Opinions

Leuke heist-film met veel smakelijke rollen en een aardige twist op het einde. Wel zat ik regelmatig aan de Coens te denken, en na driekwart van de film kreeg ik er ook wel een beetje genoeg van, maar goed, het was toch al met al best vermakelijk. En dat Edgar Wright in zijn Baby driver met Hocus pocus van Focus kwam aanzetten, dat viel misschien nog te begrijpen omdat Focus indertijd in Engeland en Amerika flink wat succes had, maar dat Soderbergh (of een medewerker) op het spoor van Down man van Brainbox is gekomen, geweldig!

Nabokovs roman heb ik veel te lang geleden gelezen, en het enige wat me nog bijstaat is dat ik de eerste helft geweldig vond maar de tweede helft vrij teleurstellend, met die eindloze rondreis door Amerika en de figuur van Quilty die ik niet kon plaatsen. Van de eerste verfilming ben ik nooit onder de indruk geweest, zelfs niet toen Kubrick mijn grote held in filmland was: een te cerebrale benadering, en bovendien gemaakt in een tijdperk waarin de filmcensuur nog wel zó strikt was dat er meer moest worden gesuggereerd dan er kon worden uitgelegd of getoond – vaak best een aardig alternatief wanneer dat de creativiteit kietelt, maar in dit geval bleef de film wat mij betreft te vaag.
        De nieuwe versie (ik ga niet spreken van een "remake", want het lijkt me eerder om een nieuwe boekverfilming te gaan) bevalt me eigenlijk een stuk beter. Irons en Swain zijn geknipt voor hun rollen, Griffith wil mij nog wel eens tot waanzin drijven met haar kinderstemmetje en haar oogopslag maar is in deze film al spoedig buiten beeld, en Langella laveert keurig tussen onsmakelijk en hilarisch, net zoals Adrian Lyne het gedrag van zijn hoofdpersoon nergens vergoelijkt maar ook nergens met het vingertje wijst. Niets op aan te merken, en applaus voor Irons voor de zoveelste gedurfde rol. (Van de IMDb-trivia-pagina: "Jeremy Irons originally turned down the role because he knew playing this character would hurt his career. After thinking it over and being convinced by Glenn Close that working with Adrian Lyne was an experience he should not miss, he agreed to play Humbert Humbert, not before securing a good paycheck anticipating a few years of possible unemployment." Close had met Lyne aan Fatal attraction gewerkt.)
        Grappig dat enkele gebruikers in een paar van de vroegste berichten zeggen dat ze "Shelly" Winters uit Kubricks film prefereren boven Dominique Swain in déze versie, of juist andersom. Kennelijk heeft die actrice (of misschien alleen haar naam) veel indruk gemaakt, maar Shelley Winters was ten tijde van Kubricks versie al 42 jaar – in de eerste Lolita-verfilming speelde zij juist de moeder, en haar filmdochter werd gespeeld door de toen ongeveer vijftienjarige Sue Lyon.

Uitstekende en sympathiserende blik op Chaney's leven, rollen en werkwijze, waarbij zijn belangrijkste films en vertolkingen de revue passeren. Er waren ten tijde van het maken van deze documentaire uiteraard nog maar weinig collega's uit Hollywood in leven, maar dankzij een paar senioren die zich nog herinneren hoe ze in hun jeugd van Chaney's films genoten (inclusief SF-auteur Ray Bradbury) proef je toch nog iets van die tijd, en van een paar mensen (Orson Welles, Jackie Coogan, Lon Chaney junior) zijn nog archiefopnames waarop ze over Chaney vertellen. Het is en blijft spijtig dat veel van Chaney's werk niet meer te zien is omdat heel veel filmmateriaal in die jaren door de studio van de herbruikbare zilveremulsie werd ontdaan en vervolgens bij het grofvuil belandde. Gelukkig is van Chaney The phantom of the opera uit 1925 bewaard gebleven, en op een bonus-disk bij de BFI-release daarvan uit 2013 is ook deze documentaire opgenomen.

