Opinions

Een fijne film!

Ik sluit mij aan bij alle lovende commentaren aangaande Paul Giamatti, die hier op verbluffende wijze een interessante crimineel/persoonlijkheid weet te belichamen. De film verstrijkt vlot en heeft genoeg grappige momenten te bieden. Het is nog geen Crank in het kwadraat ( alhoewel de sexscene is onwijs onzinnig en toch functioneel ), maar sommige scenes timmeren goed aan de weg. De scene met de baby op dat draaiding zal mij in ieder geval bijblijven. 3,5*

Geen moderne actiefilm,

Daarvoor wordt er teveel gefocust op een plot dat sowieso al niet origineel is. De film begint nog wel redelijk maar al snel blijkt dat eerdere scènes weer vaak moet worden opgehaald. Zit ik te wachten op de nasleep van een eerder gebeurd drama? Nee, hier totaal niet. Verder hangt de film van veel toevalligheden aan elkaar. Oh, haar ken ik nog, dus...Verhaaltechnisch niet ongeloofwaardig en op zich ook aardig met andere contexten uit de film tot een verweven, maar zit ik wel op zoveel clichè verhaal te wachten? Besteed dan liever wat aandacht aan de uitwerking van de film. De editing was voor een actiefilm extreem saai en het camerawerk oogde ook niet echt bijzonder.

Verder ook een gebrek aan spanning in deze film. Men probeert wel een sfeer van achterdocht te scheppen maar slaagt daar nauwelijks in. Het onheil zie je soms al letterlijk van verre aankomen. Na een mat 1ste uur komt de film uiteindelijk toch wel tot ontlading. Alhoewel het misschien meer de impasse van actieloos geneuzel verbrak. Want vooral veel explosies en vuurgevechten dienen zich aan. Vooral ook nooit zenuwslopend omdat men teveel van locatie wisselt. Dan begeeft de hoofdpersoon zich plots in Tennesee, dan weer in Kentucky. Je zit er als kijker nooit bovenop maar moet je behelpen met tijdsprongen.

In zijn genre een absolute sof. Ik heb alles wel eens gezien en veel beter, waarbij men wel wat meer aandacht aan sferische elementen besteedde. Dit voelde echt aan als een Amerikaanse standaardfilm. Alles moet verklaard worden. Niet dat ik mij verveeld heb, maar uitstijgen boven de grauwe middenmoot doet deze film niet. Vooral een film waarbij de personages telkens de kans krijgen om op adem te komen. Veel te veel onnodige pauzes tussendoor.

Acteerwerk in actiefilms irriteert mij niet gauw. Maar wat vond ik Danny Glover anoniem overkomen zeg. Funest voor een anti - held. Een absolute wanprestatie eigenlijk. 2,5*

Veel mensen maken hier een vergelijking tussen Short Cuts en Magnolia. En nou klopt het wel dat beide films naast hun speelduur nog meer overeenkomsten hebben. Echter een vergelijking met Crash ligt hier ook snel voor de hand. Beide films pretenderen dat mensen nooit zomaar humeurig of tegendraads zijn. Er schuilt altijd wel een reden achter, iedereen is op zoek naar wat menselijkheid.

Het leukste van Short Cuts vond ik toch wel de inkijk die we krijgen in het wel en wee van de personages. Pas onthulde affaires steken de kop op net als er elk moment bezoek kan komen, een vrouw is zich bewust van de ontrouw van haar man maar haalt er haar voordeel uit, 3 mannen kuren zich nog even uit voordat ze in ' the middle of nowhere ' verzeild raken en een echtpaar wordt op meerdere fronten lastig gevallen door een speling van het lot. Op een bijzondere manier ontvouwen de verhalen zich, vrijwel allen gaan gepaard met de nodige humor. Uiteindelijk vallen alle puzzelstukjes ineen en blijken alle verhaallijnen elkaar te kruisen. Alsof je in slechts 3 uur een duik hebt genomen in het leven van een hele straat vol mensen. Er gebeurt dan ook meer dan genoeg.

Ik waande mij helemaal in de wereld van deze mensen, maar leefde uiteindelijk niet altijd met ze mee. Zo vond ik die zangeres een hypocriet ding omdat ze haar dochter niet te hulp schoot terwijl zij er wel om verlegen zat. Maar vanaf de zijlijn is dit natuurlijk makkelijk oordelen. De ex - vriend van Mc Dormand vond ik eigenlijk de enige lichte irritatie - factor omdat zijn rol vrij eenzijdig was maar hij toch frequent hetzelfde gedrag tentoon bleef spreidden. Verder eigenlijk alleen maar boeiende personages met als favoriet de serveerster van het restaurant die zich vaak loyaal opstelde naar haar vriend ( al dan niet uit eigenbelang ) en zich op een aandoenlijke manier door het leven sloeg. Verder goede rollen van Leigh & Mc Dormand. Jack Lemmon liep er wat verloren bij.

