Opinions

Aparte film, met prachtige fantasiebeelden. Vooral de zandkasteelscènes zijn fenomenaal geschoten. Verder vond ik de momenten van vreugde die de 2 beleefden wel mooi. Vooral een compliment aan het adres van Kate Winslet, die een lekker, fantasierijk, vrolijk maar ook ondeugend meisje weet neer te zetten. Gewoon een leuk wegkijkfilmpje. 3*

Tsai wordt gevloerd en gaat letterlijk en figuurlijk met de billen bloot,

Na het creatieve, speelse en kleurrijke: The Wayward Cloud filmt Tsai hier vooral wat personages die zich vooral binnenshuis ophouden. Nou, heb ik best wel wat met films die hun hoofdpersonen goed observeren en zonder al te veel dialoog een bepaalde sfeer op willen roepen. Maar het minimalistische gebeuren hier ging mij veel te ver. 5 minuten kijken naar iemand die gewassen wordt, 4 minuten kijken naar een scene uit het ziekenhuis, 4 minuten kijken naar...De onderlinge scenes misten samenhang, maar bovenal een spanningsboog en als klap op de vuurpijl miste ik visueel vernuft. Ik kreeg veel te veel het gevoel dat iedere idioot een film als deze kan maken. De metaforen deden mij uiteindelijk ook weinig. Net zoals ik de muziek veel te pover vond. Vanwege het aardige begin en wat grappige scenes en het feit dat ik de film goed uit kon zitten, ondanks een gebrek aan empathie en beleving. Een 2,5*

Wasberenfilm die een beetje een ADHD `er probeert na te bootsen. De film bevat enkele leuke scènes, zoals de constatering van de wasberen dat ze het menselijk ras nodig hebben omdat ze anders geen pepperoni pizza meer kunnen veroberen. Daarnaast ook enkele vlotte dialogen en een fijne manier van vertellen. Door de ogen van de liefhebbende wasberenvriend, kon een situatie plotsklaps een draaiing maken van 360 graden. Bv. 2 wasberen, die uiteindelijk toch voor elkaar vallen, trouwen en 4 kindjes krijgen Erg komisch! Jammer alleen van dat ecologische gedoe, vond ik een beetje misstaan. Veel beter gedaan in Princess Mononoke.

Wat mij enorm tegenstond was de tekenstijl. Ik had moeite om me ervoor te interesseren en na verloop van tijd had ik het wel gehad met die vele witte kleuren in zwarte lijntjes. Dit zorgt toch wel voor een punt aftrek. Eindelijk een film over wasberen en dan in tegenstelling tot de voorkant van de dvd hoes nog geen eens volledig ingekleurd. Jammer, een gemiste kans. 3*

Een ( vaak ) grappige film, dat staat boven kijf.

Ik vond het alleen jammer dat de film nogal aan het schipperen is tussen 2 werelden. Enerzijds vergroot De Helaasheid der Dingen de problemen van de familie Strobbe t.o.v. de realiteit, anderzijds mikt de film niet alleen maar op het zo bespottelijk mogelijk maken van een marginale familie en vraagt hij zijn kijker om mededogen.

De combinatie komedie - drama was dus niet echt altijd even geslaagd. Vreemd genoeg komt de film soms poëtisch voor de dag, bv. als de voice - over een monoloog opleest over treinen. Ik vond het in ieder geval een welkome, oprisping.

Het begingedeelte waarin Gunther niet beseft dat hij bij een stelletje asocialen woont en argeloos meedeint op de golf van perikelen die zijn familieleden uithalen, was prachtig in beeld gebracht. Vooral die langgerekte scene die muzikaal ondersteund werd door Pretty Woman, om vervolgens plaats te maken voor alleen nog maar de melodie van dat nummer en ondertussen een beetje recreëren, naar vrouwen turen, fietsen in zwart - wit èn kleurenscenes.....Warempel een mooi tijdsbeeld!

De warme band die Gunther had met zijn oma en dan vooral hèt moment waarop Gunther zijn oma bezocht in een verzorgingstehuis om haar te bedanken dat ze zo voor hem in de bres was gesprongen vroeger, vond ik ook een prachtige, intieme scene!

