Opinions

Prachtige film die mij vast niet als enige op het verkeerde been heeft gezet met de titel, want met zo'n titel verwacht je een doorsnee komedie, en deze film is verre van doorsnee en beslist geen popcornvermaak. De titel dekt dan ook totaal niet de lading van deze film. Het staat bekend als een van de beste Argentijnse films, en met deze regie (Campanella) en topcast kon het ook niet mis gaan. Darín speelt zoals altijd sterk en Norma Aleandro (als oma) en Héctor Alterio (als opa) weten te ontroeren. Dit is geen komedie maar een variant op Amour met een komische noot.

In de film zien we de personage van Darín als een gescheiden man in een midlifecrisis, met een moeder (Norma Aleandro) die aan Alzheimer leidt, en een vriendin en parttimedochtertje die niet de aandacht krijgen die ze zouden moeten krijgen. Ook die twee laatstgenoemde rollen worden overigens heel sterk en realistisch gespeeld. Het script en de dialogen leveren talloze fraaie momenten op waar je soms een brok in de keel van krijgt, zoals wanneer oma terug naar het bejaardenhuis gaat waar ze is vergeten dat ze geplaatst is en dan zegt: "ik laat opa hier niet achter hoor".

Prachtige film, de twee uur vlogen voorbij. 4,5*

De film begon sterk en overtuigend, maar kent helaas ook veel momenten waarbij het inzakt, het sleept soms teveel. Het fraaiste is toch wel de stijl van Wenders, dat veel doet denken aan zijn andere zwartwit film Alice in den Städten (1974) die zich ook in Duitsland afspeelt. In beide films is de omgeving een plus, in dit geval het door de oorlog verwoeste en door de muur opgedeelde Berlijn. Ook de gedachten van de mensen die deze twee engelen steeds horen komen realistisch over. De beelden, monologen en tempo geven de film iets hypnotiserends, ook heeft het wat nostalgisch doordat men steeds terugvalt op de gedachten van een kind en hoe het de wereld ziet. Aanvankelijk zat ik aan 4* te denken, maar dat niveau wordt niet vastgehouden waardoor het een ruime 3* is geworden.

Mooie en heftige film over de nasleep van de Argentijnse militaire dictatuur, dat in 'slechts' 7 jaar erg veel schade wist aan te richten. Er zijn best veel elementen die de film goed maken, o.a. dat de regie niet hoofdzakelijk uit is op het aanwijzen van de dader, maar in plaats daarvan gewoon het verhaal vertelt. Wat ook goed werkt is het oogpunt van waaruit het verhaal wordt verteld, het gezin dat hier de hoofdrol speelt is erg goed uitgewerkt. Enerzijds met de vrouw die in onwetendheid wil blijven en als geschiedenislerares in het officiële verhaal haar rust vindt, tot ze in haar omgeving teveel dingen gaat zien die niet met dat verhaal stroken en haar geweten gaat knagen, en haar man die de rekening voor zijn medewerking krijgt gepresenteerd, door zijn vrienden, zijn familie, zijn gezin, en alles wat hij (fout) heeft opgebouwd kwijtraakt. Ook zijn geweten knaagt, maar hij zwijgt het liever weg.

De film kent verder veel mooie scènes met een onderliggende boodschap, zoals aan het begin als het meisje in bad het lied zingt "El país de nomeacuerdo" (Het land van herinnerikmeniet), de inval in haar kamer door soldaat-spelende kinderen en het paniek dat dit teweegbrengt terwijl zij moeder speelt en zich angstig aan haar baby vastklampt, en de foute rol van de kerk die in de film via de persoon van de medeschuldige priester aan de kaak wordt gesteld. Wat verder opvalt is het perfecte acteerwerk van het gezin, zowel de moeder, vader als het meisje spelen deze moeilijke rollen uitstekend. Een ander pluspunt is dat de film slechts 2 jaar na het einde van de dictatuur is opgenomen, de tijd waarin zich dit verhaal afspeelt, een moedige keuze van de regie en scriptschrijvers. Deze inmiddels 30 jaar oude film weet bovendien de tijd goed te doorstaan. Ruim 4*.