Uiteindelijk werkt de film ook nog eens toe naar een onvoorspelbare climax waar de 2 enige, redelijk normale mensen zich plots laten gaan. Leuk om dit allemaal samen te laten vallen aan de hand van een metafoor. Eentje die later samen met Besson `s Le Dernier Combat ongetwijfeld als inspiratie heeft gediend voor Anderson `s Magnolia. Short Cuts is geen film die ik snel weer zal herzien, maar ik heb mij hier goed mee vermaakt. Leuk concept en prima uitgewerkt, al had er vooral op muzikaal gebied meer ingezeten. 4*

Routineuze komedie, op zich wel redelijk vermakelijk maar nergens echt in een deuk gelegen of de neiging gehad om hem snel weer te herzien. Robert Deniro lijkt aan zijn 2de leven te zijn begonnen, en het spelen in komedies gaat hem goed af. Maar hij heeft al lang geen topfilms meer gemaakt zeg. 2,5*

Een John Woo kloon!

Ik hou van symboliek en van filmreferenties in een film. Alleen wat hadden de duiven telkens in deze film te zoeken? Als sfeerimpressie vond ik het nogal loos dus ik heb vooralsnog geen idee.

Verder vond ik deze film eigenlijk ook een grove misrekening. De film begint nog best goed met wat leuke grappen in het begin, een prima editing en Tyle die voor zijn eerste grote klus in een restaurant gestationeerd wordt. Hark Tsui verzuimt echter om zijn actiefilm boeiend te laten blijven en verliest zich net zoals Woo in veel wapengekletter op veelal dezelfde locaties. Nogal eenzijdige actie allemaal: zonder spectaculaire achtervolgingen, free running en een hoop autogeweld.

De film blijft wel de hele tijd boeien maar heeft grote problemen om echt te overtuigen als actiefilm. De buitenlandse gangsters doen de film ook absoluut geen goeds. Ze kunnen alleen maar met een machinegeweer omgaan, zijn beperkt in hun atletisch vermogen en praten veel te veel, in een soort slechte mengeling van Spaans en Portugees? Ze imponeren nooit en zorgen bovendien voor een goedkope, amateuristische uitstraling van de film. Een soortgelijk probleem had ik ook al met The City of the Lost Souls.

Gelukkig blijft de film wel constant boeien en zitten er enkele aardige actiescenes in alhoewel de film ook genoeg aan achterhaalde actiescenes in petto heeft. De film steekt nooit ergens uit boven de grauwe middelmaat. Teleurstellend! Een 3*

Goede film!

Een fijne intro, genoeg gevechten, aardige muziek. En vooral de sfeervolle decoratie valt op, zo wordt er veelvuldig gebruik gemaakt van paraplu `s en veel bloed. Het verhaal mag geen naam hebben en daar ben ik blij om, de film staat vooral in het teken van simpele bloedwraak zonder omwegen. Dat houdt het tempo goed in de film. Trouwens, Meiko Kaji is tamelijk geloofwaardig en onweerstaanbaar in haar rol. De slotscenes in de balzaal mogen er ook zeker wezen. Een 3,5*

Martin Scorsese is nou typisch een voorbeeld van een over het paard getilde regisseur. Zijn misdaadfilms, op Casino na, konden nimmer bekoren.

Je ziet aan deze film dat het Scorsese goed doet om bevrijd te zijn uit een genre, waarin hij niet goed uit de voeten kon. Shutter Island heeft geen quasi stoere gasten in huis gehaald, maar gekozen voor een stemmige setting als hoofdrolspeler: een mysterieus eiland!

Het mocht mij na zo `n uur bekend zijn waar het verhaal naartoe werkte, dè voorspelbaarheid van de film kon mij echter geen moment deren, aangezien Scorsese eens een keer wat meer te bieden had dan een stoffig, mottig, afgekloven verhaal af te leveren.

