Opinions

Flinke verbetering ten opzichte van de 1ste 2 delen,

De ruimteschepen zien er al wat leuker uit, de ruimte zelf blijft helaas weer vooral een groot, sfeerloos zwart gat. Het begon allemaal ook weer redelijk saai. De robotjes gingen op avontuur, werden gevangengenomen door een stel irritante bende muppets en als klap op de vuurpijl meldde de haarbal zich ook al weer snel aan het front, compleet met zijn gemekker. Nou, vond ik prinses Leia in de voorgaande films vooral een prinses van de armoede. Nu, wist zij mij wat meer te boeien. Tijdens die dansscene komt de boel alvast een beetje los. Daarbij was zij ook veel passender gekleed nu, geen lullig jurkje dan maar in een survivaloutfit, iets wat wel past bij het ranke lijfje van d`r.

Positiefst in het oog springend is dat er in deze film wat meer actie zit, zeker in vergelijking met de andere delen. Het is weliswaar zo `n 25 minuten wachten maar dan komt de boel op stoom. Gaafste moment zijn die vliegensvlugge voertuigen die zich tussen de bomen door manoeuvreren. Een planeet zag er ook eens een keer wat mooier uit, dankzij het bos dat zich perfect leende voor gave achtervolgingen. Helaas ervaarde ik weer geen sympathie toen de haarbal en een kornuit zo `n groot gevaarte overmeesterden Ik kan wel begrijpen dat dit voor de fans een aardige scene geweest moet zijn. Ik zat nog steeds op wat snelle actie te wachten. Af en toe kwam er nog wel wat van, maar vooral Luke Skywalter `s innerlijke strijd op een ander front boeide voor geen milimeter. Het kijkt allemaal wat lekkerder weg en die Ewoks waren een geinig volkje. Dikke 2,5*

Starship Troopers is net zoals vele andere oorlogsfilms zo `n film waarin je heel veel achter kunt gaan zoeken wat betreft anti - oorlog propaganda middelen.

Toegegeven, de actie zag er bij vlagen wel leuk uit. De insecten waren in een hoge mate van diversiteit aanwezig en vielen soms vanuit verschillende hoeken aan. Vond de parodie op zich wel geslaagd, vooral omdat de soldaten eens een keer tegen ' andere vijanden vochten '.

Maar al die drama segmenten hadden integraal geschrapt mogen worden. Werd bijkans nogal moe toen die vrouw overleed en zij in beeld begraven werd. Zal iemand wel weer tegenwerpen dat men hier de Amerikanen mee op de hak nam, maar had dit liever geschrapt zien worden, aangezien de onderlinge dialogen er ook geen twijfel over lieten bestaan dat de Amerikanen op een domme manier oorlog voerden en niet op een peloton mensen meer of minder keken. Ik heb mij niet verveeld. 3*

Sympathieke film die gelukkig geen medelijden wil opwekken voor de liliputter. Ik vond hem op sommige momenten zelfs best wel bruut. Dan doel ik vooral op de vriendschap tussen Fin en Joe . Terwijl de een toenadering zocht, hield Fin hem een beetje afzijdig. Natuurlijk uit zelfbescherming, maar de relatie tussen beiden bleef ietwat eenzijdig. Ondanks, dat Joe Fin wel zo ver kreeg om naar een kroeg te komen .

Sommige momenten waren ook erg komisch. Vooral omdat je eenvoudigweg niet verwacht dat tot 2 keer toe een liliputter over het hoofd ziet. De muziek paste ook goed bij het dorpse ons kent ons sfeertje, niet bombastisch, maar fijn ingetogen, kenmerkend voor de prille realtie tussen de 3 hoofdpersonen die elkaar verkennen, zonder daarbij overgeromantiseerd of te dramatisch worden neergezet. Sommige scènes deden mij denken aan Stand By Me, al was het maar omdat ook daar een groot deel van de film in het teken stond van een spoorlijn. 4*

Een enorme verrassing.

Verwachtte er eigenlijk niet veel van. Iemand die ik qua filmkennis hoog heb zitten vond het niet zo `n goede film. Met name het ongestructureerde verhaal zat hem dwars. Maar gelukkig toch maar besloten om de film van hem te lenen.

Wat er voor mij bij deze film uitspringt is absoluut de editing. De scènes zijn prachtig aan een stuk aan elkaar gedraaid. Het beeld wordt niet zwart tijdens een scèneovergang, maar er wordt telkens ingezoomd op een voorwerp die de gedaante van de volgende setting aanneemt. Zo volgen we een losgelaten ballon waarin zich de volgende scène aandient, zien we hoe een persoon uit bed stapt terwijl de omgeving veranderd en hij zich plots niet meer in de slaapkamer maar op straat bevindt en wordt er op een lamp ingezooomd.

Verder een film die opvalt dankzij prachtige kleuren: blauwe trappen, groene wanden, het auto ongeluk omhuld in een bruin getint jasje en felle lichtgeel/groene blaadjes weerspiegeld tegen glasheldere blauwe ramen.