Qua humor was de Tour de France voor mensen die bier drinken bijna ongeëvenaard grappig, al stak het mij nogal dat deze scene tegelijkertijd nogal wrang bedoeld was. Deze scene was vele malen leuker geweest als de regisseur ons niet gelijk opdringerig een spiegel voorhield. Een 3,5*

Een duistere, visueel oogverbluffend mooie film. Een sprookje gehuld in een kleurrijke, geheel eigen atmosfeer, waar de meest basale dingen zoals tijd en oriëntatie verdwijnen en voorgoed het onderspit dreigen te delven, ten behoeve aan de wensen van een stel mysterieuze kinderen. Een 4*

Betoverend!

In het begin moest ik heel even in de film komen. Maar al gauw had ik veel sympathie voor het lieve hoofdpersonage en de zonderling om wie zij zich ontfermde, een situatie uit nood geboren trouwens, dus een beetje sprake van zelfbelang was er wel. Toch was het fantastisch om te zien hoe sereen er werd omgegaan met de omwenteling in beiden levens.

Deze film is goed te omschrijven als een variant op Bin - jip: 2 vreemden van elkaar dringen elkaars leven binnen en het is wonderbaarlijk om te zien hoe beiden ontdooien en zich langzaam steeds meer open stellen voor elkaar. Een proces dat heel geleidelijk aan in beeld werd gebracht, waardoor de magie op het einde dubbel zo hard aankomt.

De blinde buurvrouw was ook een erg mooi bijpersonage en zorgde met haar passie voor dansen voor een van de mooiste scenes in deze film, wat een fijne en lieve personages om die vrouw zo intens gelukkig te maken! Echter, ook de wedstrijd: wie kan er het hardste noedels slurpen behoort zeker tot mijn favoriete scenes! Hartverwarmend om te zien hoe beiden een band hebben gekregen met elkaar.

2011 is echt het jaar van de Taiwanese film voor mij geworden! Een dikke 4,5*

Een tankstationhouder met verkeerde intenties, een trip door the middle of nowhere en dan natuurlijk stranden , een autokerkhof, vader en schoonzoon die het niet met elkaar kunnen vinden, iemand met een pin in de voet steken en in het oog , kijken door een sleutelgat, een einde waarbij er natuurlijk nog even wordt gesuggereerd dat er nog onheil dreigt en tenslotte een knuppel met een knuppel die uitgroeit van een computernerd tot een rambo met wel 1.000 levens . Zomaar eventjes een paar opsommingen van clichématige gebeurtenissen. Genoeg ook om een film als deze op af te straffen. Of je moet nog nooit True Romance, Wrong Turn, A Nightmare on Elmstreet II en The Texas Chainsaw Massacre gezien hebben. De film is zelfs nergens eng, en ook veel minder spannend dan Haute Tension.

Na dit gezegd te hebben, vind ik het toch wel een fijne film. De film is boeiend, goor en soms ook erg hard. En dat er uiteindelijk 3 personen blijven leven is ook weer eens wat anders. Verder zijn de decors overgoten met zon en gevuld met een fraai ruig berglandschap. En het personage Ruby geeft de film nog wat extra `s! Wat een schatje zeg! De chicks in deze film zien er bovengemiddeld uit, net zoals de film.

Maar de volgende keer, graag wat minder clichés aanhalen. 3,5*

Alvast een geweldig concept, zelfs zo wonderbaarlijk dat ik in het begin niet doorhad dat de mensen, op wat kleine kinderen na, Damiel niet konden zien als hij op zijn ivoren toren uitkeek over de stad Berlijn of toen hij in het vliegtuig zat.

Geweldig hoe we wat door Berlijn manoeuvreren en hoe we getuige zijn van de meest intieme gedachten van de mensen aldaar. Wenders weet Berlijn nog net niet helemaal tot stilstand te brengen, maar oh wat oogt het allemaal mooi, hoe hij zowat meditatief, weet te doorgronden wat de inwoners van Berlijn zoal bezighoudt. Schitterend is het gesprek dat de 2 engelen voeren in de auto over wat je allemaal kunt doen als je de beschikking hebt over een menselijk lichaam. Maar ook de daaropvolgende scene in de bibliotheek is zo `n scene waar ik op ga in de mensenmassa en mijn oor maar al te graag te luister leg bij al die gedachten van iedereen en die prachtige muziek natuurlijk!

