee als de pest is en het mij deed denken aan simpele, vechtfilmpjes van Van Damme en Seagal. De psychologische diepgang die de film zijn kijker mee wil geven door Van Damme als een krenkbaar, kwetsbaar projectiel neer te zetten, die moeite heeft om weer te integreren in de maatschappij en niet iedereen in de bar onder zijn ass te kicken maakt het geheel zowaar nog lachwekkender. Dan toch liever een onfeilbare Van Damme, want deze gast kan absoluut geen emotionele scenes spelen. Amateuristisch prulletje.

Ki-duk Kim is de enige van mijn favoriete regisseurs waarbij ik vaak niet zo warmloop om zijn films te mogen aanschouwen, alhoewel ze mij uiteindelijk bijna allemaal iets bijzonders weten te brengen.

Ki-duk Kim is een meester in het overbrengen van emoties, zonder van veel verbale communicatiemiddelen gebruik te hoeven maken. Juist daarom is het apart en jammer om te zien dat hij na zwijgzaam, wat meer ingetogen werk als Bin - jip en Hwal, kiest voor een wat andere aanpak met veel meer dialoog in de film, i.p.v. te putten uit non - verbale communicatie.

Shi Gan voelt echter nog steeds aan als een Ki-duk Kim film. Ingetogen en persoonlijk genoeg om van Shi Gan een film te maken waar het niet zozeer te doen is om een moralistisch oordeel te vellen over algemenere, maatschappelijke kwesties als plastische chirurgie. Centraal staat een vrouw wiens jaloersheid, haar er toe drijft om haar aard te verloochenen opdat haar vriend niet gaat tornen aan haar houdbaarheidsdatum. Het is allemaal mooi uitgewerkt, vooral die scenes bij dat beeldenpark vlakbij de zee gecombineerd met vaak rustige, op de achtergrond aanwezige muziek. 3,5*

Met nul komma nul verwachting begon ik aan deze film.

De film is toch bijzonder omdat er veel aandacht wordt besteedt aan de levensloop van een wapen op weg naar zijn slachtoffer. De one minute of fame wordt uitgebreid vastgelegd op camera, die alles registreerd. De ene keer doet hij je verdrinken in een geel veld en de andere keer volg je enkele pijlen die zich een baan naar hun slachtoffer banen .

De film zal mij vooral bijblijven vanwege de werkelijk verbluffende cinematografie. Ook daar speelt de camera een belangrijke rol in. De camera wisselt nogal eens van standpunt, soms spelen de gebeurtenissen zich af vanuit het kikvorsperspectief en soms vanuit vogelvluchtperspectief waardoor de hoofdpersonen kleiner lijken in de overweldigende contrastrijke kleurrijke omgeving. Maar wat ik vooral mooi vond was dat de dingen op de voorgrond heel helder zijn weergeven en naarmate je verder weg kijkt alles steeds vager wordt. Ook zie je zo veel overlappingen waardoor vele kleuren in elkaar overlopen.

Mooie momenten in de film waren er genoeg, absolute hoogtepunten waren de prachtige dansscène in het begin en het moment dat men een gevecht hield in de hoge bamboebomen . Prachtig. Maar ook het baden in het water en de prachtige velden waar de eindscène zich afspeelt zagen er schitterend uit.

De laatste 30 minuten zijn weliswaar een soort herhalingsoefening van het thema jaloezie , die Zhang ook al eens aanboorde in Raise the Red Lantern. Toch, stoorde ik me er niet aan, ik had het erger gevonden als men nog even gauw het probleem met de regering op zou lossen . Het verhaal is misschien flinterdun, maar toch heb ik mij geen moment verveeld. Veel waardering dus voor de prachtige beelden, die mij telkens deden genieten. Echt een film voor natuurliefhebbers. Een welverdiende 4*

Hier en op nog wel meer fora `s omschreven als een groots, episch meesterwerk.

Bij mij stond hij echter al ruim een jaar in mijn kast te verpieteren. Ik vreesde vooral de lange speelduur en besloot om mij eerst eens, met wisselend succes overigens, aan andere Kurosawa `s te wagen.

Wat mij aan deze film fascineert is dat het gewoon een ware belevenis is om mee te maken. Kurosawa leidt ons door de tijd van de vorsten en regenten. Terwijl het kolonialisme elders hoogtij vierde, schetst Kurosawa hier een portret van bijzonder laffe boeren die zich proberen te redden aan de onderkant van de maatschappij. Overigens niet zijn laatste keer dat laffe boeren centraal zouden staan. In zijn avonturenfilm The Hidden Fortress zouden laffe boeren ook weer als uitgangspunt dienen voor een film. De boerenkinkels hier, trachten zich allesbehalve manmoedig te verweren tegen de georganiseerde misdadigers van die tijd: de bandieten. Uiteindelijk beseft men dat het zo niet langer kan. Men had de aanvallen op het proviand lang genoeg verhapstukt. Hun eer waren zij al langer kwijt, maar nu dreigde men ernstig gedemotiveerd te raken wat weer gevolgen zou hebben voor de sociale leefsituatie van de boeren. Tijd voor actie, een paar boeren worden erop uit gestuurd en zoeken een paar samourai`s die hun dorp voor een aalmoes zouden willen beschermen. Een kruising van culturen is het gevolg, met de bijbehorende vernederingen.

