Opinions

Best vermakelijk.

Zonder hoogstaande cinema te zijn, laat dat wel duidelijk zijn. Maar het trio Steve Martin - Martin Short - Chevy Chase doet het wel oké, zonder dat ik één van hen echt vind uitblinken. Qua opzet redelijk gemakkelijk en zeer voorspelbaar, maar men kan het zonder lamlendige tussenstukken brengen. Zo kijkt het allemaal best keurig weg, al had de speelduur zeker niet langer moeten zijn.

3

Doorsnee.

Rechtbankdrama's kunnen me meestal wel bekoren. Helaas, ... And Justice For All. is daar niet helemaal in geslaagd. Naar mijn gevoel probeert de film namelijk net wat teveel te vertellen, maar blijft het op alle aspecten op de vlakte.

De hoofdzaak krijgt slechts weinig aandacht en is zodoende niet interessant genoeg, het satirische einde ten spijt.

Al Pacino mag hier een rol spelen die hem het lijf geschreven is. Hij komt redelijk naturel voor de dag én mag er op het einde op los schmieren - iets wat hij als geen ander kan. Toch komt dit niet in de buurt van zijn topprestaties.

De bijrollen zijn allen redelijk bezet. Het is alleen een beetje spijtig dat Pacino's mentor Lee Strasberg niet wat meer te zeggen heeft.

Doorsnee courtroomdrama dat oog heeft voor meerdere aspecten, maar in geen enkele daarvan uitblinkt.

3

Best goed, maar toch..

Een mix van komische momenten en romantisch drama. Werkt bij vlagen goed - bij de komische momenten-, maar het depressieve voelde vooral zwaar aan en haalde het frisheid-gehalte van de film naar beneden.

Het einde vind ik vrij zwak. De ontwikkelingen tussen Tom en Summer zijn voor mij niet echt bevredigend en vooral de Summer-verhaallijn vind ik niet echt goed.

Joseph Gordon-Levitt en Zoeey Deschanel doen het beiden bij momenten erg goed, maar kennen ook mindere momenten.

Wie mij het meeste kon bekoren, was Chloe Moretz. Beetje cliché om een 12-jarige zo filosofisch te laten overkomen, maar ze deed het uitstekend.

Leuke muziek, frisse manier van filmen, kleuren waren in orde.

Aangenaam, maar niet super.

3,5

Oké.

Heel erg origineel is de aanpak van [Rec] niet echt, maar het is wel goed gejat. Als found footage-gegeven doet het wel een stuk onder voor The Blair Witch Project, waar de cameravoering veel beter tot suspense leidde. Dat gebeurt hier slechts spaarzaam. De shaken cam houdt het vooral chaotisch, maar dat is eigenlijk sowieso al het geval met al die luide, hysterische mensen. Het eerste gedeelte vind ik niet bijster sterk.

Het is het tweede gedeelte, en dan vooral de opstap naar de finale én de finale zelf, dat de film toch een stuk beter maakt. Dan is het mysterie toch al weg, maar gaat de film gewoon los. Helaas komen er een paar domme horrorclichés voorbij, maar oké. De shaken cam heeft opeens wél z'n nut en wordt vooral opeens wél goed gebruikt. Heerlijk laatste kwartier, ook de enige scène dat de film echt suspense kan creëren. Tof, maar een film van nog geen 1u20 mag geen steken laten vallen.

3

Sympathieke tienerkomedie.

Het verhaaltje is redelijk vlot. Het heeft z'n dosis clichés (de snul, de macho, 'the prom',...), maar toch zitten er wel een paar grappige momenten in. Helaas zijn de grappige momenten te veel afhankelijk van de personages. Zo is de vader van Kat en Bianca hilarisch, maar komt die niet echt veel in de film voor.

Heath Ledger heeft een leuk samenspel met Julia Stiles, die soms wat irritant is. Joseph Gordon-Levitt blinkt wederom uit in het trekken van een zielig smoeltje en past zodoende perfect in z'n rol. Larry Miller steelt echter de show.

Sympathiek gevalletje, deze film. Het verloop is al 100x eerder gedaan, maar de uitwerking is wel redelijk goed. Uitstekend als tussendoortje.

Krappe 3,5

Zeer degelijk rechtbankdrama.

