Opinions

Alleraardigst filmpje, zonder te imponeren,

De film straalt nergens uit dat hij wat wil bewijzen, aantonen of bewerkstelligen. De film is clichèmatig tot en met, maar neemt zich gelukkig nergens serieus. Wat het niveau ten goede komt. Immers geen lange uitgestreken wijze woorden of voorgekauwde lesjes. Alles staat in dienst van de slangen. En alhoewel ze er niet even best uitzien, zijn ze stukken vermakelijker dan die uit Anaconda. Met name de scènes dat de slangen langzaam bezit namen van het vliegtuig waren leuk. Ook grappig, toen iedereen er voor het eerst mee werd geconfronteerd. Lekker veel moorden, zonder de 10 kleine negertjes gedachte erachter. Ze vielen soms gewoon met bosjes tegelijk!

Gelukkig weinig verdieping in het wel en wee van de personages. Op het wat rustige begin na, waarin we wat wetenswaardigheden te weten komen die niet van belang zijn voor zo `n soort film. Empathie voor de personages is hier ver te zoeken en dat is ook de bedoeling. 3*

Snatch verrast mij in positieve zin, aanvankelijk verwachtte ik een simpel, degelijk, standaard misdaad en onhumoristisch verhaaltje. In de lijn van LSATTSB.

Gelukkig bleken deze vooroordelen onjuist. De film begon nog wat haperend. Aan het begin van de film kwam de volgende zin voorbij: Jij hebt verstand van caravans af. Maar dat zal wel verkeerd navertaald zijn.

Brad Pitt is erg grappig als totaal onaangepaste zigeuner en ook het black trio is erg grappig. En de scène met die hond die alles opeet was leuk.

Alle personages waren boeiend en het verhaal vond ik niet zoveel op toeval berusten als zijn voorganger. De schurk uit de voorganger was een doorsnee bruut, maar de varkensliefhebber in deze film was hard en grappig tegelijk. Geweldig waren zijn opmerkingen jegens Tommy. 4*

Friesland!

Locatie is in ieder geval een duidelijke plus, niet alleen Sneek maar ook Friesland met al zijn meren komt er best goed vanaf. Heb stiekem ook wel sympathie voor dit soort Nederlandse genrewerkjes. Niet dat het goed is, maar het poogt wat anders te zijn dan alle ernstige drama`s of platte komedies in dit land. Al zou de film beter zijn geworden als ze wat meer voor mysterie/horror hadden gekozen.

Personages zijn uiterst onsympathiek dus perfect slachtvee en als je jezelf niet stoort aan de Who Dunnit? vraag die gedurende de film nadrukkelijk wordt uitgespeeld, dan heb je best een aardige film te pakken. Genoeg op deze film aan te merken, echter lichtvoetig vermaak, niets meer. 3*

Het lijkt inderdaad allemaal teveel op een gemiddelde soap aflevering. Verschrikkelijk voorspelbare personages, intriges, liefdesverhaaltjes, saai vormgegeven omgeving waarin nauwelijks sfeer valt te halen en tot op de koop toe slecht acteerwerk waarbij niemand enige chemie naar iemand uit lijkt te stralen. Je zou bijna denken dat alle acteurs die hieraan meewerkten in het echt ook zo stompzinnig waren.

En dan tot op de koop toe ook nog eens het misplaatste Heaven van Do op het einde. Enige positieve punt is dat het ondanks alle ergernissen niet stierlijk weet te vervelen. Saai is het niet, het werkt alleen veel ergernis op. Zoals het een soap aflevering vaak betaamd. 1*

Onlangs heb ik mij voorgenomen om dan toch eens op zoek te gaan naar de kroonjuwelen onder de Nederlandse cinema. Ondertussen heb ik al veel moois zien passeren en deze Soldaat van Oranje stelt wat dat betreft ook niet teleur.

Deze film vertelt het avontuurlijke relaas van een stel jeugdvrienden waarvan de wegen zich scheiden nadat de oorlog zijn intrede doet in Nederland. Amsterdam wordt fraai in beeld gebracht met al zijn grachten, bruggen en pakhuizen, al had Verhoeven Amsterdam nog beter in beeld kunnen brengen door wat meer panorama plaatjes te schieten.

Het begint allemaal losbandig studentikoos, gelukkig houdt Verhoeven zijn vinger nu wat beter van de knop van banale aangelegenheden, dan hij in Turks Fruit deed, waardoor je zowaar mee kunt leven met de vriendengroep en je voor kunt stellen hoe de oorlog hen allemaal welgevallen is.

Verhoeven is nooit de man geweest van de bittere ernst, wat hij in deze film onderstreept door voldoende humor in zijn film te stouwen. Het houdt de boel lekker vlot en geeft maar weer eens aan dat hoe zwaar de tijden ook mogen zijn, je ''het moreel'' zonder wat humor niet hoog kan houden. Het meest gelachen heb ik om die 1 april grap of de onnodige commotie op het strand.

Verder is de koningin gewoon lekker de koningin ''laten we een eindje gaan wandelen dat vind ik plezierig'', weet de film de nodige achterdocht te zaaien rondom o.a. de adviseur van de koningin waardoor het allemaal spannend blijft en weet de film zich versterkt met een zeer aanstekelijk, fijn in het gehoor liggend deuntje.

Maar als Soldaat van Oranje iets duidelijk weet te maken, dan is het wel dat oorlog alleen maar een vernietigende werking heeft op zijn omgeving. Weliswaar geen grensverleggende conclusie, maar daarom niet minder waar getuige de foto op het einde. Ik ging ook steeds meer haat voelen tegenover de landsverraders. De komische noot waar de film soms over beschikt doet de film veel goeds en maakt het uiteindelijk geleden leed er allemaal niet minder om.