Kurosawa slaagt dus in zijn opzet om een dorp tot leven te laten komen. Hij tentoonspreidt de nodige multiperspectiviteit, zo geeft hij ons een inkijk in de economische situatie van de boeren. Alles wordt belicht, van hoe zij hun geld verdienen tot aan waar zij hun geld aan uitgeven. Ook het sociale gebeuren komt uitgebreid aan bod. Waarbij opvalt dat de boeren zich erg nederig gedragen en veel ontzag voor de samourai hebben. Naar mijn mening zijn de boeren soms iets te nederig. Verder zie je hoe het politieke systeem wordt aangekaart. De wisselwerking, tijdens het handig optrommelen van alle boeren, tussen de leider van de boeren en Kikuchiyo is een prachtig voorbeeld van hoe een generatiekloof dankzij humor wordt beslecht. Respect wederzijds. Daarnaast besteedt Kurosawa aandacht aan de feesten en gebruiken van zijn volk en geeft hij elke samourai een bepaalde karaktertrek mee. Dit leidt vaak tot de nodige humor.

Eindelijk ook eens een Kurosawa die mij volledig weet te overtuigen op cinematografisch gebied. Het gebied waarin men leeft wordt fraai in beeld gebracht. Soms dromerig. Denk aan de jongste samourai die zich even afzonderde van de rest om even tot rust te komen tussen de bruisende beekjes en het bloemenveld, omhoog kijkend naar boven, waar we een glanzend bladerdek ontwaren.

Nou vond ik dat bijbehorende verhaal over ontluikende liefde van de ene kant wel mooi en passend binnen het epos dat The Seven Samourai wel degelijk is. Toch deed het soms wat aan als een overbodig zijlijntje. Gelukkig maakte de bijbehorende humor veel goed. De humor is van een tijdloos niveau, net zoals de geschiedenis die Kurosawa beschrijft dat is. Hij heeft aan alles gedacht en laat niks onderbelicht in zijn film.

Ik las dat veel mensen zich stoorden aan Mifune. Ik vond hem gewoon erg grappig in zijn rol. In Rashomon kon ik hem ook wel hebben. Zeker een meerwaarde voor de film, aangezien humor de film luchtig en levendig houdt. Verder ook goed acteerwerk van de rest van de cast.

Fraai epos dus die een tijdsperiode tot leven laat komen. Ik zat midden in de strijd. Met al die paarden, bossen, valstrikken......Het kon zo door als decor voor een computerspel waarin de helden kastelen en forten in de middeleeuwen op elkaar veroverden. 4,5*

Tijdens het kijken naar deze film dacht ik terug aan een vakantie een paar jaar geleden in Spanje. Hoogzomer, ik slenterde met een paar vrienden door een Spaans provinciestadje genaamd: Jaco, aan de voet van de Pyreneeën. Wij hadden die dag veel gelopen en waren op zoek naar een restaurant om wat te eten. Terwijl wij aan de tapas zaten met uitzicht op de plaatselijke kathedraal viel ons oog op al die mensen die, eerder al in het park maar ook op de monumenten in het stadje zelf naast elkaar een boek aan het lezen waren. In Nederland zou het overgrote deel zijn boek in zijn eigen tuintje gelezen hebben maar de Spanjaarden maakten er zowaar een sociaal gebeuren van. Na de maaltijd beslootten wij om ons te voegen bij de Spanjaarden. Zelf had ik geen boek bij mij, maar ik werd tevreden gehouden met Stephen King `s Ogen van de Draak, die ik van een vriend kreeg. Dit moment kwam in mij op toen ik de charmante hoofdrolspeelster in deze film: Ayako, een boek zag lezen tussen de spoorrails. Wat ongebruikelijk, maar het bleek dan ook niets voor niets een treinspoor te zijn waar zij haar boeken las.

Ayako Fujitani `s grote passie is namelijk spelen met treinen. Thuis heeft ze een hele kamer omgetoverd tot een rails, waarover de treinen naar hartelust kunnen rijden. Maar mocht Ayako erop uit gaan dan is ze dus veelvuldig bij het echte spoor te vinden. Ze ziet graag 2 spoorlijnen naast elkaar liggen, omdat die niet bij elkaar kunnen komen. Iets wat tegelijk het probleem van Ayano aanstipt. Ze is bang voor iets of iemand die haar wil benaderen. Ze wil niet in de verdrukking komen. Prachtig poëtisch.