Het verhaal is niet vernieuwend maar wel interessant om te volgen. Met name Naomi Watts speelde een fijne rol. Mc Gregor valt wat uit de toon, hij kan het beter bij rollen houden waarin hij een straatventje moet neerzetten, zoals in Trainspotting. Ik vond het verhaal ook helemaal niet vaag, maar dat kan komen doordat deze film bol staat van prachtige op zichzelf staande scènes. Vooral het stukje in de kroeg onder begeleiding van prachtige muziek was heerlijk. Maar ook het auto - ongeluk en de aanspreekscène in de tram waren van een bijzonder hoog niveau. Ik denk er trouwens het volgende van: het auto ongeluk brengt Gregor en Naomi bij elkaar, daardoor wordt de zelfmoordpoging die Naomi wil ondernemen afgewend, Gosling werd immers steeds beticht van voorspellende gaven en kreeg gelijk in de hagelbui etc..

Wel ongelofelijk ondergewaardeerd hier. Waren er maar meer van zulke luchtige, visueel aardige drama `s. Dikke 4*

Wat mij betreft typisch Bergman,

De opening en het einde, waarin wij getuigen zijn van fraaie natuurbeelden die de cyclus van het leven moeten ondersteunen hebben weer wat weg van Tarkovsky `s films.

Nou houd ik niet van films waarin wij de personages na zo `n 10 minuten zien zweven in de lucht, mits absurd bedoeld kan ik er nog wat mee maar anders gaat de deur hard dicht. Iets anders wat ik inmiddels niet kan uitstaan zijn van die immer vreugdeloze blikken waar men in Bergman `s films patent op lijkt te hebben. Reygadas maakt het allemaal eventjes nog wat erger door de man des huizes na 10 minuten al huilend in zijn hemd te zetten. Geen probleem om te gissen naar de aanleiding hiervan, maar de timing hier was serieus slecht. Na het ontwaken, met zijn allen aan de ontbijttafel had wel wat. Maar zo opzichtig, geforceerd, van alle levenslust ontnomen gejank terwijl ik nog geen enkel greintje sympathie voor de man had opgebouwd en dit gedurende deze film ook niet zou gebeuren, omdat ik het vooral een oncharismatische, hypocriete klootzak vond omdat hij van 2 walletjes at, ging er bij mij niet in.

Nou drijft mijn beoordeling heus niet op het al niet sympathie hebben voor de hoofdpersonages in een film. Een anti - held kan ik geweldig vinden. Maar echt naturel kon ik het allemaal niet noemen hier. Veel te gekunsteld naar mijn zin, als het aan enige vorm van nuance ontbreekt. Daarbij had ik ook nooit medelijden met z`n vrouw, misschien wat makkelijk gesteld maar ik zou zeggen, ga dan ook gewoon lekker vreemd. Ondanks dat ik wist dat we hier met een mennonieten gemeenschap te maken hadden en dat zo `n bewering als de mijne wat simpel gesteld is omdat ze weleens echt heel veel van d`r man zou kunnen houden. De film haalde qua beeldenpracht ook nooit meer het niveau van begin en eind.

Gelukkig was er ook nog wat positiefs te melden. De rol die op het conto komt van de minnares van de man was prachtig. Heel mooi om te zien dat zij nimmer door jaloezie gedreven werd en juist heel begaan was met de vrouw van de man. Hoogtepunt vormde de scene dat zij haar weer tot leven wekte. Eindelijk een magisch moment dat werkte. Verder een hopeloos mislukte film, die mijn hoge verwachtingen niet waar maakt. Ook qua cameravoering de mindere van El Battala el Cielo. 3*

Uitermate Sympathiek!

Ik was aanvankelijk niet bijzonder enthousiast toen ik vernam dat De Cloe na uitstekende films als: Boy Meets Girl Stories & Het Leven Uit Een Dag op de proppen kwam met een familiefilm, notabene nadat ik nog geen eens kans had gezien om zijn vorige film Shocking Blue te aanschouwen.

Zoals we inmiddels van De Cloe gewend zijn, ook in deze film toont hij zich weer als een ware romanticus en laat hij zijn fantasie geregeld de vrije loop. Mede hierdoor gaat het predikaat: 13 in een dozijn jeugdfilm niet op en is er sprake van een vlotte, eigengereide vertelling die op het einde voor sommigen misschien iets te zoetsappig wordt.

Ik kon er echter niet zo mee zitten al vond ik het bezoek van die Lodewijk op het einde eigenlijk wat te overdreven blij, in tegenstelling tot het slotfeest, dat ze best met z`n vieren hadden kunnen vieren. Prachtig gebruik van zonlicht in deze scene, zoals wel vaker gedurende de hele film al is het op visueel gebied allemaal niet zo knap als in De Cloe `s andere films.