Het doet me denken aan de film Cautiva (2003) die hetzelfde verhaal vertelt, echter vanuit het oogpunt van het kind. Moeilijk om het niveau van La Historia Oficial te evenaren, maar het is ook een goede en indrukwekkende film die de moeite waard is en bij diverse festivals in de prijzen viel.

Een kleine film die gered wordt door het verhaal van een oude man die een weggelopen hond zoekt. De andere twee verhalen stelden eerlijk gezegd niet heel veel voor, door die twee weg te laten of echt een bijrol te laten spelen was de film denk ik krachtiger geweest. Het verhaal van de man wordt boeiend gebracht, zijn liefde voor de hond, zijn verleden en waarom het vinden van die hond zo belangrijk voor hem is geworden, dat levert een hele warme film op. 3*

Ben niet zo'n fan van 'echte' misdaadfilms, maar zo een als deze kan ik zeker wel waarderen. De acteurs dragen de film en de sfeer zit er goed in. Verder is er wat mij betreft een uitstekende balans tussen drama, thriller en misdaad. Ook het verhaal met een mystery-elementje blijft de hele tijd boeien. Beslist bovengemiddeld binnen het genre, een hele tijd zat ik zelfs richting de 4* te denken. Alleen wanneer Joey ten tonele verschijnt gaat het allemaal wat te snel waardoor die 4* weer uit beeld verdween. Richting de 3,5*, prima film.

Deze Emmy-winnaar is uitgelopen op één grote teleurstelling. Er is weinig wat goed is aan deze TV-film/miniserie. Slechte kartonnen decors, soap-achtig, een hoop sensatiezucht, slecht acteerwerk, niet gelijkende personages, ontbrekende personages (o.a. Himmler), niet trouw aan de feiten, een verhaal dat met een grote-stappen-snel-thuis-tempo wordt verteld, rommelig, en een Hitler die afgebeeld wordt als clown, loser, dierenmishandelaar, etc. Oftewel, Hitler was geen mens maar een loser, een monster en een duivel waarvan alleen de drietand en de horentjes ontbreken. En dat is verre van de waarheid, Hitler was wel een mens, een vreselijk mens (zacht uitgedrukt), maar wel eentje die dankzij zijn charisma (iets wat in de film nergens te bekennen valt) massa's achter hem aan kreeg. Dat is juist wat zo eng is aan Hitler, terwijl de film hier een oncharismatisch etterbakje en een monstertje vol clichés van hem probeert te maken. Volgens mij heeft Hitler dat niet nodig, in het echt is hij al eng genoeg mits ze hem uitbeelden zoals hij was.

Deze miniserie is uitgelopen op de typische schop na die de winnaar aan de verliezer geeft door de vijand belachelijk te maken. Hitler die voor Jood wordt uitgemaakt en bijna jankend aan een Jood om een medaille moet smeken, onzin vanjewelste alleen bedoeld om Hitler met deze film voor schut te zetten. Alsof dat nodig is. 1*. Geef mij maar Der Untergang (2004).

En voor alle duidelijkheid, dat ik 1 ster geef aan deze b-film wil niet zeggen dat ik ook maar de minste sympathie heb voor Hitler, integendeel. Maar een film die zich als waargetrouw voordoet en zoveel onzin tussen de feiten door mengt verdient niet anders, helemaal als het ook op alle filmische kwaliteiten zwaar tekortschiet.

Verstand op nul actiekomedie. Moet kunnen zo af en toe. Ryan Reynolds en Samuel L. Jackson zitten lekker in hun niet serieuze rol. Alleen voor een actiefilm vond ik de actie tijdens het eerste deel een beetje karig, de tweede helft, met aardige achtervolgingen, was leuker. En voor een film die zich voor een groot deel (zogenaamd) in Nederland afspeelt was het wel jammer dat delen in Sofia (Bulgarijë) zijn opgenomen, waarbij geen gelijkende politiewagens of -uniforms zijn gebruikt. Het zal in de categorie actiekomedie beslist niet de geschiedenisboeken in gaan maar met popcorn erbij is het best bekijkbaar. 2*

