Opinions

Het lijkt erop alsof je de reacties op de verkrachtingsscène (dit woord heb ik tussen spoilertags gezet, maar wie zou er nog aan deze film kunnen beginnen zonder van de aanwezigheid van die scène op de hoogte te zijn?) zou kunnen onderverdelen in enerzijds "Noé laat geweld zien zoals het ècht is, en dat rechtvaardigt de intensiteit en de lengte van de scène" en anderzijds "okee, we wéten wel hoe erg het is, en als we het nog niet wisten hebben we het na vijf minuten wel door, dus waarom het dan tot ondraaglijke lengte oprekken?" Ik twijfel geen seconde aan de integriteit van Noé (en Bellucci en Prestia), maar aan de andere kant zou ik ook niet precies kunnen zeggen wat die toegevoegde waarde is, behalve dan mensen zodanig schokken dat ze de bioscoop uitlopen (of de scène versneld doorspoelen, zoals ik) en dan schiet je misschien toch je doel voorbij. Misschien is Noé wat dat betreft de mening van Madonna toegedaan, die ooit zei: "Het maakt me niet uit of mensen mijn show goed of slecht vinden, als ze er maar niet onverschillig bij blijven." Ik ben er nog niet helemaal over uit.
        Overigens vond ik de scène met de brandblusser een stuk minder schokkend, gedeeltelijk omdat ik door gewenning toch een stuk minder gevoelig ben geworden voor filmgeweld, gedeeltelijk omdat het een tamelijk anoniem personage betrof in plaats van een bekend en/of sympathiek personage met wie je je identificeert, maar vooral ook omdat het op een gegeven moment wel duidelijk werd dat dat niet een ècht gezicht was dat daar in elkaar werd gemept, en op het moment dat ik me van special-effects bewust werd was ik ook meteen "uit" de scène. Ik geef toe, misschien niet goed te praten, maar zo werkt afstomping nu eenmaal. Als veel schokkender ervoer ik in feite de scène waarin in een flits Marcus' arm wordt gebroken.

Een vrij briljant uitgangspunt voor een film wat mij betreft, en de uitwerking van de plot stelt verder niet teleur. De details zijn wat minder: er hadden best nog heel wat meer irritante vignetjes in mogen zitten, de dialogen hadden nog wat puntiger en absurdistischer kunnen zijn, en het spel van de twee jeugdige hoofdrolspelers is niet bijzonder naturel. Maar de bijrollen (de nare bibliothecaresse, de pinnige moeder, de TV-reporter met z'n oranje microfoon) zijn regelmatig hilarisch, het kaderverhaal werkt effectief, en het (nogmaals) geweldige uitgangspunt sleept de film sowieso over alle hobbels heen.

Een sterk begin met echo's van The matrix, maar al redelijk snel (na 45 minuten) verlaten we de "facility" en komen we in de buitenlucht, en daar gaan we over tot de meer gangbare achtervolgingen met bijbehorende explosies en gewelddadige botsingen in de gebruikelijke kinetische stijl van deze regisseur, hetgeen allemaal dankzij de sterke cast toch onderhoudend blijft. De film ontstijgt nergens het popcorn-niveau, en de echo's (en inmiddels cliché's) van eerdere en betere SF-films zijn nooit ver weg (de capsules met mensen in "vruchtwater" van The matrix, de herinneringen die weggepoetst zouden moeten zijn maar toch nog aanwezig zijn van Total recall), maar het kijkt toch allemaal prima weg, en Steve Buscemi "keeps it grounded" (hoe kort zijn rol ook is). Sterke muziek ook van Steve Jablonsky (hoewel die met af en toe deed denken aan Sunshine, bijvoorbeeld bij het ontsnappen), dus al met al één van de leukere SF-actie-spektakels.
        En na al die jaren kan ik nog steeds lachen om die hilarische dialoog:
        Jones: "Hey! Gandu learned a new word from the censor!"
        Lincoln: "What?"
        Gandu: "Dude!"
        Lincoln: "Dude? What does it mean?"
        Gandu: "I don't know – he just called me dude."
        Jones, het woord proevend: "Hey dude."
        Lincoln: "He said 'Hey dude'?"
        Gandu: "Hey dude! D-O-O-D. Dude."

Persoonlijk vind ik deze clown niet erg eng, en die willekeurige situaties waarbij de villain overal vandaan kan komen, alle mogelijke vormen kan aannemen, praktisch onkwetsbaar is en dikwijls tijdig verdwijnt wanneer een personage voor de plot behouden moet worden doen mij nogal gekunsteld aan en geven mij zelden rillingen. Dan raken de scènes van pesterij mij aanzienlijk meer (de gruwelijke H die zeer realistisch en "voelbaar" in de buik van Ben wordt gekerfd...).Toch ben ik tot het einde toe geboeid gebleven, dankzij de zorgvuldige opbouw, het aangename tempo, de aandacht voor de jeugdige personages en hun goed uitgewerkte vriendschapsband die de horrorscènes wel meer impact geven. Maar een echt sterke horrorfilm met een ikonisch-duivels figuur, nee, dat zijn noch de eerste verfilming uit 1990 noch deze versie voor mij.