De poëtische gedichten tussendoor brachten mij allerminst van mijn stuk en vergrootte de toch al zo dromerige sfeer waarin ik baadde. Al die kinderstemmen die zich wel tig dingen afvroegen waren zo treffend erbij gehaald, zeker met het oog op waar de engelen, die al op leeftijd waren, zich allemaal nog steeds over verwonderden.

Helaas vond ik dat er wat weinig werd gedaan met het gegeven dat Damiel een mens werd en voor de 1ste keer alles aan den levende lijve mocht ondervinden. Het kleurenarsenaal oogde ook niet zo mooi, als het zwart - wit van voorheen, met soms een wat sporadisch iets dat in kleur werd uitgebeeld. Ik was eigenlijk al niet zo blij dat Damiel een mens werd. Had het gewoon niet volstaan als hij zich voor altijd had afgevraagd hoe mooi het wel niet moest zijn om een menselijk leven te leiden, dat zou toch de ultieme ode aan het menselijke leven zijn geweest?!

Kortom het einde is niet geheel bevredigend, maar dankzij de prachtige muziek voorheen, de ontroerende episode rondom Marion en allerlei andere boeiende observaties ondersteund door prachtig camerawerk maak ik er toch een nipte 4* van. Soms echt buitenaards mooi! 4*

Ik zat al snel helemaal in de film na een wonderbaarlijk mooie opening van zo `n 15 minuten waarin we wat door Hiroshima zweven, terwijl een voice - over in de vorm van een Franse actrice lijkt te ontkrachtten tegenover haar man in Frankrijk, dat er in Hiroshima sprake van ontrouw is geweest, terwijl de beelden dit juist bevestigen. Schitterend trouwens hoe verschillende scenes over elkaar heen gemonteerd worden.

Het gedeelte waarin verhaalt wordt over de jeugd van de Franse actrice en dan vooral over de vreselijke tijd die ze in Nevers doormaakte vond ik helaas wat minder goed overkomen. Gelukkig herpakt de film zich en blijft de film er ongelofelijk knap uitzien. De soundtrack was gelukkig niet zo irritant als in Resnais latere film: Last Year at Marienbad, al blijkt ook hier dat Resnais niet veel kaas van muziek gegeten had. Gelukkig maken de schitterende beelden van Hiroshima by night het verschil. 4*

Interessante film waar de humoristische scènes niet op 1 hand te tellen zijn. Ik had nooit gedacht dat ik zoveel kon lachen om een zwart/wit film uit 1940!

Het verhaal is eigenlijk heel simpel maar vanuit allerlei zijweggetjes komen er steeds excentrieke typetjes die de hele boel weer omver gooien en alles in de war schoppen. Dit is positief, omdat het verhaal zo als een intercity voorbijzoeft. Het meest gelachen heb ik toch wel om de schoonmoeder en de heerlijk sarcastisch spelende Cary Grant. 4,5*

Het type film dat voor mij compleet staat of valt met of de cinematografie wel in orde is.

Een vrij statische film, maar wat slaagt Sono er goed in om een benauwende sfeer op te roepen van een toekomstige ruimtereizigster met een speciale missie. De scenes aan boord zijn repetitief, maar door allerlei camerastandpunten te gebruiken slaat de verveling nooit toe, al voel je wel meerdere keren de verstikkende leegheid van het hoofdpersonage opdoemen. De zwart - wit scenes zijn contrastrijk en het universum is fraai in beeld gebracht.

Hoogtepunten zijn iedere keer de bezoekjes aan andere planeten. Op visueel vlak niet minder dan geniaal, Sono dompelt je onder in bloedmooie panorama`s. De man die loopt tussen gestrande boten, de reflectie van wat er buiten is in een waterplas binnenhuis en Yoko`s fiets scene in de verlaten stad zijn zwaar favoriet!

Apocalyptische prent vol met prangende onbeantwoorde existentiële levensvragen, die voor mij nu al werkt omwille van zijn schoonheid en zijn mysterieuze universum. Geen lichte kost, maar als je houdt van Tarr/Tarkovsky zeker gauw proberen.