Toch wel een verademing na de vele inwisselbare Hallmarkproducties van tegenwoordig. Een romantische film over een driehoeksverhouding met twee mannen die strijden om het hart van dezelfde vrouw. Zij op haar beurt is een alleenstaande moeder wiens kind een trein als kerstkadeau wil. Geen hoogvlieger, maar in vergelijking met recente Hallmarkfilms een hele verademing dus. 3*

Een film met een enorm contrast tussen het eerste en het tweede deel. Het eerste deel begint fris en tamelijk origineel, maar die aanpak ging voor mijn gevoel net te lang door waardoor het op den duur minder gaat werken. Dan komt het tweede deel, heel anders van stijl en met meer actie en een hogere tempo. Het geheel is een charmante, originele en vrolijke film geworden met een sympathieke cast. 3,5*

Roodkapje in een (goedkoop) modern jasje.

De computeranimatie doet de film op een computerspel lijken. Gelukkig went de lelijke animatie geleidelijk, maar het laat duidelijk zien hoe hard Disney Pixar nodig had. Hoe het wel moet kunnen we in Toy Story zien, die nota bene 10 jaar ouder is dan deze film.

Het redelijk originele verhaal en de soundtrack, beiden verre van perfect, zijn toch het beste wat de film te bieden heeft, maar slagen er wat mij betreft niet in om de film te redden.

2,5 magere sterretjes van mij.

Deze film ooit in de bioscoop gezien toen het uitkwam, grappig genoeg is deze mij goed bijgebleven, wat op zich al positief is.

Met name het script was wel interessant. Ingesloten in een complex proberen een aantal mensen, waaronder twee kinderen, in moeilijke omstandigheden te overleven. Ze proberen de mensen die geïnfecteerd zijn door de chemische wapens buiten te houden. Binnen is het echter ook niet veilig, ´s nachts als de temperatuur zakt, gedurende The Cold Hour, moeten ze schuilen in hun kamers, want dan verschijnen er in het complex andere gevaarlijke wezens die zich normaliter schuil houden.

De film geeft een eenvoudige, duistere en claustrofobische indruk van het complex en de gangen en ruimtes daarin, en van wat zich daarin afspeelt. Aardige mix tussen science fiction en horror, zeker een aanrader als je van beide genres houdt. Verder is het geen topper, maar ook geen slechte film.

Aardige en onschuldige tekenfilm uit de oude doos, zoals ze nu niet meer gemaakt worden. De film is een remake van de korte film Horton Hears a Who! (1970), wat die oude stijl ook verklaart.

Het verhaal wordt als een sprookje verteld, en bevat een moraal (en misschien wel meer dan één). Hoe dan ook een leuke tekenfilm, met mooie animaties en een vrij origineel verhaal, maar het blinkt niet echt ergens in uit. Ik denk daarom dat het toch vooral de 'kleine' kijkers zal aanspreken.

Een film die het succes van Ghibli (visueel) probeert na te bootsen, je kunt overal wel figuren uit Ghiblifilms herkennen, op de poster al is het raak, met zo'n vliegend schip (die verder vrijwel niet in de film voorkomt). Veel namaak dus. Het verhaal lijkt interessant, maar zakt helemaal in als blijkt dat de hoofdrolspeelster niet weet waarom ze naar Agatha wou gaan, het mysterie blijkt uit lucht te bestaan. Inhoudelijk vond ik het ook een beetje rommelig, ondanks het vrij sterke begin. Ik stoorde me ook aan die huurlingen die in een kinderanimatie alles wat beweegt met machinegeweren platleggen, en ook aan die prachtige animatie van een handvuurwapen. Wat heeft dat in een film voor zesjarigen te zoeken? Het icoontje geweld van de kijkwijzer mag best toegevoegd worden, en ook de leeftijd mag wel omhoog. Denk niet dat dit een (interessante of boeiende) film is voor zesjarigen.

Mijn eerste indruk was 3*, een dag later ben je echter al vergeten waar het ook alweer over ging. Qua uiterlijk een prachtige film, maar het mist een eigen ziel, iets wat zijn vorige film (Byôsoku 5 Senchimêtoru) wel had. 2,5*

Ik heb de film net gezien, en het is helemaal niet onaardig. Genoeg actie, redelijk wat spanning, en de script scoort ook een voldoende. Inderdaad gericht op jongvolwassenen en met een redelijke portie romantiek (vooral in de tweede helft) die echter niet echt storend of opdringerig wordt. Lekker onderhoudend, en kijkt makkelijk weg.

