Opinions

Niet onaardig. De film kent een op zich interessant uitgangspunt en de spanningsopbouw is uitstekend. Wat dat betreft zat ik steeds aan 3,5* te denken. Maar als het mysterie zich eenmaal begint te ontrafelen dan wordt het allemaal zo ongeloofwaardig dat er weinig van de film overblijft, het ongeloof neemt met het einde alleen maar verder toe: (spoiler) een wiskundige die wraak wil nemen op een ander en daarvoor een stel wiskundigen bij elkaar brengt in een kamer waar hij als enige via een luik denkt te ontsnappen? Het script lijkt aanvankelijk dus heel sterk maar blijkt jammer genoeg op los zand te staan. Toch nog drie sterretjes voor de eerste helft, maar het is erg jammer dat men niet meer aandacht heeft gehad voor de ontknoping.

Hele aardige, soms bizarre film. De opzet is doordacht en erg origineel, en ook de sfeer mag er wezen. Hoe het volledig in elkaar steekt, daar ben ik niet over uit, maar genietbaar en spannend is het zeker. Sommige scènes en momenten komen dan ook erg maf/surrealistisch over. Qua genres wordt er nogal wat (op geslaagde wijze) gemengd, mystery, thriller, drama, horror, en op momenten zelfs komedie.

Qua verhaal en mysterie ligt het voor de hand dat die buurman en Vera een relatie hadden, maar dan snap ik die dichtgemetselde muur niet helemaal, want als de buurman daarlangs binnenkwam, wanneer is het dan dichtgemetseld? En die buurman kon na aanbellen toch niet door een dichtgemetselde muur lopen? Kennelijk was dat wel de enige doorgang aangezien hij probeerde om die muur weer af te breken (om Vera te redden?) toen hij stierf, dus iets klopt er dan niet.

En wat Los Ojos de Julia betreft, deze vind ik toch stukken beter. Bijna 4* wat mij betreft voor deze aangename verrassing.

Een film van Mel Gibson staat bij mij garant voor twee dingen: een uitbundig festijn van geweld dat gepaard gaat met een eenzijdige religieuze extremistische boodschap. Ik blijf me verbazen over hoe goed onmenselijk geweld en moralistische religie telkens weer samen weet te gaan, op het eerste gezicht volstrekt tegenstrijdig en toch gaan ze steeds hand in hand, zowel in een film als deze als in de hedendaagse realiteit en geschiedenis. Ook in de heilige boeken van de diverse religies is er ruimschoots ruimte gemaakt voor oorlog en veroorloofd onmenselijk grof geweld. Van een film van Mel wist ik dus wat ik kon verwachten, en ook de discussie hiervoor was duidelijk.

De film kent, zoals ook ruimschoots hiervoor is vermeld, twee delen. Het begint als biopic/drama over het leven van een religieuze en nationalistische (twee termen die het samen ook altijd goed doen) jongeman die de roeping voelt en zijn land wil helpen door Amerikaanse strijders in de Pacific als arts te ondersteunen. Het tweede deel is het walhalla van het popcornvermaak dat explosies en rondvliegende verminkte en brandende lichamen bieden. De ene na de andere CGI-explosie, mensen die als CGI-vuurbal over het scherm vliegen, amputaties, gespieste soldaten, etc. etc. etc. met als kers op de taart de heldhaftige actie van onze held en hoofdpersoon.

Het is maar wat je het beste ligt, mij bevalt die doodsaaie doorgeslagen CGI-geweldsonzin een stuk minder, helemaal als dat zo'n 30 minuten door blijft gaan, maar ik kon wel genieten van het biografisch drama dat daaraan vooraf ging en dat terwijl ik eigenlijk niet zo'n fan van biopics ben. Dat eerste deel was goed te verteren en zat kundig in elkaar, de dikke religieuze saus waarmee het was overgoten stoorde niet. Maar zodra de geweldsporno begint wordt het kundige wat losgelaten, het leedvermaak moet nog steeds zo goed mogelijk in beeld worden vastgelegd maar dan boeit het de regie kennelijk niet dat het CGI-vuur bijvoorbeeld volstrekt nep uitziet, zolang het bloedvergieten maar constant is. Mij dus wel, want dat is CGI van zeker 10 jaar geleden. Dat stuk is verder een volstrekt doorgeslagen verering van oorlogsgeweld wat ook gemakkelijk in tien minuten kon worden gebracht. Wat daarna komt was wel weer redelijk genietbaar.