Desondanks heb ik zeker zitten genieten van de vele belevenissen, muziek en losse acteerprestaties in deze leuke jeugdfilm, die eigenlijk ook best wel geschikt is voor een wat ouder publiek, enkele voorspelbare cliches daargelaten. De Cloe verplaatst zich goed in de wondere wereld van een kind en weet zelfs een voor mij saai programma als: De Sterkste Man van Nederland, prima in deze film te integreren. Een 3,5*

Met Dagen Zonder Lief wist Van Groeningen mij onvoldoende te pakken en te ontroeren. Hoe anders is het gesteld met deze film, die op een prachtige manier een steeds complexer wordende vriendschap, tussen 2 mensen weergeeft, die elkaar als een pot op een deksel aan weten te vullen. De scenes in de nachtclubs zijn sfeervol en de momenten dat Steve en Sky elkaar niet begrijpen voelen leeg aan, des te mooier zijn de momenten waarop het het stel wel voor de wind gaat. 4*

Een onderhoudende èn boeiende film die wel moeilijk op gang komt, mede door toedoen van amateuristisch in beeld gebrachte matpartijen. Het verhaal dat verteld wordt is gelukkig wel aardig om te volgen en met momenten best wel verrassend van aard.

Al komt de film behoudens enkele sfeerpogingen, om de steden waar men vertoeft, wat op de voorgrond te plaatsen, op visueel gebied stevig tekort. De muziek was totaal niet mijn ding. Geen bijzondere film, maar het ingenieuze spel van Paul Newman voorkomt dat de film een complete ramp is geworden. 3*

Prachtige film van Fellini, waarin Giulietta Masina weer de show steelt. Nadat ik al onder de indruk was van haar performance in Nights of Cabiria, ben ik nu helemaal fan van haar acteerprestaties. Zij heeft gewoon zo `n sprekend gezicht. Ze weet mij als geen ander te onroeren.

De film bevat veel meer dan alleen het trieste gegeven dat Gelsomina door haar moeder wordt verkocht en dat ze daardoor nooit meer haar broertjes en zusjes zal weerzien . Gelsomina ervaart in een keer hoe het is om haar vleugels uit te slaan en om in een wereld terecht te komen waar je niemand kent. Tel daarbij op dat ze niet zo assertief is, waardoor ze vrijwel afhankelijk wordt van Zampano. Toch probeert ze de moed erin te houden en gaat ze zich steeds meer ontwikkelen. Het gaat zelfs zover dat ze wegloopt en weigert om iets uit het nonnenhuis te ontvreemden . Waar Gelsomina een ontwikkeling doormaakt, vooral op sociaal - emotioneel gebied. Blijft Zampano achter. Zolang er maar geld op de plank komt. Je ziet Gelsomina al bijna hardop denken: alsof er niet meerdere dingen in het leven zijn dan materiële zaken .

Uiteindelijk ook heftig om te zien hoe Gelsomina breekt en ondanks haar jonge leeftijd, op een dag niet meer wakker wordt. Van een spraakzame meid naar een dood vogeltje getransformeerd .

Naast het boeiende verhaal, waren de trapeze act en de slapstick achtige optredens van Gelsomina en Zampano leuk om te zien. Ook grappig toen Gelsomina, achter de gek aan trompetterde. Ze was helemaal in d `r element. Verder ook een compliment voor de fijne beelden, op een gegeven moment leek het net alsof ik naar een kleurenfilm zat te kijken: Toen Gelsomina en Zampano in hun auto een heuvel in het bos opreden. De donkere omgeving deed niet onder voor een gekleurde film die zoiets zou nabootsen. Dikke 4*

Toen deze film American History X met 6-0 uitschakelde bij de afgelopen knock outs voor de beste film werd ik toch wel benieuwd. Ik schrok wel een beetje van de recensie van Otherfool, immers een vreselijk trage film was wel het laatste waarop ik zat te wachten.

Het begin van de film werd op een leuke manier vormgegeven, ik zat al te gissen wat Sissy Spacek precies had. Leuke scène, toen zij leverworst bij de plaatselijke supermarkt ging kopen. Erg goed geacteerd en naar later bleek ook nog eeens erg ontroerend.

Normaal zou ik films waarin een stel jongere mensen een road trip maken prefereren boven de reis van een oude man. Een compliment voor Lynch dus dat hij een simpel verhaal zoveel inhoud weet mij te geven. De film bevat ook echt prachtige muziek en schitterende beelden en is allerminst saai. Richard Farnsworth zet naast een bescheiden rol in Misery ook nu dus een prachtige personage weer. 4*

Inmiddels mijn 4de Hitchcock en ik vind hem na North by Northwest zijn beste tot nu toe. De constante spanning, de wederom aanwezige humor en de prachtige personages ( neem nou die 2 oudere vrouwen ) doen wij echt genieten van deze film.

Natuurlijk was er ook weer volop suspense, wanneer zou er iemand vermoord worden? Of niet? En zo ja, hoe?