Vlot verhaaltje dat prima standhoudt door zich constant in één ruimte af te spelen. Het tempo ligt redelijk hoog. De verschillende wendingen zijn niet echt bijzonder en ook de totstandkoming ervan gebeurt steevast heel toevallig, te toevallig. Da's ook wel meteen het enige gebrek.

Van Henry Fonda had ik verwacht dat hij een eenmanshow ging opvoeren. Niets is minder waar. Fonda doet het weliswaar uitstekend, maar hij wordt erg goed ondersteund door de andere castleden (vooral Joseph Sweeney). Enkel Lee J. Cobb vond ik wat minder.

De broeierige sfeer van het zomerweer gaat perfect samen met de stress in de kamer waar de jury beraadslaagt.

Fijne zwartwitbeelden en degelijke ondersteunende muziek.

3,5

Goed.

Shame is toegankelijker dan Hunger en deze is toegankelijker dan Shame. Toch wordt het Hollywoodgehalte vrij laag gehouden. De scènes die eruit springen zijn best hard en ook een aantal stille shots zorgen toch voor iets meer karakter dan opgeblazen sentiment. De ophanging van Solomon springt er voor mij torenhoog bovenuit. De film moet het trouwens van dergelijke momenten hebben. Het geeft de hoofdpersonages karakter mee dat anders afwezig was geweest.
Het einde gaat net niet uit de bocht, al zal het bij sommigen wel tranen ontlokt hebben. Dat laatste is mij niet overkomen, al moet ik toegeven dat ik blij ben met dit 'happy end'.

De cast doet het over het algemeen best goed, al had ik op basis van de trailer meer verwacht van Chiwetel Ejiofor, die eigenlijk maar één scène heeft waarin hij kan laten zien wat hij waard is. Verder moet hij vooral verongelijkte gezichten trekken. Michael Fassbender is zoals verwacht de kleurrijkste van het gezelschap, al ben ik ook wel gecharmeerd door het ingetogen spel van Benedict Cumberbatch - al heeft hij helaas een erg beperkt rolletje.

Steve McQueen houdt zich best staande - in die zin dat ik had verwacht dat Hollywood zijn stijl teniet ging doen. Ik ben niet helemaal kapot van een film als Hunger - daarvoor is het mij iets té apart - en een gulden middenweg is in mijn geval ideaal. Met een soundtrack die nooit voluit gaat en een aantal mooie, lange shots houdt hij de oprechtheid er goed in. Enkel Brad Pitt's rolletje aan het einde vind ik wat dom, het lijkt net te veel op een politiek pleidooi door een bekend gezicht.

3,5

Hard.

Het eerste kwartier is wat twijfelachtig, onder meer door de niets om het lijf hebbende ontmoeting met de twee dames - ik vreesde eventjes dat zij nog zijn redders zouden worden.
Dan komt het moment waarop Aron geklemd raakt en slaat de sfeer helemaal om. De stilte die na het ongeval heerst is meesterlijk. De overlevingspoging nadien is dat ook.
De dromen die na verloop van tijd de kop opsteken werken meestal, maar die met de ex-vriendin zijn maar flauw.
Het einde bezorgt dan weer wel kippenvel, als je de echte Aron met z'n familie en vrienden te zien krijgt.

James Franco weet z'n rol nagenoeg perfect in te vullen. Eerst is hij nog de onbezorgde avonturier, maar de transformatie die hij tijdens de 127 uren ondergaat is fantastisch. Vooral wanneer hij tegen de camera praat en z'n eigen show heeft is hij uitmuntend.

Danny Boyle - ik denk niet dat ik al iets van hem gezien had - zorgt voor behoorlijk wat dynamiek. Meestal pakt dat goed uit - vooral als Aron in zijn eigen camera praat en wanneer hij aftakelt -, maar soms vind ik het niet echt passen bij de sfeer van het hele gebeuren (vooral die drieledige splitshots).
Ook de muziek is niet helemaal mijn ding. Als zelfs Plastique Bertrand passeert in een rauw drama...

Erg goed, maar niet perfect.
4

Rommel.