In de film zien we hoe een door een alien bezet mens daarmee worstelt, en zien we ook hoe de alien vervolgens worstelt met de gevolgen van haar handelen.

Aardige film.

Prachtige verfilming van een semi-autobiografisch boek van Akiyuki Nosaka over een kind die in de oorlog probeert te overleven en noodgedwongen voor zijn kleinere zusje probeert te zorgen terwijl hij voor die verantwoordelijkheid veel te jong is. Alle ellende die een oorlog oplevert komt goed naar voren: het sterven van de ouders, de honger, de aftakeling, afgebrande steden, het ieder voor zich, etc. Ik verbaas me af en toe over de leeftijdsaanduiding die films meekrijgen, zo ook hier, want dit lijkt me geenszins een film die geschikt is voor 9-jarigen. Daar is het verhaal veel te droevig voor, die grens zou ik eerder op 12 of 16 trekken. De film is ook totaal niet op kinderen gericht.

Het zit vol met kleine details die dit autobiografisch werkje nog realistischer maken. De makkelijke traan of goedkoop sentiment wordt op geen enkel moment opgezocht, het wordt zelfs vermeden. In de eerste minuut weten we meteen waar de film naartoe gaat, waardoor het einde niet als een verrassing kan komen. En de film blijft niet stilstaan bij de meest droevige scènes maar gaat gewoon verder (de dood van de ouders bijvoorbeeld), op een enkele uitzondering na waar men niet aan voorbij kan gaan.

Tussen de regels door kun je veel uithalen bij deze film, de twee vuurvliegjes die doven, vuurvliegjes die veel te kort leven, schuldgevoelens (misschien had de schrijver van het boek zo'n einde als in de film wel gewild?), de jongen die zich voor zijn zus sterk houdt, en het zusje die voor hem hetzelfde doet, het ieder voor zich dat wel vaker voorkomt, zoals bij hun tante die die ongenode monden om te voeden wel kan missen, de boer die zijn voedsel niet wil verliezen, en Seita zelf die het af en toe niet kan laten om een hap te nemen als hij eten vindt i.p.v. te wachten tot hij het met zijn zus kan delen. Kritiek (en zelfkritiek) op de oorlog is er ook, zoals bijvoorbeeld de manier waarop verteld wordt dat "de machtige vloot" is weggevaagd waardoor dat machtige imago in het belachelijke wordt getrokken.

Het schuldgevoel is heel begrijpelijk, al denk ik dat Seita/Nosaka geen blaam treft, in ieder geval niet zoals het hier wordt gebracht. Het was de verantwoordelijkheid van de tante om voor hen te zorgen en niet om hen het huis uit te jagen. Zij deed ook geen enkele moeite om te voorkomen dat ze weggingen, terwijl ze kon weten hoe dat kon aflopen. Wie weet had ze hen wel het huis uitgezet als ze waren gebleven. Ik vraag me ook af of Seita is weggegaan of is weggejaagd... Tegelijk is dat ook een vlucht uit die onhoudbare en onverdraagbare dagelijkse oorlogsrealiteit.

De animatie zelf is prachtig zoals gebruikelijk bij Ghibli. Jammer dat niet iedereen in staat is om van animaties, of animé, te genieten. De link animatie en kinderfilm is inmiddels geheel achterhaald als je ziet hoeveel animaties voor volwassenen gemaakt worden. Ik zie het als een van de vele vertelstijlen, evengoed als dat in zekere zin geldt voor stille films, zwartwitfilms, musicals, etc. Het is een vertelvorm, niets meer, niets minder. Kwestie van wennen. Overigens is deze Ghibli misschien niet de meest geschikte voor dat "wennen", voor dat doel kan men denk ik beter eerst een andere Ghibli nemen.

Zo te zien bestaan er ook twee verfilmingen van dit verhaal die geen animatie zijn: een uit 2005 en een uit 2008. Vooral die laatste wil ik nog wel zien, die eerste daar heb ik minder interesse in vooral vanwege die lange duur.