Als ik allereerst alle (vage) herinneringen aan de vroegere "echte" Lone Ranger uit mijn hoofd zet, me daarna voorneem om me af te sluiten voor alle mogelijke vergelijkingen met de Pirates-franchise (niet moeilijk want daar was ik toch al geen bijzonder grote fan van) en me tenslotte wapen met zeer lage verwachtingen... dan blijkt dit een grappige en onderhoudende roller-coaster te zijn met een Armie Hammer die me aanzienlijk beter bevalt dan in The man from U.N.C.L.E. (vermoedelijk omdat hij als John Reid een stuk meer te doen had en aanzienlijk meer dialoog kreeg), Johnny Depp die soms uiterst melig is maar soms ook een verrassend randje aan zijn Comanche geeft, en een enorme hoeveelheid actiestunts waarvan de grote meerderheid spectaculair en zeer vermakelijk is, vooral wanneer er één of meerdere treinen bij betrokken zijn. De bijrolacteurs zijn soms nauwelijks herkenbaar achter hun baarden, verminkingen of protheses, en als ik zeg dat de film op ongeveer twee-derde van z'n speelduur enigszins inkakte zal daar vermoedelijk niemand aanstoot aan nemen, maar als geheel heb ik me hier toch best mee vermaakt. Wel in een leunstoel overigens met glas en snack onder handbereik, niet in de bioscoop, dat zou toch een beetje te veel eer voor deze film zijn geweest. De verwijzingen naar Shane, John Ford, The good the bad and the ugly en vooral Once upon a time in the West leiden vooral af.

Ik sluit me geheel bij mister blonde hierboven aan, met de vermelding dat er echt geweldig geakteerd wordt, vooral Chris Cooper (wiens gezicht al het hele verhaal vertelt) en Kris Kristofferson als tamelijk onsmakelijke schurk (zó strak gespeeld dat je de acteur er bijna om zou gaan haten – grappig citaat van Chrissie van 22 januari 2003: "Volgens een stukje in Humo beweert [Kris Kristofferson] in deze film gewoon zichzelf te hebben gespeeld."). Een film die nog lang bij mij zal blijven broeien; nota bene mijn eerste Sayles, maar hopelijk nog lang niet mijn laatste.

Leuker dan ik me herinnerde, met nu eens niet een mannelijke held met een puur decoratief vrouwtje maar een kick-ass heldin met een mannelijke sidekick (die de show steelt, zoals SLJ wel vaker doet). Geena Davis heeft de fysieke vaardigheden uitstekend onder de knie, de actiescènes zijn spectaculair en de regie houdt de vaart er goed in, maar aan de minzijde duurt het allemaal wat te lang, het is me eigenlijk nog steeds niet duidelijk waarom Mitch de hele tijd niet van Charly's zijde wijkt terwijl hij zijn leven bij haar toch nauwelijks zeker is, en ondanks het vele geweld en het bloed en de martelingen blijft het allemaal toch vrij cartoonesk. Enfin, het geheel is vermakelijk, dus ik ga verder niet zeuren. (Hoewel ik daar wel toe geneigd ben op het moment dat het dochtertje op het einde de aansporingen die haar moeder eerder tegen háár heeft gebruikt nu zèlf gaat debiteren.)