Shiki - Jitsu is een rustige film die tegelijkertijd uit zijn voegen barst van de vele energie die Ayako soms tentoonspreidt. De film intrigeert op basis van 2 personen die in elkaars leven binnendringen. Het leven van Ayako bestaat uit rituelen die voor menigeen als ' te herhalend ' aan zouden kunnen doen, overpeinzingen en het buitenhouden van onkuise ideeën. Zo geeft zij aan dat zij sex niets waard vindt omdat het je doet beseffen dat je alleen maar een man of een vrouw bent. Ayako leeft haar eigen leven, zich niets aantrekkend van wat er om haar heen gebeurt. Iwai ' de filmmaker die haar leven met een videocamera vastlegt ' is in het begin verbaasd door haar manier van leven. Hij probeert haar te begrijpen, haar te ondersteunen daar waar hij kan. Dit blijft allemaal niet zonder impact voor Iwai, hij ervaart het allemaal steeds meer als een dagtaak en de vele beslommeringen lijken zijn tol te gaan eisen. Hartverwarmend om te zien hoe hij haar in haar waarde laat en haar niet probeert te veranderen, hij registreert slechts en staat haar bij tijdens moeilijke tijden.

Regisseur Hideaki Anno heeft lange tijd alleen maar aandacht voor de belevingswereld van de 2 hoofdpersonages. Waarbij hij vele middelen inzet. Animatie, voice overs, versneld camerawerk, poëtische momenten vandaag regent het dus ben ik niet in de stemming om vrolijk te zijn en kleurrijke decors. Doch, komen wij weinig te weten over waarom Ayako nou eigenlijk zo `n labiel meisje is. Belangrijker hier is hoe de camera observeert hoe Ayako uit haar droomwereld ontwaakt en er soms net zo snel weer een toevlucht toe neemt. Ayako en Iwai vormen samen een vertederend stel die 31 dagen op elkaars lip zitten. En of Ayako vol trots haar huis laat zien, of dat ze zich heeft teruggetrokken in een schitterende wereld die haar kelder behoort te zijn, het blijft allemaal boeien en doet wat met je.

Voorspellingen over hoe de film nou zal eindigen zijn gebaseerd op niets. Veelzeggend trouwens dat mijn tranen bijna tot uiting kwamen op een moment waarop Ayano glimlachend aangaf dat ze ' vandaag ' wel toe was om naar een amusentspark te gaan. De film veranderd overigens inderdaad wat van toon richting het einde. Maar toont wat mij betreft een mooi contrast tussen de sierlijke, elke dag in een ander kostuum geklede, vaak vrolijke Ayako en een wat robuuste, uitgebluste, vervelende kerel. Samen met de moeder is hij degene die haar uiteindelijk veel leed bezorgd hebben.

De muziek in de film is trouwens redelijk nadrukkelijk aanwezig. De pianonummers versterkten alleen maar de vertrouwensband die zich uitermate subtiel ontwikkeld. De muzikale bijdrage van Ayako die ' alsof het droombeeld betrof ' ineens op een gitaar aan het spelen was stipt alleen maar de veelzijdige aanpak van de regisseur aan. Na bijna een jaar moet 2001: A Space Odyssey noodgedwongen plaatsmaken voor deze prachtige, uitmuntend goede film die zich eigenlijk maar met weinig laat meten. Visuele en menselijke kunst. Totaal uniek vormgegeven. 5* en een top 10 positie.

Het Japanse, brutalere, grofgebekte, charmante zusje van Mah Nakorn!

Zoveel malen leuker dan de gemiddelde chick flick! De film barst van de energie, druipt over van enthousiaste ideeën en draait bovendien niet alleen maar om getut, verliefdheden en een hoop gezwijmel, zoals vaak gebruikelijk is in dat genre.

Het hoofdpersonage heeft wèl een leuke, creatief vormgegeven tick wat betreft kleren èn de film beschikt tevens over stoere motorchick Anna Tsuchiya die de boel vlot en recht voor haar raap rechttrekt als de boel dreigt te verzanden in teveel kledinggeneuzel.

De stijl van filmen past ook helemaal bij de film. Ik hou sowieso wel van overbelichte shots en werd dan ook op mijn wenken bediend, zeker in combinatie met alle zoete, kleurenpracht die voorbij trok. Een heerlijke wereld om voor even in te vertoeven!

Ik krijg op het moment van schrijven alweer zin om de film weer in de dvd speler te mikken. Wellicht kans op meer, voor nu een dikke 4* Graag meer van dit soort films!