Het is dat het dringen is in mijn top 10 anders had deze daar direct een plekje gekregen, komt vast nog wel. Een juweeltje. 5*

Het waargebeurde verhaal van Seita en Setsuko is erg indrukwekkend, degelijk en staat op zichzelf. Een goed verhaal is echter geen garantie voor een goede film. In tegenstelling tot het meesterwerkje uit 1988 slaagt de film hier niet zo goed in om de kijker te bereiken. Het weet het verhaal ook niet echt goed te vertellen. De sterke momenten uit het verhaal zijn vooral te vinden wanneer de twee kinderen op zichzelf aangewezen zijn, een moment die de regie niet weet te waarderen, want het duurt meer dan een uur voor het zover is, en het einde van de film laat dan niet lang meer op zich wachten.

Een gemiste kans. Ook qua acteerwerk stelt deze film helaas niet veel voor. Bij films in een taal die je niet beheerst is het vaak moeilijker om matig acteerwerk en slechte intonatie te herkennen, maar in deze film valt dat vrij snel op. Ook de scenario's voelen veel te vaak als zodanig aan, als een scenario, zonder dat je het gevoel krijgt dat de personages tot leven komen en werkelijk deel van die scenario's uitmaken. Het moment dat de kinderen op zichzelf aangewezen zijn verandert daar wel veel in, vanaf dat moment wordt de film stukken beter, maar zoals gezegd blijft de regie veel te lang hangen in de periode daarvoor.

Deze variant wijkt wel op onderdelen af van de versie uit 1988, sommige stukken zijn de werkelijkheid meer trouw, al weet ik niet of dat wel voor alle variaties geldt die de film hier laat zien. Waar ik in de versie uit 1988 bij volwassenen vooral egoïsme zag in hun handelen richting de kinderen, zie ik bij deze film ook minachting en desinteresse vanuit de volwassenen voor de situatie van de kinderen, iets wat best mogelijk is. In beide films is hun tante de belangrijkste, en schadelijkste, factor in deze.

Nu ben ik wel heel benieuwd naar de versie uit 2005. Voor deze versie uit 2008 hou ik het voorlopig op 3*, verdiend door het verhaal en het laatste half uur, het zijn wel twee volle sterren minder dan wat ik die uit 1988 gaf.

Een kleine animatie die qua verhaal net genoeg om het lijf heeft voor een film van 45 minuten. Het is de enige film van deze TV-serieregisseur, misschien dat dat de keuze voor deze lengte verklaart. Een leuk tussendoortje met hele fraaie animaties. Doet ook wat aan Ghibli denken. 3*

Een goede film waarbij de twee uur zo voorbij vliegen. Het verhaal, vooral in de eerste helft, is best interessant. Uitwerking kon beter, de reden van de uithuiszetting had met gemak realistischer gekund. Het tweede deel ontspoort het verhaal jammer genoeg volledig, het einde maakt hier toch een verschil tussen een best goede film en de erg goede film dat het had kunnen zijn geweest.

Desondanks is de sfeer en het acteerwerk dusdanig dat het blijft boeien, ook al kun je het overdreven einde ver van tevoren aanvoelen.

3 a 3,5*

Typische kerstfilm, mierzoet, kinderen die "O denneboom" zingen, heel cliché en voorspelbaar, maar ook warm en als familiefilm een aardige wegkijker. Vooral leuk om het contrast te zien met kerst in de jaren '70. Geen kinderen voor de buis of bezig met hun tablet maar knutselen, tekenen, enz. 3*

Leuk. De film geeft een inventieve draai aan het haunted house-genre, het kent een vlotte stijl en een eigenzinnige en cynische hoofdrolspeelster die de film draagt. De Nieuw-Zeelandse humor kende ik niet maar het begint me goed te bevallen.