Een indrukwekkende film, zorgvuldig, zeer gedetailleerd (de eigenlijke invasie begint pas halverwege), sober, vrij onderkoeld en totaal niet glamoureus verteld, met uitzondering van de belachelijk grote hoeveelheid gaststerren waarvan sommigen helaas slechts enkele seconden in beeld zijn (Steiger, Barrault, Arletty, Ferrer) en mij daardoor voornamelijk afleiden en "uit de film halen". Dat contrasteert nogal met de bijna totale afwezigheid van muziek die het realisme juist verhoogt en dus zeer effectief werkt. De Fransen spreken verder gewoon Frans en worden ook door Franse acteurs gespeeld, en de Duitsers mutatis mutandis idem, dus de vele MoMe-gebruikers die daar normaliter over vallen kunnen hier hun hart ophalen (tenzij ze de verkeerde versie van de film hebben gezien...). Minpunten zijn een paar iets te leutige scènes op het strand (kapitein Maud [Kenneth More] met z'n stokje en z'n buldog, Sean Connery kopje-onder, Bourvil en z'n champagne), het vervelende overacteren van Heinz Reincke als Pips, en het algemene gevoel dat Saving Private Ryan inmiddels als het definitieve portret van het bestormen van Omaha Beach moet gelden, iets waar The longest day natuurlijk weinig aan kon doen aangezien de tijdgeest in 1962 nog niet van dien aard was dat alle gruwelen zo expliciet konden worden getoond.
        Gelukkig overheersen toch de vele mooie momenten, zoals de soldaat die denkt dat het geluid van de grendel van het Duitse geweer eigenlijk een antwoordende speelgoedkrekel is en de slotscène van de Richards Burton en Beymer, en Robert Mitchum zet een overtuigende energieke generaal Norman Cota neer. En ja, wat het realisme betreft, het eerste IMDb-trivia-item vermeldt dat Eisenhower zelf al na een paar minuten uit de bioscoop verliet, "frustrated by the inaccuracies", maar daarvoor is het nou eenmaal een film – mij persoonlijk geeft het een behoorlijk goed beeld van hoe de invasie is gegaan (of liever gezegd hoe ik dènk dat de invasie is gegaan...), en hoewel de scènes in Ouistreham inmiddels ook al weer 55 jaar oud zijn hebben ze nog altijd impact. The longest day is wat mij betreft een nog steeds serieus te nemen oorlogsfilm.

Redelijke thriller met aardige psychologische elementen (of is het qua genre eerder andersom?), met als voornaamste kwaliteit dat de drie hoofdrolspelers zo perfect gecast zijn voor hun rol – met name Matthew Goode is uitstekend als de charmante verleider met een verborgen agenda (zijn dubieuze charme intrigeert me al sinds ik hem voor het eerst zag, in de duistere Pride and prejudice-spin-off Death comes to Pemberley). En het is maar goed ook dat die drie acteurs deze film zo kunnen dragen, want de film zelf liet nogal wat steekjes vallen, iets dat mij normaliter pas na afloop opvalt maar waar ik nu al tijdens het kijken moeite mee had: de onduidelijke functie van Carla Gugino als Chris' welzijnswerker, Luvlee Lemons die opeens uit de film verdwijnt, het einde waarin Chris er wel èrg makkelijk vanaf komt, en agent "Donut" die het slachtoffer wordt van Chris' keuzes maar op wiens dood noch de film noch Chris terugkomt, alsof hij eigenlijk maar een pionnetje in een filmscript was in plaats van een mens. Al die bedenkingen zorgen er voor dat ik hier toch niet onverdeeld enthousiast over kan zijn.

Misschien wel een film die je in korte tijd twee keer moet zien om hem helemaal te kunnen doorgronden en hem daardoor goed op waarde te kunnen schatten (en niet, zoals ik, met een tussenpoos van vijf of zes jaar, want ik bekeek hem nu zonder me nog te kunnen herinneren waar de film op zou uitdraaien en dus ook zonder alle hints te kunnen plaatsen). Knap spel van alle betrokkenen, een lekker hektisch tempo en een mooie vormgeving, kortom alle elementen sterk genoeg om mij geboeid te houden. Enige minpunt was de introductie van een "wezensvreemd" plotgegeven : de gimmick van de film is dus het tijdreizen, maar dan blijken er in de toekomst ineens ook mensen met telekinetische gaven te zijn, hetgeen dus eigenlijk niets met dat tijdreizen te maken heeft maar wèl een uiterst belangrijke rol bij de afwikkeling van de plot speelt – het voelt een beetje alsof die telekinese er alleen maar met de haren bijgesleept is om zo voor Cid (en voor de film) een skill te creëren waarmee de oude Joe op het einde kan worden uitgeschakeld. Desalniettemin over het geheel genomen een spannende en inventieve film waarvan de fantasie altijd welkom is.

