Opinions

Van tevoren kon ik deze film al uittekenen: London in de swinging sixties, het gebruik van popmuziek om de periode te karakteriseren en "in te vullen", Cockney-accenten, rustige dialogen vol dreiging afgewisseld met korte scènes van extreem geweld, en de energieke vertolking van een ultieme method actor wiens charisma de extreme walgelijkheid van de hoofdpersonen verdoezelt voor wie niet goed oplet. Op zich niet slecht gedaan, en Hardy is ook echt geweldig, maar als de zoveelste gangsterfilm is dit voor mij totaal overbodig, en wat was er trouwens mis met The Krays (1990) ? Piepklein "uncredited" bijrolletje voor Paul Bettany.

Boeiende muziekdocumentaire die volgens de titel de hele Laurel Canyon-scene behelst maar in de praktijk vooral de voorgeschiedenis en de eerste tweede platen van Crosby Stillls & Nash (& Young) behandelt. Dus eerst veel aandacht voor de Byrds (vanwege David Crosby) en Buffalo Springfield (vanwege Stephen Stills en Neil Young), met zijsprongen naar Joni Mitchell en The Mama's & the Papa's, en daarna komt de ontstaansgeschiedenis van CSN en Déjà vu aan bod. De sprekende hoofden zijn vooral die van Crosby, Stills en Nash, hun drummer Dallas Taylor en fotograaf (en voice-over) Henry Diltz, maar helaas heeft Neil Young geen bijdrage geleverd (willen leveren, naar ik aanneem). Brengt voor de aficionado niet veel nieuws, maar vat een belangrijk en extreem creatief stukje Amerikaanse popmuziek op bevredigende wijze samen. Geen straf om hieraan mijn duizendste stem te mogen geven.

Erg grappig, met al die shots waarin letterlijk alles van Lego gemaakt zou kunnen zijn en al die knipogen naar bestaande films, franchises en personen, en allemaal zó fraai in beeld gebracht dat ik haast zou vergeten dat de plot wel èrg dertien-in-een-dozijn is. Jammer ook dat de drukke actiescènes mij door de hyperactieve montage, de veel te harde muziek en de daardoor soms onverstaanbare dialogen op een gegeven moment flink gingen tegenstaan. Daardoor bleef het toch een beetje een one-joke-movie, hoewel de verschijning van de vader en de zoon daar op het einde nog een laag(je) aan toevoegden. Leuk ook om te raden van wie de stemmen zouden zijn – Pratt, Freeman en Neeson had ik al vlot door, maar van de schurk dacht ik lange tijd dat dat de stem van Dennis Quaid was.

Toen ik deze film indertijd zag had ik er geen idee van hoezeer dit een culthit zou worden. Het was dan wel de definitieve doorbraak van de charismatische Jean Reno en de debuutfilm van een actrice die als één van de weinige kindsterretjes door zou groeien tot een serieuze actrice met een zeer grote carrière, maar aan het aantal malen dat zowel critici als "gewone" kijkers naar deze film verwijzen (en aan maar liefst de 36ste plaats in de MovieMeter-top-250) moet toch iets anders ten grondslag liggen. Dat zal dan wel de relatie tussen Leon en Mathilda zijn, steeds op het slappe koord laverend tussen sentimenteel en oprecht, komisch en serieus, gevoelig en gewelddadig, luchtig en intens. Reno speelt knap ingetogen en de actiescènes zien er uitstekend uit, maar zelf was ik vooral onder de indruk van Portman die alle nuances en alle verschillende gemoedsgesteldheden van haar personage bijna feilloos naturel speelt – zelfs de scène in het restaurant waarin ze secondenlang hardop zit te lachen deed mijn tenen niet krommen, en op commando lachen is toch één van de moeilijkste dingen om naturel te doen. Haar vertolking is voor mij de belangrijkste kwaliteit van de film, want de relatie tussen Leon en Mathilda kon mij op de een of andere manier niet zo boeien als ik had gehoopt (misschien omdat ik te duidelijk de scriptvondst doorzag van een "mismatch" die toch iets losmaakt bij de minst toeschietelijke van de twee partijen), en de muziek van Eric Serra was vooral in begin wel èrg veel en èrg zwaar. Maar die Portman, tjonge jonge.