Het waargebeurde leek me wel too good to be true en als je leest hoe ze in werkelijkheid op het cijfer van 75 geredde soldaten uitkwamen geeft het wel een idee van hoe betrokkenen met de feiten omgingen. De arts zelf dacht in al zijn bescheidenheid dat hij in zijn eentje wel 50 mensen had gered, zijn leidinggevende zei "maak er maar honderd van!" dus besloten ze maar om in het midden te gaan zitten en naar buiten te brengen dat hij wel 75 man had gered! Dan vraag ik me af, hoeveel daarvan zijn uit de duim gezogen? En veel belangrijker, welke andere delen van het verhaal zijn ook uit de duim gezogen, als hun rekenwerk er zo aan toe gaat en ze het met de "feiten" niet zo nauw nemen?

Een film dus om met een korreltje zout te nuttigen. Tegenover de minpuntjes staat wel de degelijkheid die het ook grotendeels uitstraalt, daarmee kom ik op een ruime 2,5* uit. Een kwartiertje minder geweldsporno had zo een hele ster extra op kunnen leveren. Overigens, ondanks de nominaties, geen oscarmateriaal.

Eerlijk gezegd snap ik de hoge waardering door de critici niet, en kan me meer vinden in de matige ontvangst door het gros van het publiek. Qua verhaal is het een 13 in een dozijnfilm, en ook de afloop wist me niet te overtuigen. Enerzijds voorspelbaar en vaak gezien (liefhebbende vader wordt monster, en is er iemand die dacht dat de hond niet dood zou gaan?), anderszijds volstrekt ongeloofwaardig (moeder dumpt haar eigen baby (die kennelijk zomaar besmet is?) om het door een willekeurige andere baby te vervangen (die tussen de besmette wezens heeft geleefd, maar blijkbaar niet besmet is???), really???). Ik behoor zeker niet tot de groep die gore waardeert, integendeel, en de afwezigheid daarvan vind ik allerminst erg. Maar het verhaal van deze film is al zovaak verfilmd dat het nergens weet te verrassen. En het einde vond ik vervolgens een teleurstelling. 1,5* a 2*.

Leuke Black Mirror die fijn wegkijkt, mede dankzij de nodige subtiele humor vliegt het zo voorbij. Meer dan scifidrama vond ik het een originele romcom. 3,5*

Binnen mijn vriendenkring was ik de enige die deze film nog niet gezien had, dat komt omdat ik "domme" komedies vaak wel uit de weg ga, maar deze moest zó goed zijn dat ik het ter gelegenheid van deze challenge toch maar bekeken heb. En ik moet zeggen dat het me wel is bevallen, het heeft een type zwarte humor waar ik wel van hou, en ook de dialogen zijn zo lekker lomp. Het is een heerlijk foute en zwaar over de top-komedie over een uit de hand gelopen vrijgezellenfeest is Vegas, zo doorgeslagen dat het leuk is, en dat allemaal zonder de geloofwaardigheid teveel uit het oog te verliezen. Ruim 3,5*

Hanna (Saoirse Ronan) groeit op in een bos, waar ze zich samen met haar vader (Eric Bana) schuil houdt en door hem getraind wordt om zich te wapenen tegen een groep die haar dood wenst.

De film weet de spanning en ritme goed vast te houden. Het is een goede film voor bijna twee uurtjes ontspanning, al is het niet een film waar je achterover kunt leunen en over je heen laten komen, het vereist wel enige aandacht om goed te begrijpen wat er gebeurt. De film doet af en toe denken aan Nikita.

Van begin tot eind is duidelijk dat Hanna (Saoirse Ronan) de hoofdrolspeelster is, er gaat geen minuut voorbij zonder dat ze ruimschoots in beeld is geweest, en wel dermate dat alle andere spelers een bijrol lijken te hebben. Halverwege komt de film even tot rust met enkele scenes die meer aan een road movie doen denken, maar daarna gaat de film weer in een vlot tempo verder.

Er zitten enkele foutjes (de in het bos opgegroeide Hanna heeft moeite met stroom en licht uit een TL-buis, maar kan prima met een laptop overweg?)) en clichés (niet alle Spaanse jongeren zijn gek op flamenco) in, maar deze zijn niet hinderlijk of meer opvallend dan in andere films van deze tijd. Het geluid van de sound track stond overigens af en toe wel hinderlijk hoog, maar dat kan ook aan de bioscoop liggen.

Al met al een prima keus voor bijna twee uurtjes vermaak.

Hele aardige film, lekker onderhoudend en actie aardig over de top.

Half puntje eraf in de herziening. Destijds in de bioscoop gezien. Het verhaal is weinig bijzonder maar op zich wel aardig, alleen heeft de film last van de toch wel ontzettend slechte en lege dialogen. Dit kon beter, sommige scenes hadden overgeschoten of anders geschrapt kunnen worden. Lady in the Water heb ik nog niet gezien, maar The Happening was eentje uit de tijd dat Shyamalan minder presteerde, duidelijk een voorloper op zijn dieptepunt After Earth (1*) die hij via The Last Airbender (1,5*) wist te bereiken. Daarna kwam het gelukkig wel weer goed. 2*.