Ik kan absoluut niet zeggen dat dit goed is: het verhaal gaat schoksgewijs vooruit, heroïsche personages als Aragorn en Boromir zijn oninteressant vormgegeven, de half-live-half-geanimeerde scènes zijn technisch ambitieus maar doen geforceerd aan, en (mijn voornaamste kritiekpunt) de hobbits doen me denken aan de figuurtjes uit de afschuwelijke Dr Snuggles-tekenfilmserie. Elke vergelijking met de trilogie van Peter Jackson is dan ook zinloos (hoewel het wel grappig is dat ook déze versie de ontmoetingen met Tom Bombadil en de Barrow-Wights weglaat), maar eenmaal aan de tekortkomingen gewend word ik af en toe toch meegesleept door het sterke verhaal, en het is leuk om deze op de plank te hebben en zodoende de collectie "compleet te houden". Af en toe wel mooie en sfeervolle achtergronden trouwens.

Meesterlijk tweede deel, met in de extended version minstens één prachtige toegevoegde scène, de ontmoeting tussen Boromir, Faramir en Denethor in Osgiliath. En dat Faramir hier bepaald niet ongevoelig is voor de aantrekkingskracht van de Ring is een zeer goed verdedigbare afwijking (en naar mijn mening in dramatisch opzicht zelfs een verbetering) ten opzichte van het boek.

"Yuri Orlov? We're with the Bureau of Alcohol, Tobacco and Firearms." Nicolas Cage: "Let me guess – this isn't about the Alcohol or the Tobacco." Cage heeft de afgelopen jaren in een grote hoeveelheid films gespeeld die je niet zozeer de volgende dag alswel op het moment van kijken zèlf al weer vergeten bent, maar in een film als deze realiseer ik me weer hoe goed kan zijn, in "another of those performances you cannot easily imagine anyone else doing" zoals Roger Ebert prima verwoordt. Het gitzwarte script blijft dankzij z'n bijna vrolijke cynisme toch verdraaglijk, de bijrollen zijn zonder uitzondering goed ingevuld (inclusief de altijd en overal uitstekende Ian Holm als concurrerende wapenhandelaar), en het is verfrissend dat het ethisch besef uiteindelijk wel bij Yuri's broer en vrouw maar niet bij hemzelf binnenkomt. Een geweldige en lekker schrijnende satire.

Eén van het dozijn verfilmingen van de historische avonturenroman van R.D. Blackmore uit 1869, een vrij vroege en tamelijk primitieve versie die desalniettemin nog redelijk de moeite waard is. De centrale plot draait om een bende van het hof verbannen edellieden die nu het platteland van Exmoor onveilig maken totdat de boeren besluiten zich te verenigen in hun verzet tegen de Doone's, hetgeen gecompliceerd wordt doordat de leider der boeren zijn hart verliest aan de belangrijkste erfgename van de vijand, onze Lorna dus. Een niet al te lange speelduur, een vrij hoog tempo, diverse bijrollen van toentertijd bekende gezichten, sfeervolle buitenopnames en een aardige climax vormen de pluspunten hiervan, maar de twee hoofdrolspelers zijn abominabel : John Loder is een absolute houten klaas, Victoria Hoppers voornaamste eigenschap is dat ze en profil lijkt op James Cagney wanneer ze lacht (zou het voor het verkrijgen van deze hoofdrol nog hebben uitgemaakt dat ze was getrouwd met de producer/regisseur?), en de chemie tussen beiden schittert door afwezigheid. En dan te bedenken dat ze in de bijrollen ook de beschikking hadden over Roger Livesey (één van de mooiste stemmen van de Engelse cinema) en Margaret Lockwood, één van de mooiste actrices die ik ooit heb gezien, hier in haar debuut, een paar jaar voordat ze dankzij Hitchcocks The lady vanishes zou doorbreken... Maar ja, gemiste kansen, wat doe je eraan? Al met al een krakkemikkig maar vermakelijk oud avonturenspektakel voor een héél ouderwetse zaterdagmiddag.