Het raakt me gewoon niet, die clown. Ik begrijp wel dat z'n creepiness zou moeten voortvloeien uit het contrast tussen enerzijds de vrolijkheid die we normaliter met Domme August associëren en anderzijds het diabolische gedrag dat hij hier vertoont, maar hij doet me gewoon niets, noch op "archetypisch" noch op simpel horror-niveau. De laatste drie kwartier vond ik dan ook het minst boeiend van de hele film, een desinteresse die nog eens verergerd werd door irritatie om de duisternis van de setting waardoor ik in diverse shots niet of nauwelijks kon onderscheiden wat er precies gebeurde. Dat ik deze film dan toch 4* geef komt door de chemie tussen de acteurs (met name Bill Hader als de stand-up-comedian die z'n ironische commentaar niet vóór zich kan houden en James Ransone als de nerveuze Eddie die overal op hapt), de zorgvuldige opbouw waar de filmmakers lekker ruim de tijd voor nemen, en de fraaie FX (de monstertjes uit de fortune-cookies, de trip die McAvoy heeft, het bezoek bij de oude mrs Kersh, de talloze kleine handjes bij het rioolputje), hoewel de enorme spin met het clownshoofd er dan weer teveel aan is (die is te duidelijk gejat uit John Carpenters The thing). Zo heb ik uiteindelijk best van dit tweeluik genoten, ook al is de titelfiguur in mijn optiek dan ook niet zo angstaanjagend als de bedoeling is – de eerste minuten van de film vond ik veel en veel gruwelijker, en eigenlijk te onaangenaam voor fantasy-horror als dit.

Tja, misschien een ridicuul uitgangspunt, en vrij low-budget, maar toch behoorlijk spannend en suggestief met steeds die korte flitsen van het kind, en John P. Ryan speelt sterk. De muziek (die af en toe als Herrmanns voorstudie van Taxi driver klinkt) is soms indrukwekkend, en het einde (wanneer Ryan zijn zoon "accepteert") is zelfs ontroerend. Een leuke verrassing.
 

Ruim dertien jaar geleden op tv gezien, en omdat ik me herinnerde dat ik hem toen erg leuk vond heb ik hem nu maar meegenomen toen ik hem bij de kringloop zag staan. En als ik nu mijn recensie van indertijd herlees blijkt deze film nog ongeveer even leuk te zijn als in mijn herinnering, met de hierboven al vaker aangehaalde hoogtepunten de webcam, het spel van Streep en Martin wanneer ze high zijn) en de opluchting mijnerzijds dat June uiteindelijk de juiste keuze maakt. Wat me tóén echter het meest opviel en nú zo mogelijk nog meer is het spel van John Krasinski, (mij) in 2012 totaal onbekend, inmiddels veel meer in the public eye dankzij zijn rollen, zijn regiewerk en zijn huwelijk, maar hier al echt geweldig met zijn mimiek en zijn snelle reageren – in zijn eentje is hij leuker en interessanter dan June's drie èchte kinderen bij elkaar. Natuurlijk is dat ook de "schuld" van het script dat hem al die grappige momenten geeft, maar al die kansen grijpt hij dan ook wel met beide handen aan.

Luchtig en leuk, met Caine als een crook die eigenlijk gewoon een hippe cat uit de swingin' sixties is. Lekker kort en vlot, met veel nog niet of slechts half bekende gezichten in de cast (onder meer mijn persoonlijke favoriet Robert Powell) en Noël Coward in zijn laatste filmrol als kers op de taart. Ik kan er wel inkomen dat mensen hier moeite hebben met de meligheid van het eerste uur, maar wanneer de Mini's eenmaal aan het rollen gaan komt ook de film als geheel in een hogere versnelling en krijg ik een hilarische choreografie voorgeschoteld. Heerlijk, alles ècht gedaan, geen CGI, een misdaadkomedie met een ranke gestalte en geen onsje vet.

Ik ben altijd uiterst clement voor films uit de gouden jaren van Hollywood, maar bij deze Ivanhoe moet ik wel diep in mijn buidel met goodwill tasten. De regie is hoogstens ambachtelijk te noemen en mist elke schwung, de hoofdrol is weggelegd voor een acteur die nu op zijn 40ste opgezadeld is met een onbeweeglijke en immer norse gelaatstuitdrukking, en bij de gevechtsscènes wordt eigenlijk de meeste opwinding nog gecreëerd door opzwepende muziek en vlotte montage (en door de verwondering om het feit dat Finlay Currie op z'n 74ste nog in staat wordt geacht om efficiënt met een zwaard om te kunnen springen). Ik moest vaak denken aan het superieure The mark of Zorro van 12 jaar eerder, maar ja, die film had de stijlvolle Rouben Mamoulian in de regisseursstoel, de soepele Tyrone Power als de held en de nare Basil Rathbone als de schurk.

        Natuurlijk wordt er veel gecompenseerd door de zeer zware bijrolbezetting, inclusief de grappige Wamba van Emlyn Williams en de lekker onaangename King John van Guy Rolfe, maar zelfs mijn geliefde George Sanders weet met deze pseudo-Middeleeuwse dialoog niet de juiste toon te vinden. Wat mij echter nog het meeste verbaast (in positieve zin) is de sympathieke behandeling van de twee joodse personages in dit verhaal; ik weet niet in hoeverre Isaac en Rebecca in de oorspronkelijke roman ook al zo welwillend beschreven werden, maar hun waardigheid, hun integriteit en de manier waarop zij hun geloof uitdragen vormen bijna een aparte plot binnen de filmplot – prachtig hoe zo'n vrij simpele avonturenfilm de tijd en de aandacht opbrengt om een ook toen al vervolgde minderheid zo'n ontroerende stem te geven.