Zelfs een non-actrice als Jennifer Garner kan dus een dieptepunt hebben. Ik hoop voor haar dat het niet nog erger wordt dan dit. Eigenlijk is dit gans de speelduur lang gewoon slecht. Tenenkrommende scènes wisselen zich in sneltempo af. De 'Thriller'-scène moet van het gênantste zijn dat ik ooit in een film gezien heb. De Mark Ruffalo's van deze wereld lopen grandioos voor lul in een wanproduct als dit.

0,5

Degelijk.

Een iets volwassenere Michael Bay-film dan gewoonlijk, vooral te danken aan de gebeurtenis, waarbij Bay op de kar van films als Lone Survivor springt. Het is ook een dankbaar onderwerp voor een spektakelfilm, met hier en daar wat patriottische onzin maar tegelijkertijd ook de absurditeit van de onderlinge relaties tussen de Libiërs en de Amerikanen. Het vaak terugkomende tafereel waarbij de eerste de beste Libiër zegt 'een goeie' te zijn en de Amerikanen dat maar voor lief moeten aannemen, is zowel stuitend als grappig.

Bay blijft in die 'kritiek' wel braaf, natuurlijk, en scoort voornamelijk als actieregisseur. Ook hier vind ik het wel vaak te hip. Dat eerste gevecht, bij de ambassadeur, is niet best in beeld gebracht. Natuurlijk mag er chaos heersen, maar ik had echt geen idee wie zich waar bevond. In het tweede luik doet Bay het beter, met af en toe wat langere en wijde shots voor het overzicht. Dat is al veel aangenamer kijken dan al zenuwachtig knip - en plakwerk.

Verder wordt het visueel leuk opgesmukt door het uitgesproken kleurengebruik. Aan hippe filters geen gebrek, maar er wordt ook veel gedaan met contrasten. Zo blijft de lijvige speelduur eigenlijk continu de moeite waard. De verzamelde castleden moeten vooral stoere macho's zijn. Voor mij zijn die perfect inwisselbaar, ik had toch amper een idee wie zich waar bevond. De verplichte sentimentele nummertjes - fotootje van de familie etc. - neem je maar voor lief. Bay is actie en die is niet slecht.

3

Leuk.

Maar The 13th Warrior is toch vooral een guilty pleasure. Er is genoeg aan deze film dat eigenlijk schort. Zo is de hele opzet nogal kitscherig: in mijn herinnering (jawel, een dikke 10 jaar geleden was dit zowat mijn lievelingsfilm) waren de Wendol veel mysterieuzer. Nu blijf ik vrij ontgoocheld achter dat het 'maar' mensen in een berenpakje zijn, hetgeen ik dus vergeten was.
De Noormannen zijn zo mogelijk nog vlakker dan de Arabische Alleskunner en de eindafrekening vind ik maar lauw, maar als geheel kijkt het toch aangenaam weg.

In tegenstelling tot de acteurs die de Noormannen neerzetten (en dus enkel een ruige kop moeten hebben) is Antonio Banderas miscast. Niet door het feit dat hij als latino een Arabier speelt, dan wel dat hij simpelweg erg saai is.

De pluspunten van The 13th Warrior liggen ongetwijfeld in zaken als aankleding en kostumering. De middeleeuwse setting is erg mooi vormgegeven, dat wordt visueel ook wel benut, en de soundtrack is ook dik in orde.

3,5

Project Possible.

De naam die Nirmal Purja zijn project gegeven heeft is er eentje met en hoog Instaquote-gehalte. Zo begint de docu althans. Er worden nogal wat inspirerende oneliners naar je hoofd gesmeten en Purja zelf is de belichaming van zo'n inspirerende quote. Hij is evenwel ook de belichaming van een topatleet; een sterke mens die met veel doorzettingsvermogen zijn doel bereikt en dat is knap.

Ik hoop dat zijn doel voor Nepal en haar inwoners ook effectief wat teweeg kan brengen. Zonder corona had ik er zelf ook een trektocht gemaakt - als wandelaar, niet als klimmer. De Himalaya als decor vind ik dan ook prachtig. Op zo'n top staan zal vast en zeker een ultieme kick zijn. De documentairemakers hebben daar ook handig gebruik van gemaakt. Verder doet het behoorlijk Amerikaans aan en is het bij momenten zelfs wat sensatiegericht. Als docu ben ik er dus niet kapot van; het is het avontuur van Purja dat wel mooi is om te zien.