Sono zoals ik hem nog nooit zag, zwaar onder de indruk! 4,5*

Vermakelijk om eens te zien, maar daar blijft het bij omdat de onderlinge verhoudingen in de familie veranderen in een te geforceerd tempo. In deze context probeerde Cronenberg er toch iets geloofwaardigs van te maken, aangezien de film niet over the top ging ( al kwam het paranoia vermoeden dat de mannen Tom `s vrouw neer wouden schieten wel dichtbij maar de film koos voor het uitdiepen van relatieperikelen binnen het gezin, wat totaal niet werkte. Vond het allemaal allesbehalve geloofwaardig, waardoor ik mij afvroeg of Cronenberg niet beter voor de andere aanpak had kunnen kiezen.

De intimidatie van de gangsters t.a.v. de familie van Tom vond ik verreweg het sterkste punt van de film, deze gaf de film in het begin nog een onheilspellend gevoel. Het einde was dan weer zowat het slechtste aan de film. Net zo alsof ik op zo `n redelijk happy end zat te wachten, terwijl Tom toch een complete gangsterfamilie aan flarden had geschoten en zijn familieleden niets was overkomen. 3*

Zenuwslopende film met een op maat gesneden rol voor Rutger Hauer als psychopaat die overal op het juiste moment opduikt en het adrenalinegehalte van een argeloze voorbijganger in de geest van C. Thomas Howell, wat andere passanten en de kijker tot grote hoogtes weet te laten stijgen in een zinderende film met het nodige spektakel. Slechts het einde kon mij niet volledig bekoren. Dikke 3,5*

Bijzonder om wat mee te pikken van de Mongoolse manier van leven. Mooi om te zien hoe dat meisje helemaal gehecht raakt aan haar hond. Verder ook goed geacteerd door de acteurs en actrices in deze film, al is dat niet zo raar, aangezien zij er echt zo `n manier van leven op nahouden. Toch fijn dat de emoties oprecht zijn. Ergens las ik dat iemand de film omschreef als een Disney voor gevorderden. Klopt wel, hier immers nauwelijks plotontwikkelingen maar breeduitgemeten, helaas wat onaantrekkelijke landschappen.

Beter dan de kamelenfilm die wel heel weinig om het lijf had. Tekortkoming vind ik wel dat ik nooit echt meeleefde met de personages. De film voelt verder te gewoontjes aan. Leek meer een veredelde documentaire. Helaas filmisch gezien ook niet interessant. Kleine 3,5*

Heerlijke film die mij in positief opzicht verraste.

Allereerst vond ik de tekenstijl, die afweek van de andere Ghibli `s die ik tot nu toe gezien heb, fantastisch! Ik zat gelijk in het verhaal en werd helemaal gegrepen door deze eenvoudige, sympathieke en voortkibbelende familie.

Mijn favoriete personage was de oma. Wat een heerlijke vitale meid zeg! Ik heb me krom gelachen toen ze pa en ma de schuld gaf van het achterlaten van het meisje . En dat terwijl ze zelf ook niets opmerkte. Deze film is voor mij nu een soort ode aan de vele keren dat mijn broertje koekjes op mijn kamer ontvreemdde. Heerlijk herkenbaar, al die vetes. Nergens berekend maar lekker impulsief, zoals echte mensen wel eens kunnen happen..... Maar daarna samen tv kijken, lekker knus met zijn vijven. Wat een warmte! Ik zou zo een nachtje in het Yamada huis willen verblijven en de hele nacht niet gaan slapen om te mogen genieten van de karakteristieke eigenschappen van The Yamadas.

De muziekkeuze was geweldig en Takahata zorgde bij mij voor de juiste sfeer door af en toe eens lekker surrealistisch bezig te zijn. Bv. toen de familie op een planeet, de lucht in ging en na een conflict weer moest lachen. Lekker luchtig, net zoals je het leven moet nemen. Geniet van je familie en van alle kleine dingetjes om je heen. Doe eens gek en dans de tango.

Het einde van de film maakte hem voor mij dan definitief een waar meesterwerk. Onder het pakkende Que Sera Sera, die af en toe wordt onderbroken door een grappige gebeurtenis en weer verder deint. Ik heb non - stop genoten van zoveel menselijkheid en af en toe krom gelegen van het lachen! De ultieme feel - good movie! Ik kijk al weer uit naar mijn volgende Takahata. Dit ware meesterwerk krijgt van mij een hoge ranking in mijn top 10 en een dik verdiende 5*

Dit citaat waar ik erg om heb gelachen, gaf de situatie trouwens perfect weer toen ik deze film bekeek:

I didn `t even noticed it was getting dark!