Het camerawerk heeft een flinke impuls gekregen en is perfect afgestemd op een fijn, ouderwets spookverhaal. De camera heeft oog voor onheilspellende signalen, de camera verdwijnt achter de bomen, de camera tijgert over een stenen ondergrond om halt te houden vlak voor de afgrond, daar waar de golven zich keer op keer murw beuken op de kliffen.

Zoals gezegd vond ik het verhaal wat voorspelbaar, maar ook zeker genietbaar omdat iedereen vol overtuiging in zijn eigen rol opging. Het grote theaterstuk wat uiteindelijk als vooruitstrevende therapie door zou gaan vond ik ook een leuke vondst. Tevens vond ik de film er mooi verzorgd uitzien, met enkele prachtig aangewende flashbacks!

Typisch zo `n film die ondanks zijn voorspelbaarheid, voldoende spanning weet te genereren ( dan doe je als film zeker veel goeds! ), mede dankzij goed acteerwerk van Leonardo DiCaprio die je haast in zijn versie van het verhaal laat geloven. Ondanks dat je steeds denkt, nee het zal toch niet zo zijn dat hij echt gelijk heeft, blijf je tot de laatste snik lichtjes aan het twijfelen omdat die éne waarheid niet abrupt van tafel geveegd wordt. Knap gedaan!

Prima film! Martin Scorsese blijkt een laatbloeier te zijn. Een dikke 4*

Charmant!

Dat eerste verhaal over het hebben van warmte in je leven, die zomaar kan verdwijnen als sommige, simpele dingen in het leven veranderen was alvast erg mooi. Lekker samen met oma aan de noedels. Het tweede verhaal vond ik ook een interessant verhaal over de vergankelijkheid van roem en in dit geval van je leven. Het derde verhaal tenslotte visueel erg de moeite waard; al kon ik hier het minste met de thematiek. 4*

Nou er zijn ook tegenstanders van deze film hoor!

Erg saai in beeld gebracht, schandalig dat dit mislukte experiment zich een komedie noemt.

Zelfs Saw vond ik nog grappiger, afgezien van het bezoek aan zijn moeder is het 1 lange lijdensweg van iemand die iets wil zijn wat hij niet denkt te kunnen zijn en uiteindelijk toch alles krijgt , hoezo cliché?

Eerst dacht ik nog dat ik deze film minachtte omdat ik geen wijn lust, maar ik minacht hem vanwege de hoofdpersoon, wat een slome, niet vooruit te branden aansteller zeg! Verlaagd naar 1*

Een Cheesy film in de goede zin van het woord!

De kennismaking met een arme sloeber, ondersteunt door zaligmakende liedjes die het leed voor hem zowaar nog wat vergroten, terwijl het buiten regent dat het plenst, oogt grappig.

Deze film is best wel bizar te noemen, aangezien hij zich niet vast laat pinnen op enkel een genre. Actie, komedie, fantasy, romantiek, horror....Wat een heerlijke mengelmoes aan genres komt hier voorbij zeg! De film werkt heus niet even goed op ieder vlak, maar wint het grootste deel van zijn charme wel, dankzij zijn veelzijdige afkomst!

De humor van het niet willen zien, van de kwade geesten in het donkere woud door stuntelige hoofdrolspeler Leslie Cheung is zeer komisch te noemen. 17 jaar later zou Edgar Wright met hetzelfde idee aan de haal gaan voor zijn Shaun of the Dead, zij het veel minder geslaagd en leuk zoals het hier tot uitvoering kwam. Een dikke 3,5*

Erg mooi vormgegeven film met een prikkelend, mysterieuze sfeer die uiteindelijk uitmondt in een fraaie actiefilm. Wat begint als een roadmovie wordt al snel een klein bevreemdend spektakelstuk, waarin antwoorden ontbreken maar waar de regisseur er goed in slaagt om een ongemakkelijke sfeer van onbehagen op te roepen. 4*

Het is niet toevallig dat ik The Silence of the Lambs pas zo laat aanschouw. Aan het roer staat namelijk Jonathan Demme, een regisseur wiens films voor mijn part grensden aan een land hier ver vandaan.

The Silence of the Lambs blijkt gelukkig een uitzondering in Demme `s matige oeuvre te zijn. Demme weet de spanning op te voeren, zonder gebruik te maken van kunstgrepen. De film draait om de psychologische strijd tussen een psychopaat ( briljant vertolkt door Hopkins ) en een wat naïeve Foster, die werk en prive niet gescheiden houdt om het hoger belang te dienen ( namelijk de identiteit van een andere seriemoordenaar opsporen ) en daardoor zo kwetsbaar als een lam wordt.