Een vermakelijke en aangrijpende oorlogsfilm van Nederlandse bodem die zeker gezien en gehoord mag worden! 4*

Een tegenovergestelde ervaring als tijdens 2001: A Space Odyssey,

Ik hou ervan als films mij mee weten te slepen in hun wereld. Beelden die een tijdje aanhouden kan ik normaliter wel waarderen. Voorwaarde is wel, dat er wat boeiends op het scherm moet gebeuren. Ik wil observeren, bewonderen, meegenomen worden en genieten van passende muziek. Hier werd ik bij tijd en wijlen ontoepasselijk van de naar kerkmuziek neigende muziek. Verder leende deze film zich geenszins voor lange beelden. Het is al weer een tijdje geleden dat ik zo `n lelijke film gezien heb. Enorm sfeerverlagend. Lange gesprekken voeren in het begin de boventoon, een hoop geleuter passeert de revue. En als dat nou interessant was, maar nee. Zelfs de ontmaagdings tactieken uit American Pie zijn stukken boeiender. De man in dat ruimtestation slaat de spijker dan ook op zijn kop. Zij die niet nadenken over zulke vraagstukken zijn geprezen. Wat een hoop onzin al dat gepraat over schaamte, wetenschap, liefde etc. Een normaal logisch nadenkend mens kan alles eigenlijk al zelf constateren. Waar ik de zoektocht in Stalker naar hoop boeiend vond. Werd ik hier nogal moe van dat pretentieuze gelul. Vooral ook doordat de film visueel weinig bood en faalde om zijn vraagstukken te visualiseren.

Op enkele momenten na dan. De beelden van de zee waren mooi. Vooral omdat de camera het tafereel van een schuimende zee een tijdje registreerde. Daardoor ontstonden er patronen en dus ruimte voor verbeelding. Verder waren de auto `s die in elkaar overliepen aardig, maar nogal gedateerd. Dit is gewoon al veel beter gefilmd in Koyaanisqatsi en Bangkok Dangerous.

Verder ook nergens wat meegekregen van enige romantiek in de film. Een poging van een oude papzak die bijna constant nogal glazig en chagarijnig uit zijn ogen kijkt daargelaten. Maar de romance vloekte gewoon van alle kanten. De dromerige decors ontbraken op enkele mooie shots van de zee na, waardoor ik telkens tegen vastgeroeste personages in een lelijke omgeving zat aan te kijken. Bij het woord romance denk ik aan levendigheid, frisheid en tederheid. Maar hier werd dit allemaal teniet gedaan door een lamlendige papzak die zich louter voortbewoog in een wollen trui terwijl hij rondliep met een treurende blik zoals alleen Sint Bernard `s kunnen kijken. De lelijke alledaagse decors die bij mij nooit ook maar enige verbeelding opriepen, hielpen ook niet veel.

Tarkovsky experimenteerde wel wat met kleuren. De overgang van zwart - wit naar kleuren was soms zelfs nog best aardig. Alleen waren de kleuren vaak duf, bescheiden en alledaags voor een film die heel wat pretendeert te zijn. Verder niet uitnodigend genoeg en ook gewoon niet consequent toegepast. De zwart - wit beelden oogden ook veel te mat. En miste veel aan scherpte en contrast.

Qua taal soms ook van erbarmelijk niveau. Weet men dan niet dat het woord hersenen niet naar enkelvoud vertaald kan worden?! ( onder de categorie: mierenneuken ).

Daar waar Kubrick in 2001 meerdere zintuigen bij mij in werking wist te zetten dankzij prachtig kleurengebruik in overeenstemming met hypnotiserende muziek. Faalt deze film hopeloos in zijn missie. De film is te zeurderig van aard en boet daardoor veel in aan frisheid.

Tarkovsky weet tot nu alleen echt te overtuigen met Stalker en Ivan Detstvo. 1*

Alweer een interessante film van de gebroeders Pang.

De film ziet er vooral fijn uit door enkele visuele trucjes. De camera wisselt rustige momenten af met heftig geëdite zwart - wit, kleur en bruinachtig getinte beelden. Hetzelfde geldt voor het verhaal. Het ene moment kabbelt het verhaaltje wat voort en dan plots doet er zich een enorme geweldsuitbarsting voor. De muziek is wel bijna constant aanwezig, vaak lekkere dance muziek, maar tijdens drama momenten mooi poëtisch. Daardoor vindt de film een juiste balans tussen drama en actie. Vooral ook omdat er nergens getreurd wordt, waardoor goedkoop melo drama vermeden wordt. De broers hebben er simpelweg de tijd niet voor, doordat de film blijft verrassen. Met name de bijna eindscène in de wc was geweldig.

Fijne mix dus tussen dramatiek en actie. Minpunt was wel dat de film wel wat schril afsteekt tegen Mon Seung en Bangkok Dangerous. Vooral qua camerawerk. Dat mocht best nog wel stukken heftiger. Vooral tussen de bedrijven door. 4*

Aparte en daardoor fijne dramafilm die meerdere genres omvat zonder er daadwerkelijk sterk op eentje te leunen.

Verwacht geen sensationele moorden. De moorden zijn niet in beeld gebracht om mee te dingen naar de meest gruwelijk in beeld gebrachte filmmoord van de jaren `90. Spannend is het ook niet te noemen, het voelt eerder klinisch aan als er iemand vermoord wordt, alsof het de dagelijkse boodschappen betreft. Ze registreren vooral de geestestoestand van de moordenaar. Is moorden een hobby van hem, een instinct of is de hoofdpersoon ontoerekeningsvatbaar?