Wel een vermakelijk filmpje. Aan het begin vroeg ik me af waar het verhaal heen wilde. Dat kwam mede door de vele flashbacks, die het verhaal soms alle richtingen uitstuurt. En het idee om in een hol te leven is natuurlijk best beklemmend en aardig uitgewerkt. Het was wel lang wachten op de ontknoping. Maar de ontknoping vond ik wel apart, lekker mysterieus die blik...3,5*

Geslaagd!

Het niveau van de filmpjes wisselt uiteindelijk wel maar heb mij op dat vage verhaal van Moederdag na nergens verveelt. Hoogtepunten zijn de horrorkomedie van Smith, het wel erg creepy stemgeluid bij Vaderdag en de zeker niet ongemakkelijke date tijdens Nieuwjaarsdag. Dikke 3*

Vlotte actiefilm,

Qua verhaallijn leunt het allemaal een beetje aan tegen The Boondock Sants. Op visueel vlak valt er genoeg te beleven. Vooral het huis en de winkelstraat waar Maiquel in woont zijn sfeervol afgewerkt. De film speelt zich ook grotendeels in de avonduren af en soms lijkt de winkelstraat daardoor een grote disco.

Minder aan de film vond ik de sleur waarin Maiquel `s relatie raakt. Ik vond dat Maiquel wel erg makkelijk naar zijn 15 jarige vriendinnetje trok. Wel cru en bruut weergeven was de onbedoelde moord op Cledir. De muziek was redelijk maar staat mij eigenlijk nauwelijks meer bij, dus echt indruk maken deed het ook weer niet. 3,5*

Door de pakketservice stuit je nog eens op een verrassing!

De hele film door wordt je getrakteerd op een luchtig Braziliaans sfeertje. Onder het genot van zonnige en afwisselende locaties wordt je een kijkje in het leven van Andre aangeboden. Het begint als een film waarbij de hoofdpersoon een accuut gebrek aan zelfvertrouwen heeft maar zich daarvan wel bewust is, wat de film een luchtige, grappige sfeer meegeeft. Hij compenseert dit door zijn toevlucht te nemen tot het tekenen van strips en lekker ravotten met wat vrienden in de buurt.

De film ontwikkelt zich tot iets waarbij de hoofdpersoon steeds beter weet wat hij met zijn leven wil. Doordat we hem hebben gekend in penibele situaties en in vreugdevolle situaties onstaat er al gauw veel sympathie voor de hoofdpersoon, al stuntelig ontdekt hij de liefde en het najagen van zijn dromen. Vooral door veel zelfreflectie en een vooruitziende blik en zonder vals sentiment, waarbij Andre als zielig wordt neergezet, eerder als onschuldig.

Zelfs als hij een moord pleegt weten de makers van deze film het zo te draaien dat hij nog als held uit het slachtveld komt.

De actrices zagen er erg mooi uit, met name de collega van Andre. Het verhaal was fris qua opzet en de stijl van filmen beviel prima. De korte animatiefilmpjes gaven op een originele manier de gedachtengang van de hoofdpersoon weer. En het Christusbeeld in Rio de Janeiro blijft natuurlijk prachtig om te aanschouwen.

Helaas kan ik mij alleen nog maar weinig van de muziek herinneren. 4*

Net zoals velen stoorde ik mij ook aan de plotselinge inmenging van de Japanners. Zhang probeerde teveel om het allemaal zo verschrikkelijk mogelijk te maken door de Japanners als gruwelijke mensen neer te zetten, die de Chinese bevolking met zichtbaar plezier teisterden. Dit plotelement was gewoon helemaal niet nodig geweest. Het gevaar kan natuurlijk altijd onverwachts komen, maar dit was natuurlijk geen kleinigheidje. Zhang probeert teveel een statement te maken hoe verschrikkelijk de Chinezen onder de Japanners geleden hebben terwijl zij hen niets misdaan hadden. Zijn statement slaagt niet omdat de verschrkkingen op beeld mij totaal niet raakte en ik mij stoorde aan het onderbreken van een lekker simpel verhaal. Totaal geen gevoel voor ritme.