De film wedt op 2 paarden, maar gebruikt de ontsnapping van Hannibal Lecter niet als een flauwe truc om hem gelijk achter Clarice aan te laten vangen. De spanning neemt echter wel degelijk toe na deze gebeurtenis, aangezien je het gevoel hebt dat hij constant ergens op de loer ligt. Een ander voorbeeld dat duidelijk aangeeft dat we hier niet met een inspiratieloze, typische Hollywoodfilm te maken hebben is het einde van de film waarin het meisje weliswaar gered wordt maar niet ultrablij voor camera `s opduikt, haar redster om de nek vliegt etc.

Een punt van kritiek is wel dat ik de rol van Buffalo Bill niet helemaal goed uit de verf vond komen. Hij had wat meedogenlozer mogen zijn en wat minder de schizofrenische travestiet uit mogen hangen. Hannibal Lecter verpulvert deze man met groot gemak. De scene dat Foster en de politiemacht voor een deur staan op +-5 uur vliegen van elkaar, was goed getimed. Alhoewel je zoiets gemakkelijk kon voorspellen, leed de impact die het maakte er bij mij niet onder. Hetzelfde gold voor de omwisselscene die ik dan weer niet aan zag komen en dan leef ik nog wel in een land zonder bergen! 4*

Leuke film die niet alleen qua decors wat wegheeft van Fargo. Ook hier weer een misdaadverhaaltje verweven met zwarte humor. Het script met zijn plotwendingen sprak mij erg aan. De film ademt een realistische sfeer uit van gewone mensen die in de problemen komen doordat ze elkaar niet vertrouwen. Bridget Fonda speelde haar rol erg goed. Ze was best grappig op een vreemde manier. Maar ook Jacob speelde voortreffelijk. Wat had hij het moeilijk, zo tussen 2 vuren in. 4*

Nooit echt een fan geweest van The Simpsons. Al komt dat niet omdat ik er niets aan vindt, maar meer doordat ik pas vier of vijf afleveringen heb gezien. En niet verder ben geraakt, mede doordat ik de serie elders toevallig bekeek. De film blijft ook constant boeien, maar mist alleen wat scènes die naast zo `n skateboard scène mogen pronken.

The Simpsons film was voor mij dan ook een frisse, heerlijke wirwar aan grappige personages. Ik kende hun karaktertrekjes nog niet zo, maar vond het allemaal wel grappig. Vooral de egoïstische Homer toverde meerdere malen een glimlach op mijn gezicht.

Met de grappendichtheid zat het wel goed. Zeer gevarieerd ook. Een nummer als Happy Together, die als een kort intermezzo werd gebruikt om een bepaald gevoel te versterken, verdwijnt weer net zo snel, als hij wordt ingezet. Verder veel snelle dialogen en monologen. Met name de droge opmerkingen van Homer waren wat cynisch en soms ook best gedurfd. Zeker voor een film die ook breed bekeken wordt door een wat jonger publiek. Desalniettemin, lof dat hier geen rekening mee gehouden werd. Daardoor verliest dde film geen scherpte en ooogt hij absoluut niet kinderachtig.

Ik ga mij als ik wat meer tijd heb, toch maar eens verdiepen in de tv -serie van The Simpsons. 4*

Ik vond dit een aparte film, hij heeft me positief verrast in de zin dat het mij niks uitmaakte dat alles in het zwart/wit te zien was, verder opende de film lekker, de ene verhaallijn was wat interessanter dan de andere. Veel geweld, maar zeker een goede film in zijn genre. Voor mij zeker niet de beste film van 2005 en dan komen er ook nog eens een deel 2 en 3, dat hoeft van mij niet persé. 3,5*

De muziek in deze film was van een hoog niveau. Vooral die sound in het begin, ' in de ondergrondse ' die later tijdens de ontknoping nog terug zou keren.

De zoektocht duurde net wat te lang om echt boeiend te blijven. Tussendoor bleef het gelukkig wel net boeiend genoeg, dankzij montagerushes en het subplot van die vriend die even samen leek te spannen met de sekte maar uiteindelijk bruut vermoord werd. Helaas wel teveel normaal aangewende paadjes waarin ' vrouw op zoek gaat naar verloren dochter en allerlei aanwijzingen interpreteert '. Als de spanning tijdens zulke scenes ontbreekt is het toch wat behelpen en heeft het geheel meer weg van een Duitse krimi.