3

Standaardfilmpje.

Nergens speciaal, nergens echt goed, maar ook op geen enkel vlak slecht. Origineel is het nooit, maar het heeft een bepaald sfeertje en de wisselwerking Bruce Willis - Mos Def is ook goed voor een keertje.

Verder gemakkelijke hap. Goed voor een keertje gezien te hebben, nadien wellicht nooit meer.

3

Erg goed.

Met 1917 heb ik eindelijk nog eens een film gezien die duidelijk boven de middenmoot uitsteekt. Het brengt op een frisse manier een Saving Private Ryan-achtig plotje, met een beleving die veel dichter aanleunt bij mijn ideaalbeeld van oorlogscinema. De eerste 5 minuten zijn daar een prima voorbeeld van: de rust die verstoort wordt, de opdracht, de tocht langs de loopgraven met de vervolgens de oversteek van niemandsland. De urgentie is er meteen, er is geen tijd meer voor allerlei drama, de tocht kan beginnen.

Of dat allemaal in "één" shot had gemoeten, vind ik niet. Al ben ik wel liefhebber van lange, overzichtelijke shots. Visueel is 1917 hoe dan ook een pareltje, een film die met veel oog voor detail en vakmanschap gemaakt is. De sets zijn ontzettend knap gemaakt en de camera brengt genoeg afwisseling qua standpunt, zonder dat het te veel de aandacht afleidt. Het gevaar om alles uit de kast te halen en zich aan te stellen qua cameravoering loert om de hoek, maar blijft daar ook. Ik volg de Oscars allang niet meer, maar ik mag toch hopen dat Roger Deakins hiervoor beloond is.

Hoofdrolspeler George McKay is trouwens uitstekend. Zijn ontmoetingen met een aantal bekendere gezichten zoals de immer charismatische Mark Strong zijn leuke afwisselingen, al had het aantal ontmoetingen misschien wel wat lager kunnen liggen. In dat geval had het desolate gevoel er sterker uit gekomen, zoals nu wel al het geval is tijdens de nachtelijke scène.

Hoe dan ook een sterke film, de sterkste van Sam Mendes in jaren en eveneens één van de betere die ik de laatste maanden heb gezien.

4,5

Matig.

2 Guns is vooral een druk gezwets. Veel plotlijntjes en personages met motieven die te pas en te onpas het verhaal in en uitgewandeld komen. Het lijkt in veel gevallen lawaai om niets. De vrij korte speelduur en de hoofdrolspelers maken het nog kijkbaar.

Mark Wahlberg is goed op dreef en vormt met Denzel Washington - ik ben niet zo'n fan - een vrij leuk duo. Bijrollen zoals die van Bill Paxton en de vrij fraaie Paula Patton zijn van veelal storend.

Verder een leuk sfeertje wel. Visueel maakt de regisseur het niet te hip, godzijdank. Het huppeldepup van het plot zorgt daar helaas wel voor.

2,5

Middelmatig.

Visueel zonder meer een schitterende film. Niet dat het een verrassing is met Kar-Wai Wong aan het roer. Die man kan zijn films zó mooi maken. Ook de futuristische scènes hebben in al hun kitsch wel iets. Maar ook niet voor het eerst doet het mij inhoudelijk teleurstellend weinig. De herhaling van zetten - van de ene romance naar de andere - is weinig origineel en maakt dat de film redelijk snel begint aan te slepen. Dat ligt geenszins aan de hoofdrolspelers, want die doen het prima. Het is dat de herhaling enige saaiheid oplevert en de kijkervaring apathischer maakt dan nodig. Jammer.

2,5

Doorsnee.

Ik ben wel te porren voor zo nu en dan eens een mozaïekfilm, maar veel mozaïek is hier eigenlijk niet aan. Het verhaal is rechtdoorzee en in stukjes geknipt en geplakt met een doel dat mij niet geheel duidelijk is.
Soit, de verhaallijnen bieden voornamelijk drama dat behoorlijk op de maag ligt. Een beetje ademruimte had de film wellicht goed gedaan en de kijkervaring gemakkelijker gemaakt.