Anderzijds heb ik wel genoten van de vele fraaie momenten in en rondom het korenveld. De kleur rood neigt voor mij al gauw naar kitsch, maar hier zag de kleur rood er mooi uit. Verder een reeks imposante scenes in het korenveld, met name de overval en wat er zich daarna afspeelt. De zonsinval was oogverblindend mooi en had een deel in het spel dat er tussen Gong Li en een van haar dragers gespeeld werd. De muziek was aardig al hadden die liederen niet gehoeven. 3,5*

Een leuke film,

De burgemeester, de muis, de kangoeroe, de aasvogel......Allemaal geniale personages! Het was alleen wel jammer dat uitgerekend het hoofdpersonage van de olifant mij niet zo veel deed.

Een zeer creatieve en kleurrijke film met veel verborgen humor. Ik heb echt gelachen om de wereld van de Who `s, vooral toen de burgemeester vergaderde met andere lieden en men altijd en alleen maar goed nieuws van hem verwachtte of neem nou de manier waarop de burgemeester met zijn kinderen omging.

De kortfilm Surviving Sid was trouwens ook wel geinig. Een dikke 3,5*

Ontzagwekkend!

Ik snap niet zoveel van alle kritieken. De film laat zich inderdaad gemakkelijk vergelijken met enkele Ghibli films. Om er een aantal te noemen: Mimi het poesje hier versus de poes uit Kiki `s Delivery Service, de robots die opdoemen als er geen zonlicht is versus de robots uit Laputa: Castle in the Sky. En dan is daar natuurlijk nog die andere wereld/planeet, die de film gelijk linkt aan Laputa: Castle in the Sky.

Ik zie alleen niet in waarom een moderne update afbreuk zou doen aan deze film, Shinkai refereert naar mijn mening gewoon opzichtig naar Ghibli films als een soort teken van respect. En niet omdat hij niets beters kon bedenken, kijkende naar alle creativiteit die hij in deze film heeft gestopt. Daarbij, als het op animatiestijl aankomt is er een wereld van verschil tussen Shinkai en Ghibli films.

Ik ben ook blij dat Shinkai in deze film wat meer het avontuurlijke pad opgaat. Hoezeer ik ook heb lopen zwijmelen bij 5 Centimeters per Second, het is fijn om te zien dat Shinkai hier een andere richting inslaat en het romantische aspect eens wat minder aanwezig laat zijn in deze film. Qua animatie is het weer volop genieten, de film ziet er echt constant betoverend mooi uit!

Nee, als ik mocht kiezen om een dag naar de verouderde planeet Laputa te gaan of naar deze glinsterende, magische wereld. Ik zou het wel weten! Een 4,5*

Hij scheen goor te zijn, dat was hij ook, zij het op een totaal ander gebied dan ik voor ogen had. Het slaapverwekkende begin waar 3 jongens een internationale zoektocht ondernemen op zoek naar pussies doet niet onder voor een komedie zoals Euro Trip, alleen dan zonder humor. Het beeld was wel speciaal, de hoofdfiguren leken net uit een playstationspel te komen, maar dat kan ook aan mijn dvd gelegen hebben, die slechts 1/2 de deel van de breedbeeldtelevisie vulde, waardoor alles er wat opgepropter uitzag.

Het uitgangspunt van de film was aardig, alleen was de film nergens spannend en als er eens gore dingen aan de orde kwamen. Dan stond de camera meestal wel zo opgesteld dat je er vrijwel niets van zag. Verder verdwenen de hoofdpersonen soms als sneeuw voor de zon, wat de film niet boeiender maakte. De weg naar zo `n Hostel lijkt mij immers wel interessant om te zien. De laatste 15 minuten kwam er eindelijk wat vaart in de film en had hij nog enkele leuke wraakmomenten. 2,5*

Deze film is absoluut geweldig. Daar waar agenten die goed presteren normaal op functioneringsgesprek komen om lofuitingen te ontvangen wordt top agent Nicolas Angel op zijn nummer gezet vanwege een gebrek aan teamgeest, omdat zijn goede prestaties het zelfvertrouwen van zijn collega `s niet bepaald aanwakkerde. Een trend blijkt gezet te zijn, Hot Fuzz neemt het politiekorps, de normaal zo brave middenklasse en wat al niet meer onder de loep en geeft een net wat andere, zeer komische wending aan vele gebeurtenissen. Denk aan de moord op de schrijver. Daar waar dit soort personen meestal voor de poorten van de hel wordt gered, slaagt Nicolas Angel er ditmaal niet in.