De climax is gaaf maar komt te laat om de film in zijn totaliteit te redden. Wel ijskoud hoe die dochter haar moeder pijn weet te doen. 3,5*

No! No! No! Yes! Yes! Yes!

Grappig om te lezen dat bijna iedereen dacht een monster van een film aan te treffen, terwijl het achteraf bij iedereen allemaal reuze mee bleek te vallen. Ook ik val zeker onder deze categorie.

Op musicalgebied heeft alleen Moulin Rouge mij tot dusver weten te bekoren. Singin in the Rain krijgt voorlopig het zilver toebedeeld. De film mag dan hopeloos oubollig zijn, als je er in slaagt om mij aan het lachen te krijgen door een taart in iemand zijn gezicht te gooien, dan zit het gewoon wel goed. Vooral dankzij geweldige acteerprestaties van Gene Kelly en Jean Hagen. Laatstgenoemde zet op een voortreffelijke manier een domme, bitcherige, talentloze bimbo neer.

Het verhaal vond ik een grote meevaller, erg leuk om te zien welke ongemakken er allemaal gepaard gingen bij de overgang naar een nieuw filmtijdperk. Zo heb ik hartelijk gelachen om de bovenstaande dialoog, maar ook om de I Love You, I Love You, I Love You scene en de vele onhandigheden zoals bv. het toucheren van een microfoon.

Ik vond het alleen wel jammer dat het verhaal zo vaak werd opgehouden, door vaak allerlei liedjes die niet veel met het verhaal van doen hadden. Eigenlijk heb ik maar van 3 liedjes kunnen genieten: dat lachnummer, Good Morning! en uiteraard: Singin in the Rain, de andere nummers konden zich niet snel genoeg aan mij voorbijtrekken.

De film kent genoeg slordigheidsfouten, zo zijn de autoscenes niet om aan te zien, zo duidelijk is te zien dat men in een studio rondrijdt. Gelukkig valt het ook op dat deze film met veel enthousiasme gemaakt is, ik zou de film op visueel vlak niet mooi durven noemen, maar toch zeker wel netjes verzorgd met veel aandacht voor verschillende kleuren en een aardige dans choreografie.

Singin in the Rain is op dit moment niet uit mijn hoofd weg te slaan. Een brave, vrolijke, aanstekelijke film met een mooi einde! Een 3,5*

Een zeer lekker experimenteel filmpje. Aparte humor die toch wel overkomt. Bij tijden ook zeker bizar al had de film wel een flinke aanloop nodig. De scènes met de moeders des huize vond ik het aangenaamste. Maar ook de dochter is af en toe hilarisch! Verder ook prachtige beelden vooral in dat zwembad als ze met z`n drieën in therapie gaan.

De film doet naarmate het einde steeds surrealistischer aan en laat je nadenken, en dat is ook wel eens fijn. Zeker een aangename kennismaking met Ozon! 3,5*

Aardige film die actie elementen met komische momenten combineert.

De kung fu technieken van de Shaolinners zagen er erg goed uit. Vooral tijdens de oefenwedstrijd en tijdens de andere wedstrijden lieten ze zien wat je allemaal wel niet met een bal kunt doen. Technisch zag het er goed uit en de bijbehorende muziek was ook erg sfeervol. Leuk dat er af en toe momenten waren waarop het verloop van de film even werd stilgezet en er even werd gedanst.

De bananenschillen en de vrouw die geen kokosnoot van voetballen afwist zorgden voor wat leedvermaak.

Enig minpuntje vond ik dat tijdens de beslissende wedstrijd de bal af en toe niet meer te stuitten leek. Het was wat te overdreven. Maar deze ontspannende film verdient zeker een keer een herziening. Voorlopig een 3,5*

De humor....., je moet er van houden! Ik vond het in ieder geval heerlijk flauw toen iedereen die iets met apen van doen had gearresteerd werd op voorspraak van de maffe, radeloze gouverneur die ten einde raad was in zijn zoektocht naar de ijzeren aap. Vaak ging dit gepaard met steekhoudende, objectieve (?) beargumentaties zoals: je ziet eruit als een aap, dus meekomen jij! Hetzelfde fijne, cheesy gevoel als bij A Chinese Ghost Story overrompelde mij wederom. Ik ben zeker in voor meer van dit soort onzin!