Tussen circa 1935 en 1945 was George Formby misschien wel de populairste Britse music-hall- en filmkomiek. Zijn personage van ultra-goedgelovige maar vriendelijke "regular guy" met het enorme gebit en de dubbelzinnige liedjes op de ukelele doet nu zeer gedateerd aan, maar dit is vermoedelijk zijn beste film, met amusante situaties, een hoog tempo en strakke regie. Nog altijd bijzonder leuk voor wie er voor in de stemming is.

Een prachtig voorbeeld van hoe een op zich al uitstekend script door perfecte en schijnbaar op maat geleverde vertolkingen naar een (nog) hoger niveau kan worden getild. Enig minpuntje is het overdreven slotgevecht, maar dat wordt al bijna goedgemaakt door het uiteindelijke resultaat van Riggs' demonstratie op de schietbaan – ik zat in m'n eentje voor de televisie hardop te lachen. Een heerlijke film met magnifieke hoofdrollen, en een eye-opener voor wie nog niet (of niet meer) wist hoe electrifying Mel Gibson kan zijn.

Mooi tweeluik met Flags of our fathers, met de consistentie van niet alleen dezelfde gebeurtenis maar ook de identieke "ontkleurde" visuals. In dramatisch opzicht een stuk sterker dan de Amerikaanse tegenhanger doordat de plotlijn het eiland van de titel nauwelijks verlaat, hetgeen de hopeloosheid van de Japanse strijd (en de zinloosheid en melancholie die hun houding in sommige Westerse ogen zal aankleven) des te sterker naar voren doet komen. Afgezien van Watanabe voor mij bovendien geen enkel bekend gezicht, hetgeen de suggestie van realisme verhoogt. Indrukwekkend.

Net als Sunrise een uiterst eenvoudig verhaal dat dankzij zorgvuldige regie, knap opgebouwde sets en superieure cameravoering alle beperkingen overstijgt en een emotionele ervaring wordt, ondanks een zekere mate van overacteren die Emil Jannings niet ontzegd kan worden. Hoogtepunten zijn de poëzie van het ontwaken van een flatgebouw en haar bewoners, de mooie "wishful thinking"-droomsekwens van de portier wanneer hij een enorme koffer met één hand boven zijn hoofd tilt en daar een uitbundig applaus voor krijgt, de vervormde beelden van wie en wat de dronken portier allemaal ziet, en de hallucinatie van het omvallende gebouw. Knap werk ook van de bewegende camera, terugtrekkend vanaf de ingang van het hotel, vliegend langs de slapende piccolo's, weggeblazen door een trompet en draaiend rondom de dronken Jannings – nu niet meer revolutionair zoals toen, maar nog altijd zeer effectief. Weinig vernederends blijft het personage van Jannings bespaard, hoewel het huwelijk van zijn nicht wel een avond respijt van de ellende biedt; de epiloog is feitelijk overbodig maar wel hilarisch – als de nachtwaker op het einde aan tafel zit te dommelen zien we dat het prijsje nog aan zijn Meerschaum-pijp zit!

Uit de tijd dat voor Jim Carrey nog niets te gek was; op het audiocommentaar van de DVD vertelt regisseur Tom Shadyac dan wel dat dit een poging van Carrey en hemzelf was om een iets volwassener film te maken die wat meer "grounded" in de werkelijkheid was, maar voor mij blijft dit toch eerst en vooral een bijzonder grappige komedie waarbij ik amper opmerk dat Carrey's personage nu iets meer op een mens lijkt dan bijvoorbeeld Ace Ventura – en gelukkig maar. Indertijd vond ik deze film hilarisch, en nu eigenlijk nog steeds, met een hoog tempo, veel grappen en een onnavolgbare Carrey. De scène met het toupetje is en blijft een hoogtepunt.