Na 140 minuten geboeid te hebben gekeken en me echt geen seconde te hebben verveeld kom ik vol goede moed op Moviemeter om hier vol verbazing te moeten constateren hoeveel gebruikers dit een trage en/of saaie film vinden -- "er had zoveel meer ingezeten." Natuurlijk liggen de vergelijkingen met het werk van Herzog en Coppola voor de hand, maar zó'n film is dit niet (ondanks een paar schokkende scènes met piranha's en aanvallen met pijlen), wel een pakkend portret van een obsessie, waarbij Fawcett lang niet altijd sympathiek is (zijn gedrag tegenover zijn gezin) terwijl ik tegelijkertijd toch met hem mee blijf leven. Het einde stelt me ook zeker niet teleur: als Fawcett de stad wèl had gevonden was dat een soort Indiana Jones-happy end geweest, als hij "Z" níét had gevonden was dat een domper geweest, en al die bewijzen van oude beschavingen die sindsdien zijn ontdekt vormen in zekere zin een rechtvaardiging van zijn rotsvaste overtuiging en van zijn inspanningen. Bovendien krijg ik hier een sterk gevoel van authenticiteit bij met weinig valse romantiek, mede omdat de superbe Darius Khondji de verleiding weerstaat om hier pittoreske opnames bij te maken. Charlie Hunnam voldeed uitstekend, Robert Pattinson was perfect onderkoeld, en met de afwisseling tussen Bolivia, Engeland en de Somme had ik persoonlijk geen enkele moeite. Traag, saai... nee.

Niks nieuws, met een tamelijk voorspelbaar plot en echo's van Raiders of the lost ark, Romancing the stone en The proposal (inclusief Oscar Nuñez uit die laatste film). Maar Bullock doet het adekwaat (zoals eigenlijk altijd, hoewel haar onbeweeglijke gezicht zo onderhand haar vermogen om met behulp van haar gelaatsuitdrukkingen te acteren wel een beetje in de weg gaat zitten), Radcliffe is leuk, en Tatum laat wederom zien hoe grappig hij kan zijn wanneer hij zijn eigen imago op de hak neemt. Vandaag met veel plezier bekeken en morgen vast al weer vergeten, maar aangezien ik de waardering niet morgen maar vandaag geef: ***½.

Ik moest bij deze film wel eens denken aan het commentaar van de filmcriticus David Winnington bij A matter of life and death van Michael Powell en Emeric Pressburger, toen hij over de daarin getoonde serene hemel schreef dat dat feitelijk "een grenzeloos Wembley-stadion is, omringd door klingelende muziek en mist, waar alle mensen met enig verstand, als ze al zo onvoorzichtig waren om daar terecht te komen, zich onmiddellijk uit weg zouden godslasteren." Met andere woorden, om in Lost horizon mee te kunnen gaan moet je duidelijk even je cynische of ironische (of, zouden sommigen zeggen, gewoon realistische) bril afzetten. Kan ik dat? Ík wel – soms weet ik zelfs gewoon niet meer of ik die bril nog wel ergens heb liggen. (En eerlijk is eerlijk, Capra en Riskin bouwen zelf ook al een alternatieve zienswijze in door George Conway en Maria tot het einde toe te laten streven naar een ontsnapping.)