Alfred Hitchcock heeft er dus weer een prachtige film van gemaakt waar de originaliteit vanaf spat. En de climax op het einde, is ook enorm goed. Een draaimolen is voor mij nooit meer een draaimolen net zoals een douche voor mij ook meerdere betekenissen heeft voortaan.

Enig minpuntje is de tenniswedstrijd, en dan vooral het in beeld brengen van de wedstrijd, de ontwikkelingen eromheen vond ik veel spannender. 4,5*

Een goede danser besluit om te gaan dansen met een anoniem, lelijk meisje dat niet kan dansen, ze heeft een Spaanse roots getuige de tenenkrommende conversaties waar we te verstaan krijgen dat ze het huis niet mag verlaten voor een 'belangrijke danswedstrijd'. Ik geef niet snel een moer om het script. Maar serieus........!

Gelukkig zijn de danswedstrijden zelf zoals je het mag verwachten van Luhrman: Energiek, alhoewel duidelijk onderontwikkeld ten opzichte van Moulin Rouge, vooral de flitsende editing ontbreekt nog. Kitcherig, veel kleurenpracht, indrukwekkende kostuums en een hoop glamour + Theatraal qua acteerprestaties. Verders ook een aparte vertelvorm met name in het begin, waar ik aanvankelijk het idee had naar een documentaire te zitten kijken, zoals de betrokkenen over het Pan Facific kampioenschap spraken.....

Baz Luhrman had zich beter wat meer kunnen richten op de dansfestijnen i.p.v. veel te veel te focussen op de niemandallerige relatie die tussen Scott Hastings en zijn lelijke eendje ontstond. Mijn god zeg, wat was dat cheesy! Kies dan voor het totale sprookjesgevoel!

Verder wel content met het uiteindelijke einde waar Scott Hastings en zijn partner gelukkig niet nog even de Pan Pacific winnen. Eigenlijk een typische feel good film, die qua einde hetzelfde aanvoelt als het veel later uitgebrachte Little Miss Sunshine. Het weet allemaal wel te entertainen maar nog niet echt te overtuigen. 3*

Speciaal!

Het verhaal mag dan niet veel bijzonderheden om het lijf hebben, ik was meer dan gecharmeerd van de consequentheid waarmee de regisseur, een wereld neerzet die volledig beheerst wordt door draden, opdat je niets anders meer gewend bent en de film helemaal tot leven komt. Erg mooi om te zien dat de draden, net zo als zuurstof voor mensen, meerdere functies vervullen. Een prachtig schouwspel en visueel overweldigend met name de achtergronden + een fijn einde. Ik wil dit graag op dvd hebben! Een dikke 4*

Mooi!

Net als je denkt dat het verhaal afgelopen is, gaat het verhaal gewoon vrolijk door. Ik kon er gelukkig wel mee leven omdat het slotgevecht een mooie toegift was op een verder ook wel boeiende film. De gevechten zijn ronduit spectaculair dankzij meerdere gevechtstechnieken. Vooral de toevoeging van Wire Fu doet de film een hoop goeds. Het camerawerk was fijn dynamisch, goed om te zien dat de camera om de gevechten heen bleef zweven. De film duurt wel tè lang. Een martial arts film is bij mij toch het beste af, mits hij na 90 minuten aanstalte gaat maken om af te ronden. Een 3,5*

Na Tokyo.Sora was ik wel benieuwd geworden naar Ishikawa `s 2de film.

Het concept vond ik boeiend en werd bij vlagen goed uitgewerkt. 2 personen die constant om elkaar heen draaien en intens van elkaar genieten. Dit laatste komt vooral tot uiting als ze alleen zijn. Net zoals ik tijdens mijn mountainbike tochten in een onbewaakt ogenblik in de sloot kijk en geniet van de zon die op het wateroppervlak schijnt, geniet Yu hier op de trappen of in het gras van het geluid van de rustieke natuur. De vele shots van de natuur vormen een tegenstelling tot Tokyo.Sora, daar waar de drukte en waanzin van een miljoenenstad veel meer aanwezig is, wat zich uit in weinig ruimte voor bezinning door het ontbreken van natuur - voorzieningen. Het een zijn met de natuur, wat blijkt uit de vele wandelingen in deze film en de momenten waarop je gewoon even gaat zitten op de grond of onder de brug ( verwacht geen plotgericht verloop ) werken rustgevend voor zijn personages en voor de kijker, mits je niet de vorige nacht hebt doorgehaald.

Dit allen vraagt om wat aandacht van de kijker. Wie de personages veroordeeld omdat zij wat stuntelig met elkaar omgaan en zich begint te ergeren aan de vele pogingen van de hoofdpersonen om dichter naar elkaar toe te kruipen op een slakkengangetje kan dit beter mijden. Ik vond het zelf een aardig schouwspel om te aanschouwen. Niet in de laatste plaats door de schitterend gestileerde shots in deze film. Niet alleen buiten, maar ook zeker binnen. Verder aardige muziek, iets teveel op de achtergrond dat wel.