Alle logica gaat overboord en je kunt alleen maar gissen naar de betekenis van onbegrijpelijke handelingen van een onbegrijpelijke hoofdpersoon en een al net zo ontspoorde omgeving bij tijd en wijlen. Net zo als het gissen is naar de betekenis van bepaalde beelden. Beelden die vaak in duisternis gehuld zijn, of die soms snel achter elkaar gemonteerde groenigheid van de natuur uitbeelden of die je verstrikt doen raken in het achteloos naar achter wapperende haar van een meisje. Het camerawerk is vaak onstuimig. Tussen deze chaos door is er soms plaats voor een moment van overpeinzing of is het een moment waarop Jean zijn volgende snode plan bedenkt? Prachtig shot als Jean vanaf de top van een berg neerkijkt op de zwemmende meisjes, die opgaan in het glinsterende water dat almaar zwarter lijkt te worden. Krijgt hij een zwarte dwaas voor zijn ogen? Wie zal het zeggen?

De muziek hangt er niet bij maar versterkt het gevoel alsof je bij iemand onder de huid kruipt. Zo zien wij Claire op een feestje losbandig heen en weer bewegen, onder elektronische deuntjes die steeds meer vervallen in een vast patroon. Vervolgens vloeit dit nummer langzaam over in een vrolijk Frans volksnummer. Waaruit bleek dat Claire helemaal in haar eigen wereldje vertoefde. Geniaal!

Helaas sluipt er richting het einde van de film wat meer dialoog in de film. Onnodige dialoog die personages ervaringen met elkaar laat delen. De scene dat Claire minutenlang met die vrouw die haar naar huis bracht in gesprek raakte had unaniem geschrapt mogen worden. Vond dat de film de zwartgallige toon in de 1ste 75 minuten wat uit het oog verloor. getuige ook de ontsnapping van Claire die haar zus vrijliet.

Verder een film die net zo als Beau Travail heerlijk onder de huid kruipt. De film laat zich inderdaad met weinig meten. Waren er maar meer van deze films....Dikke 4*

Aardige film die soms echt hilarische scènes kent. Vooral als alle vrouwen zich een toegang verschaffen tot het slaapvertrek van Dahpne en de aankomst in Miami zijn grappig in beeld gebracht. De enige 'echte man' in het gezelschap is ook wel leuk, hij wordt totaal niet serieus genomen.

Het is me nu wel duidelijk waar de regisseur van White Chicks zijn inspiratie aan ontleende. De travestietenhumor is in het begin wel grappig maar mondde naarmate het einde vorderde te veel uit in dialogen. Bv. Tussen de verklede man met bril en Marilyn Monroe. En aangezien mijn Duits ook niet supertoll ist waardoor ik misschien enkele oneliners miste, krijgt deze film voorlopig een 3,5*

Stukken beter te behappen dan Hotel Rwanda dankzij het wegblijven van verschrikkelijke Hollywood - acteurs als Don Cheadle of Nick Nolte. Dit maakte het drama alvast een stuk authentieker.

Verder eigenlijk niet veel nieuws onder de zon in vergelijking met Hotel Rwanda. Deze film volgt zo `n beetje dezelfde lijn als bovengenoemde film. Toch had de slachtpartij op die meisjesschool een grotere impact hier. Net zoals ik er net wat meer shots tussen vond zitten die op een mooie manier de wanhoop van die mensen daar vastlegde, zoals bij dat halflege zwembadshot. Een voldoende is meer dan genoeg voor deze film. Op muzikaal en filmisch gebied wordt er zelden gepoogd om een baanbrekende film te maken. Verder vind ik het jammerlijk dat er voor beide Rwanda - films zowat dezelfde invalshoek gekozen is en men alleen lijkt te gokken op ' de Westerse mensen die vol medelijden deze film omarmen '. 3*

Heerlijke film, die je helemaal laat meeleven met het hoofdpersonage in de film en zijn loodzware last. De manier waarop het uiteindelijk gebracht wordt gaat gepaard met veel humor en veel goede muziek. En natuurlijk het prachtige veelzeggende shot als Toby in het water springt. Diegene die Anke speelt ziet er trouwens ook prachtig uit.......Een ontroerende film met de nodige humor dus. 4,5*

De film begint als een misdaadfilm maar transformeerd al snel in een soort van feel good film. Dat klinkt misschien raar, maar ik vond de creativiteit die Kitano uit de kast trok fabuleus. In combintie met lekkere muziek wordt het misdaadverhaaltje subtiel gewisseld voor een lange sfeerschetsachtige aflevering van gangsters on the beach. Het lijkt alsof de normaal zo harde jongens aan hun 2de jeugd bezig zijn met het beoefenen van strandspelletjes. De beleving van allen vond ik het prettigste. Wat kan de wereld toch zo doodeenvoudig mooi zijn. De kameraadschap tussen allen spatte van het scherm af.

Sonatine is geen film die uitblinkt in actie, maar het moet hebben van prachtige muziek, veel creatieve ideeën en een hechte voelbare band tussen de hoofdpersonages die allemaal volkomen opgaan in hun spel.

Maar het krachtigste wapen van deze film is voor mij de droge humor. Neem nou een Kitano, typisch een type dat geen blad voor de mond neemt en gespaard is van elke empathische omgangsvorm, waardoor hij vaak bot overkomt. Geweldige scène als de vrouw vraagt of ze bij de clan mag blijven en Kitano reageert met: hou je kop, trut! . Daarnaast heb ik meerdere malen moeten lachen om zijn driftbuien en om zijn valstrikken. Deze man alleen al maakt dat ik nauwelijks begrijp waarom sommige mensen deze film saai vinden. Zijn non - verbale voorkomen maakt op mij al zoveel indruk.