Oppervlakkige komedie die doet alsof er diepgang is en die alleen maar steeds probeert te shockeren met soms politiek incorrecte sekshumor. Niet wat ik verwacht had. Op momenten slaagt de film erin om een fijne sfeer en setting te creëren, vooral te danken aan de personage van Joy, die toch wel het meest normaal doet van de cast. Maar die fijne sfeer wordt steeds weer tenietgedaan door de platte humor. Happiness valt daarmee voor mij onder de categorie onzinfilms. Leuk als je van dit type humor houdt, maar niets voor mij. Dat ze in het preutse USA van deze film onder de indruk waren snap ik wel maar zelf geef ik hooguit 2,5*.

Leuk. Poster en titel trokken niet bepaald mijn aandacht, ik dacht dat het de zoveelste doorsnee horror zou zijn. Maar dit is toch wel een prettig en inventief werkje gebleken dat fijn wegkijkt. Het draait niet op scares of gore en dat lijkt tegenwoordig bijna een zeldzaamheid onder tienerhorrors. De kracht zit in de hoofdrolspeelster en in het fijne script. Een uniek meesterwerk is het niet, maar deze film mengt diverse elementen en genres op een dusdanig creatieve wijze dat het geheel erg fris aanvoelt. Zo zouden ze wel meer mogen maken.

Naast de in de film aangehaalde Groundhog Day doet het vooral denken aan Before I Fall (2017), wat haast hetzelfde verhaal vertelt (een studente die steeds aan het einde van dezelfde dag omkomt) maar dan zonder een moordenaar. Ook kwam Triangle (2009) in me op. En als horrorkomedie deed het me qua frisheid denken aan het eveneens erg leuke The Final Girls (2015).

Enig minpuntje aan Happy Death Day vond ik wel de ontknoping, de moordenaar en diens motieven zijn niet bepaald uitgewerkt en weten dus ook niet te overtuigen. Hadden ze dat goed gedaan dan had het zomaar de 4* kunnen halen. Nu blijft het op 3,5* steken.

Ontzettend grappige en maffe komedie die ik toendertijd in de bioscoop zag. Ik weet dat ik toen behoorlijk in een deuk gelegen had.

Het is zeker geen film die je serieus moet nemen, maar gewoon over je heen moet laten komen als je ervoor in de mood bent. Typische maffe komedie, maar wel leuk.

Leuke film over een jongen (Harold) die geobsedeerd is met de dood. Zijn lugubere personage deed me in de verte denken aan twee personages uit lugubere (horror)komedies: Wednesday (The Addams Family, 1991) en Brigitte (Ginger Snaps, 2000), al staat deze film kwalitatief wel wat treetjes hoger. En hoewel het qua verhaal heel anders is, heeft het wel die heerlijke warme zwartkomische sfeer van een film als Little Miss Sunshine (2006). Harold en Maude vormen samen de omgekeerde wereld, de jonge Harold als saaie duffe jongen en de oude Maude als de vlotte levenslustige moderne vrouw van destijds (een hippie).

Het zit vol met grappige zwartkomische situaties met leuke dialogen, one liners en levenslessen. De lugubere voorgrond verhult de ode aan het leven wat het in feite is, met de duidelijke anti-oorlogboodschap die destijds door de VS ging (de grote begraafplaats, de militaire oom van Harold, de antioorlogsprotest van Maude...)

Richting de 4*, een film die beter smaakt naarmate het bezinkt en zich prima voor een tweede kijkbeurt leent.

Onderhoudende thriller. Ondanks het vrij clichématig verhaal (gepensioneerde ex-marinier neemt het eigenhandig op tegen de bad guys) kent de film een fijne duistere sfeer, een goede regie en prima acteerwerk van de hoofdrolspelers waardoor je al die clichés voor lief neemt. Kwalitatief valt er weinig aan te merken. Een beetje doorsnee, maar wel een goede en onderhoudende thriller. 3,5*

14 jaar na Crash (2004) komt George Tillman Jr. (Men of Honor (2000) met een misdaaddrama die me weg weet te blazen en veel van dezelfde gevoelens op weet te roepen. The Hate U Give (afgekort THUG, oftewel tuig/schorem) is de verfilming van het gelijknamige en succesvolle jeugdboek die het verhaal vertelt van een tiener (Starr) die in twee werelden leeft, haar zwarte achterstandsbuurt en de betere omgeving van de privéschool waar ze naartoe gaat.

Dankzij de kracht van het verhaal, een heerlijke vibe en een indrukwekkende openingsscène weet The Hate U Give je in luttele seconden te grijpen, waarna de uiterst innemende Starr je beetpakt en niet meer loslaat. Amandla Stenberg (die Starr speelt) is dit jaar door het blad Time uitgeroepen als een van de Next Generation Leaders.