Er is niet veel wat we niet eerder gezien hebben, maar het wordt wel zodanig ingezet dat je het niet direct zou verwachten en dat het een welkome toevoeging aan de film wordt. Het zijn best veel horror-ingrediënten die hier zo worden ingezet, ik ga ze uiteraard niet spoilen want daar zit voor een deel de kracht van de film in, maar ze leveren enkele erg fraaie scenes op. Je wordt steeds vakkundig en subtiel op het verkeerde been gezet, niet eens zozeer qua verhaal maar ook qua horror(komedie)-subgenres gaat het steeds een andere kant op dan wat je zou verwachten. Fijn, ruime 3,5*

Redelijke film waar het wat mij betreft wel allemaal te mat is, dat geldt voor Daisy (Saoirse Ronan), de liefdesrelatie met haar neef en het verhaal zelf. Vond het allemaal niet zo van de grond komen. Daisy is een personage met weinig diepgang, misschien is dat ook wat de regie wou tonen, maar daarmee is het ook een weinig interessante personage om mee te leven. De soort van bovennatuurlijke touch over haar 'gave' kan ik ook maar niet plaatsen. Qua acteerwerk van Saoirse vind ik het een heel verschil met hoe ze acteert in (betere) films zoals Hanna (2011) en The Lovely Bones (2009), dat niveau haalt ze hier zeker niet.

Qua thema deed het me denken aan het kwalitatief soortgelijke Tomorrow, When the War Began (2010), al is dat wel een actiefilm. En qua stijl moest ik aan het post-apocalyptische Fin (2012) denken, wat mij betreft een betere film. 2,5*

Dit toppertje op animatiegebied was aan mijn aandacht ontglipt. Ben blij om te zien dat Dreamworks voor wat concurrentie kan zorgen, na Antz had ik ze bijna afgeschreven.

How To Train Your Dragon is geschikt voor jong en oud, en heeft naast goede animaties ook een opvallend goed verhaal. Onder het vrij standaard ogende verhaal gaat er toch een verhaal schuil over o.a. doorzettingsvermogen en het overwinnen van tegenslagen. Het had ook best wat langer mogen duren. Bij het gevecht waarin Hiccup de draak moet doden betrapte ik me erop dat ik helemaal meeleefde, en dat overkomt me heel zelden bij animaties.

4 a 4.5 sterren wat mij betreft, en een plaats in mijn animatie top-3.

Prima vervolg op deel 1. Het is zeldzaam wanneer een vervolg toch nog een redelijk niveau weet te behalen, en dat is hier zeker gelukt. Het verhaal verloopt natuurlijk wat anders, het leven met draken is al bekend. Hier draait het om een slechterik die een drakenleger probeert op te zetten, aan onze vrienden de taak om hem tegen te houden. Er zitten ook wel aardige zijplots in die het niveau van de film op een goede hoogte houden, jammer dat de trailer daar teveel over verklapt.

De "alpha" lijkt ook zo ontsnapt te zijn uit een Japanse animatie, wel fijn als Hollywood ook daar een beetje van afkijkt af en toe, het komt de film ten goede.

Prima film, geen wow-gevoel zoals bij deel 1, maar toch zeer vermakelijk. Ruim 3,5*

Low budget B-filmpje over weerwolven, met hele matige constuums die ook nog veel te duidelijk in beeld komen, acteerwerk was ook niet al te best en het geheel is erg voorspelbaar. Een magere 2*

Onderhoudende en warme film, een soort van modern sprookje (en dat is 70 jaar later nog steeds het geval!). Het is de verfilming van een kort roman van Wenceslao Fernández Flórez. Het heeft in de basis wat weg van het sprookje van Assepoester, maar in dit geval is het een arme man die zijn droomprinses ontmoet. Knap eigenlijk, want volgens mij bestaan daar niet veel van. Het is altijd het arme meisje dat verliefd wordt op de rijke prins. Het is ook erg bijzonder dat deze film in het Spanje van 1943 is gemaakt, toen mannen conform de opgelegde rolmodellen een macho moesten zijn en vrouwen ondergeschikt. Het verhaal van deze film is wel een heel stuk breder en "realistischer" dan Assepoester, en Antonio Casal en Isabel de Pomés spelen erg sterk, maar dat geldt wel voor de hele cast.