Naast Kitano zitten er natuurlijk nog veel meer leuke personages in deze film. O.a. de jongen die telkens een grote mond heeft over zijn beruchte verleden en als punt bij paaltje komt dan kan hij nog geen eens perk aan paal stellen . Erg grappig hoe zijn gedrag dus veranderd. Samen met Kikujiro een van de komischste Kitano `s, al heb ik Getting Any? nog te gaan. 4,5*

Blijft apart hoelang er bij sommige films geen posts meer geplaatst zijn.

Mindere Kitano,

Vooral omwille van de muziek en de weinige droge humor in deze film. Al vond ik de harde scenes soms wel lekker gruwelijk en ook soms tegen het komische aan. Die vrouw die plots werd neergeschoten. Wel is al duidelijk te zien dat Kitano zijn scenes graag lang uiteenzet, meestal gaat dat gepaard met succes in zijn films. Hier vond ik de achtervolging door de stad wel geslaagd. Vooral ook de gebeurtenissen eraan vooraf. Die aanvankelijke nonchalanche van: we gaan een routineklusje doen, de vertraging tijdens het gevecht met de man die eerst met de kinderen aan het spelen was. Geen muziek tijdens het gevecht om te eindigen met een honkbalknuppel op het hoofd, wat we dan wel weer te horen krijgen alszijnde een doffe dreun. Verder ook al aanwezig zijn de typische gewelds uitbarstingen, die een groot deel van Kitano `s films omvatten.

Vreemd genoeg bekroop mij in de beginminuten een Death Wish gevoel. Immers wat rakende thematieken op dat moment: een huis gelegen aan een straat, die werd bezocht door Kitano met in zijn hoofd natuurlijk wat wraakgedachten.

Vermakelijke film, die echter geen enkele emotionele impact of indruk op visueel gebied op mij achterlaat. De heftige geweldscenes soms vergoedden veel. Ik verkeerde echt in dubio op het einde, zal hij het nou doen of niet? En ja hoor, hij schoot zijn zus dood. Kitano als een onsympathieke en nietsontziende politieagent die met niemand mededogen kent en zich niet laat beteugelen door zijn politiebazen, maar lekker eigenaardig te werk gaat. Als debuutfilm zeker interessant. Kleine 3,5*

Ook ik dacht vooraf dat Ki - Duk zich wel eens kon blesseren aan steeds maar weer dat min of meer hetzelfde uitgangspunt.

Mijn sceptische blik maakte gelukkig gauw plaats voor verwondering over wat ik op het scherm zag gebeuren. De manier waarop Yeon het behang van de gevangenis liet omtoveren van grauw tot de 4 verschillende seizoenen was een krachtige vorm om Jin te ondersteunen in het ondergaan van zijn onontkomenlijke lot. Wat ik mooi vond was dat beiden een positieve impuls overhielden aan de bezoeken. De drijfveer van Yeon was nog geen eens dat ze het allemaal zo zielig vond voor Jin, maar dat ze hoopte op een nieuwe impuls in haar leven. Voor haar man 'die vreemd ging ' kon ze niet meer leven.

Prachtig om te zien hoe Jin zich vastklampt aan het enige lichtpunt in zijn leven. Ondanks wat hij allemaal wel niet op zijn kempstok zal hebben gehad, krijg je een best wel menselijke kant achter Jin te zien, zo iemand die ook behoefte heeft aan affectiviteit. Het lukt Ki - Duk om een sterotype misdadiger ' waar je een hekel aan hebt ' te omzeilen. De romance werkt wonderwel tussen de muren, die je op visueel vlak in een gebied ver weg van de gevangenis laten vertoeven. Nu, zou je nog op kunnen voeren dat het Jin alleen maar om de sex te doen is, maar daarmee zou je de fantasievol vormgegeven muren ernstig tekort mee doen. De pretoogjes van Jin bij het aanschouwen van al die kleurenpracht en de voldoening die het Yeon bezorgde.....

De muziek, of juist het ontbreken van achtergrondmuziek maken deze film helemaal af. De keren dat er wel muziek wordt gebruikt dankzij zang of achtergrondmuziek fleuren de boel extra op of figureren als een krachtig element om het drama gedeelte subtiel te ondersteunen.

Het enige wat ik wel wat dom vond was dat Jin de foto die hij meekreeg ook bij de 3de keer nog aan de muur hing, terwijl hij telkens werd ontvreemd. Stop hem dan in je boxershort, denk ik dan! Ook al was die uiteindelijke wandtekening van zijn medegevangenen een schot in de roos. Ki - Duk wint zijn aanzien terug! Dikke 4*

Sterke film,

Zoals het een Duitse film betaamt vooral oerdegelijk. Jongeren die hun lot moedwillig dragen zonder overvallen te worden door een hoop oversentimentele nonsens. Zo `n moment waarop broer en zus hun ouders nog een laatste keer mogen zien staat in het teken van het genieten van elkaar i.p.v. frustraties te uiten over het onrechtvaardige systeem. Dat ze het niet eens zijn met de gang van zaken valt immers wel van hun gezicht af te lezen. Mooie gedachte ook dat de vrienden uiteindelijk nog even samenkomen en tevreden constateren dat zij toch maar mooi wat bewerkstelligd hebben. Hoe wreed hun uiteindelijke lot ook mogen zijn.

Sterke cteerprestaties van vooral Julia Jentsch die mij helemaal meesleepte in deze film. Prachtig hoe zij aanknopingspunten bleef zoeken en door bleef vechten voor gerechtvaardigheid. Ondertussen kreeg ook zij het steeds moeilijker, een shot van de buitenlucht gaf haar dan weer de moed om verder te gaan. Mooi gevisualiseerd. Verder wat karig qua cinematografie. De muziek was verder ook allesbehalve subtiel. Een film die veel te danken heeft aan zijn sterke, meeslepende verhaal. Of ik de film nog eens wil zien valt te betwijfelen. Vandaar een dikke 3,5*

Slechts 5 stemmen hier?

