Opinions

Malkovich toont aan hoe belangrijk een soms fluwelen, soms indrukwekkend-dreigende stem kan zijn: "You are still alive because I have allowed you to live, so you show me some GODDAMN RESPECT!" De huiveringwekkende scène waarin hij Clints pistool in zijn mond neemt schijnt hij te hebben geïmproviseerd .

P.S. De leider van de valsemuntersbende uit de beginscène nog herkend? Tobin Bell, later Jigsaw uit Saw...
 

Volgens de eerste zin van de film "the story of a ship", maar daarmee ook de verhalen van haar opvarenden, met in groter detail de wederwaardigheden van kapitein Noel Coward, "chief petty officer" (onderofficier) Bernard Miles en gewone zeeman John Mills, alsmede hun respectieve vrouwen (Celia Johnson, Joyce Cary en de glowing Kay Walsh) en families, alles in klassieke structuur verteld via flashbacks en sober ensemblespel. Veel stiff upper lips, maar de emoties die steeds onder de oppervlakte borrelen geven de film een enorme emotionele zeggingskracht. Uiteraard is In which we serve een kind van z'n tijd (en van de historische omstandigheden waaronder en waarvoor hij gemaakt werd), maar hij behoudt nog altijd z'n impact, ook omdat (zoals een internet-criticus op boomsy.co schreef) Coward zich niet concentreerde op waartegen werd gevochten maar waarvoor. Nu al vele malen gezien, maar bij de scène waarin Shorty Blake tegen een einde een boodschap aan Walter Hardy moet overbrengen krijg ik nog altijd een brok in mijn keel, om maar eens een understatement in passende stijl te gebruiken. Weinig films weten me met zó weinig zó te ontroeren. Top-tien aller tijden.

"The exorcist meets Inception" wordt hier wel gezegd, maar van het exorcisme-gedeelte krijg ik amper de rillingen, en het dromengedeelte zou hebben geprofiteerd van wat meer The cell. Het is mij niet duidelijk wat regisseur en cast hier in kunnen hebben gezien, waarom ze dachten dat dit een gat in de markt zou kunnen vullen of hoe de studio zou kunnen hebben gehoopt dat hiermee geld zou kunnen worden verdiend. De ontwikkelingen van de laatste tien minuten zijn nog wel aardig en krikken mijn waardering qua sterren nog wat op, maar uiteindelijk is dit toch een film waar ik het warm noch koud van krijg (en zéker niet van ga griezelen).

Hmm, ik voel mijzelf toch wel heel duidelijk horen tot het kamp van de mensen die vinden dat deze film heel weinig toevoegt aan bijvoorbeeld The Texas chainsaw massacre. De kleine pluspuntjes dat de vrouw nu eens geen weerloos wicht is en dat de oude man in de kelder overwachts de show steelt wegen niet op tegen het been there, seen that–gevoel, en de onthulling op het einde (het lijk van haar man in de kofferbak) komt nu ook weer niet als zó'n enorme verrassing (want je kon er wel van uit gaan dat hij haar vertrek niet zomaar over zijn kant zou laten gaan), en bovendien zet het de rest van het verhaal verder ook niet in een radicaal ander perspectief. Wat overblijft is een aardige genre-oefening, maar niet veel meer dan dat wat mij betreft.

Als ik deze na al die jaren weer eens terugzie, moet ik toch constateren dat Bruce Banner in de latere films van de Avengers en in Thor: Ragnarok een aanzienlijker bredere en interessantere "character arc" heeft gekregen, en Mark Ruffalo heeft die mogelijkheden zódanig goed aangegrepen dat déze film (The incredible Hulk dus) in vergelijking daarmee verbleekt. Hij hoort dan misschien wel thuis in "Phase One", maar gevoelsmatig beschouw ik hem toch eerder als een voorafje. Tim Roth is niet erg indrukwekkend, William Hurt wordt verspild, Tim Blake Nelson is erg leuk.