Schijnbaar was de manier waarop Bond hier wordt neergezet de aanleiding tot een splitsing der wegen: het grote publiek vond Daltons verbeten en humorloze vertolking maar niks, terwijl de liefhebbers van Flemings oorspronkelijke werk zijn benadering juist prezen als dichter bij de intenties van Bonds geestelijke vader staand dan de interpretaties van Connery en (vooral) Moore. Interessant, en Dalton gooit zich helemaal in de strijd, maar naar zijn hondachtige voorkomen en zijn charismaloze acteren kan ik gewoon niet met plezier kijken, dus hoezeer ik de goede bedoelingen ook waardeer, mìjn Bond is dit niet. Op zich wel jammer, want de overige elementen zijn niet mis: de jonge Benicio del Toro is een mooie engerd, het laatste halfuur met de scènes in het drugslab en de achtervolging op de snelweg met leuke stunts en fraai exploderende tankwagens is behoorlijk sterk, en (voor mij het voornaamste pluspunt van de film) Carey Lowell ziet er niet alleen prachtig uit maar staat ook haar mannetje. Maar helaas – voor mij is Timothy Dalton meer een passant in de rol van James Bond dan een (of zelfs de) echte 007, en dat torpedeert de film al vanaf de eerste minuut. (Geweldige one-liner van de schurk trouwens: "He disagreed with something that ate him.")

Och ja, ik wéét het wel, "het is Hollywood maar", de makers hiervan willen niets anders dan mij anderhalf uur luchtig vermaak bieden, en ik moet het allemaal niet zo zwaar opnemen, maar deze film strijkt mij op werkelijk álle fronten tegen de haren in. Ik weet niet wat ik erger vind: de vanzelfsprekendheid waarmee het personage van Robin Williams zich het recht toeëigent om te bepalen hoe het er in andermans leven aan toe moet gaan, het gemak waarmee John Krasinski zich dat allemaal laat aanleunen, of de weerzinwekkende plastic uitstraling van Mandy Moore. Afgezien van de uiterst bevredigende rechtse die Krasinski aan Williams uitdeelt heb ik alleen gelachen om de bepaald enge robotbabies; kon ik voor de rest van deze walgelijke film een negatief aantal sterren geven, ik gaf ze alle vijf.

Nu voor de derde keer gezien. Uitstekend spel van sympathieke acteurs, prima tempo, prachtig set-design, srerke muziek, fraaie beelden met perfecte FX van ruimteschepen en monster, en een geweldige twist, maar ik blijf me er toch aan storen dat dit in feite zowel qua insteek als qua "aftel-principe" niet veel meer is dan een ge-update rip-off van Alien.

Toen ik deze biopic indertijd op TV zag was ik vooral blown away door de briljante rol van Geoffrey Rush. Bij herziening op DVD blijven niet alleen de vertolking van Rush maar ook de film als geheel gelukkig recht overeind staan, hoewel er natuurlijk altijd wel wat te zeuren blijft: zo miste ik zelf iets over Sellers' rollen in Ealings The ladykillers en Kubricks Lolita, en vraag ik me nog altijd af in hoe groot de invloed was van Alec Guinness (die in Kind hearts and coronets maar liefst acht leden van dezelfde familie voor zijn rekening nam, terwijl Sellers in Dr Strangelove bleef steken op drie gerealiseerde rollen en één geplande). Maar goed, een kniesoor etc. Vroeger was ik een groter liefhebber van Sellers' werk dan nu: Dr Strangelove en Being there blijven prachtige films, maar voor het herzien van de Pink Panthers ben ik toch een beetje huiverig. Gelukkig heeft dat mijn waardering voor deze film dus niet beïnvloed. Mooiste moment was voor mij wanneer Sellers in het vliegtuig uit het toilet komt en de stewardess aanspreekt : "I am looking for my tru-urngk." Wie hoort dan niet meteen: "I want a reum!"