De vlotte tiener leidt als het ware een dubbelleven. In haar buurt is ze zichzelf terwijl ze op school zoveel mogelijk probeert te lijken op haar medescholieren uit de betere milieu's, ze probeert haar eigen buurt buiten haar schoolleven te houden. Maar die schijn ophouden lukt niet wanneer ze ziet hoe een zwarte drugsdealer door een blanke agent wordt doodgeschoten. De criminele organisatie die haar buurt onveilig maakt en voor wie de dealer werkte staat niet graag in de schijnwerpers en is niet blij met het bestaan van een anonieme getuige waar de media naar op jacht gaat.

Een kleine smet heeft de film nog wel, zo vond ik haar blanke vriendin als personage slecht uitgewerkt, veel te eendimensionaal, en hoe hun relatie afloopt was al helemaal ongeloofwaardig. Voor de rest een ijzersterke film zoals ze tegenwoordig niet vaak door Hollywood gemaakt worden. Jammer dat er al zoveel "black" oscarkandidaten zijn want deze zou het best mogen winnen, in ieder geval in de categorie best adapted screenplay. Ook de muziek is het vermelden waard, en als er een oscarcategorie voor beste ontdekking was dan zou die wat mij betreft gaan naar Amandla Stenberg. Een ruime 4,5*, richting de 5*.

Wat de trailer betreft, ik zou niet verder kijken dan de eerste 30 seconden, om niet teveel te spoilen.

Redelijke dertien-in-een-dozijn haunted house-horror, het verhaal is al veel vaker verteld, en voor de scares wordt gebruik gemaakt van korte flashes en het zo irritante op momenten vol opengooien van het volume. Qua script is er zoals zovaak tegenwoordig niet al te serieus werk van gemaakt: een gezin trekt een huis in waar ze weten dat het spookte en waar bijna alle leden van het vorige gezin zijn omgekomen, met een radio die ze daar vinden gaan ze met de doden communiceren, en wanneer het gaat spoken doen ze er heel lachwekkend over. In deze film gaat het dus niet zozeer om het script maar om de (geslaagde) sfeer en de (cliché) scares. De voiceover aan het begin en het einde bevordert de filmbeleving helaas niet. Standaardhorror, maar dusdanig kort dat het niet gaat vervelen. Het creature-design is wel geslaagd. 2*

Aardige film, echter wel gedateerd. Hoewel het huis waar dit is verfilmd erg fraai uitziet valt de filmische kwaliteit wat tegen. Hier en daar is het camerawerk wel aardig, geldt ook voor het acteerwerk, maar er wordt nauwelijks met licht en schaduw gewerkt, de special effects zijn erg mager (ook voor die tijd) en het tromgeroffel lijkt misplaatst en is allesbehalve eng (op een deur bonken maakt volgens mij een heel ander geluid...). De middelen die men tot de beschikking had om de film echt eng te maken worden lang niet optimaal benut, al is het wel beter dan de remake uit 1999. Niet echt eng en niet echt bijzonder. 3*

Ik heb de korte versie bekeken, ik ga ervan uit dat de verschillen zijn dat deze (Engels) ingesproken is met de teksten uitleg die er in het origineel tussendoor zaten. Ben wel tevreden met die versie. Het begin is zoals hier al is gezegd even doorbijten, ik begon me af te vragen of het wel over 'häxan' ging, omdat men het alleen maar over demonen e.d. had. Maar even later komen de heksen inderdaad aan bod, en blijven ze in de film.

Voor mij is dit de meest 'waargetrouwe' heksenfilm die ik heb gezien (voorzover we nu kunnen achterhalen wat er zich allemaal in die middeleeuwen heeft afgespeeld), ben heel wat wijzer geworden. Voor de maker waren die middeleeuwen 100 jaar dichter bij dan voor ons, dus had hij waarschijnlijk ook een betere kijk op dan wij tegenwoordig. Overigens zijn heksen volgens mij hét vergeten onderwerp door Hollywood, veel meer dan als bijfiguren kom ik ze niet tegen, met als enige uitzondering Season of the Witch (2011). Als iemand goede tips heeft over films over heksenvervolgingen e.d. hoor ik ze graag.

Grappig trouwens hoe men in de film richting de mensen uit de middeleeuwen (terecht) de les leest. Die achterhaalde kijk op heksen wordt even rechtgezet: het waren geen heksen, het kwam door de hysterie.... Bijna 100 jaar later is die 'ziekte' alweer achterhaald, dus wie weet hoeveel verkeerde wetenschappelijke conclusies we tegenwoordig trekken waar ze over een jaar of 100 hard over zullen lachen...