Nu teert de film volledig op de cast en niet onterecht. De drie hoofdacteurs acteren op de top van hun kunnen. Naomi Watts komt er het beste uit, maar dat is doordat zij ook de meeste 'momenten' heeft - waar uiteraard nog iets mee moet gedaan worden. Van Sean Penn ben ik niet zo'n fan; Benicio Del Toro zie ik wel graag bezig. Ook hier is hij fantastisch, maar ik ben niet zo kapot van het personage dat hij gekregen heeft.

En dan kom ik bij de makers aan; zoals gezegd is die puzzelvorm niet echt van toegevoegde waarde. Daarnaast is het script sterk op dramamomenten, maar vind ik het einde vergezocht: moederlief die moordzuchtige gedachten krijgt en ook nog écht moordzuchtig is, de hartpatiënt die zichzelf neerschiet, ... Dat is mij allemaal net te ver doorgedreven.
Voeg daarbij nog weinig visuele pracht en een bedenkelijke soundtrack - ik had zelfs even het gevoel naar Franse wijnfilm te kijken - en het is enkel door de sterke cast dat 21 Grams mij nog enigszins wist te bekoren.

3

Behoorlijk.

Het eerste kwartiertje is wat taai om door te komen, maar nadat Schmidt en Jenko undercover gaan komt er wat vaart in de boel.

Een hoop moppen gaat de mist in wegens niet goed genoeg, maar toch blijven er nog genoeg geslaagde scènes over.

Enkel het verplichte emo-kwartiertje waarin alles tegenzit staat nog even tegen.

Jonah Hill is lichtjes irritant, maar heeft het voordeel een goeie chemie met Channing Tatum te hebben. Die laatste lijkt trouwens behoorlijk goed in zijn element.

Zo'n Dave Franco is dan weer een voorbeeld van 'ons kent ons'.

Wel leuk zijn de cameo's van de oudgedienden.

De meerderheid van de moppen zijn geslaagd, de trips worden leuk in beeld gebracht en er worden nog geslaagde cameo's voorgeschoteld: meer moet dat soms niet zijn.

3

Redelijk.

Maar 21 is wel een stukje beter. 22 legt de nadruk op zelfspot en dat is zowel positief als negatief. Positief, want er zijn veel te veel films en acteurs die zichzelf serieus nemen wanneer dat niet past. Negatief, want de nadruk ligt er wel héél erg op en na het 20e mopje over het budget van een sequel of wat dan ook, begint alles wel aan te slepen.

Hoe dan ook, de positieve punten blijven behouden en misschien nog wel de trekpleister is de tandem Jonah Hill - Channing Tatum. Hill vind ik altijd wel een beetje te schreeuwerig, maar Tatum blijkt toch wel zijn ding gevonden te hebben. Als drama-acteur is hij abominabel, maar komische films lijken zijn dada. Ik hoop dat hij dat zelf ook een beetje doorheeft.

Verder ligt de grappenconcentratie wat lager dan 21. Ook het plotje dat knak hetzelfde is, verveelt - de zelfspot verhelpt dat, maar legt er na een tijdje extra nadruk op. Het is spijtig dat daar de balans wat naar de verkeerde kant overhelt.

Cameo's worden hier wat gemist - al is dat logisch. Dave Franco passeert nog wel, maar ondanks een redelijke scène zie ik die liever niet in films opduiken.

3

Tsja.

Niks nieuws onder de zon, deze 27 Dresses. Katherine Heigl doet haar best wel, maar eigenlijk valt er gewoon niets te maken van dit soort formulewerk. Nergens eens iets tof of inventief. Men volgt keurig het boekje, inclusief het nodige drama en de zelfreflectie zoals men al tot in den treure toe heeft voorgedaan ('I know I screwed up, but I love you... bla bla bla). Enige comedy blijft achterwege en van chemie tussen Heigl en James Marsden is evenmin sprake, iets wat dodelijk, maar helaas niet zeldzaam is in dit genre.

1,5

Best goed.