Toch haalt deze film uiteindelijk niet het niveau van een Tokyo.Sora. De film heeft sowieso wat minder impact doordat ik niet helemaal in vervoering werd gebracht door de onderlinge romance tussen de twee. Ondanks, dat ik de simpele omgang tussen beide kon waarderen mochten er wel wat fantasie - elementen in zitten of net de spreekwoordelijke vonk die ook mijn hart sneller doet kloppen. Daarnaast vond ik de toevalligheden richting het einde van de film niet echt passen in het geheel. Vond het teveel lijken op scriptmatig trucje.

Fijne film, nogmaals bedankt Chr.s 4*

Een Goede Film!

Na Festen had ik niet zo `n hoge pet op van Vinterberg ''alhoewel ik Festen nog steeds een keer wil herzien''. Echter met Submarino maakt hij genadeloos gehakt van Susanne Bier `s erbarmelijke pogingen tot het maken van een oprechte dramafilm. Vals sentiment is hier gelukkig in geen velden of wegen te bespeuren, daarnaast vond ik de film in tegenstelling tot velen hier mooi balanceren tussen: van - kwaad - tot - erger verhaallijnen en pogingen van beiden broers om goed te doen in hun leven, ook al pakte dat vaak verkeerd uit.

De scenes tussen het kleine jochie en zijn verslaafde vader waren van ongekende schoonheid. Je zit eigenlijk die vader te veroordelen omdat hij drugs gebruikt anderzijds zie je dat hij wel het beste met zijn kleine oogappel voorheeft. Was ik aanvankelijk bang dat het een typisch verhaal zou worden over kinderen die een slechte jeugd gehad hebben en later zelf tegen precies dezelfde problemen aan zouden lopen, dankzij sterk acteerwerk en vleugjes hoop in de duisternis kwam het daar gelukkig niet van. De regisseur omzeilt het beeld van stereotype personages voorbeeldig.

De beginscene en de eindscene waren echt ongekend mooie scenes, waarbij ik het op het einde zelfs even niet meer droog hield. Echt een prachtrol van dat kleine menneke! 4*

Deze film is vooral erg sfeervol, dat is vooral te danken aan de prachtig geanimeerde stad Londen met een schitterend gedetailleerde Big Ben. Uit alles blijkt dat de film zich in Groot Brittanië afspeeld.

Het verhaal heeft niet veel om handen, maar de meeste personages zijn vermakelijk. Er zitten zelfs een soort Ghibli - momenten in deze film verwerkt: we zien Miss `O Hara vanaf haar rug gezien de stad Londen binnenvaren en er wordt ook volop gedanst in de film, onder begeleiding van passende muziek.

Het 1ste uur vond ik het beste, de film wisselt veel van omgeving, doordat onze held veelvuldig op de vlucht is . Ik kreeg een beetje een Laputa deja - vu. De film is grappig van toon en ik had nog geen idee hoe de vork in de steel zat. De film balanceerde op een 4,5*

Alleen dan het 2de deel. Natuurlijk horen er wat gevechtjes bij een film als deze. Maar in het 2de uur was het gewoon schering en inslag. De film laat de creatieve decors achter zich en maakt plaats voor veel luchtgeweld en vooral veel rook. Wel grappig, waren de hoge heren, die vanaf hun ereterrasje toekeken naar het nieuwste materiaal, maar op een gegeven moment hun leven niet meer zeker waren . Dit soort momenten miste ik een beetje in het 2de deel. Slechts de laatste 15 minuten waren weer leuk. Wat mij betreft hadden ze het bij dit ene gevecht gehouden . Het was allemaal iets te macho voor mij, dat geshow met al die nieuwe gadjets.

Jammer, van de vele rookwolken, die de overweldigende animatie wat naar de achtergrond drukt. Voor nu een kleine 4* Maar die zal later waarschijnlijk naar 3,5* herleidt worden.

Een absolute chiller!

Ik vond de opening bij de dokterspost al geweldig authentiek en tegelijkertijd een droogkomische bedoening. De scenes in het begin schetsen een wat onzeker toekomstbeeld voor een drietal personages, die zich vervolgens terugtrekken in de natuur en bijna al hun kommer en kwel prompt even laten varen om plaats te maken voor een relaxte film waarin schijnbaar niets gebeurt, maar waar je als kijker ondergedompeld wordt in een soort van hypnose die echt aanvoelt en de tijd even stil doet staan. Je ziet jezelf liggen op de grond naast het stromende water, vanwaar je omhoog kijkt door een bladerdek, de zon tegemoet.....en dat ruim een uur lang.

De film draagt ook zeker wat humor met zich mee. Alhoewel niets de optiteling af kan troeven, die pas na 45 minuten tevoorschijn komt, ondersteunt door een relaxt nummer. De optiteling bakende ook perfect 2 verschillende werelden af. Eerst wat klein leed bij de dokter en de werkgever, om daarna even ( voor mijn gevoel leek het veel meer dan een uur = positief! ) uit de realiteit te ontsnappen en voedsel te vergaren in de natuur en andere kleinschalige, recreatieve activiteiten te ondernemen in het bos.