Mooie en mooi ogende film met uitstekende acteurs (naast de drie kanonnen ook nog de Australische oudgedienden Jack Thompson en Bryan Brown, altijd leuk om die weer terug te zien). Van de vermeende traagheid had ik geen last, ook al omdat mijn ogen op het eiland meer dan genoeg te doen kregen, maar van de voorspelbaarheid wel : dat het geluk van Tom en Isabel niet zou kunnen duren was onontkoombaar, en zodra Tom de echte moeder op het kerkhof zag was wel duidelijk dat die bij zijn besluit een sleutelrol zou gaan spelen. Alles verder prachtig uitgewerkt met een zeer bevredigende afwikkeling van de problematiek en een coda die de sentimentele kijker in mij wel bevredigt, maar toch bleef er wat knagen – misschien inderdaad die voorspelbaarheid, misschien ook het feit dat dit uiteindelijk een vrij simpel verhaal is om 130 minuten mee te vullen, en dan kom ik wellicht toch ook bij die traagheid uit, hoewel ik me dankzij het uitstekende spel nergens heb verveeld.

Cheesy, voorspelbaar en melig, maar ook sympathiek en, jawel, hartverwarmend. Poitier is een gruwelijk knappe verschijning met een stel tanden waarvoor ze vermoedelijk de lichtgevoeligheid van de camera wel een tandje (excuse the pun) lager hebben moeten instellen, en met die lach en dat ranke postuur is een sympathiek personage al gauw neergezet, maar de manier waarop hij zich steeds laat afschepen en de theatrale gebaren die hij daarbij maakt zorgen er toch voor dat ik deze film niet helemaal serieus kan nemen. (En als ik deze film als een realistisch verhaal zou moeten opvatten was ik in Homers plaats persoonlijk al na dag 2 vertrokken, want de eigenzinnigheid en onbeschoftheid van deze moeder-overste zou ik zelf niet kunnen verkroppen, hoezeer ze er dan ook van overtuigd is dat ze in dienst van het goede en hogere staat. Maar goed, met die bril moet ik deze film natuurlijk helemaal niet bekijken.) Hoe dan ook, de energie, het plezier en het algemene feel-good-gehalte maken hier toch een leuke kijkervaring van, en Poitier blijft een genot om naar te kijken.

        Overigens stelt één van de IMDb-trivia: "For this film, Sidney Poitier was the first black man to win the Academy Award for Best Actor. However, whatever satisfaction Poitier felt winning this award was undercut by his concern that he won not because Hollywood had shown enlightened thinking, but rather he was being treated as Hollywood's token African-American." Een rare redenering: natuurlijk wilde Poitier niet behandeld worden als "Hollywood's token African-American", maar ik neem toch aan dat hij die Oscar ook niet had willen krijgen "because Hollywood had shown enlightened thinking", maar gewoon enkel en alleen vanwege zijn acteerprestatie. (Die ik, zoals gezegd, dus niet helemaal vlekkeloos vind, hetgeen Poitiers bedenkingen nog extra begrijpelijk maken.)

        En nog een idee: George Orwell noemde de hoofdpersoon van zijn 1984 Winston Smith, een naam die individuele uitzonderlijkheid (van Winston Churchill die Engeland door de Tweede Wereldoorlog loodste) combineerde met de Everyman-kwaliteit van "Smith". Zou de scriptschrijver van Lilies of the field voor de naam van Homer Smith iets vergelijkbaars voor ogen hebben gestaan?