        Los daarvan is dit een technisch extreem ambitieuze en voor mij op alle fronten geslaagde produktie met fantastische sets en een opmerkelijk hoogwaardige rolbezetting, met name in de rollen van twee van de door mij meest gewaardeerde bijrolacteurs uit het klassieke Hollywood, Thomas Mitchell als de doortrapte Barnard en de in double takes gespecialiseerde Edward Everett Horton als paleontoloog Lovey, ik bedoel Alexander P. Lovett. Het gebruik van kwalitatief minder filmmateriaal en stills om het hele verhaal te kunnen vertellen ervaar ik nergens als een probleem.

        De remake heb ik nooit gezien, maar als ik zo de trailer op YouTube zie krijg ik daar bereveel zin in, dat lijkt me zomaar de beste musical sinds The sound of music. O, nou blijk die cynische bril toch nog te hebben gevonden, die lag naast Shangri-La van de Kinks...

Een film die ook nu nog het bekijken ruimschoots waard is: het tempo ligt behoorlijk hoog (hoewel de ontdekkingsreizigers wel vrij lang op één en dezelfde plek vertoeven wanneer ze eenmaal op het plateau zijn aangekomen – in feite nemen de dino's dan een tijdje de film over), er zit wat aardige humor in (het onbevreesde commentaar van Mrs Challenger, zo ongeveer de enige die niet bang is voor haar man), het acteerwerk is (zeker voor die tijd) niet overmatig dramatisch of gekunsteld, de stop-motion-effecten van vooral de brontosaurus zijn uitstekend, en de opnames van de jungle zien er mooi en vrij authentiek uit (inclusief de prachtige grot waar Roxton Paula het horloge van haar vader laat zien). Natuurlijk ontkom je ook niet aan de enigszins voorspelbare minpunten, zoals het matte romantische koppel (net als in King Kong), de bijzonder flauwe "ape-man" en de onevenwichtige ontwikkeling van de plot vanwege de ontbrekende fragmenten, maar al met al is dit toch een bijzonder vermakelijke film waarvan ik me ook 90 jaar na dato goed kan voorstellen met hoeveel inventiviteit er aan gewerkt is en hoe dat enthousiasme zich ook in "a sense of wonder" bij het toenmalige publiek moet hebben vertaald.

Erg leuke verfilming van een boek dat heel veel op z'n geweten heeft, want als Conan Doyle hier de geestelijke vader van was is Michael Crichton de zoon en Steven Spielberg de kleinzoon. Leuk dik aangezet zodat het voor jong en oud vermakelijk is, net zoals Conan Doyle's intentie was, getuige zijn voorwoord bij de oorspronkelijke roman uit 1912: "I have wrought my simple plan / If I give one hour of joy / To the boy who's half a man, / Or the man who's half a boy." De FX zijn nog best acceptabel, de rollen zijn perfect ingevuld (hoewel James Fox van zijn personage iets te veel een karikatuur maakt) en de romantiek staat het avontuur niet in de weg. Prima Nederlandse DVD-release van Memphis Belle met het beeld keurig in 16:9 (terwijl ik ergens las dat de Amerikaanse kijker een 4:3-versie voorgeschoteld krijgt!), Nederlandse ondertiteling, informatief audiocommentaar van producent en regisseur (niet ondertiteld), en een aardige making-of-documentaire van 29 minuten (wèl ondertiteld). Natuurlijk nooit zo intens of professioneel als de delen uit de moderne Jurassic Park-franchise, maar wel ontzettend fun.