Ik ga zeker meer van Apichatpong Weerasethakul proberen. Wat een geweldenaar! 4*

Het is allemaal wat minder abstract en filosofisch als Oshii `s andere werk, alhoewel het uitgangspunt en sommige dialogen ook weer niet gelijk realiteit en gesprekken over koetjes en kalfjes nastreven.

De animatie is mooi, maar overal niet zo gestileerd als in een film van Shinkai, waar de poster mij aanvankelijk aan deed denken. Toch, geeft de poster een goed beeld van de sfeer in deze film. Deed mij allemaal wat denken aan de Ghibli films. Er zit namelijk weinig spanningsboog in deze film, wat knap te noemen is als je jezelf bedenkt dat de luchtgevechten wel degelijk worden uitgevochten op leven en dood. De Kildren strijden onder meer tegen een mysterieuze piloot, wiens identiteit vraagtekens doet oproepen. Waar Oshii dankbaar enkele filosofische kwesties aan ophangt i.p.v. er een spel ontmaskeren van te maken.

Het uitgangspunt van de film zou kunnen leiden tot een film die wat zwaar op de maag gaat liggen en tot op zekere hoogte is The Sky Crawlers zeker geen makkelijk weg te kanen film. Gelukkig benadrukt Oshii niet alleen hoe zwaar de luchtgevechten op leven en dood zijn, met de verliezen en emotionele beslommeringen die daarmee gepaard gaan. Als je tussen de regels kijkt, zie je ook dat hij het optimale rendement uit het leven van de Kildren weet te halen. Ik kon mijzelf helemaal verliezen aan de schoonheid en rust die de film uit weet te stralen. Samen wat lol maken, sluierbewolking die zich ophoudt vlak boven de basis, groene velden, kliffen, een laatste warme avondgloed van de zon voordat hij naar ergens anders verkast en tussen de bedrijven door genieten van de adembenemend geanimeerde luchtgevechten, waar de personages onbevreesd instapten, desondanks in de wetenschap verkerende dat men geen botsautorit ging maken.

Het geheel wordt ondersteund door prima muziek en zoals vanouds ontbreekt ook de Oshii hond hier niet en zit er een magnifieke tramscene in, al doet alles uiteindelijk wat onder voor de werkelijk verbluffend gave luchtgevechten. 4,5*

Film leek mij boeiend op meerdere fronten. Ik was ook benieuwd naar een film van Preston Sturges omdat het toch een grote inspirator voor de door mij geliefde Coen broertjes is geweest.

De film bevat geen onnoemelijk hoog tempo, zowel niet qua dialoog als qua plotontwikkeling. Maar dat deert niet, er blijft genoeg te genieten. Prachtige scène als dat jongetje met Sullivan aan het joyriden is en wij de gevolgen van deze actie weerspiegeld zien in een bus met andere mensen. Met de slapstick humor kon ik wel leven, al zorgde het natuurlijk nooit voor echte hilarische taferelen.

Verder eigenlijk vooral ook leuk als roadmovie. Vooral al dat gedoe om die trein in te komen, waarna ze terstonds wordt medegedeeld dat ze amateurs zijn. Mooie romantische noot af en toe als Sullivan met die vrouw, langs het water loopt. De film kan dus ook ingetogen zijn.

Qua muziek net wat te oubollig en qua cameravoering soms aardig. Mooi als de camera in de bioscoop een positie inneemt waarna alle gevangenen symmetrisch aan weerszijden de bankjes inschuiven.

Vond het allemaal dus wel leuk. Maar heb nooit momenten gehad dat ik helemaal in een deuk lag. Vermakelijke film die bovendien een mooi betoog voor vermaak boven andere soorten genre films kent. 3,5*

Jaren `80 vehikel!

Nou vind ik hommages best wel leuk, maar de cheesy muziek in deze film strijkt de film regelrecht in het haar en doet afbreuk aan iedere vorm van spanning. De opbouw duurt te lang, eigenlijk is het een beetje wachten op het laatste half uur van de film, waarin er eindelijk dan toch nog wel wat gebeurt. Teveel coming of age en te melig op sommige momenten, desondanks wel onderhoudend en te verteren. 3*

Vooraf eigenlijk verwacht dat dit weleens kanonnenvoer zou kunnen worden. 140 minuten naar een vrouw in een kuil kijken, bleek gelukkig toch een stuk boeiender te zijn.

Absoluut een film die de moeite waard is. Hij ziet er vooral prachtig uit. De vele zandverschuivingen zagen er indrukwekkend uit. Zeer gedetailleerd weergegeven. Veel close ups van dieren, zand en de zee. En qua onderwerp is het weer eens wat anders. Ook de stemmige muziek kon ik zeker waarderen.