Uiteindelijk stelt het verhaal niet zo heel veel voor al was het dankzij de humor dus best aangenaam om te volgen. De gevechten zien er uiteraard geweldig uit, vooral het eindgevecht is onwijs spectaculair in beeld gebracht. Hulde! Een dikke 3,5*

Ik heb The Sixth Sense pas voor de 1ste keer in mijn leven volledig mogen aanschouwen. Het veelbesproken einde was geen verrassing meer voor mij, waardoor ik mij vooral mateloos stoorde aan een gebrek aan verbeeldingskracht bij het irritante, kleine joch. Je ziet weliswaar enkele geesten opdoemen die het kleine joch teisteren, maar voor 107 minuten film is het allemaal wel heel mondjesmaat. De schrikeffecten missen compleet hun doel, op de wc scene na. M. Night Shyamalan heeft mij nog nooit weten te boeien en slaagt er met deze duffe, sfeerloze vertoning wederom geenszins in. De film borduurt veel te veel voort op het uitvergroten van de impact van de dood van Bruce Willis. De muziek ben ik nu alweer compleet vergeten. 2,5*

Saai, een goed script dat niet goed uitgewerkt zou worden en niet interessant omdat men niets kan met de opgeworpen vraagstukken over de dood. De commentaren bij deze film logen er af en toe niet om. En dan was de film ook nog eens in het zwart - wit!

Ik verwachtte dan ook een saaie film, ik ben immers ook niet wekelijks bezig met nadenken over de dood.
Ik deel Jordy `s mening dat als je zelf gelukkig bent en de mensen om je heen gelukkig maakt dat je niet naar een nog hoger doel hoeft te streven. Ik ken iemand die veel aan reiki doet. Ikzelf deed het wel eens voor de grap af als een soort sekte. Hij gelooft dat er iets na de dood zal zijn. Dat maakt het voor hem acceptabeler. Na de dood is niet plotklaps alles afgelopen. Zelfs als zijn eigen kind dood zal gaan, zal hij zich troosten met de gedachte dat het kind van bovenaf naar hem kijkt. Doodgaan is niet erg voor degene die doodgaat, maar vooral voor de nabestaanden. Iedereen verwerkt dat natuurlijk op zijn eigen manier.

Deze film verraste mij in positief opzicht. De wit - zwarte kleuren waren een keer mooi om te zien. De stenen die aan de zee lagen zagen er zo verschillend uit van bovenaf en de gezichten van de acteurs en actrices waren zo fel wit als de zon op hun scheen, dat ik de film visueel best aantrekkelijk vond. Het thema werd boeiend doordat luchtige dialogen zich afwisselde met met zwaardere dialogen. Ik heb ook een paar keer flink gelachen om sommige dialogen/personages: de smid die een ego van hier tot en met Tokyo heeft en een man die het over geile vis heeft en vervolgens zegt dat hij een hele gevoelige ziel heeft. Leuk contrast.

De confrontaties met de dood vond ik ook erg leuk om te zien. Vooral het einde waarin de personages dansend de dood tegemoet gaan . Zoiets overkomt iedereen nou eenmaal. Je hoeft er helemaal geen vrees voor te hebben.

Een spannende, zieke film in de goede zin van het woord, die de maximale winst haalt uit zijn betoverende locaties. Fraai gefilmd bij een groot bos, een mysterieuze waterval en een oud, vervallen spookhuis. Het zijn weliswaar geen ingrediënten voor een origineel verhaal, maar de beklemmende, achterdochtige sfeer maakt dat meer dan goed.

Ik vond de hele afloop van de film wat jammer. Ik had liever gezien dat de man met zijn rode muts zijn lelijke identiteit geheim had gehouden. Mocht je deze film willen kijken voor een mooie moordscene dan kun je beter elders zoeken. Ik vond de manier waarop de moorden in beeld gebracht werden nogal mager. Telkens in slechts een paar seconden een flits en daarna was het onheil al geschiedt, dat maakte mij onnodig hongerig naar nog beter horrorwerk......

Werk de moorden wat beter af of laat ze gewoon weg en investeer volledig in de succesvolle suspenselaag, die als een klamme mistbank over de film heenhangt. 4*

Ik vond deze film toch best lekker weg kijken hoor. Het begin waarin de jongens op de toren staan en eraf willen springen vond ik aardig in elkaar gezet. Ook vond ik de film lekker duister en zelfs spannend af en toe. Het maakte mij destijds wel huiverig voor sektes. 3*

Langdradig!