Leuke, boeiende en interessante film. 3,5*

Aardige film die al heel een hele tijd op mijn wensenlijstje stond, aan mijn gespannen verwachtingen voldeed het helaas niet helemaal. Op zich is het een begrijpelijke oscarwinnaar in de categorie Foreign Language Film, al had ik die prijs zelf meer aan de eveneens genomineerde Biutiful (2010) gegund (of aan een lading niet genomineerde films uit dat jaar (o.a. La Rafle en Elle S'appelait Sarah).

De film is heel fraai, zeker qua cinematografie, en doorbreekt het contrast tussen het rustig leventje (noordeuropese stijl) en het leven in een oorlogsgebied, door elementen uit zo'n gebied in Denemarken te introduceren. Dat is voor mij misschien wel het belangrijkste scorepunt uit de film. De boodschap van de film is verder helder, al vond ik het nogal geforceerd en cliché waardoor het niet helemaal over komt. En zelfs als het wel over komt, so what? De wereld zit naar in elkaar, maar helaas zien we dat al elke dag op het journaal, en deze film biedt niet bepaald nieuwe inzichten. Geweld is slecht, oké, wist ik al... ik ben niets wijzer geworden. Een beetje makkelijk scoren dus met dit thema en op deze manier.

Bovendien zijn de bad guys de lokale oorlogsbaronnen e.d., en over de miljarden die het westen van Afrika steelt in de vorm van olie en mineralen, en de wapenhandel, daarover zwijgen we maar (zo levert het tenminste wel een Oscar op natuurlijk). Iets te zwart-wit dus waardoor het voor mij een beetje de plank mis slaat.

En wat moeten we tegen al dat geweld doen? Passief toekijken en ons in elkaar laten slaan? Of is het de bedoeling om juist te tonen dat we ons laten slaan en passief blijven toekijken? Hooguit slaagt het erin om de (westerse) samenleving te tonen als mensen voor wie geweld (in Afrika) ver af staat en het ze koud laat terwijl ze passief toekijken, zolang het maar niet dichtbij komt. Aardige zelfreflexie zo, maar daar blijft het bij. Misschien mis ik juist een vervolg op deze film, waar het verder gaat dan dit.

Ondanks mijn kritiek blijft het wel een fraaie film, maar lang geen meesterwerk of indrukwekkende sociale cinema. Ook lukte het me niet echt om mee te leven met de personages, wat ik toch een beetje een voorwaarde vind voor een topper. 3,5*

Begint vrij fris en origineel, maar blijft helaas te lang hangen in dezelfde stijl en verhaal zonder dat er echt voortgang wordt geboekt. Het middenstuk duurde mij te lang, ik heb de uncutversie gezien maar had dat dus beter niet kunnen doen. Verder geldt ook voor mij wat hier al vaker is gezegd, dat de meiden niet echt als 14-/15-jarigen overkwamen. Op een gegeven moment werd gezegd dat Pauline 14 was, zij werd gespeeld door de destijds 16-jarige Melanie Lynskey (die overigens ouder leek), en ook Kate Winslet (een jaar of 18 destijds) was duidelijk te oud voor deze rol. Maar los daarvan is de film inhoudelijk aan de magere kant, waardoor ik op 2,5* uitkom. Ben een beetje verbaasd over de hoge score hier op MM.

Fijne familiefilm. Het warme verhaal van Heidi is duidelijk tijdloos genoeg om daarvan nog steeds goede verfilmingen te maken, en deze is daarin zeker geslaagd. Moest wel even aan de taal wennen aangezien dit niet het bekende Duits is, maar Schweizerdeutsch en Bündnerromanisch, ondertiteling is geen overbodige luxe. Voor wie van deze film heeft genoten is ook Belle et Sébastien (2013) een dikke aanrader, ook een erg prettige familiefilm die zich in de Zwitserse Alpen afspeelt en waar dezelfde sfeer hangt. Een ruime 3,5*

Redelijk goede film die toch wel nog beter had kunnen zijn geweest. Het effectbejag wat hier al besproken is vind ik ook weldegelijk aanwezig, sommige scènes hebben duidelijk een choquerend doel, wat eigenlijk botst bij de rustige stijl van de rest van de film. Het is in die zin een vreemde combinatie, een rustige stijl maar met een enkele keer mensonterend grof geweld. En die blote borstenscène sloeg werkelijk nergens op, prima wegknipmateriaal, geen film zonder blote borsten zal de maker wel gedacht hebben.