Eigenlijk toch wel een bekende titel uit het genre, maar toch heeft het lang geduurd vooraleer ik deze gezien heb. Uiteindelijk voor mij één van de betere die ik gezien heb van het genre. De eerlijkheid gebiedt me te zeggen dat ik niet veel zombiefilms gezien heb, omdat het genre me weinig zegt.
Punten scoren doet 28 Days Later... dan ook vooraleer qua sfeersetting; Het post-apocalyptische Londen is een sterke setting en wordt goed gebruikt. Ik ben wel niet zo'n fan van het camerawerk. Dat is precies een hype geweest, maar ik kan er niet veel mee. De film oogt daardoor goedkoop en nu al gedateerd.
Ook de soundtrack is niet echt mijn ding. Daar staat dan weer tegenover dat plotgewijs de film toch ietwat te bieden heeft: de leegte, de survival en uiteindelijk de mensheid. Enkel jammer van het dubbele einde.

3,5

Goed.

28 Weeks Later laat er de eerste 10 minuten geen gras over groeien. Men schotelt direct een prima geschoten actiescène voor, vol chaos en horror. Nadien valt het dan, logischerwijze, stil en hoewel het post-apocalyptische Londen wel aardig in beeld gebracht wordt, ben ik niet zo'n fan van dat eerste gedeelte. Het familiale gezwets zie je zo aankomen en voegt ook totaal niets toe. Ook nadien, als de hel weer losbarst, vind ik de rol van Robert Carlyle weinig toevoegen. De anonimiteit van de losgeslagen meute en moorden vind ik net leuker.

Maar dat tweede gedeelte is wel echt sterk, ondanks dat ik dergelijk schokkerig camerawerk vaak een dubbeltje op z'n kant vind - film is film, chaos moet op een bepaalde manier toch nog overzichtelijk blijven. Bekendere koppen als Jeremy Renner en zeker Rose Byrne zijn een uitstekende aanvulling op de jongere cast. Ook fijn dat, als ze dan toch uit de film geschreven moeten worden, ze dat doen als waren ze figuranten.

De slotscène buiten beschouwing gelaten, dus een erg sterk laatste half uur. De scène met de helikopter springt er bovenuit als het op actie aankomt. En ook qua gore, al ben ik daar niet echt gevoelig aan. Horror hoeft van mij niet per se smerig of extreem bloederig te zijn. Liefst heb ik het zonder al te veel opsmuk. En dat doet regisseur Juan Carlos Fresnadillo uiteindelijk wel.

3,5

Erg matig.

Naomi Watts is een enkel lichtpuntje in dit zeikerige drama over een transgender. De rollen van de lesbische grootmoeders zijn te slecht voor woorden, maar ook Ray, vertolkt door Elle Fanning die hier op haar limieten botst, komt niet uit de verf. De soms luchtige ondertoon voelt geforceerd aan. Het transgendergegeven, met de impact op (voornamelijk) de moeder, staat centraal. Mij doet dat transgendergedoe allemaal niet veel, tenzij ik er een slechte film over zie.

2

Flauw.

Beetje nietszeggende doch onschuldige komedie. Heel erg jaren 1980. Niet enkel door de casting van de besnorde Tom Selleck of Steve Guttenberg, maar ook door de regie en soundtrack. Het verhaaltje stelt amper iets voor. Ik was zelfs verrast dat men de drempel van anderhalf uur hiermee overschreed. Het gaat namelijk nergens over. Er gebeurt ook niet bijster veel, behalve wat montages van onbeholpen venten met een baby. Dat Leonard Nimoy behalve Spock ook regisseur was, wist ik niet. Nu dus wel.

2

Ondanks een goed begin toch wat tegengevallen.

Met het begin van de film is er direct een overval, overigens goed in beeld gebracht. De toon wordt gezet. Ik had goeie hoop op eindelijk eens een recente westerntopper. Helaas, nadat Wade gevangen genomen wordt en de tocht naar Contention begint, valt de film ook wat in mekaar. Oninteressante psychologische spelletjes tussen Wade en Evans en co vullen het saaie midden op. De passage met onder andere Luke Wilson is nooit interessant.

Zo een uur lang tot de climax, die best meeviel.

Ik dacht het nooit te kunnen zeggen, maar Russel Crowe acteerde het best in deze film. Eindelijk eens een degelijke rol van die vent. Beter dan Christian Bale, die hier nooit niet echt in z'n rol komt. Ook de bijrollen vond ik amper toevoegende waarde hebben.