Een lange brei aan dialogen stort zich genadeloos, zonder enig venijn over de kijker uit. De openingscene in het doolhof ging er nog wel mee door, evenals de fraaie ambiance van vele geluidmakende objecten in het huis, daarmee is al het positieve eigenlijk wel vernoemd. Een potje pool aanschouwen , clowneske spelletjes doen incl. slechte, bijgeleverde muziek, simpele, doorzichtige vermommingen, oeverloos gepraat......Eigenlijk gewoon een lange aaneenschakeling van helemaals niets, een leuk concept wordt vakkundig naar de galemiezen geholpen. Gaap! Een armetierige 2*

Zonet gezien tijdens een avondvoorstelling in Melbourne.

Zowat in alles de overtreffende trap van Millions. Alsof Boyle zich voor zijn minste film wilde revancheren. Zo `n 80% van de film gaan we terug in de tijd naar Jamal `s verleden, hierin wordt hij vertolkt door 2 andere acteurs, wat ook geldt voor zijn vrienden. De rest van de tijd bestaat uit het wel en wee rondom de spelshow, waarin de focus niet ligt op het goed beantwoorden van een vraag maar wat eraan voorafging om tot het juiste antwoord te komen. Die sleutels liggen dus in het verleden.

Slumdog Millionaire is overweldigend, overdonderend en met een typische Boyle swing geserveerd. Ongelofelijk als de straatkinderen van India voor de 1ste keer bezit nemen van het scherm. Fijne muziek, prachtig kleurendesign en leuke editingvondsten die de film levendig houden en de film zo `n typische India schwung meegeven.

Stunning! Hoe meerdere highlights van India aan elkaar worden verbonden door een groot avonturenverhaal te presenteren met een romantische insteek die zowel in het heden als in het verleden goed uitpakt, vooral de kindacteurs deden hun werk voortreffelijk. Prachtig om te zien hoe Boyle dramatische taferelen uit hun jeugd zo luchtig maar pakkend weet te brengen. Slechts in het midden even een klein dipje maar de film herpakte zich snel weer. Veel humor dus, met name tijdens de situaties rondom de Taj Mahal.

De eindaftiteling mag ook wel vermeld worden! Zeker de moeite waard om te aanschouwen. Boyle brengt zowaar een Boyle wood film die druipt van de romantiek, dans, passie, actie, kleuren en wat al niet meer maar dan met een duidelijke stempel van de meester. 4,5*

In het begin was ik wat bang dat we bleven pendelen tussen het heden en het verleden. Gelukkig neemt de tijdsduur van de overhoringen, die plaatsvinden na afloop van de reis snel af en begeven we ons al snel volledig in de wereld van 3 verdwaasde zielen die er samen op uit trekken.

De film heeft genoeg ingrediënten om aan te leunen tegen de cinema van Grandieux maar doet dat niet. Buiten het in beeld brengen van dolende personages en raakvlakken qua stijl van filmen, toont Dimitri Karakatsanis opvallend veel mededogen voor zijn personages. Dat levert bijzondere momenten op, als je enerzijds in de greep gehouden wordt door een mysterie en twijfelt over de oprechtheid van de bedoelingen van iedereen en anderzijds ziet dat de personages veel steun putten uit elkaars gezelschap. Het abrupte auto ongeluk en de in zwart - wit weergegeven scene waar we de familie van Sara afgeslacht zien worden vielen mij dan weer rauw op mijn dak.

In het recentere Linkeroever toonde broer Nicolas Karakatsanis zich al een bekwaam cameraman. In Small Gods legt hij de basis voor zijn stijl van filmen. De camera doet aan sfeer vangen, of het nou polderlandse elektriciteitsmasten zijn of het een aan de horizon gekluisterde zon is die nog even in je gezicht prikt. Het ziet er dankzij de cameraposities allemaal zo uit, waardoor je kunstwerken in de elektriciteitsmasten gaat zien of verblind wordt door de hoeveelheid licht die de zon weerkaatst in het beeldscherm. Dankzij de prachtige natuurfotografie komt de film ongelofelijk stemmig over en weet hij feilloos aan te strepen dat de nacht zich aandient, je ziet jezelf bijna zitten op een camping om je bonen nog even warm te maken voordat de duisternis zijn intrede doet.

Slechts de Jezusfiguur was een kleine smet op het blazoen van de film. Of Elena nou leed aan schizofrenie of niet, doet er niet toe, gelukkig laat de regisseur alles volledig open rondom dit mysterie. Op de muziek tijdens de eindscene na, getuigde de ruis en de andere nummers van een absolute meerwaarde voor een toch al vrij stemmige film die vrij snel beslag op mij wist te leggen. Een film die je in de watten legt, die je onverwacht confronteert maar er bovenal in slaagt om te ontroeren door een gevoel van compassie op te roepen voor de dolende zielen.