Ik sluit me geheel bij mister blonde aan. Vlot en vaardig verteld, met een dubieuze held wiens daden niet worden goedgepraat, een zeer levendige openingssekwens bij de draaimolen, een paar kleine en grote grapjes (hoe Liliom op het politiebureau moet wachten, hoe die gang van zaken later in de hemel terugkomt, en hoe hij daarop reageert), en de uitbeelding van waar Liliom na zijn zelfmoord terechtkomt is bijzonder sfeervol (met uitzondering van die cheesy engeltjes natuurlijk). De energieke Charles Boyer is bijna onherkenbaar voor wie hem vooral kent als in avondkostuum gestoken aalgladde charmeur in Hollywood, terrwijl daarentegen de nietszeggende Madeleine Ozeray zó doods is dat het bijna niet voorstelbaar is dat hij haar ooit zou kunnen hebben begeerd (hoewel hij op het bankje van in het begin toch vrij expliciet haar borsten zit te zoeken).
        Het toneelstuk van Ferenc Molnár waarop deze film is gebaseerd werd niet alleen eerder al in Hollywood verfilmd, maar vormde ook de inspiratie voor de musical Carousel van Richard Rodgers en Oscar Hammerstein II uit 1945. Die werd in 1956 eveneens verfilmd, en op de 50th Anniversary Edition-dubbel-DVD daarvan staat op de tweede schijf zomaar een uitstekende print van deze Liliom, inclusief Nederlandse ondertitels.

Een beetje een gewone wraakfilm die zich onderscheidt door de vertolking van Terence Stamp (nog altijd een acteur die ik niet goed kan "lezen", doorgronden) en de gekunstelde montage die af en toe een beetje met de chronologie goochelt zonder dat dat op mij veel indruk maakt. Dan komt Bill Duke het verhaal binnenvallen en verdwijnt er net zo snel ook weer uit, maar het slot in het buitenhuisje is dan weer uitstekend, spannend en tegelijkertijd zwart-komisch, en met warempel Warhol-ikoon Joe Dallesandro in een klein rolletje. Zo wordt de film uiteindelijk nog boven de middelmaat uitgetild; ik heb zelf niet zo veel met Soderbergh, maar dit vind ik toch wel één van zijn leukere films.

Tien jaar na dato heb ik deze opnieuw bekeken omdat ik gewoon niet kon geloven dat dit eigenlijk zo'n afknapper was. Maar opnieuw kakte de film in mijn optiek vanaf ongeveer halverwege in: het uitgangspunt is intrigerend en Bradley Cooper is geknipt voor zijn rol, maar na een tijdje lijken de filmmakers niet precies te weten hoe ze nu verder moeten en ontwikkelt de film zich volgens de cliché's van het spoor van de wonderpil dat leidt naar onverwacht hoge kringen, de schurken die in een climactisch lijfelijk gevecht moeten worden uitgeschakeld, en de hoofdpersoon die niet meer zónder kan en daarmee in de problemen komt. Dat de film dan een redelijk happy end heeft is dan wel weer vrij verrassend, mar het is uiteindelijk niet genoeg om het geheel te redden.

Redelijk boeiend, en fraai in beeld gebracht. De elementen die me stoorden hadden eigenlijk niets met het verhaal te maken maar des te meer met het Spielberg-blockbuster-syndroom: al die bekende acteurs die je in bijrollen herkent doen meer aan een gezelschapsspelletje dan aan een serieuze film-met-een-boodschap denken, en wat Daniel Day-Lewis betreft, iedereen vindt dan wel dat hij (zoals het zijn reputatie als de ultieme method-actor betreft) Lincoln (geworden) is, maar aangezien er geen archiefbeelden van Lincoln bekend zijn, ik hem nooit persoonlijk heb ontmoet en ik ook weinig over hem weet, kan ik daar eigenlijk geen oordeel over vellen. Wat ik zie is een halve heilige die voor de andere helft een sluwe pragmaticus is, een politicus die zelden zijn stem verheft, en een acteur die alle gelegenheid krijgt om de scènes waarin hij voorkomt te domineren, en ik weet gewoon niet in hoeverre ik nu een mens van vlees en bloed zie en in hoeverre een gedoodverfde Oscarwinnaar. Fascinerend om naar te kijken, ongetwijfeld goed geresearched en daardoor misschien ook wel levensecht, maar voor mij toch meer een oefening in acteren en inleven dan een tot leven gekomen personage. (Maar dat komt misschien ook wel omdat ik Day-Lewis eerder bewonder dan bemin.)

