Opinions

Fight now, cry later.

Nu al een klein jaar geleden was ik met Machete aan mijn eerste Rodriguez aanbelandt en Machete bleek zowaar een heerlijke meevaller te zijn. Toen wist ik dat er nog wel meer van deze regisseur gingen volgen, maar het heeft dan toch een tijdje geduurd vooraleer de volgende aan de beurt was. Gisteren zat ik dus klaar in de hoop op bevestiging van Rodriguez.

En Rodriguez zorgt met From Dusk Till Dawn absoluut voor bevestiging. Eerlijk gezegd had ik totaal geen idee waar de film precies over ging en daarom was de plottwist in het midden des te meer een grote verrassing. Het eerste deel is eigenlijk een standaard misdaadverhaaltje waarbij twee broers het land proberen uit te vluchten na verschillende moorden en daarbij een gezin als gijzelaars nemen. Eigenlijk had ik constant het gevoel dat ik naar een Tarantino film aan het kijken was in plaats van een Rodriguez. Nu ja, met één film van Rodriguez gezien te hebben, kan ik me nog moeilijk uitspreken over zijn stijl maar de dialogen en vooral de eerste scène in het winkeltje voelen enorm Tarantino achtig aan. Op een bepaald moment vreesde ik dat de film een beetje ging inzakken, maar dat was dan buiten de vampieren gerekend die plots vanuit het niets opduiken. Normaal gezien ben ik een enorme hater wat vampieren in films betreft. Ik zou zonder problemen een resem crappy vampierenfilms kunnen opnoemen, maar ik moet eerlijk toegeven dat het hier enorm vermakelijk wordt dankzij de vampiers. Eerlijk gezegd dacht ik heel de tijd dat ik naar zombies aan het kijken was dan naar vampieren (gelukkig brachten de vleermuizen uitsluitsel). Maar wat maakt het ook uit, het blijft gewoon ontzettend vermakelijk en veel daarvan is te danken aan de overvloedige spies en slachtpartijen, waar er op geen ledemaat meer of minder wordt gezien. Het is nog maar mijn tweede Rodriguez maar ik kan nu al zeggen dat dit compleet mijn ding is en de rest van zijn werkjes zullen ook nog volgen.

Dat From Dusk Till Dawn een ontzettend vermakelijke film is geworden, is evenveel aan de cast te danken. In de eerste plaats is het George Clooney die hier de show steelt als erg coole Seth Gecko. Ik denk niet dat ik hem zulke rollen al heb zien spelen, maar dit doet hij ook weer erg goed. Vroeger was ik nochtans geen grote fan van Clooney, maar door rollen zoals in O Brother, Where Art Thou is hij al enorm gestegen in mijn achting en door zulke prestaties zal hij alleen nog maar verder stijgen. Ook Quentin Tarantino is hier geweldig op dreef, als Richie “psycho” Gecko. Ik lees vaak dat Tarantino enorm tegenvalt als acteur, maar hier valt er weinig op aan te merken. Oké, als het wat meer op acteren aankomt, zal het van zijn kant allemaal wat minder zijn, maar voor zulke rollen van gestoorde psychopaat lijkt hij wel de juiste persoon te zijn. Verder zijn er ook nog verschillende bijrollen die erg goed worden ingevuld. Harvey Keitel is zo iemand die ik al een paar keer heb bezig gezien in een bijrol en hier doet hij het ook weer prima. Vooral naar het einde toe komt hij volledig los, als hij mee het gevecht aangaat. Eerlijk gezegd wist ik niet dat het trio Danny Trejo – Tom savini – Cheech Marin hierin meespeelde, maar het maakte het feest er alleen maar beter op. Vooral die Tom Savini heeft hier een heerlijk bijrolletje als Sex Machine. Zijn wapen alleen al is goud waard, maar ook de pussy-speech van Marin is het vermelden waard. Voor de rest zijn er nog twee kinderen die het vaderfiguur van Harvey Keitel moeten ondersteunen. Op zich is het nog niet zo slecht van hun kant, omdat de rest van de cast al zo geweldig is en omdat Juliette Lewis nogal tegenviel in Cape Fear.

Tweede Rodriguez en twee keer dik prijs. Ik zou zelfs durven zeggen dat dit nog iets beter is dan Machete die ook al geweldig is. De mix van Tarantino’s stijl met die van Rodriguez pakt goed uit en de cast is gewoon erg goed. Ben nu wel ontzettend benieuwd geworden naar de rest van zijn oeuvre en vooral naar films zoals Planet Terror. Ik zou zeggen, laat ze maar komen!

4.5*

Ik vind het geen hoogvlieger, deze From Here to Eternity. Het beeld dat geschetst wordt van de Amerikaanse legerkazerne is best goed gedaan. Hoe het systeem in elkaar zit, de pesterijen tegenover Prewitt omdat hij niet wilt meedoen met het boksteam en de knokscènes zijn best boeiend om te volgen.