Deze film verdient een veel groter publiek.

Eindelijk eens een roadmovie waarbij er ook daadwerkelijk veel scènes zich afspelen in de auto, op de weg. De hele film is een aaneenschakeling van de worsteling van een verlegen puber en een charismatische praatjesmaker. Deze combinatie leidt tot vele hilarische situaties onderweg. De film heeft een onnoemelijk hoog tempo.

Toch is er een serieuze onderlaag in deze film aanwezig. Kun je jezelf veranderen en voel je jezelf daar dan beter onder of moet je gewoon accepteren wie je bent? En welke levensstijl is nou de juiste? Aan beide levensstijlen zitten voordelen en nadelen. Gedurende deze film worden deze steeds duidelijker onderstreept aan de hand van contexten die zich onderweg voordoen. Humor neemt een essentiële plaats in deze film in, het weet onderhuids toch drama op te roepen.

Maar het is vooral genieten geblazen tijdens deze film, bereid je voor op een charmeur die iedereen weet in te pakken, waardoor er soms ongemakkelijke situaties ontstaan of juist hele losse situaties in kringen waar je het niet van verwacht. Muziek is alom aanwezig en er wordt ook volop gedanst. Geen neo - realisme in deze film, maar met al dat gepraat wel heerlijk Italiaans en sfeervol.

Het einde, daar moet je zelf over oordelen. bij mij, kwam het echter aan als een donderslag bij heldere hemel . Dit had ik nooit verwacht. de film krijgt nog een filosofische lading mee. Zo `n wilde levensstijl is niet alleen maar leuk. Maar ironisch genoeg heeft de jongen wel de 2 mooiste dagen van zijn leven achter de rug. In ieder geval, een beetje pendelen tussen de 2 uiteenlopende levensstijlen in lijkt mij het beste! Een dikverdiende 4* Kom op Italië - liefhebbers, jullie zijn aan zet.

Net zoals een paar andere Tsukamoto beklijft het allemaal net wat te weinig,

Gemini zag er wel aardig uit en kende een sterk begin waarin ik zelfs nog een keer verschoot. Nadat Yukio in de put werd gegooid was de lol er alleen snel vanaf. Vooral omdat de spanning in het middenstuk compleet wegebde en zich liet overbluffen door een wat gewoner deel waarin de verhoudingen tussen de directe betrokkenen centraal kwamen te staan. Dit sleepte zich gewoon net wat te lang voort. Tussendoor wel enkele fraaie beelden zoals bij de rivier. De treiternijen bij de put waren minder geslaagd qua opzet en nog slechter qua uitvoering. Alhoewel het wel weer wat moois bood zo af en toe. Met name die regendruppels die zich een weg naar beneden sijpelden stonden als een huis.

Positief was wel hoe Tsukamoto hier slaagt om een alledaags verhaaltje op een sublieme manier vorm te geven. Dan doel ik in dit geval vooral op de aankleding van de acteurs en actrices. Qua muziek oogde het ook bovengemiddeld. Alleen jammer dat het typische thrillersfeertje van op het begin, zich te snel ( na 20 min. ) in een bepaalde richting begeeft ( weg verrassing/spanning ) en zo andere mogelijkheden en theorieën te snel uitsluit. Iets wat bij sommige Tsukamoto `s de intensiteit alleen maar vergroot. Hier duidelijk niet. 3,5*

Heerlijke ongein,

De originele scheldpartijen en het overboord zetten van pragmatieke regeltjes ten aanzien van de scheldpartijen leiden tot een lekker grof, satirisch spektakel waarbij er enkele celibrities en de Amerikaanse politiek onder de loep worden genomen. Geweldig als de Canadese minister zich excuseert voor Bryan Adams . Ook leuk als Brooke Shields met een vreselijke onthulling komt, tijdens een talkshow en deze erg misplaatst blijkt te zijn.

De vele liedjes waren erg leuk, hoe banaal ze soms ook waren. Ik kreeg de neiging om mee te zingen. De personages zijn ook top, vooral de gevoelige duivel en Saddam Hoessein die telkens op sex uit is staan garant voor enkele grappige conversaties.

Sereniteit is ver te zoeken bij deze film, gelukkig maar. 4*

Naar aanleiding van het openingsfilmpje op Youtube was ik toch wel benieuwd geraakt naar deze film.

Het 1ste verhaal begon gelijk zeer sfeervol. Weinig dialoog, veel muziek en een loslopende camera die gewoon het dagelijkse leven van wat Cubanen vastlegt. Een wirwar aan mensen wordt door de camera gevolgd. Opvallende lange scènes waarin de camera ervoor zorgt dat je telkens weer op een andere plaats terechtkomt zonder op zwart te gaan. Verwacht niet te veel van het verhaal, dat stelt hier vrij weinig voor. Hele fijne impressie. Minpuntje was de wat bombastische muziek die plots aansloot op relatief rustige scènes. Pracht scène als 2 mannen tegenover elkaar staan en beiden bepaalde emoties hebben. Vaak zie je dan dat je van beide gezichten een close up krijgt, maar hier draait de camera minimaal zodat je beide emoties kunt waarnemen. De kleine, subtiele beweging zorgt ervoor dat een van de 2 wat centraler staat.

Het 2de verhaal vond ik het boeiendste gedeelte van de film. Weinig dialoog en zeer sfeervolle beelden van suikerriet en het kappen van suikerriet. Dit tafereel wordt vanuit verschillende zij aanzichten aanschouwd. Shots waarin de camera aan de grond bevestigd lijkt te zitten en naar boven tuurt in het gelaat van een boom die steeds dunner wordt ten overstaan van een zonnige ambiance, waarin de lucht door donkere en lichte tinten wordt gevormd. Worden afgewisseld met scènes waarin jij degene bent die het suikerriet ommaait in een hoog tempo. Prachtig hoe de emoties niet worden verwoord maar gevisualiseerd dankzij magistraal camerawerk. Prachtige kleurencontrasten, dankzij felwit riet in combinatie met donkerbruine lucht.