Niets strijkt tegen de haren in, maar evenmin kietelt iets het verstand. De acteurs herhalen hun rollen naar behoren (waarbij het charisma van Will Smith in het hart van de film wel wordt gemist), de FX zijn uitstekend zoals te verwachten, de personages zijn uiterst voorspelbaar (zou die vriend van de held zijn Japanse pilote kunnen inpalmen? zouden de hartsvrienden hun ruzie nog bijleggen? zou Bill Pullman zich nog van zijn wandelstok ontdoen en zijn nepbaard afscheren?) en de plot is één grote herhalingsoefening. Nergens vervelend, nergens stimulerend.

Aanzienlijk beter dan gevreesd. Het begint nogal ademloos in en op de trein waar ik eigenlijk vooral zit te kijken hoe knap ze dat gezicht van Harrison Ford hebben verjongd, en daarna volgt het gebruikelijke patroon van om-en-om hectische actie en een rustmoment om even te kijken op welke locatie we nú weer worden verwacht, maar het blijft allemaal vlot en vermakelijk, en Ford kan eigenlijk nog best goed mee. De onderwaterscène is helaas enigszins chaotisch-onduidelijk, en de film als geheel duurt wel iets te lang, maar het is leuk om –hoe kort ook– oude (John Rhys-Davies, Karen Allen) en nieuwe (Toby Jones, Antonio Banderas) bekenden te zien, Mads Mikkelsen is altijd goed, en het laatste bedrijf (zeg maar vanaf de afdaling met de "duizendpoten" en inclusief de ontroerende ontmoeting met Archimedes) is zelfs ijzersterk. Een waardige afsluiter van een behoorlijk ikonische filmreeks.

Dertig jaar geleden in de bioscoop gezien, en de enige dingen die ik me ervan kon herinneren waren de scène met de brug en het plezier waarmee ik de film onderging. Die brug blijft sterk, maar de film zelf viel me toch een beetje tegen: ongeveer dezelfde formule als Raiders, maar daardoor ook een beetje belegen aandoend. Technisch superbe (hoewel de achtergrondprojectie bij de scène in het vliegtuig op DVD wel een beetje in het oog springt), de relatie tussen vader en zoon is best grappig, en de lange scène met de vrachtwagen en de tank is hilarisch, maar op de een of andere manier vond ik de film verder vooral een vermoeiende herhalingsoefening.

Twee van de grootste sterren die Hollywood ooit heeft gehad doen hun humoristische en romantische ding. Onverteerbaar voor wie zich niet over de oubolligheid heen kan zetten, onweerstaanbaar voor wie zich nog kan verliezen in een setting waar luxe de norm is.

Tom Hanks in de derde aflevering van Tussen kunst en complot. Ditmaal wordt hij gekoppeld aan een vrouw die maar liefst 27 jaar jonger is... maar dat blijkt een mooi vals spoor te zijn, net zoals het aardig is hoe zowel Omar Sy als Sidse Babett Knudsen als Irrfan Khan lang een schimmig personage met onduidelijke motivaties blijft. Ondanks alle kunsthistorische verwijzingen (een kunstgreep die ik persoonlijk onderhand wel een beetje zat ben) is dit uiteindelijk toch vooral een thriller over een Blofeld-achtige gek, en als zodanig niet heel spannend.

Bewonderenswaardig dat iemand bereid is om zó veel risico's te lopen om een aantal schurken achter de tralies te krijgen (en hopelijk flinke schade aan de drugseconomie toe te brengen, hoewel we inmiddels weten dat dát vechten tegen de bierkaai is gebleken). Als gegeven hebben we dit inderdaad vaker gezien, maar Cranston en de rest van de cast brengen het toch allemaal zó overtuigend dat het boeiend blijft, ondanks het feit dat het allemaal net een beetje te snel gaat (waardoor het bijvoorbeeld enigszins ongeloofwaardig is dat Benjamin Bratts personage en zijn vrouw opeens Mazur en zijn "verloofde" zo snel in hun hart sluiten, zoals Captain Pervert op 30-9-2019 ook al opmerkt). Knap gemaakt, benauwend en deprimerend.