Een paar jaar geleden voor het eerst gezien, maar ik kon me nu al niet meer herinneren hoe grappig hij was. Rowan Atkinson en Whoopi Goldberg doen het geweldig, maar de show wordt wat mij betreft gestolen door de geniale rol van Jeremy Irons, wiens perfect vormgegeven Scar naadloos bij stem, dictie en intonatie aansluit. Irons was net zo geknipt voor de rol als George Sanders indertijd voor Shere Khan, net zoals ik wel meer overeenkomsten met de eerste Jungle book zag (Pumbaa en Baloo...). Hoe dan ook een geweldige film, met als enige minpuntje dat de savanne als achtergrond niet zo gedetailleerd was als gehoopt, maar dat is misschien nodig om de figuren goed te laten uitkomen en het drama niet in de weg te staan. Anderhalf uur topvermaak, en na deze herziening verbaast het me eigenlijk niets dat deze film zo hoog staat in de top-250 van zowel IMDb (#36) als MovieMeter (#45).

        Edit: ik zie dat ik hier in oktober 2015 ook al een bericht bij had geplaatst met min of meer dezelfde strekking maar een lagere score. Wat wèl veranderd is zijn de plaatsen in de top-250 van IMDb en MovieMeter; die had ik negen jaar geleden ook opgezocht, maar sindsdien is deze film bij IMDb maar liefst 17 plaatsen hoger in de rangschikking gekomen (dus van 53 naar 36) en bij MovieMeter toch ook nog 6 plaatsen (van 51 naar 45). Toch wel behoorlijke verschillen.

Ik kan er toch wel om lachen. Natuurlijk wéét ik het wel, zoveel recensenten zoveel meningen, maar als je op biosagenda.nl leest over "Matthias Schoenaerts, die flink verkeerd gecast is. Schoenaerts is geweldig in rollen zoals hij die speelde in De rouille et d'os en The drop. In dit kostuumdrama zie je toch vooral Schoenaerts met een pruik op", terwijl blik-op-film.nl schrijft : "De meeste lof komt de Vlaamse acteur Matthias Schoenaerts toe. Met zijn geheimzinnige oogopslag is hij voortreffelijk als de befaamde architect André Le Nôtre", dan denk ik : nou, gooi maar in mijn pet, wat voor zin heeft het überhaupt eigenlijk om recensies te lezen?

        Een film die zich afspeelt in Frankrijk in 1682, maar die niet zo heel veel van een Jane Austen-verfilming lijkt te verschillen, niet alleen omdat Winslet en Rickman samen schitterden (en uiteindelijk een paar vormden) in Ang Lee's magnifieke Sense and sensibility (1995), maar ook vanwege dezelfde thematiek van extreme vormelijkheid aan de buitenkant en oplaaiende passies onderhuids. Als ik zie hoeveel slechte recensies hierover zijn geschreven vraag ik me af of ik niet teveel in de film heb "gelezen", of heb ik gewoon een te lage kritische drempel? Hoe dan ook, mits gedaan met goede smaak en zonder dat het geheel in "mooie plaatjes" verzinkt lust ik wel pap van dit soort kostuumfilms, hoewel ik wel wat meer had willen zien van de pretoogjes van Stanley Tucci. En bij Matthias Schoenaerts verbaasde ik me vooral over zijn perfecte Engelse uitspraak.