Het is immers alweer bijna een jaar geleden dat ik deze film zag. Aanvankelijk kon ik de film zeker waarderen, maar bleek hij niet aan mijn gigantische verwachtingen te kunnen voldoen. Zo was bv. de sushi zonder saus niet universeel/lekker genoeg voor mij om de grap te kunnen waarderen en was ik reeds op de hoogte van de vloekende non, waardoor de grap er daardoor ook al een beetje vanaf was.

Nu komen er nog steeds flashbacks bovendrijven van deze film: de maffe stripaankondigingen, de vele gadjets die uit de muren tevoorschijn kwamen en het magnifieke laatste kwartier waarin de hoofdrolspeler evolueert in een soort God. Ik zou wensen dat deze film ergens op dvd beschikbaar was met Engelse subs! Reden genoeg voor een verhoging. Een uniek product. 4,5*

Ik ga ook mee met het verhogingsvirus. Toevallig zag ik dat deze film op tv was. Ik kon niet wegzappen en begreep niet waarom ik deze film maar een 3* had gegeven. De paranormale gaven van het kind irriteerden me nou niet. En de prachtige cinematografie viel me nu pas op. Bovendien vond ik hem nu een stuk minder saai en zelfs af en toe spannend. Ik vind overigens wel nog steeds dat Jack al labiel is als hij het huis in gaat. Ik had liever een wat normale toegewijde vader gehad die langzaam gek zou worden. 4*

Prachtig portret van een stel jongeren die het spoor even bijster zijn na een stukgelopen carriére of een verlies in hun nabije omgeving. De kracht van de film is dat hij niet iedereen geforceerd zijn verhaal laat doen voor de hele groep of dat hij de jongeren massa `s progressie in het vooruitzicht stelt. Karakteropleving zou niet misstaan i.p.v. karakterontwikkeling. De film laat zich vooral gelden als een humane film, waar warmte en kneuterigheid overheersen temidden van een maatschappij waar in de grote steden, iedereen al snel voor een nummer wordt aangezien.

De film is repetitief van opzet: werken, eten, slapen, werken en op de vrije dag kent men wat vrijetijdsbesteding. Op wat kleine strubbelingen na, waarbij sommige jongeren wat moeite hebben om te aarden in de voor hen vreemde dagelijkse structuur biedt de film vooral veel rust en gemoedelijkheid. Men staat niet langer stil bij het verleden, men wordt ondanks hun voorgeschiedenis moeiteloos geaccepteerd en niet veroordeeld. De film is als het ware een soort van rustoord voor het hoofd, want fysiek wordt iedereen behoorlijk op de proef gesteld.

Fantastische film waarbij je weg kunt zakken in het niets. Het plot wordt nooit voortgestuwd door dramatische gebeurtenissen. Centraal staat de wil van iedereen om de schouders eronder te zetten om de suikerbieten op tijd te oogsten, met in de wetenschap verkerende dat het allemaal niet zou deren mocht het niet lukken. Het hebben van een gezamenlijk doel, wordt op grootse wijze verbeeldt. Op muzikaal gebied sluit het allemaal perfect aan en de plotselinge stilte die zich van zowel de personages als van de soundtrack meester maakt bij het oogsten van de laatste suikerbiet was geniaal omdat hij maximaal door wist te dringen tot mij.

Zeker een film om lekker bij weg te dromen en te genieten van: het oogsten van suikerriet onder de zon, even wegdommelen in de schaduw, het samen lunchen en de zee opzoeken op je vrije dag. Ogenschijnlijk zo `n gewone, dagelijkse kost, waar je niet altijd van lijkt te beseffen dat ze zo mooi kunnen zijn. 4,5*

Leuke film!

Op visueel vlak valt er genoeg leuks te beleven met als hoogtepunt de balanceer scene. Helaas weet de film niet altijd de volle aandacht erbij te houden. Het zijn vooral enkele scenes die spanning genereren om daarna weer even terug bij af te zijn. Het rare tempo van de film is echter een behapbaar probleem aangezien er genoeg gecompenseerd wordt dankzij enkele uitstekende locatiekeuzes, moordscenes en een redelijk boeiend mysterie. Het einde is een beetje onbevredigend voor een lange who dunnit van 2 uur. Dan zit je niet op zoiets flauws te wachten. Een 3,5*

Bizar!

Het idee is natuurlijk geweldig. Papa loopt met een wandelwagen door stad en land en leeft als een vagebond, op de vlucht voor zowat iedereen. De film moet het vooral hebben van de gevechten die er soms best mooi uitzien. Daarbij heb ik soms ook echt moeten lachen, met name toen de wandelwagen als moordwapen werd ingezet. De scene waarin allerlei krijgers verrijzen uit de grond is het absolute hoogtepunt van deze film.

Zeker niet slecht, al zit de sleet er op alle gebieden wel een beetje op. Visueel wordt er best wel wat gepoogd, de muziek schept best wat sfeer. Het houdt alleen niet over anno 2011. Een 3*