Aan deze niet onaardige B-film ben ik begonnen vanwege de regisseur (die een jaar later verantwoordelijk was voor het bizarre real-life-crime-drama Dr. Crippen) en hoofdrolspeler William Sylvester (vanwege zijn bijdrage aan 2001: a space odyssey). Bij de credits viel mij ook nog eens de medewerking van Nicolas Roeg op (in zijn debuut als cameraman), en dit alles resulteert in een B-film die door zijn doelmatigheid, gebrek aan sentimentaliteit en sfeervol lokatiewerk net iets meer brengt dan z'n lage status doet vermoeden. Standaard maar onderhoudend en lekker donker, met Sabina Sesselman als mooie femme-fatale, maar minder standaard zijn de verschijning van een prostituée (hoewel haar beroep niet expliciet wordt genoemd) en een homoseksueel (die wèl expliciet "queer" wordt genoemd, in een tijd waarin zijn geaardheid nog strafbaar was, maar hij zit dan ook in de gevangenis). Wie deze film aan zich voorbij laat gaan zal niets missen, maar mijzelf heeft hij toch vijf kwartier lang geboeid.

Voor wie dacht dat het wel meeviel... Naast de klokkenluiders werden vooral huiseigenaren en kleine spaarders de dupe, terwijl de CEO's er netjes uitsprongen en hun bank nog even snel uitkleedden alvorens door de achterdeur te vertrekken. Medelijden hoef je in ieder geval niet te hebben: één van de klokkenluiders merkte in een volgende baan dat de man die haar ontsloeg in een vorig leven voor Lehman Brothers had gewerkt, dus kennelijk was hij na verloop van tijd toch weer op z'n pootjes terechtgekomen (in tegenstelling tot de klokkenluider in kwestie). En of het opnieuw kan gebeuren, daar gaf ook Joris Luyendijk al antwoord op in zijn zeer lezenswaardige Dit kan niet waar zijn : "Zouden we morgen de hele City naar een onbewoond eiland afvoeren en vervangen door een kwart miljoen nieuwe mensen, dan ben ik ervan overtuigd dat we in no time hetzelfde wangedrag weer zullen zien. Het probleem is het systeem, en in plaats van individuele bankiers woedend te verwijten dat ze toegeven aan perverse prikkels, zouden we onze energie erin moeten steken die aan te pakken en weg te nemen." Maar zolang het systeem niet wezenlijk verandert (en de menselijke natuur ook niet) zullen die prikkels altijd hun slachtoffers blijven eisen – op de onderste sport van de maatschappelijke ladder.

Wat een leuke film... Een uitstekend concept dat wordt uitgewerkt met geestige figuurtjes die op slimme wijze toch ook aandoenlijk worden, zodat ik ondanks alles op het einde toch ontroerd word door getekende personages, en tegelijkertijd weet de film zinnige dingen te zeggen over de chaos die emoties soms kunnen zijn. Phyllis Smith als Sadness is hilarisch: "You'll get lost in there." Joy: "C'mon! Think positive!" Sadness: "Okay... I'm positive that you'll get lost in there."

Too much of a good thing… De problemen en dilemma's waar de puberende Riley voor komt te staan zijn schrijnend genoeg (althans voor wie zich zijn eigen puberteit als een bepaald niet rimpelloze levensfase herinnert), maar de nieuwe lichting emoties is minder sterk, Anxiety is tamelijk nietszeggend vormgegeven, de verschillende lokaties van Riley's persoonlijkheid waar Joy c.s. terechtkomen (stream-of-consciousness, achterhoofd) doen vrij willekeurig aan, en de onduidelijke manier waarop de plot wordt afgerond is onbevredigend. Dat het allemaal niet meer zo verrassend is als de ontdekkingsreis van het eerste deel kan ik dit vervolg uiteraard niet kwalijk nemen, maar het chaotische van het puberbrein lijkt ook een beetje op de uitwerking van de plot overgeslagen te zijn.

Niet de eerste keer dat ik deze film zie, wel de eerste keer dat ik zie hoe goed hij gemaakt is, hoe intens Al Pacino speelt en hoe manipulatief het personage van Robin Williams is. Zoveel zonlicht en toch claustrofobisch... Een volle ster erbij.

Klassieke en populaire Engelse "morality play" (moraliteit? parabel?) uit 1947 van de hand van J.B. Priestley, op degelijke wijze verfilmd en nergens saai dankzij een effectieve "opening out" (de in het toneelstuk door de personages navertelde gebeurtenissen vinden in de filmversie plaats in flashback op toegevoegde lokaties). Uitstekend spel van allen, met name van Alastair Sim als de half lugubere, half (schijnbaar?) goedmoedige inspecteur en Bryan Forbes als de losbol des huizes. Een uitstekende verfilming van een toneelstuk zoals de Engelsen dat zo goed kunnen.