        Trouwens nóg een Jane Austen-link : de blonde vrouw met de vele krullen die (voor de kijker) rechts naast Kate Winslet staat wanneer die de roos aan de koning aanbiedt is Jennifer Ehle, Elizabeth Bennet tegenover Colin Firths Mr Darcy in de beroemde BBC-verfilming van Pride and prejudice uit 1995. En de oude vrouw naast wie Kate Winslet vlak daarvoor op de bank zat is Phyllida Law, de moeder van Emma Thompson met wie ze (Law) samen in Rickmans eerste regieproject The winter guest (1997) speelde.

Ik heb nooit veel gehad met William Wyler, dus in deze film had ik niet zo veel zin, ook al vanwege de setting van het enigszins verlopen Amerikaanse zuiden. Maar wijs geworden door een aantal eerdere ervaringen met Wylers zorgvuldig geconstrueerde films (en omdat Bette Davis één van mijn favoriete actrices is) heb ik me er toch maar aan gewaagd, en vanaf minuut 15 was ik gehoekt. Een zeer spannende en broeierige film met ijzersterk spel van iedereen, maar vooral van Davis, Herbert Marshall (in een fraaie onderkoelde vertolking die bijna elke scène steelt) en Patricia Collinge als de tragische Birdie.

Suikerzoet, maar goed voorstelbaar dat dit indertijd een enorme hit was. Een draak is het - maar een aardige draak.

Een directe nakomeling van Se7en met eenzelfde impact die je sfeervol kan noemen maar ook deprimerend, iets te lang doorgaand maar steeds boeiend vanwege de uitstekende vertolkingen van de drie hoofdrolspelers plus de verontrustende muziek van Thomas Newman, en met een einde dat je misschien niet ziet aankomen en dat wel tot denken aan kan zetten (ook al maakt dat de overeenkomst met Se7en zo mogelijk nog wat sterker). Indringend.

Een redelijk goed Bond-avontuur met mooie lokaties en minstens één geweldig gechoreografeerde achtervolging in de sneeuw met de cello. Maar Timothy Dalton blijft voor mij toch altijd een passant in de rol van 007 (hoewel hij het hier prima doet), de schurken zijn weinig indrukwekkend en Maryam d'Abo heeft een bepaald lustremmende werking op mij, dus ik kan hier gewoon niet warm voor lopen.

Ik heb een haat-liefde-verhouding met zowel de films als de muziek als de biografie en psychologie van Dean Martin, en in dat kader heb ik me natuurlijk ook gewaagd aan de films die hij tussen 1949 en 1956 met Jerry Lewis maakte. Helaas lukt het me niet altijd om een film van dit duo in één keer uit te kijken : vaak ga ik tussendoor koffie zetten, naar de wc, de planten watergeven, mijn nagels knippen, alles om maar even verlost te zijn van Jerry Lewis. Van de vele komieken die een carrière hebben gemaakt van een personage met een negatief IQ (Norman Wisdom, Lou Costello, George Formby...) is hij toch wel de tenhemelschreiendste, en ik weet niet wat ik erger vind : zijn schelle stem, zijn gekke-bekken-trekkerij of zijn hardlopen met infantiele X-beentjes.

        Gelukkig zijn er andere dingen waar ik bij deze film plezier aan kan beleven : de geweldige bijrolacteurs zoals Fred Clark (met z'n mooie slow burn), Sig Ruman (ben ik al een fan van sinds Groucho hem in A day at the races toevoegde : "Don't point that beard at me – it might go off!") en Edward Arnold (die helaas te weinig te doen krijgt); de prachtige Janet Leigh; de warme kleuren (met dank aan cameraman Daniel Fapp) die de zorgeloze Hollywood-jaren vijftig lijken te weerspiegelen; de niet onaardige plot (een remake van Nothing sacred); en toch ook een paar aardige sketches van Lewis, met name zijn niet onaanzienlijke kunsten op de dansvloer, zijn optreden als drie verschillende artsen (inclusief neptanden en idem accenten) en zijn uitvoering van Every street's a boulevard in old New York naast Martin.