Het 3de verhaal was iets minder dan de 1ste 2 verhalen. Het camerawerk was wel weer erg dromerig soms. Hij circelt tussen het hekwerk door en zweeft als een vogel vanuit een balkon recht vooruit door een nauw straatje tussen mensenmassa `s door. De scène waarin een aantal Amerikanen zich ver verheven voelt boven andere volken was wat misplaatst. De studenten protesten waren aardig om te zien. Vooral het einde was wel indrukwekkend.

Het laatste verhaaltje gaat vooral over oorlog. Je krijgt te zien wat de burgers er toe drijft om de wapens op te pakken en te vechten. Aardig verhaal, redelijk camerawerk. Toch het minste filmpje voor mij. Vooral doordat er net zoals in het 3de filmpje wat meer dialoog in voorkwam. De dialogen deden namelijk soms wat chaotisch aan, een beetje op zijn Italiaans zeg maar. Vooral als men in herhaling viel en eenzelfde woord bleef roepen. Ze kwamen op mij nooit echt over als zijnde van essentieel belang voor de film.

Alle verhalen worden kort van commentaar voorzien. Het blijft lekker luchtig en handelt over de gemoedstoestand en de motieven van de Cubanen. Toch wel een mooie quote:

Sometimes I Think it `s Not the Sea that `s Moving but it `s the People `s Tears.

Een prachtfilm vol met levenslustige Cubanen en heerlijke muziek. De muziek soms wat te dik aangezet, maar die tegenstellingen hadden dan ook wel wat. Het leven daar bleek er immers ook een vol met tegenstellingen. Mensen ga deze film zien! Op zijn minst een unieke ervaring. 4,5*

De taalverschillen brengen een hoop (leuke) problemen en misverstanden met zich mee, in een film die wel duidelijk te lang aan blijft slepen. Op de acteerprestaties viel niet veel af te dingen, alhoewel ik de te uitleggerige voice over van de dochter van Paz Vega storend vond, mede dankzij die typische 'Jip & Janneke taal' stem opdat kleine kinderen het ook allemaal zouden snappen. Ik moet eerlijk bekennen dat ik de film het eerste uur goed volgde, maar dat mijn aandacht tijdens de 2de tijdspanne verlegd werd naar iemand die naast mij op de bank zat. Een 3* lijkt mij voorlopig voldoende.

Verontrustend!

Af en toe zie je gelukkig nog films die flink nazinderen. Dit is er zo een, de film laat maar moeilijk in zijn kaarten kijken en kent een gruwelijk einde passend bij het gekke, ongemakkelijke plotverloop. Nergens wordt ook gerept over motieven, allemaal duidelijke meerwaarden. De wereld is soms gewoon een gekke plek.

Jammer dat vele mensen hier dan vallen over alle ongeloofwaardigheden. Ja, de hoofdpersonen maken aparte keuzes, maar daar lijken de makers zich duidelijk bewust van. Waarom zou je dat de film dan aanrekenen?! 4*

In het begin moest ik nogal in de film komen. Het is allemaal bizar en soms best grappig al die absurditeit, maar daar staat tegenover dat ik de film nogal leeg aan vond voelen. Het is gewoon een doorlopende collage van een aantal freaks. Ik vond de film er trouwens nogal lelijk en vrij matig gefilmd uitzien. De camera schokte de hele tijd maar wat heen en weer en niet uit luxe. Een kleine 3*

Prachtige film die mij echt zeldzaam geschokt en bevend achterliet bij aanschouwing van het einde ( Ja, ik had nog nooit het boek gelezen of er uberhaubt van gehoord ).

Naast dat de beklemmende, mij naar adem doen snakkende opening enorm spannend was, was het ook mooi hoe Saskia enkele details weggaf van een nachtmerrie die de nacht ervoor aan haar deur geklopt had. De relatie tussen Rex en Saskia werd na die hevige ruzie, lieflijk en teder uitgebeeld. Een jong stelletje dat hun weg naar hun vakantiebestemming flikflooiend volbracht.

Na de verdwijning van Saskia vond die perspectiefwijziging plaats, in het begin ervaarde ik even wat onvrede over deze beslissing omdat ik nu zeker wist dat die creep die we eerder al even voorbij zagen flitsen er nu toch wat mee van doen moest hebben?! Ik dacht; weg spanning of zoektocht naar een aanknopingspunt in de gehele zaak. Maar gaandeweg raakte ik geboeid door de perfectionistische aard van Raymond. Het verwerkingsproces van Rex werd ook goed in beeld gebracht, kan goed begrijpen dat aannames blijven knagen in tegenstelling tot zekerheden. Het uiteindelijke psychologische steekspel tussen Rex en Raymond was ook van hoog niveau. De spanning was om te snijden.

Het motief van de dader was best wel geniaal te noemen: ''alles waarbij hij dacht: ik moet het niet doen of in mijn hoofd halen, doe ik toch, om het lot te tarten'' Ondanks dit, bleef ik tevergeefs hopen op een hereniging tussen Rex en Saskia. Niet alleen Rex, maar ook ik werd ingepakt door die gladde praatjesmaker, die pretendeerde het beste voor te hebben met Rex, door hem de kans te bieden om een einde te maken aan die gekmakende onzekerheid. Zijn nieuwsgierigheid, draaide uit op een triomf voor Raymond die nu van niemand meer wat te duchtten had.