Ja, dat is wel een beetje een probleem hè, wanneer je een script schrijft waarin iedereen vriendelijk, beschaafd en van goede wil is en niemand gemeen, onaardig of zonder gevoel voor humor, dan heb je eigenlijk geen conflict maar een smakeloos baksel dat je wat peper moet geven door erecties op de werkvloer, Rene Russo als belachelijk beschikbare love interest en een schattige Shirley Temple-kloon te introduceren. Tot overmaat van ramp lijkt Meyers niet eens gemerkt te hebben dat iemand (een èchte stagiair?) tussen de pagina's van haar script een zelfgeschreven scène die nergens op slaat heeft geschoven, zodat we opeens vergast worden op een merkwaardige inbraakscène die nergens vandaan komt, nergens naartoe gaat en mij er alleen maar bewust van maakt dat Hathaway's probleem met haar moeder eigenlijk dood in de lucht blijft hangen. Een film zó licht dat hij gewoon uit mijn geheugen wegfladdert, met als enige hoogtepunt de scène waarin De Niro (sowieso het voornaamste pluspunt van deze film) een korte confrontatie met Hathaway's man heeft – de dialoog zegt het éne, zijn gelaatsuitdrukking het andere, ijzersterk.

Ik ben zelf allang blij dat het hier niet gaat om zo'n one-joke-movie waarbij de inspiratie eigenlijk al halverwege de plot is opgedroogd. Franco en Rogen hebben een mooie chemie samen, Dave en Kim nog meer, en sowieso verbaas ik me over het komisch talent van James Franco. Behoorlijk grappige film.

Onverwacht veel mismoedige berichten die ik zelf niet had zien aankomen omdat ik de film indertijd al bijzonder grappig vond, en nu eigenlijk nog steeds. Een nagenoeg perfecte rolverdeling (inclusief die zielige Richard Jenkins, een "unsung hero" in het Coen-universum), prachtig camerawerk (uiteraard, met Roger Deakins achter de zoeker) en een onverwachte twist (de oliemiljonair die een ingehuurde acteur blijkt te zijn), en die flauwe baron en dat steeds herhaalde "Nail yo' ass" vergeef ik daarbij graag. En wat lijkt George Clooney hier vaak op Cary Grant…

Na een tweede en derde kijkbeurt toch wel veel goeds in gezien, met name Jennifer Garners knappe rol als naïeve en praatgrage muts met bijzonder mobiele gelaatstrekken (haar blik wanneer ze tijdens de eerste scène na het "omkleden" de trap afloopt!) en de ontroerende scènes met betrekking tot Gervais' moeder. Het einde blijft wat te gemakkelijk en te snel afgerond, maar de eerste driekwart is toch wel erg leuk (die kaart met "birthday sex"!).

Mooi en af en toe ontroerend, vooral dankzij een meer dan uitstekende Freeman, maar ook wel voorspelbaar en ietwat simplistisch. Op het moment zelf zeer geboeid gekeken, na afloop toch enigszins teleurgesteld.

Gemengde gevoelens. Erg lang, maar er zaten geen scènes bij die me verveelden en waarbij ik de neiging had om "door te spoelen", dus ja, hij had korter gekund, maar nee, dat was niet nodig. Goed spel (maar niet opzienbarend voor wie deze acteurs heeft gevolgd), mooi tijdsbeeld, technische credits meer dan in orde, en voor Scorsese's doen vrij ingetogen op het geweldfront, maar die vraag die al na een half uur bij mij opborrelde heb ik ook na afloop nog steeds niet bevredigend kunnen beantwoorden: waarom? We hebben al The Godfather en Goodfellas en Donnie Brasco gehad, wat voegt deze film daar dan nog aan toe, waarom zou je hem nu nog willen maken? Als afronding van je eigen carrière? Als puzzelstukje binnen het mysterie van de verdwijning van Jimmy Hoffa (een kwestie die in Amerika aanzienlijk meer tot de verbeelding zal spreken) ? Gewoon omdat het kan? Mooie film, maar eigenlijk een beetje overbodig, en door de enorme speelduur ging me dat steeds meer storen.