        Ach, dit is een film uit lang vervlogen tijden, waarin humor nog simpeler en kluchtiger kon zijn. Indertijd was dit een enorme hit, nú is het slechts één van de films van een duo met vervlogen roem uit een voorbije tijd. Hoewel, voorbij... Over drie dagen wordt Jerry Lewis 91, en hij verschijnt incidenteel nog steeds op het scherm, volgens IMDb zelfs nog in 2016 in The trust met Nicolas Cage en Elijah Wood. Vooruit, net als mijn voorganger maak ik er *** van.

Een bizarre tragikomedie die eigenlijk heel aannemelijk wordt wanneer je je de uitgangspunten en de gedragsregels eenmaal eigen hebt gemaakt. De onderkoelde en soms bijna robot-achtige vertolkingen van de acteurs verhinderen dat ik het verhaal té serieus kan nemen, maar verhogen tegelijkertijd de hilariteit van de kleine vondsten zoals het gegeven dat Colin Farrell zijn broer mee heeft genomen, zijn poging om aantrekkelijk over te komen bij de harteloze vrouw en de educatieve toneelstukjes in het hotel. De tweede helft in het bos is wat minder pakkend, en het lijkt erop dat Lanthimos daar wat moeite heeft om de film op een "bevredigende" wijze af te ronden, maar wat rest is toch mijn bewondering voor het gemak waarmee deze film het absurde bijna acceptabel maakt.

Ooit op TV gezien, erg leuk, en later tot mijn verrassing op DVD in een prachtige transfer voor 5 euro bij Bart Smit gevonden. Eigenlijk meer een romantische komedie met mysterie-achtige elementen. Aan Ted Danson heb ik nooit veel gevonden toen hij nog in Cheers speelde, maar als brompot moet ik om de een of andere reden ontzettend om hem lachen (zoals ook in Becker), en Joely Richardson vind ik een enorm aantrekkelijke vrouw. Dus geef ik een waardering die iedereen hier wel zal verbazen... maar ik heb deze al vele malen bekeken, en zal dat in de toekomst vast ook nog wel blijven doen. (En dan heb ik het nog niet eens over het fraaie camerawerk gehad.)

Niets op aan te merken. Ik heb het Belgische origineel (nog) niet gezien (evenmin als de Amerikaanse remake trouwens), maar wat ik híér zie klopt allemaal : sterke cast, goed gespeeld, fraai belicht en gefilmd, spannend van a tot z. Als ik de huidige scores bekijk zit deze versie bijna tot op de tweede decimaal tussen de andere twee in (België 3,72, NL 3,22, USA 2,73), dus dat maakt mij heel benieuwd naar de oorspronkelijke versie (en dan maar hopen dat die niet tegenvalt omdat mensen de Nederlandse versie vanwege z'n vermeende overbodigheid een lagere waardering geven). Heel veel bekende gezichten trouwens : leuk dat ze ook voor de vrouwelijke personages "grote" namen hebben gekozen, dat geeft aan hun rollen toch wat meer gewicht.

Indrukwekkend hoe Hugh Jackman hier gestalte geeft aan een aftakelende Logan zonder dat de actie daaronder te lijden heeft. Patrick Stewart, Dafne Keen en Boyd Holbrook (lekkere naarling) zijn bijna even sterk, en Stephen Merchant is praktisch onherkenbaar als de intrigerende Caliban (die ik hier voor het eerst zie). Enige minpuntje is Richard E. Grant wiens personage gewoon te weinig uit de verf komt met de weinige scènes die hij krijgt en wiens dood ook wel iets spectaculairder had gemogen. Al met al toch een ijzersterke film die ik misschien nog hoger zou waarderen als het personage van Wolverine mij meer zou aanspreken.