Het eerste half uur is er nog een degelijke westernsfeer, o.m door de overval en het dorpje Bisbee dat er goed uitzag. Maar ook dat valt weg door het teveel aan onnodig opvulsel.

Ik miste ook een herkenbaar deuntje.

Een gulle 3.

Tof.

Ongegeneerde misdaadkomedie. Zeer aan te raden als late afsluiter van een filmavond. Van Jesse Eisenberg en Aziz Ansari weet je wat te verwachten: snel gebrabbel en drukdoenerij. Dat is een beetje hit-or-miss. Met ook ander soort humor, in de persoon van Danny McBride en kompaan, en een speelduur die vlot onder het anderhalf uur blijft, is de balans evenwel goed in evenwicht. Hilarisch is het nooit, maar vermakelijk des te meer.

3

Heftige oorlogs-acties, de "falanx' wordt mooi in beeld gebracht. Voor de rest best weinig verhaal, gewoon een goeie film om eens te zien, niet te veel nadenken, gewoon harde actie.

PS: die Xerxes ziet er echt als een 'janet' uit

Pover.

Door zich zowel voor, tijdens als na het origineel af te spelen wordt er getracht een soort dynamiek onder te steken, maar ik vind de opeenstapelende gevechtjes en schermutselingen erg saai. De film vervalt elke 10 minuten in een herhaling van zetten.

Af en toe steekt er een scène bovenuit, maar de algemene tendens is behoorlijk saai.

De cast mist ook elk greintje zelfspot, Eva Green daargelaten. Zeker Sullivan Stapleton is een ontzettende zoutzak vergeleken met Gerard Butler. Hij mist de brulaap die Butler wel in zich heeft en vergeet om alles met een knipoog te doen. Pijnlijk.

Green doet dat wel en dankzij haar zijn een hoop scènes nog enigszins verteerbaar.

Verder is het visueel erg lelijk. Fan van Zack Snyder ben ik al niet en dan valt dit tegen, want Noam Murro is een kopietje van Snyder; alleen wat slechter. De CGI is vaak lelijk (vooral die lichtinvallen vind ik storend, maar dat heb ik ook, in mindere mate, bij het origineel) en de camerabewegingen doen vaak amateuristisch, wat hoekig aan. Enige verbetering is dat de gevechten wat afwisselender zijn qua choreografie, maar omdat ze met minder stijl gebracht worden valt daar evenzeer niet echt van te genieten.

Als er een derde deel komt, dan graag door Snyder.

2

Zeer matig.

Beetje een standaard Hollywood-spionnenfilm. Perfect wat je van dergelijk formulewerk kan verwachten, maar daardoor ook niet echt om over naar huis te schrijven. Boordkartonnen personages, niet altijd even goed vertolkt (Jessica Chastain en Diane Kruger zijn wel érg matig), die door een flauw herkauwd plot huppelen. Het onderscheidt zich nergens van ander formulewerk, maar dat zou met Simon Kinberg aan het roer een verrassing geweest zijn.

2

Overdaad schaadt.

Dat bewijst 360 eens te meer. Op het eerste gezicht heeft het alles om te slagen, maar wanneer na meer dan een uur nóg maar eens een nieuwe verhaallijn aangeknoopt wordt is wel duidelijk dat er te veel hooi op de vork genomen is.

Het logische gevolg is dat slechts weinig personages enige sympathie kunnen opwekken. Sommige plotlijnen blijven erg vaag en het einde is er dan ook eentje dat weinig tot niets opwekt.

De uitgebreide cast doet het over het algemeen wel goed. Van het bekende viertal Anthony Hopkins, Jude Law, Rachel Weisz en Ben Foster doet vooral die laatste het zeker niet slecht. Hij is dan ook de enige met een uitdagende rol.

De andere acteurs - stuk voor stuk onbekenden voor mij - doen niet onder voor hen. Vooral de Slovaakse vrouwen acteren op niveau.

Waar de inhoud niet consequent is is de verpakking dat wel. 360 is bijzonder aangenaam in z'n soberheid. Alles is mooi in beeld gebracht (met erg veel spiegels), de kleuren zijn sober maar mooi en ook de muziek is keer op keer juist gebruikt - wat niet wil zeggen dat het goede muziek is.

En de speelduur tot slot, die is feitelijk ook voorbij voordat je het weet.

3