An Inspector Calls (1954)

Klassieke en populaire Engelse "morality play" (moraliteit? parabel?) uit 1947 van de hand van J.B. Priestley, op degelijke wijze verfilmd en nergens saai dankzij een effectieve "opening out" (de in het toneelstuk door de personages navertelde gebeurtenissen vinden in de filmversie plaats in flashback op toegevoegde lokaties). Uitstekend spel van allen, met name van Alastair Sim als de half lugubere, half (schijnbaar?) goedmoedige inspecteur en Bryan Forbes als de losbol des huizes. Een uitstekende verfilming van een toneelstuk zoals de Engelsen dat zo goed kunnen.  

UItstekende film waarin een politie-inspecteur het etentje van een rijke familie verstoord vanwege een onderzoek. Een moordmysterie à la Agatha Christie dat zich afspeelt in 1912. Goed opgebouwd met verschillende flashbacks van verschillende personages. Een sterk plot dat gewoon goed in elkaar zit en een duidelijke moraal heeft. Mede door de korte speelduur heeft deze film geen grammetje vet.

Af en toe slinger ik op goed geluk één van die ouderwetse Engelse misdaaddrama's aan die op Netflix staan. Meestal oerdegelijk vermaak in minder dan anderhalf uur. De titel An Inspector Calls kwam me vagelijk bekend voor, dus die maar gekozen. Waarschijnlijk is het omdat het een klassieker is in het Engelse onderwijs en ook behoorlijk vaak is verfilmd. Het is ook niet zozeer een misdaadfilm uit de Agatha Christie-school, maar meer een parabel in de lijn van A Christmas Carol. Des te toepasselijker dat de inspecteur uit de titel wordt gespeeld door Alastair Sim, die Scrooge speelt in de bekendste Britse verfilming van dat verhaal. Die inspecteur Poole valt binnen bij een etentje van de familie van rijke industriëlen, de Birlings. De arme vrouw Eva Smith (Jane Wenham) heeft zelfmoord gepleegd of is vermoord door een grote hoeveelheid bleekwater te drinken. De Birlings vragen zich af wat nette mensen als zij daar mee te maken hebben. De inspecteur legt het ze één voor één uit. Toch niet zulke nette mensen. Regisseur Guy Hamilton (vooral bekend van Goldfinger en nog drie James Bond-klassiekers) weet het toneelstuk prima naar film te vertalen, maar het is vooral de cast die de film naar een hoger plan tilt. Iedereen is goed, maar naast Sim zijn de uitblinkers voor mij Olga Lindo als de ijzige kakmadam mrs. Birling en Bryan Forbes als de op het eerste gezicht charmante losbol van een jongste zoon Eric Birling. (Gezien op Netflix)