Misschien traag, maar door de zorgvuldige opbouw van de dialogen zou ik eigenlijk geen enkele scène echt korter hebben willen zien. En wellicht oubollig, maar voor wie zich daaroverheen kan zetten toch ook vermakelijk. Jack Lemmon is uitstekend als Nestor en absoluut hilarisch als Lord X, en Lou Jacobi perfect als Moustache. Opmerkelijk dat niemand het op MovieMeter nog gehad heeft over hoe onschuldig de omgang tussen pooiers en prostituées hier nog was: waar het in 1963 niet erger werd dan een flinke ruzie en een pets op de billen (althans op film) is de werkelijkheid anno nu wel iets grimmiger, met alle berichten over Oosteuropese seksslavinnen van de laatste jaren. Maar ja, dat is nu eenmaal film – ik stoor me er niet aan, maar ik vraag me af of zulke scènes nu nog zonder heisa in de bioscoop zouden kunnen verschijnen.

        Nog twee grappige details: de zeeman met de tatoeage van Napoleon op zijn borst is Bill Bixby, later Dr. Bruce Banner uit de televisieserie The incredible hulk, en de soldaat die het sportverslag op z'n radiootje eigenlijk interessanter vindt dan z'n bezoek aan de Rue Casanova wordt gespeeld door James Caan, negen jaar later Sonny in The Godfather.

        De trailer op mijn DVD begint trouwens onwaarschijnlijk suf met een lang stukje tekenfilm, maar wanneer de echte beelden uit de film voorbijkomen zie je opeens ook een fragment dat de uiteindelijke versie niet gehaald heeft: wanneer één der dames in de arrestantenwagen een soort limbodansje voor Nestor uitvoert schudt ze daarbij alles wat ze in huis heeft (en dat is héél wat).

Jaaaren geleden voor het eerst gezien, en ik heb me er toen wel mee vermaakt maar zag er toch niet meer dan een aardige variant op RoboCop in. Inmiddels vele Marvel-films (alsmede een duidelijk toegenomen waardering daarvoor) verder kan ik deze beter plaatsen (alsmede smaken). Bij de film waarmee het allemaal begon heeft Marvel z'n zaakjes al goed op orde, met een evenwichtige introductie van de personages, goede actie, fraaie FX en Downey die zich meteen al thuis lijkt te voelen – geen wonder ook omdat dit personage hem past als een handschoen. Zijn arrogantie en zijn constante stroom van one-liners vormen voor mij al sinds jaar en dag een hindernis om echt helemaal met hem mee te gaan, maar verder is dit een uitstekend begin van de cyclus, waarbij de rol van Jon Favreau niet onderschat mag worden.

Het blijft voor mij toch een beetje een probleem in veel superheldenfilms, dat de schurk niet erg interessant is, de acteur dientengevolge met zijn vertolking niet zoveel kan uitrichten, en het eindgevecht vaak CGI zonder veel belang of betrokkenheid van de kijker is. Deze film is daar wat mij betreft geen uitzondering op (ook al omdat Mickey Rourke naar mijn smaak inmiddels ruimschoots voorbij de houdbaarheidsdatum is), maar er zijn genoeg compensaties in de vorm van de verschijning van Scarlett Johansson, het conflict tussen Tony en Pepper/Rhodey, en de heerlijk vette rollen van Sam Rockwell en Garry Shandling. Bovendien deed het oude filmpje dat Tony van zijn vader ziet warempel een brok in mijn keel verschijnen, dus hoewel ik Downey (zoals ik wel vaker verklaar) niet zo'n aangename acteur vind doet hij het ook hier weer uitstekend. Conclusie: niet super, wel sterk.

Eigenlijk heeft deze film alles wat ik in een Marvelfilm wil zien: goede actie, vaart, humor, een paar fraaie twists (de ware aard van Ben Kingsley, het dubbelspel van Rebecca Hall, de manier waarop Tony het leven van Pepper redt tijdens de aanval op zijn huis), een uitstekende schurk en superbe FX – de sekwens waarin Tony's huis aan gort wordt geschoten is wat mij betreft één van de best vormgegeven CG-scènes die ik ooit heb gezien.