Simon Pegg steelt absoluut de show als pietleuterige, onverwurmbare politieagent die nooit eens lijkt te zondigen en met grenzeloze passie en precisie hartelust zijn notitieboekje volkladt. Maar ook het dorp Sandford met zijn vele markante inwoners, 'waaronder Romeo en Juliet die gelijk maar even de historie op een komische manier herschrijven' , zijn een dartpijl in de bull.

Verder intens genoten van het laatste half uur waar de messen flink geslepen werden en we natuurlijk de niet te missen motieven voor de gepleegde moorden te horen krijgen. Ze waren stuk voor stuk hilarisch, over Juliet: 'ze had een irritante lach'. Hip camerawerk maar de muziek kwam alleen niet echt van de grond en niet elk personage was altijd even geslaagd, ik ergerde mij vooral aan die stormram die rustig werd toen hij een knuffel onder ogen kreeg.

Maar verders kan ik zeggen dat ik genoten heb van deze parodie op vele andere films, maar dat dan wel zo doordacht en subtiel deed, zoals de Amerikanen het niet zouden kunnen met hun Scary Movies. Ik denk ook dat mij veel is ontgaan nu, omdat er ook goed is nagedacht over de namen van alle karakters uit de film. Hulde aan de Engelsen!

Ik heb me er vandaag dan eindelijk eens toe aangezet om eens een Japanse/Aziatische film te huren. Het werd deze.

Het begin was even wennen, die animatiestijl deed me denken aan mijn kinderjaren, toen ik vaak naar Nills Holgersson en andere animatietekenfilms keek. Ik vond ze wel leuk toen maar het waren niet mijn soort films. Alhoewel ik de vele producties van Dreamworks, Disney en Pixar ( meestal ) wel kan waarderen.

Op het begin irriteerde ik me aan Setsuko, vooral haar opmerking: I `ve lost my shoesssssss, vond ik erg kinderachtig. Maar gaanderweg sloop er steeds meer sympathie voor deze kleine meid in mij. Schitterend hoe de regisseur erin slaagde om de hechte band tussen Seita en Setsuko weer te geven. Erg prachtig gedaan allemaal.

Het verhaal vond ik ook erg boeiend en actueel, er zijn immers genoeg oorlogskinderen in nood. Het leven tijdens een oorlog gaat er behoorlijk op achteruit zo bleek. Het is dan een ware survival of the fittest.

Ontroerend was de film dus zeker, naarmate de film vordert wordt pas duidelijk hoe hypocriet het is om je vooroordelen t.o.v. andere mensen te uiten. Zou de wereld er niet op vooruit gaan als we allemaal weet hadden van elkaars beginsituatie? En ook eens empathisch konden reageren op elkaar i.p.v. te veroordelen?

Prachtig shot dus, die 1ste 3 minuten van de film! Die scène blijft zeker in mijn geheugen gegrift staan, wat een ellende.....

Dus dit is zeker niet de laatste Aziatische film die ik gezien heb! 4*

Een film die een onderwerp behandelt dat te boek staat als een van de zwartste dagen uit de geschiedenis van de mensheid. Dat staat vast.

De gebeurtenissen in de film ervaarde ik vaak als luchtig, het raakte mij niet. Op een gegeven moment zag je een rode kruis busje langs de kant van de weg liggen. Een vriend van me lanceerde dan de volgende opmerkingen: typisch gevalletje van joyriden en dat krijg je met vrouwen achter het stuur. De impact van zulke gebeurtenissen werd door ons snel op een luchtige manier gerelativeerd waardoor we nooit echt betrokken waren bij de gebeurtenissen. Nou vroeg de film daar zelf gewoon om. Er werd nogal wat afgejankt en je kreeg wel erg veel close ups van zielige kindertjes te zien. Een overdaad aan zulk dik aangezet drama werkt meligheid in de vorm van satirische opmerkingen dan natuurlijk in de hand.

Ik kan er niet meer van maken dan een aardige wegkijk film die ik waardeer omdat hij een schokkende gebeurtenis wil tonen. De uitvoering faalt echter op alle fronten. De camera dient alleen om het verhaal in beeld te brengen en niet als vorm of stijlmiddel. Visueel gezien is het allemaal nogal pover. Geen mooie kleurencontrasten en nauwelijks beweging in het camerawerk. Het enige moment dat de film mij echt wist te raken was het moment dat wij, het westen, de toeristen evacueerden en de hulpeloze bevolking achterlieten . Wetende dat ze hulpeloos tegenover de rebellen zouden staan. Het westen wordt als een hypocriet stelletje neergezet en terecht. Alleen daarvoor heb ik deze film niet nodig. Dit was mij al langer duidelijk.