Overigens zeker een film die gedurende de film listig met tips strooide zonder dat ik er erg in leek te hebben. Zo, leek dat gezellig even een keel opzetten met de hele familie eerst op een leuk spelletje, totdat Raymond informeerde of zijn buurman hem gehoord had. Waaruit je eigenlijk wel wat af kon leidden.

Spoorloos is zeker geen absoluut meesterwerk. Genoeg redenen om de film door de lucht te bonjouren. Sommige scenes hadden wat meer geperfectioneerd kunnen worden. Zo zie ik dat er weinig tijd is besteedt aan het draaien van de scene die van Raymond een held maakt. Niet dat het mij zoveel deerde, maar kom hé in een film die notabene draait over de perfecte misdaad. Verder soms wat te luid aangezette muziek, vooral nadat Rex besefte dat Saskia was verdwenen. Verder vaak best aangenaam.

Ondanks enkele kleine minpunten een zeer krachtige film die gewoon doet wat hij moet doen: nagelbijtend spannend zijn met een glorieus einde. Brrrrrrrrrrrriljant! 4,5*

Ik lach mij weer rot om de reacties van mensen die het camerawerk weer te vlug vonden gaan. Zoiets wordt weer afgedaan als irritant camerawerk. Laat nou juist dat, in combinatie met een wat vreemde, nadrukkelijk aanwezige maar smaakvolle soundtrack, de kracht zijn van een toch niet zo bijster origineel of beklemmend spionageverhaal. Gedurende de film wel een lekker ritme en het blijft allemaal lekker vermakelijk om naar te kijken. Alleen had Scott er net zoals bij Enemy of the State best wat meer actie tegenaan mogen gooien. 3,5*

De verhaallijn tussen 2 verdwaalde zielen binnen een inrichting pakte mij onvoldoende. Het begon allemaal lekker fleurig, maar veel memorabele momenten zitten er niet in deze film, die hardnekkig faalt in het creëeren van een feel - good sfeer. Gelukkig valt er tussen de bedrijven door wel wat te beleven, dankzij een knotsgekke shoot - out, een vliegscene, de oma met haar touw die weggekatapulteerd werd en een lieve scene in de eetzaal waar het mannelijke hoofdpersonage zijn vriendin aan het eten probeert te krijgen terwijl alle andere bewoners hem imiteren.

De muziek is gaaf en zorgt ervoor dat deze film zich niet tot 2 x toe, met de staart tussen de benen weg hoeft te banen. De film valt tussen wal en schip in, waardoor het allemaal niet absurd, dramatisch en niet grappig genoeg is, voorbeeld hiervan is de oma, waar je tot vervelens toe over blijft aanhoren dat ze voedsel eet dat stinkt. 3*

Stalker blijft een knappe film omdat hij op zowel cognitief als op esthetisch niveau weet te vermaken. De industriële setting rondom de poort die leidt naar de zone is briljant in beeld gebracht. De sepia kleuren waren bijzonder smaakvol opgediend, je kon de roestige cafe sfeer gewoon ruiken. Het enige wat ik op deze film aan te merken heb, is dat de film zich wat voorbij loopt als men nabij de zone is en men oeverloos loopt te leuteren, zonder de kijker van dromerige beelden te voorzien, waardoor het de contouren aan gaat nemen van een hoorcollege.

Stalker is voor mij een magische film waar ik graag wegzink in het niets om alles eens goed in mij op te nemen en puur te genieten van: de lorrie scene, het lichtspel dat een goederentrein teweeg brengt, het onderzoeken van een verontreinigde bodem van een rivier, waar we de toppen van bomen ontwaren in het glas op de bodem, een wolf die zich in een rivier ophoudt, de muziek, de verkwikkende stortregens, de rusteloze wind.......Als ik het woord Stalker hoor, dan begin ik te reminisceren en dringt er zich ogenblikkelijk een volledige collage van beelden aan mij op. Deze film blijft bij herziening imponeren. 4,5*

Had er ook wel wat meer van verwacht.

Keek de film samen met een vriendin, waarop zij plots opmerkte dat Moretti meer een pastoor leek, dan op een vader voor zijn kind. De lichaamstaal van hem als hij zijn hand op diens schouder legde en de wat zweverige manier van praten en bewegen, tegen het nonchalant acterende aan waren hier voorbeelden van.

Kreeg daardoor nauwelijks een band met de pastoor of een van de andere personages. De sessies waren verder ook vooral een teveel van herhalende aard. Als men eenmaal de draad weer op probeert te pakken blijkt dat alles gelukkig toch wel wat meer om het lijf heeft dan een simpele film. De humor was al aanwezig in het begin, in de vorm van gemoedelijkheid of als je het in een negatief daglicht wil plaatsen: het manipuleerde de impact van latere gebeurtenissen doordat je het gezin eerst samen in de auto zag zingen. Iets wat de film tesamen met de aardige muziek voor mij wel boeiend hield. De humor in de vorm van, aan het einde weer met elkaar kunnen lachen oogde aardig. Na het wat standaard begin, ontvouwt zich een fraaie karakterschets waarin het thema rouwverwerking fijn wordt uitgewerkt. De manieren waarop afleiding wordt gezocht ogen natuurlijk.

Alleen is de film in zijn totaliteit te herhalend van karakter, waarbij je jezelf afvraagt of men niet beter op wat andere aspecten had ingezoomd. Daarnaast was het acteerwerk van Moretti ondermaats. Laat hem maar gauw pastoor worden.

Vreemd trouwens dat sommige mensen hier die manier van acteren typerend voor Italianen vinden. Het temperament wordt vast afgewisseld met een relaxte houding, alleen de passiviteit van Moretti hier, straalde desinteresse uit voor alles en iedereen. Daarnaast vond het maar een irritant, prekerig mannetje die zich boven alles en iedereen verheven voelde. Krappe 3,5*

" De kracht zal altijd met je zijn "

Ik lees veel opmerkingen hier dat sommige films er zonder deze film nooit geweest zouden zijn. Blijkbaar gelijk een aanleiding voor menigeen om met sterren te gaan smijten. Anders kan ik deze belachelijke score bij deze film niet verklaren.