Het lijkt erop alsof je de reacties op de verkrachtingsscène (dit woord heb ik tussen spoilertags gezet, maar wie zou er nog aan deze film kunnen beginnen zonder van de aanwezigheid van die scène op de hoogte te zijn?) zou kunnen onderverdelen in enerzijds "Noé laat geweld zien zoals het ècht is, en dat rechtvaardigt de intensiteit en de lengte van de scène" en anderzijds "okee, we wéten wel hoe erg het is, en als we het nog niet wisten hebben we het na vijf minuten wel door, dus waarom het dan tot ondraaglijke lengte oprekken?" Ik twijfel geen seconde aan de integriteit van Noé (en Bellucci en Prestia), maar aan de andere kant zou ik ook niet precies kunnen zeggen wat die toegevoegde waarde is, behalve dan mensen zodanig schokken dat ze de bioscoop uitlopen (of de scène versneld doorspoelen, zoals ik) en dan schiet je misschien toch je doel voorbij. Misschien is Noé wat dat betreft de mening van Madonna toegedaan, die ooit zei: "Het maakt me niet uit of mensen mijn show goed of slecht vinden, als ze er maar niet onverschillig bij blijven." Ik ben er nog niet helemaal over uit.
        Overigens vond ik de scène met de brandblusser een stuk minder schokkend, gedeeltelijk omdat ik door gewenning toch een stuk minder gevoelig ben geworden voor filmgeweld, gedeeltelijk omdat het een tamelijk anoniem personage betrof in plaats van een bekend en/of sympathiek personage met wie je je identificeert, maar vooral ook omdat het op een gegeven moment wel duidelijk werd dat dat niet een ècht gezicht was dat daar in elkaar werd gemept, en op het moment dat ik me van special-effects bewust werd was ik ook meteen "uit" de scène. Ik geef toe, misschien niet goed te praten, maar zo werkt afstomping nu eenmaal. Als veel schokkender ervoer ik in feite de scène waarin in een flits Marcus' arm wordt gebroken.

Een vrij briljant uitgangspunt voor een film wat mij betreft, en de uitwerking van de plot stelt verder niet teleur. De details zijn wat minder: er hadden best nog heel wat meer irritante vignetjes in mogen zitten, de dialogen hadden nog wat puntiger en absurdistischer kunnen zijn, en het spel van de twee jeugdige hoofdrolspelers is niet bijzonder naturel. Maar de bijrollen (de nare bibliothecaresse, de pinnige moeder, de TV-reporter met z'n oranje microfoon) zijn regelmatig hilarisch, het kaderverhaal werkt effectief, en het (nogmaals) geweldige uitgangspunt sleept de film sowieso over alle hobbels heen.

Een sterk begin met echo's van The matrix, maar al redelijk snel (na 45 minuten) verlaten we de "facility" en komen we in de buitenlucht, en daar gaan we over tot de meer gangbare achtervolgingen met bijbehorende explosies en gewelddadige botsingen in de gebruikelijke kinetische stijl van deze regisseur, hetgeen allemaal dankzij de sterke cast toch onderhoudend blijft. De film ontstijgt nergens het popcorn-niveau, en de echo's (en inmiddels cliché's) van eerdere en betere SF-films zijn nooit ver weg (de capsules met mensen in "vruchtwater" van The matrix, de herinneringen die weggepoetst zouden moeten zijn maar toch nog aanwezig zijn van Total recall), maar het kijkt toch allemaal prima weg, en Steve Buscemi "keeps it grounded" (hoe kort zijn rol ook is). Sterke muziek ook van Steve Jablonsky (hoewel die met af en toe deed denken aan Sunshine, bijvoorbeeld bij het ontsnappen), dus al met al één van de leukere SF-actie-spektakels.
        En na al die jaren kan ik nog steeds lachen om die hilarische dialoog:
        Jones: "Hey! Gandu learned a new word from the censor!"
        Lincoln: "What?"
        Gandu: "Dude!"
        Lincoln: "Dude? What does it mean?"
        Gandu: "I don't know – he just called me dude."
        Jones, het woord proevend: "Hey dude."
        Lincoln: "He said 'Hey dude'?"
        Gandu: "Hey dude! D-O-O-D. Dude."