Trouwens, apart hoe Belgen het woord dossier uitspreken. 4,5*

Niet mijn soort film. Dat lag niet alleen aan het verhaal dat zich erg traag ontwikkelt. Maar ook aan de wat lome sfeer die er heerst. De personages modderden maar een beetje voort en lamlendigheid vierde hoogtij. De muziek was voor mij betekenisloos en irritant.

Ik lees dat veel mensen deze film relax vinden. Geef mij dan toch maar een film met degelijke cinematografie, mooie muziek en geen Harvey Keitel in de hoofdrol. Deze man kan echt geen film dragen in zijn eentje. Totaal geen charisma.

Ik houd trouwens van films die dicht bij de gewone wereld staan maar dan wel graag met wat geslaagde humor erin. Ik begrijp echt niet, dat deze film het genre komedie toegewezen krijgt.

Als er eens een keer actie is, zie je een dreigende neger die de man met bril, wil gaan slaan en verder niks. Ja, ineens een gebroken arm.

Letterlijk slaapverwekkende cinema, beter dan Beter Bed bedden. Een minimale 1*

Voor een actiefilm start het allemaal veel te ' uitleggerig '. Zat echt te wachten tot een van de personages in de 1ste 15 minuten eens zijn kop zou houden. Beeld en muziek verkeerden niet in goede harmonie met wat vloeiende actie, wat het opperste van mijn concentratie vergde om maar niets van alle brei aan dialogen te missen in deze ' zogenaamde hersenloze ' actiefilm.

Gelukkig komt de film nog wel op gang, al was het eerst nog van het niveau ' een oude lada die werd voortgestuwd door een trekhaak '. Laat ik in het begin nou denken dat de belangrijkste beschermelingen ( de film focuste er immers nogal op ) van Buddy Israel de strijd aan gingen met de moordenaars. Dit werd echter al snel de kiem in gesmoord nadat ze gelijk bij de 1ste de beste verrassingsaanval van de 3 gekke broers om het leven kwamen. Dat vond ik toch wel grappig, zeker omdat het een soort van vrijbrief was van een op handen zijnde belegering van het hotel.

Pas nadat de huurmoordenaars probeerde door te dringen tot vlakbij Israel werd het allemaal leuker en ook zeker meer ' over the top '. Vooral grappig was dat ondanks al het geschut er betrekkelijk weinig doden te betreuren vielen en de huurmoordenaars maar moeilijk het leven lieten. Het personage van Buddy Israel vond ik dan weer een gemiste kans, hij was niet meer dan een duffe, slome muis die zich bijkans even genadeloos af zou laten slachten door de huurmoordenaars. Nou, sta ik niet gelijk te wachten op een held maar dit was mij wat te passief terwijl zo `n levensbedreigende situatie wel om wat meer adrenaline zou schreeuwen.

Ik heb mij niet verveeld maar stoorde mij teveel aan allerlei onregelmatigheden, zoals bij de afwikkeling van de film, waar compleet nodeloos weer een hoop tijdgerekt werd terwijl de climax voor mij zich allang had afgespeeld bij het verlaten van het hotel. Nu kregen we nog een hoop mensen die nog even hun verhaal moesten halen, wat jammer was aangezien het echte einde nog wel aardig te noemen was. Het camerawerk oogde zeker verzorgd maar niet meer dan dat, net zoals de wat te brave muziek. 3*

Spaanse aardbeien!

Een verademing, nadat ik bijna 3 jaar geleden de afgrijselijk, onlevendige schreeuwfilm Viskningar och Rop zag, die Bergman prompt voor bijna 3 jaar op non - actief stelde. Aangezien ik de toplijsten aan het doorspitten ben, ving ik enigzins verontrustend aan voor deze film.....

De eerste droomscene is prachtig in beeld gebracht. Daarbij bevat de film genoeg interessante ontmoetingen en vraagstukken. Ik was vooral blij toen die 3 jongeren hun intrede in de film deden omdat ze zorgden voor de broodnodige pit en relativering door de film heen. De momenten dat de hoofdrolspeler terugdacht aan zijn eigen jeugd vond ik ook wel goed getroffen.

Ik zou Spaanse aardbeien zeker niet afslaan, maar de eerlijkheid gebiedt mij te zeggen dat Nederlandse aardbeien gewoon veel lekkerder zijn. Een 3*