Het is juist het gebrek aan een goed uitgewerkt verhaal waardoor deze film niet het topniveau weet te bereiken die wel voor het grijpen lag. Iets minder focus op al dan niet geslaagd choqueren en iets meer op inhoud was niet erg geweest, want als je de film eenmaal laat bezinken dan vallen de gaten in het verhaal op, zoals waarom vertelt Heli opeens wel het volledige verhaal aan de politie terwijl hij dat eerst niet deed (en waarom deed hij het eerst niet)? En als hij eenmaal meewerkt verzwijgt hij het nummer van de patrouille die bij hem op bezoek komt en met koeieletters van de truck af te lezen valt. Waarom lieten zijn belagers hem gaan, ook dat past niet echt bij zulke criminelen. Zo zijn er wel meer dingetjes die vragen oproepen, zoals de drugs vernietigen en het soort van open einde, want af lijkt het verhaal me niet.

Op zich wel een goede film, maar eentje die wat mij betreft niet het niveau weet te behalen van andere Mexicaanse toppers.

Verrassende film. Aan het begin dacht ik dit wordt niks, maar dat gevoel ging al binnen enkele minuten weg. De film weet je knap en snel mee te slepen in het verhaal zonder dat je er erg in krijgt. De aandacht voor de details is ontzettend hoog, met als gevolg uitstekend acteerwerk, prima script, sterke dialogen, realistisch decor, uitgewerkte personages en relaties, mooie soundtrack, welgeplaatste humor, en ga zo maar door.

Heerlijke film, een genot om te zien. Aanrader.

Toen het in de bioscoop uitkwam kreeg ik het gevoel dat deze film wel erg gehyped werd, daarom heb ik gewacht op de DVD-release en heb de film gehuurd. Inmiddels gezien en ben toch blij dat ik niet naar de bioscoop ben gegaan. Visueel is het niet een film die je in de bioscoop moet zien (op die ene shot van een mooie skyline na), het draait immers om het geluid (de dialoog tussen de hoofdrolspeler en de stem van het operating system.

Aan het begin was het best interessant en boeiend, maar het lijkt wel alsof de inspiratie al heel snel op raakt, na zo'n kleine 30 minuten vond de regie het nodig om nieuwe personages te introduceren zodat de film weer kon voortkabbelen.

Spike Jonze is geen Jules Verne, we hebben hier (helaas) niet te maken met een visionair. De gedachte is ook niet nieuw, zie KIT in Night Rider bijvoorbeeld. Dat we ooit intelligente apparaten zullen hebben waaraan we normaal sprekend dingen kunnen vragen lijkt me onafwendbaar. Maar de gedachte dat zo'n apparaat, of een Operating System, de drang heeft om sex met je te hebben, en zelfs mensen inhuurt die hun lichaam aan het OS "uitlenen" haalt het realiteitsgehalte onderuit waarmee de film begon.

Aardig om een keertje gezien te hebben, vooral als je even zin hebt in een eenvoudig en rustig tussendoortje. 3*

Viel mij tegen, ik had er veel meer van verwacht. De genre van deze film is echt "drama", het "fantasy" of bovennatuurlijk deel is echt bijzaak. Het is een drama die het verhaal van drie verschillende personen vertelt (zeg maar drie drama's in één). Je moet er rustig voor gaan zitten, want het tempo van de film is vrij traag.

Aardig om te zien als je niets beters te doen hebt.

Naar deze film had ik toch stiekem wel uitgekeken, met name vanwege het verhaal, al weet ik nu dat het verhaal juist niet een sterk punt is van deze regisseur. Ik hoopte dat ik me aan de zijde van McSavah (en een waslijst aan critici) kon aansluiten met lovende commentaren over deze film, maar helaas. Een tijd geleden was ik begonnen aan La Soledad, de film waarmee de regisseur bekendheid verwierf en enkele Goya's binnenhaalde. Daarmee won die film van toppers als Las 13 Rosas en El Orfanato, moet dus wel goed zijn. Helaas kwam ik niet verder dan 30 minuten, al wil ik die nog steeds wel een keer afkijken. Met de "split screen" wist hij met die film de critici voor zich te winnen, leuke gimmick maar het maakte me niet laaiend enthousiast, en in tegenstelling tot de lovende critici heb ik het gevoel dat split screens nou niet bepaald origineel zijn. Bij deze film hoefde ik overigens pas na 50 minuten een pauze in te lassen, deze is in die zin inderdaad een stuk toegankelijker . Tegelijkertijd wel jammer dat het toegankelijke vooral denk ik te zoeken is in 'light' geweld en vrouwelijk naakt, dat heeft eerlijk gezegd geen toegevoegde waarde als dit kwaliteitscinema moet voorstellen.

Met Hermosa Juventud heeft Jaime Rosales ook dit jaar voor de Goya's een nominatie in de wacht gesleept, Ingrid García Jonsson is genomineerd voor de beste beginnende actrice. Op zich speelt ze inderdaad sterk, al is haar rol dusdanig naturel dat het mij weinig over haar acteerprestaties zegt.