Het is een film die je met een goed gevoel achterlaat, al zou de wereld wel een roze wolk moeten zijn willen zich dit soort sprookjes voordoen. Hoe dan ook, voor de liefhebbers van dit soort warme verhalen die het hart op de juiste plaats hebben is het een hele fijne en originele film. 3,5*

Mooie, rustige, film waarin nostalgie een grote rol speelt. In zekere zin is het ook een eerbetoon aan de vroege film, het deed me dan ook denken aan The Artist (2011), al zijn het qua verhaal en vorm twee totaal verschillende films. Grappig ook dat The Artist een Franse film is die zich in Amerika afspeelt, terwijl Hugo een Amerikaanse film is die zich in Frankrijk afspeelt. Een van de vroege films die in Hugo een rol speelt is L'arrivée d'un train à La Ciotat (Lumière, 1896).

Ook in Hugo weet Scorsese het publiek met een trein te verrassen, de scene waarin Hugo droomt dat hij overreden wordt en de trein ontspoort (de ontsporing is echt gebeurd) vond ik heel mooi gemaakt.

Met de vroege film als achtergrond vertelt Scorsese een fantasieverhaal met een boodschap: als iets niet goed loopt, moet het gerepareerd worden, ook mensen. Zo zijn de stationswachter, de dikke man, Méliès, en ook Hugo zelf, in zekere zin "kapot".

Al met al een mooie film met kinderen in de hoofdrol, wat echter zeker niet betekent dat we hier met een kinderfilm te maken hebben. Een andere hoofdrol is weggelegd voor Ben Kingsley als Georges Méliès (1861–1938). Ook Sasha Cohen en de andere spelers weten een goede acteerprestatie neer te zetten. Geldt ook voor Chloë Moretz, al kan haar acteerprestatie in deze film zeker niet tippen aan haar briljante rol als hit-girl.

Hoewel het een goede film is, haalt het in mijn ogen niet het niveau van de 5*. De reden is dat de film voor mij iets te "gemaakt" overkomt, en het behalve nostalgie niet veel meer emotie weet over te brengen met het verhaal.

Deze heb ik ontdekt via de docu A Story of Children and Film (2013), waarin ook deze film werd aangehaald. Hugo och Josefin is een vrij eenvoudige, onthaastende film waar eigenljik vrijwel niets gebeurt. Het geeft een beetje de vrolijkheid van de kindertijd weer, al kent het een enkele noemenswaardige scene. Ondanks dat het niet veel om het lijf heeft is het een aardige wegkijker. Ruime 3*.

Ondanks het verrassende einde heeft deze film voor het overgrote deel van de tijd veel weg van een mindere mumblecore. Veel dialogen (of zijn het monologen?) die eerlijk gezegd niet veelzeggend zijn. Zelfs de aanwezigheid van Al Pacino leidt hier niet blind tot een hoog gemiddelde, wat op zich al heel bijzonder is. Zowel script als dialogen laten grote steken vallen en leiden tot een duffe film. Hele kleine 2*.

Wat een mooi verhaal. Op een of andere manier lukt het vaak om hele fraaie films te maken met verhalen, sprookjes en legendes die zich in Parijs afspelen. Deze is echt zeer geschikt voor een live-action remake, en ik zie dat die er inderdaad staat aan te komen, al moeten we wel tot 2022 wachten... Hopelijk wordt ie net zo goed als Beauty and the Beast (2017), als ze het goed aanpakken zit hier een hele krachtige film in.

Qua minpunten is er de animatie van de personages die niet echt uitblinkt, maar de decors van de Notre Dame maken veel goed. Ook het zingen in deze quasi-musical kon stukken beter, met name de stemmen waren niet allemaal fijne zangstemmen. Deze animatie heeft veel raakvlakken met het prachtige Les Misérables (2012), als Disney hiermee zoiets kan maken, en dat kunnen ze, dan kan ik niet wachten tot het 2022 is.

4*

Onderhoudende film, met als uitgangspunt een soort "big brother" waar alleen de winnaar overleeft. Dat verhaal maakt en draagt wat mij betreft de film. De eerste helft is verloopt tamelijk traag, maar dat wordt in de tweede helft wel goedgemaakt.

De film vestigt vrijwel alle aandacht op één deelnemer (de hoofdrolspeelster), hierdoor wordt het moeilijk om met andere deelnemers mee te leven, te volgen of te begrijpen. En dat is erg jammer. Ook is het verhaal af en toe behoorlijk oppervlakkig.

Desondanks blijft het een prima film die het bezichtigen zeker waard is.