Het verhaal is ook boeiend. Vooral fijn, dat het hoofdpersonage na de aankomst in de kuil niet gelijk berust in zijn lot, maar naar uitwegen blijft zoeken . De conversaties tussen man en vrouw zijn leuk om te volgen. Beiden hebben tegengestelden belangen, het zorgt voor behoorlijk wat dubbelzinnige situaties. Daar waar ik de vrouw in het begin een simpele vreemde einzelganger vond, moest ik dit beeld steeds meer gaan bijstellen. Ze had op haar manier, toch wat vertederends. Prachtig hoe zij aan haar idealen bleef vastklampen. 4*

Mooie film, die 2 gezichten heeft. Eerst neigt de film wat naar een thriller met de daarbij behorende suspense. Vervolgens zien we een fraai uitgewerkte love story tussen 2 geliefden.

Schitterend moment als beide door de stad lopen en de omgeving waarin zij lopen, ineens veranderd in een bos. Het bos staat zo `n beetje symbool voor de toestand waarin zij zich bevinden. Tussen de krioelende menigte om hen heen, hebben ze lang alleen maar oog voor elkaar. Aardige cinematografie dus die zijn tijd zeker vooruit was.

Prachtige chemie tussen de 2 hoofdrolspelers die een krachtige liefde naar elkaar toe uitstralen, waarbij ik de vrouw ook een onnoemelijk lief schatje vond. Anders dan veel andere liefdesverhaaltjes, doordat de verhoudingen tussen beide geliefden radicaal veranderen. Tijdloze film, omdat het liefdesverhaaltje weliswaar simpel is, maar niet te eendemensionaal en daardoor werkt. Geen geruisloze 4*

Een script dat staat als een huis, soms ingenieuze shots met name de vanaf de bodem bekeken Joe, die in het zwembad drijft , weergaloos acteerwerk van met name Gloria Swanson, die een fantastische rol neerzet als een nog steeds naar roem hunkerende filmdiva, een fijn tempo en ook fijne dialogen. Dat is wat deze film te bieden heeft.

Maar alles valt in het niet bij het magistrale eind, een ongeëvenaarde trapscène, waar Norma Desmond toch nog eenmaal van haar al lang vergane roem kan genieten .

Deze film heeft zijn status van klassieker bij mij meer dan waargemaakt. Het camerawerk is niet gedateerd en deed mij telkens weer verlangen naar de gezichtsuitdrukkingen van Norma Desmond, van de butler of van het landshuis en de omgeving. De film handelt over desillusies en hoe pijnlijk het hebben van een illusie wel niet kan zijn, dromen is leuk maar als je er alles voor opgeeft en stopt met het leven van je leven dan kan het een kwelling zijn, wat het voor Norma Desmond ook regelmatig was. Mooi, vond ik dat je aan alles wat Norma Desmond uitstraalde zag dat ze gewoon een maatje nodig had, een emotieloos leven is immers geen leven .

Tel daarbij ook nog eens een flinke portie humor op, ik heb in ieder geval erg gelachen om het excentrieke gedrag van Norma Desmond. Maar ook de vele afstandelijke reacties van Joe op affectieve toenaderingen van Norma `s kant waren lachwekkend en tegelijkertijd tragisch.

Ik geef de film voor nu nog even net geen 4,5* omdat ik niet de fout wil maken, die ik laatst bij Casablanca maakte, na 1 dag moest ik de film alweer met een punt verlagen. Deze film mag in ieder geval omhoog kijken en hoeft zich geen zorgen te maken over een terugval. Precies zoals het een echte filmdiva betaamd. Ruime 4*

Pure Gouden Klasse!

Danny Boyle speelt met de zon. De scenes waarin de bemanningsleden in een speciale ruimte vertoeven om te genieten van een aanblik van de zon en hem met behulp van een computer helderder kunnen doen laten schijnen, hebben niets met een verhaal vertellen van doen. Tevens vergt deze scene dat je een brede fantasie hebt, maar als je door deze scene gegrepen wordt zit je bij Sunshine absoluut geramd!

Zo `n scene illustreert perfect wat Boyle beoogt met deze film, hij wil je laten verwonderen over iets waar wij allemaal niet zomaar bij geraken. Bepaalde verhaalelementen doen misschien denken aan andere Science Fiction films, echter dankzij de timing, de oogverblindende special effects en de stemmige muziek stijgt Sunshine moeiteloos boven zijn concurrenten uit. Daarbij weet Boyle je de hele film te vermaken en is er zelfs plaats voor vraagstukken over leven en dood op een lichtfilosofische manier i.p.v. louter dramatisch te doen over een naderende dood.

Zo heb ik zelden zo `n overdonderende climax gezien als in Sunshine. Onstuimige nachtmerries van de crew, waarin ze in een noodvaart afstevenen op de zon, worden uiteindelijk bewaarheid en bezien door de ogen van Cillian Murphy. Kaneda `s sterfscene was al een symfonische samensmelting van beelden en muziek, maar de eindscene waarin Cillian Murphy strijdvaardig de zon probeert te redden om vervolgens vredig te berusten in zijn eigen lot is ook ongelofelijk mooi!