De 'kracht' van deze film zit net als bij La Soledad in de gimmicks, webcam, smartphone en een camera om porno op te nemen worden gebruikt om de film anders te maken. Leuke gimmicks, maar niet genoeg om mij te overtuigen, ik vind het opzichtelijk gebruik ervan eerder een zwaktebod. De echte kracht (en die is er wel) zit vooral in het cameragebruik, Rosales weet een aantal zeer fraaie shots te maken. Het camerawerk en het deprimerende deed me denken aan Deux Jours, Une Nuit, maar als geheel lang niet zo goed als die film.

Jammer genoeg is de rest zwak. Daarmee concludeer ik dat Jaime Rosales wel met een camera om kan gaan, maar dat is iets anders dan een goede film maken. Ongetwijfeld zegt dat iets over mij aangezien alle critici laaiend enthousiast zijn, mij stelt het teleur. Want naast het camerawerk is er iets waar de critici over zwijgen, namelijk het slechte geluid, de slechte articulatie, de onverstaanbare dialogen. Ondertiteling kan dat natuuurlijk verhullen, maar ook als je Spaans verstaat heb je bij deze film ondertiteling nodig. En dat is onaanvaardbaar bij een goede regisseur. Naast fraai camerawerk is het ook leuk als de beelden zelf ook fraai zijn, ik mis scènes met mooie lichtinval, met schaduwen, met prachtige beelden. Prima camerawerk, maar de rest...?

Ook inhoudelijk laat de film te wensen over. De film schijnt realistisch te zijn, en als je de critici mag geloven beeldt het de uitzichtloosheid uit van de Spaanse jeugd waar ze niet aan ontkomen. Helaas zie ik er weinig realisme in, het wordt actueel gemaakt met het gebruik van gadgets uit het heden zoals smartphones en webcams, en met gesprekken over google. Maar tegelijkertijd zien we hoe de hoofdrolspeelster een CD jat om die met de discman te beluisteren, kennelijk was de regisseur niet bekend met het bestaan van MP3, downloads en MP3-spelers.

Voor wie niet bekend is met de Spaanse crisis kan de film aanvankelijk inderdaad realistisch overkomen, al kun je je met een beetje gezond verstand wel afvragen of de Spaanse jeugd echt wel zo xenofoob is, steelt, neergestoken wordt, mensen in elkaar slaat voor geld, uitzichtloos van geboorte is, en naar Duitsland emigreert om pornofilms te maken. Ook het krijgen van kinderen klopt weinig van, Spanje kent tegenwoordig juist een van de laagste geboortecijfers ter wereld.

Ik kreeg een beetje de indruk dat de beelden nogal politiek gekleurd zijn, het toont hoe vooral regerend rechts Spanje de 'losers' van de crisis graag ziet, namelijk als voorbestemde criminele nietsnutten die niet onder hun lot uitkomen, zich voortplanten, en emigreren om het voor hen hoogst haalbare te bereiken, een baan als porno-acteur in B-porno's. Een nogal vertekend en weinig realistsich beeld. Daar mis ik ook de weerbaarheid van de jeugd, de inventiviteit en doorzettingsvermogen om uit de crisis te komen, en vooral de waardigheid waarmee ze de crisis ondergaan, zonder in de criminaliteit of het pornocircuit te belanden.

Er zitten ook fraaie en herkenbare stukken in, zoals het met de auto op stap gaan naar een afgelegen industrieterrein i.p.v. naar het uitgaanscentrum. Iets overigens dat wel typisch Spaans is en niets met de crisis te maken heeft. Ook de gesprekken na het "google"-verhaal waren sterk. Het einde ontspoort helaas door ons even in 360º het naakte lichaam van de hoofdrolspeelster te tonen, nergens voor nodig. Jammer genoeg is de film veel te onregelmatig, met enkele goede, maar ook enkele hele slechte stukken.

Jaime Rosales heeft me helaas niet weten te overtuigen. Hij kan schetsen, maar kan hij ook schilderen?

Een magere 1,5*, richting 1*

Een echte eightiesfilm vol nostalgie. De film vertelt twee verhalen, enerzijds in het heden dat van een gehaaste zakenman die onderweg naar een vergadering een onthaaste vrouw tegenkomt die zijn tegenpool is en ze noodgedwongen samen verder reizen. Anderzijds in het verleden de zomervakantie van een groepje tieners. Vooral het laatste verhaal weet erg veel indruk te maken.

Ondanks het soms mindere acteerwerk en de soms te aanwezige soundtrack doet de film je al die foutjes vergeten en vergeven. Het verhaal dompelt je helemaal terug in je kinderjaren en in de eighties. Het zit zo vol met verwijzingen dat het moeilijk is om niets te vinden dat je aan de eighties of aan je eigen kindertijd doet terugdenken. Een hele mooie nostalgische film. Een dikke 3,5*, richting 4*.