Ik heb nooit in synchroniciteit geloofd, maar nú... Op mijn nachtkastje ligt altijd een boek waarin ik de laatste minuten vóór het slapengaan een aantal pagina's lees, en momenteel is dat de Oxford World Classics-uitgave Gothic tales van Arthur Conan Doyle. En laat ik nu nèt middenin Lot no. 249 zitten toen ik merkte dat de verfilming daarvan op de avond van 24 december 2023 op BBC2 z'n première zou krijgen... Dat kan geen toeval zijn!
        Deze korte film volgt het verhaal vrij nauwkeurig, inclusief complete stukken dialoog, met drie afwijkingen: Bellingham is hier niet dik en lelijk maar net zo slank en knap als Freddie Fox, het is al vrij snel duidelijk hoe de vork in de steel zit, en terwijl de boekversie tamelijk anticlimactisch eindigt gaat de film nog een paar minuten door met "Lot no. 250". (O, en in Doyle's verhaal staat de vriend bij wie Abercrombie Smith om raad gaat vragen niet op het punt om naar Baker Street te gaan verhuizen, die toevoeging is een klein grapje van de regisseur/scenarist.) Maar uiteindelijk maakt dat allemaal niet zo veel uit, want hoewel er aardig geacteerd wordt en het camerawerk sfeervol is, is dit uiteindelijk net als Doyle's verhaal een stijlvolle maar helaas niet bijzonder enge of pakkende vertelling.

De beroemde Engelse zangeres, music-hall-ster, zeer succesvolle filmactrice en publiekslieveling Gracie Fields speelt hier de vrolijke Eleanor Gwyn, die de overeenkomst van haar eigen naam met die van de zeventiende-eeuwse Nell Gwyn (actrice en minnares van Karel II) gebruikt om geld voor het goede doel in te zamelen. Daarbij maakt ze eerst ruzie met een bezoekende prins van een bevriende mogendheid Granau, maar vervolgens vallen ze natuurlijk voor elkaar, en dan raken de amoureuze en de politieke belangen verstrengeld. Nell is immers slechts de eenvoudige dochter van een nog eenvoudiger "pub landlord", en de prins is gebonden aan een gearrangeerd huwelijk dat een oorlog met een vijandige mogendheid moet voorkomen…

        Een dun verhaaltje dat als kapstok dient voor vele komische en romantische scènes en natuurlijk diverse liedjes die Fields met haar gebruikelijke enthousiasme (èn krachtige stem) eruit knalt. Met bijrolletjes voor komiek Robb Wilton als een rechter die er tot zijn machteloze frustratie steeds maar niet in slaagt om Gracie voor "disorderly conduct" te veroordelen, Fred Duprez als een Amerikaanse filmproducer die vooral doet denken aan talloze andere Oosteuropese immigranten in Hollywoodfilms uit de jaren dertig, en George Sanders (zijn allereerste film!) in een minuscuul rolletje als één der zangers rond de piano in Gracie's pub.

        Verfijnd is het allemaal allerminst, maar net als de komedies van Fields' even succesvolle tijdgenoten George Formby en Will Hay bezit deze film (mits met sympathie bekeken) een vitaliteit en een energie die hem nog altijd onderhoudend maakt.

Mooie film, half triest half creepy, met drie zeer effectieve centrale rollen en prachtig sfeervol camerawerk van onder andere Chris Menges en Scott zelf. Moeilijk voor te stellen dat de regisseur hiervan later terechtkwam in Hollywood om daar pulp als Top gun en Days of thunder (maar ook superbe actiefilms als Enemy of the state en Déjà vu) te maken.

        De Dual format edition die mijn voorganger noemt bevat ook Tony Scotts korte film One of the missing (27 minuten) uit 1968 alsmede Ridley Scotts korte film Boy and bicycle uit 1965 (28 minuten) met broer Tony in de hoofdrol; geen van beide films is echt geweldig, maar uiteraard wel interessant voor de liefhebber. De film van Ridley is momenteel ook te vinden op YouTube.

Dikke pret, stijlvol gebracht en met een actrice die er niet alleen prachtig uitziet maar ook nog eens uitstekend de badass kan uithangen. Los van die onzinnige 10%-theorie lanceert Besson ook nog een paar aardige ideeën over de mogelijkheid van evolutie, maar met "I am everywhere" geeft hij niet echt een weldoorknede toekomstvisie af. Maar ja, zijn taak is dan ook een meeslepende en visueel spetterende SF-actiefilm te maken, en daar is hij wat mij betreft prima in geslaagd. ('s Nachts droomde ik dat mijn vullingen uit mijn tanden vielen!)