Niet in de laatste plaats door de adrenaline genererende muziek, die zich eerst probeert te verzetten tegen het onvermijdelijke dat er aan zit te komen om je vervolgens toch te doen laten verwonderen door Underworld `s To Heal in te zetten om dan toch vooral te genieten van het vuurwerk dat komen gaat! Ultiem bevredigend de pijp uit gaan.

Net zoals bij Kaneda `s sterfscene voel je het imposante machtsvertoon van de zon, die verwondering oproept bij de personages èn angst inboezemt omdat een mensenleven nou eenmaal fragiel en tijdig is. De scene waarin de zon uiteindelijk een injectie krijgt toegediend is weergaloos gaaf en spectaculair weergegeven, het is net alsof je naar duizenden supernova `s kijkt, je weet niet waar je het moet zoeken. Gelukkig maar!

John Murphy en Underworld leveren geweldig werk af door de soundtrack voor hun rekening te nemen, terwijl Boyle materiaal levert om op ontdekkingsreis te gaan. Sunshine straalt inmiddels al 2 weken als nooit tevoren in mijn Top 10 terwijl ik vooraf nooit verwacht had dat een herziening tot een Top 10 notering zou gaan leiden. Danny Boyle is een groots regisseur! 4,5* > 5*.

Superleuk!

Ik heb het vaak niet zo op Michael Cera maar hier is hij gewoon perfect op zijn plaats. In zijn kielzoog natuurlijk de geweldige politieagenten en 'nerd' Christopher Mintz-Plasse. De avonturen van dit drietal waren eigenlijk nog veel leuker dan de belevenissen elders. De vele grappige referenties naar andere films moet ik ook zeker even vermelden. Een dikke 3,5*

Het blijft bij vlagen een knotsgekke, spectaculaire film maar bij herziening konden sommige scenes mij gewoon minder bekoren dan voorheen.

SS5+ blijft een kleurrijke, van enthousiasme overlopende film die qua humor uiteenloopt van spitsvondig tot flauw. De vele creatieve elementen werkten dan ook niet meer op volle toeren. Met name de verhaallijn met de vader die in een vogel veranderde kon ik weinig. Die scene met de politieagent vormde echter het grootste fiasco in een verder nog steeds bijzonder geslaagde, tumulteuze film.

De verhaallijn tussen Asano en zijn vrouw is nog steeds het beste wat de film te bieden heeft, gevolgd door dat stel malloten met een perverseling in hun midden die ondersteund door lekker foute ' steeds weer even terugkerende ' muziek ' wat voor een lekker ritme zorgde ' allerlei avonturen beleefden. Het vele switchen tussen bepaalde scenes verliep goed, vond vooral de switch tussen de zingende familie in de auto en de toenemende spanningen in huize Asano voor een leuk contrast zorgen.

SS5+ is nog steeds een stijlvolle brok dynamiek, maar overdonderde niet zoals hij deed bij mijn 1ste viewing. Kon er wat minder om lachen wat de film uiteindelijk nekt. Top 10 positie aan diggelen. Halfje eraf. 4,5*

Spannende en beklemmende film met veel stijlvolle, kleurrijke decors en enkele langgerekte scenes die de spanning danig op weten te voeren. Op alle fronten voel je gewoon dat er iets niet pluis is, vooral de muziek vond ik echt hoogstaand bij momenten. Het verstevigde de intensiteit van het moment op een krachtige manier en werd niet ' louter ' ingezet als middel om de kijker te laten schrikken. Benieuwd naar Profondo Rosso. 4*

80 minuten weggeweest naar Shanghai, tussen de krioelende massa `s mensen, die uitzicht hebben op skylines en een vervuilde rivier die door Jan en alleman voor allerhande zaken gebruikt wordt.

Intro was geweldig, je werd echt even ondergedompeld in het bad waar de Shanghainezen in leefden, het daarop volgende liefdesverhaal deed het goed bij mij. Alles wordt lekker onbevangen in beeld gebracht. Ik zat constant te dubben van hoe zit het nou precies met de onderlinge relaties en bestaan beide mannen wel? Uiteindelijk bleek alles wonderwel op zijn plaats te vallen. 4*

Boeiende film, met indrukwekkende in zwart - wit geschoten stadsplaatjes. Burt Lancaster acteert goed als een enorme hork met een te heimelijk verlangen om zijn zusje van alles en iedereen vandaan te houden. Tony Curtis is ook goed gecast als jong, pisventje dat moet en zal doorbreken, niet gehinderd door enige vorm van ethiek in zijn hoofd.

Voeg daarbij nog wat lekkere jazz muziek, die ik prima bij deze duistere, op riooljournalistiek beluste bedoeling vond passen. De climax is ook de enige juiste in mijn ogen, waar Lancaster ondanks zijn spinnenweb aan netwerken moederziel achterblijft en de straten gezuiverd worden van Curtis. Gewoon net zo cynisch als in de lijn van de film, waar ik net niet wild genoeg van werd. 3,5*