De originele Catalaanse versie geniet overigens de voorkeur boven de Spaanstalige dub.

Leuk. Fijne film die een leuke en originele draai geeft aan het zombiegenre. Een gezin probeert in de postapcalyptische dagen te overleven in een schuilkelder. Via enkele korte flashbacks wordt zo nu een dan een glimp gegeven van hoe het zover is gekomen en wat er buiten is gebeurd. Lekkere claustrofobisch met spanning die onder de huid kruipt.

Gezien sommige reacties is de film niet voor iedereen weggelegd (het "er gebeurt niets"-syndroom?). Wie een actierijke horror verwacht met afgehakte lichaamsdelen e.d. zal flink teleurgesteld worden. Wie dat niet verwacht gaat een hele fijne film tegemoet. 3,5*

Interessante verfilming van een gelijknamig boek over het waargebeurde verhaal van deze drie vrouwen. De film geeft een kijkje achter de schermen bij de NASA over de voorbereiding van de eerste bemande ruimtevluchten, terwijl ze met Rusland volop in de race zijn om als eerste een mens naar de ruimte te sturen.

Dit wordt gedaan aan de hand van het verhaal van drie intelligente vrouwen, die ondanks de wetten van rassenscheiding en dankzij hun doorzettingsvermogen toch wisten uit te blinken en hun doelen te bereiken. Door hun kennis, inzet en vaardigheden maakten ze zichzelf noodzakelijk voor de missie en wisten ze de vele hordes te nemen die in hun leven werden gelegd. Zo krijg je in feite veel historisch relevante verhalen die zich tegelijk afspelen in de film: de strijd tussen de V.S. en Rusland om de ruimtevaart, het voorbereiden van de eerste bemande vlucht van de NASA, de laatste dagen van de rassenscheiding in de Verenigde Staten, de opkomst van de computer, enz. Deze verhalen spelen zich parallel af en vormen een prima film met een hele bijzondere kijk op roerende tijden.

Het nemen van de hordes valt voor deze vrouwen helemaal niet mee. Voor hen was er geen vrije weg die ze konden bewandelen, ze moesten zelf die weg aanleggen en de obstakels wegnemen. Niet alleen de juridische verboden, zoals het niet naar de betere (blanke) universiteiten mogen gaan en geen toegang hebben tot de blanke bibliotheken waar alle wetenschappelijke boeken lagen, maar ook de vele obstakels die hun jaloerse collega's hen voor de voeten wierpen om te voorkomen dat zwarte vrouwen carrière konden maken. Voor die blanke mannen (en vrouwen) moet het ongetwijfeld als een blamage hebben aangevoeld telkens als een zwarte vrouw promotie maakte en hen voorbijging.

Mooi dat eindelijk de filmwereld aandacht heeft voor helden die niet aan het profiel "blanke man" voldoen. Het opent de weg naar nieuwe interessante films, zoals deze, over mensen die tot nu toe hidden figures waren. Het fijne van een film met een vrouwelijke 'held' is ook dat het niet enorm doorslaat zoals het met mannelijke helden wel vaak gebeurt, het blijft allemaal realistisch en bescheiden.

Voor mij was de humor aan het begin wel even wennen, met name rondom de 'grappige' problemen die de zwarte bevolking had, zoals dat ze niet overal naar de WC mochten. Eigenlijk is dat helemaal niet grappig, en dat beseft de regisseur gelukkig ook, die aanvankelijk vreemde humor hoeft dus geen reden te zijn om deze film te bekijken. Een ruime 3,5* en in deze tijden een serieuze kanshebber voor de Oscar aangezien als zo'n film wint er een heel krachtig signaal vanaf de filmwereld uitgaat. We zullen zien.

Op zich een goede poging, maar met een matig resultaat. De beelden van het Canarisch eiland Hierro zijn natuurlijk wel mooi, de rest is qua camerawerk en cinematografie ook prima te doen, en ook de acteerprestaties zijn aardig in deze lastige rollen. Het verhaal is wel wat dunnetjes en ontsnapt maar niet uit die 'twilightsfeertje' waar realiteit en fantasie (of is het psychose?) door elkaar lopen. In die zin deed het me een enkele keer in de verte aan Lost Highway denken van David Lynch (niet mijn ding).

Soundtrack vond ik overdreven aanwezig, en ik weet niet goed wat ik van de toegevoegde schrikeffecten moet denken (of van de vogels). Het voelde soms experimenteel aan. De duur van de film is trouwens prima voor wat het te bieden heeft, niet te lang en niet te kort. Het kan ermee door, ruim 2* van mij.