Allereerst, wat een afschuwelijke, bordkartonnen personages zeg. Princess Leia loopt er bij als een 1ste class sloddervos met haar nietszeggende kleding die haar verschijning verre van imponerend maakt. Ze lijkt verder ook nog te dom om uit haar ogen te kunnen kijken maar spoort haar manschappen niettegestaande onverminderd aan. Ford `s personage is er een die eerst hebzuchtig overkomt en vervolgens filantropische neigingen krijgt en Luke Skywalter moet figuur staan voor de ' gewone jongen ' die op avontuur gaat en zijn grenzen steeds meer dient te verleggen. Lucas tracht mede dankzij de inbreng van zijn personages en een of ander harig beest die af en toe ook nog eens vervaarlijk gromt zijn manschappen neer te zetten als helden, die vanuit een underdog positie vechten tegen een hogere, onrechtvaardige macht.

Lucas richt zich veel te veel op een compleet hersenloos verhaal waarin hij vergeet om de wereld waarin het verhaal zich afspeelt zichtbaar te maken aan de kijker. Omringende planeten blijven suggestief, maar kunnen amper een beroep op verbeeldingskracht doen aangezien alles er in deze film nogal kleurloos en kunstmatig uitziet. Of het nou het harige beest of de inhoud van de vestiging van de Keizerlijke troepen betrof.

Slechts de gevechten waren af en toe het aanzien waard. De lichtgevende zwaarden waren een van de weinige geslaagde acties in deze film. Tesamen met de muziek overigens, die mij al eerder ter oren was gekomen. Een film die zijn naam van fantasiefilm geen eer aan doet. De robots waren nog wel leuk vormgegeven maar de rest van de inboedel is nog geen eens besteedt aan de rommelmarkt. De dialogen in deze film waren lachwekkend slecht. Vooral bovenstaande aanmoediging, waarna de hoofdpersoon zich gesterkt wist van steun van zijn front.

Een veel te brave en lelijk vormgegeven film met een verhaalstructuur die geen verbeelding oproept en zich louter focust op een nodeloos verhaal en dus niet verder komt dan de strijd tussen goed en kwaad i.p.v. tussen mens en computer. Ben benieuwd wat de 2 vervolgen gaan brengen. Maar aangezien ik The Empire Strikes Back eens gezien heb en ook al weinig vond hebben, vrees ik voor een van de grootste fiasco `s uit de filmgeschiedenis. Een film die zich allang mag schikken bij de films: uit grootmoederstijdperk. Toch krachtig van mijzelf dat ik dit first class wanproduct heb afgekeken. Krappe 1,5*

Als ik de sterrenaantallen van de 3 oude Star Wars delen bij elkaar optel dan kom ik nipt boven de 3,75* die deze film op dit moment scoort.......

Ik zag Ewan McGregor onlangs nog in The Man Who Stare at Goats zijn Star Wars optredens belachelijk maken. De man heeft in ieder geval zelfkennis. Hoe heeft hij zich ooit voor dit soort prul kunnen lenen? Hij heeft hier nota bene een baard en loopt alleen maar serieuze onzin uit te kramen? Als straatschoffie of hopeloze romanticus komt hij duidelijk beter tot zijn recht, al is het denk ik bij niemand gerechtvaardigd om zo `n hoop serieuze onzin te verkondigen. Natalie Portman is trouwens nog een categorie erger, wat een vreselijk, aanhankelijk, huilerig wicht zet zij hier neer zeg.

Een grote verbetering ten opzichte van de eerste, zwaar gedateerde Star Wars trilogie is wel dat de special effects soms ongekend mooi zijn. Als we een melige conversatie aan het volgen zijn, dan kunnen we altijd even uit het raam kijken en ons vergapen aan een kleurrijke planeet, langsrazend verkeer en de skyline van de desbetreffende stad. George Lucas heeft qua atmosfeer op een planeet, goed gekeken naar Luc Besson `s 'The Fifth Element'. Daar waar een planeet niet vooral zwart, donker of dor was, zoals in vooral Star Wars: A New Hope & Star Wars: The Empire Strikes Back het geval was.

Star Wars, blijft helaas nog steeds Star Wars met irritante en melige levenswijsheden, maar doet een duit in het zakkie door qua special effects en actiescenes best modern voor de dag te komen. De een op een zwaargevechten zuigen ( onveranderd ) nog steeds en ik geef ook geen krimp als ik een oudgediende uit de Star Wars reeks tegenkom. Bleh.....Een 2,5*

Beter dan zijn voorganger. Vooral die groene, naar een gremlin neigende creatuur had wel wat. Het gevecht in het donker tussen Darth Vader en Luke Skywalter met hun roze en blauwe straaltjes licht zag er visueel oke uit. Verder bleef het weer behelpen. Dezelfde knullige personages waren weer present met als grootste irritatiefactor wederom dat harige beest, het universum werd nogal kleurloos weergeven en dan die moraalllesjes...Dat het er gewoon te dik bovenop lag dat het weer goed zou komen, ala. Maar ga dan niet aan zogenaamde en tevens onsubtiele karakterontwikkeling in dit soort ' avonturenfilms ' doen waarbij de personages iets wat zij pas geleerd hebben daadwerkelijk gelijk succesvol in de praktijk toepassen. Deze halen de angel uit het avontuur. De muziek was bij vlagen nog wel om aan te horen, net zoals enkele droge opmerkingen van die gouden robot. 2*