Jammer genoeg weet de film mij niet te overtuigen met de 2 romances die ons voorgeschoteld worden. Het wordt allemaal wat te saai en te vlak gebracht (Warden moet promotie maken zodat Mevr. Holmes kan scheiden van Mr. Holmes, Prewitt die verliefd wordt op een meisje die in de club werkt). Nergens heb ik iets echt bijzonders kunnen ontdekken en de chemie ontbrak ook wat tussen de verschillende personages.

Ik heb nog maar weinig films met Frank Sinatra gezien, maar hij doet het wel goed als de buddy van Montgomery Clift en voegt veel energie toe aan de film. Montgomery Clift daarentegen vond ik weinig bijzonders en bij momenten had ik het gevoel naar een mindere versie van James Dean te kijken. Burt Lancaster weet altijd wel te overtuigen en brengt net zoals Sinatra ook veel energie, maar dan op een andere manier.

Op uitzondering van de laatste 10-15 minuten krijgen we niets te zien over de aanval op Pearl Harbor, maar ik had niet het gevoel dat de oorlog zelf echt belangrijk was in deze film.

3*

Lukas Moodysson is een regisseur die het bij mij goed weet te doen. Van de 4 films die ik van hem heb gezien, scoren er 2 toch 4* (Lilja 4-ever en Mammoth ). Deze Fucking Åmål stond dan ook al een tijdje op mijn herzieningslijst.

Het is vooral de rauwe manier van filmen, de naturelle acteerprestaties en het realistische gevoel dat de film uitstraalt die me erg weten te bekoren. De tienermeisjes zijn personages van vlees en bloed die allen met hun issues zitten. Elin verveelt zich dood in Åmål en wilt daar het liefst zo snel mogelijk weg en Agnes die verliefd op haar is, maar verder geen vrienden heeft. Uiteindelijk worden ze beide verliefd op elkaar, maar voor Elins reputatie ligt dit gevoelig.

Moodysson houdt het allemaal erg simpel, maar less is more in dit soort van films. De eindscène is dan ook nog eens de kers op de taart. Agnes en Elin die samen de wc uitkomen en iedereen stomverbaasd laten staan, meer moet het absoluut niet zijn. De scène die daarop volgt waar ze samen nog chocomelk zitten te drinken, had voor mij niet gehoeven. Het voelde nogal overbodig aan, maar verder valt er niets op aan te merken aan deze film.

Erg mooie en realistische film en er mag zeker een halfje bij.

4*

Full Metal Jacket is in mijn opinie de beste film over de Vietnamoorlog. Oorlogsfilms zijn normaal gezien niet echt aan mij besteedt, maar deze ( en de meeste andere Vietnamfilms) kan ik erg appreciëren.

Deel 1 concentreert zich volledig op het opleidingskamp voor mariniers, waar de luidruchtige drill-instructor zijn mannen klaarstoomt voor Vietnam. Het eerste deel is erg indrukwekkend. Vooral Sgt. Hartman is beestig. De manier waarop hij Pyle keer op keer vernedert, zijn sarcasme en de manier waarop hij zijn mannen als nietige wormen behandelt, zijn fenomenaal. Kubrick heeft gekozen om met een vrij onbekende cast te werken, maar desondanks doen ze het uitstekend. De toiletscène is een erg sterke afsluiter voor het machtige eerste deel.

Deel 2 speelt zich, in tegenstelling tot deel 1, helemaal af in Vietnam. Deel 2 kan zich niet meer onderscheiden van de andere Vietnamfilms, terwijl dat juist het sterke punt was van het eerste deel. Ondanks het verschil tussen de 2 helften, is deel 2 ook nog altijd indrukwekkend. Het stuk met de sluipschutter is echt geweldig en tevens het beste stuk uit de film.

4.5* voor de beste Vietnamfilm.

De derde film van Fritz Lang die ik ondertussen gezien heb en qua thematiek doet het veel aan M denken. Ook in deze film krijgen we een massahysterie te zien waar mensen het recht in eigen handen trachten te nemen.

Niet dat het niveau van M hier gehaald wordt, maar het is nog steeds een degelijke film. De roddelscène is erg leuk gedaan met de montage van de kakelende kippen tussendoor. De brandstichting van de gevangenis waar Joe zit, is ook erg knap gedaan en vanaf het moment dat Joe de menigte wil laten straffen voor hun daden krijgen we nog een spannend rechtbankgedeelte te zien. De afloop is misschien een tikkeltje jammer. Ik had ook liever gezien dat de menigte gestraft zou worden, maar Lang kiest voor een happy end waarbij Joe zich komt aangeven.

Al bij al een degelijke film van Lang, maar zeker niet zo indrukwekkend als M.

3*