Daarbij acteert die VN gezant als een verloren Indiana Jones achtig typetje dat nooit de ernst van de situatie over weet te brengen op de kijkers.

Aardige film dus. Maar ik zie er absoluut niet in wat andere mensen erin zien. Daarvoor bewandelt de film teveel bewandelde paden. Het is niets nieuws onder de zon qua feiten en qua vormgeving. Maar zeker een bewonderingswaardige poging om een breder publiek te informeren over de verschrikkelijke genocide in Rwanda, die nooit plaats had mogen vinden. 3*

Sterk eigenzinnig!

Fijn dat er nog regisseurs rondlopen die niet iedereen lijken te willen behagen.

Knap hoe Von Trier iedere vorm van emotie op afstand weet te houden. Geen vrolijke film om te kijken, maar een inktzwart portret van een gewetenloze moordenaar die verdoemenis en verderf zaait. De kille registraties van de moordpartijen en de aparte theorieën van de moordenaar maken dat je jezelf geen moment verveelt. Punt dat Von Trier ook even mooi aan weet te stippen, is dat we in deze samenleving best wat meer naar elkaar om mogen kijken, zonder dat op een simplistische manier uit te dragen dan.

Visueel ook interessant, creativiteit kun je de man niet ontzeggen. De scenes in de hel zijn daar ook een mooi toonbeeld van. Muziekkeuze had beter gekund. Dikke 4*

En wederom weer een goede film van de Coens.

Zij weten als geen ander prachtige, aansprekende personages te creëeren. De liftbediende, de gillende vrouw, de directeur, het hoela hoep jongetje, de engel!.....Allemaal prachtig neergezet. Elke scène is inderdaad een feest op zich. Mede dankzij de goede sfeer die er in de film wordt neergezet.

Wat een heerlijke muziek ook en die scènes aan de vergadertafel zijn natuurlijk hilarisch. Fargo blijft voor mij de leukste Coen film, maar deze is ook prachtig. Voorlopig een dikke 4*, met kans op verhoging. Ik vind hem namelijk beter dan TBL, MC en OBWAT?

Fijne film met een geheel eigen gezicht.

Beelden van zonnende mensen, die niet alleen erin gemonteerd zijn omwille van het sfeerelement, om uit te beelden hoe warm het wel niet is. Nee, ook als zijnde toevalligerwijs steeds terugkerend element waarbij het speuren is naar zulke mensen binnen andere scènes.

Een vreemde, maar daardoor boeiende vertelling van een aantal fascinerende personen. Fascinerend omdat ze zichzelf nooit in anderen kunnen verplaatsen, elkaar danwel straal negeren, aparte naastenliefde nastreven of in hun autistische zelf zijn gekeerd. Hilarische momenten met die lifster die iedereen ongegeneerd van commentaar voorziet en elk weerwoord in de wind slaat met een volgende vraag of feit.

Lichtvoetiger dan Happiness, waarin de hoofdpersonen zich vaak bewust zijn van hun ongemakkelijke situatie. Hier bootst men heel serieus een bepaalde karaktereigenschap uit, dat al diep verankerd van binnen zit, dat niet gauw meer kan worden rechtgezet. Veelal dus geen onzekere hoofdpersonen, maar schaamteloze wezens. Die met hun gemierenneuk of plank voor de kop voor veel stennis en een humoristische toon zorgen.

Enorm gelachen om deze aparte film die wat documentaire achtig geschoten is. En die een tragikomische sfeer uitstraalt. De muziek ontbreekt, uitgezonderd de omgevings geluiden en het legendarische casettebandje van de lifster. 4*

Verrassend goed!

Lange tijd gemeden, maar het concept is vrij briljant. De sfeer van alle strijdende districten is goed verbeeld met de openingsparade in het begin, de trainingen die ze moeten doorstaan, de promo praatjes die ze moeten maken en tenslotte natuurlijk met de onvermijdelijke eindstrijd. Erg boeiend en soms aandoenlijk om deze onrechtvaardige afvalrace te volgen. 4*