Opinions

Best oké.

Vrij tam, maar ook wel aandoenlijk drama'tje waarbij men focust op een onfortuinlijk hoofdpersonage, meer dan degelijk vertolkt door Mei Kayama. De film ziet er visueel prima uit en slaagt er door z'n aanpak goed in om niet gewoon 'de wereld' te laten zien, maar 'de leefwereld' van Yuma. Zonder echt gigantisch dramatisch of tragisch te worden, kunnen enkele momenten wel de juiste snaar raken. Af en toe kan het overdreven verlegen Japanse gepiep mij storen, maar dat zal vooral aan mij als persoon liggen.

3

Matig.

Heel zomers en bij wijlen een zwoel werkje en ik vind dat an sich wel iets hebben. Ik ben absoluut geen kenner van de Franse cinema, maar het is alleszins een sfeertje dat ik nog wel eens heb zien passeren. De hoeveelheid seks en bloot draagt daar aan bij, het is maar goed dat er dan ook niet preuts over gedaan wordt. Verder is er ook audiovisueel wel wat te beleven; de soundtrack is prima ondersteuning en het aantal mooie shots met dito kleurgebruik ligt hoog.

Dat is echter niet genoeg om een film ook boven de middelmaat uit te duwen. De relatie tussen de hoofdpersonages staat centraal, maar geen van beide personages komt daadwerkelijk uit de verf, de inspanningen van de acteurs ten spijt. Betty is zot en vervelend - de schaarse pogingen haar ook breekbaar te maken zijn onvoldoende -, en haar minnaar wiens naam ik alweer vergeten ben is minstens even zot om er zoveel tijd in te steken. Het zal dan wel liefde zijn, maar enige nuance in de manier waarop hij daarmee omgaat had welkom geweest.

Ik heb dan wel de "korte" versie gezien, die Canvas eerder deze week uitzond, dus misschien doe ik de film te kort. Nog een uur langer kijken had het evenwel een pittige zit gemaakt.

2,5

Van hetzelfde laken een pak.

Dus niet beter of slechter dan deel 1. Dat zegt in se niet echt veel, maar maakt van deze sequel evenzeer een matige doch snelle hap. Dezelfde manco's zijn er nog steeds: acteerwerk is saai, de special effects zijn reeds fel verouderd en de toevoeging van Silver Surfer spreekt spijtig genoeg evenmin tot de verbeelding. Ik vind deze korte reeks sowieso beter dan de reboot uit 2015, maar dat maakt het geenszins een goeie reeks. Gewoon erg matige hap-slik-wegfilms.

2

Amusant.

Erg veel heeft het niet om het lijf - daar kan het achterliggende moraaltje ook helemaal niets aan veranderen. The 40 Year Old Virgin is niettemin een simpele tussendoor; vermakelijk qua opzet en qua uitwerking, met hoofdrolspeler Steve Carell als grijze muis en een hoop cliché bijrollen zoals die van Seth Rogen en Paul Rudd.

De Unrated-versie heb ik nog niet gezien, ik vraag me af wat er de toegevoegde waarde van is. 2 uur lijkt mij wel voldoende voor films als deze.

3

Leuk.

De Eddie Murphy van de jaren '80 is eigenlijk toch wel een charismatisch figuur - zowel in z'n films als in z'n shows. Hoewel hij verre van echte meesterwerken heeft gemaakt, zie ik toch wel eens graag z'n films. In 48 Hrs. wordt hij gekoppeld aan de lompe Nick Nolte - van hem ben ik niet zo kapot. Regisseur Walter Hill is mij vooral bekend van nogal stugge actiefilms, met intussen gedateerd lomp geweld.

Ook 48 Hrs. is niet puur komisch. Er wordt aan een hoog tempo gevloekt en geknokt. Misschien is het dat evenwicht dat uiteindelijk voor een goede film zorgt. Qua look en soundtrack doet de film, weinig verrassend, érg eighties aan. Dus ook op dat vlak is het wat gedateerd, maar je kan het ook anders bezien en voor de positieve benadering kiezen: 48 Hrs. is een product van z'n tijd en dat heeft natuurlijk ook gewoon z'n charme.

3,5

Nergens slecht, maar redelijk vlak allemaal.

Een verhaal als dit doet me meestal wel iets. In Hasta La Vista! loopt er ook een ziek personage rond, maar in die film werkt dat. 50/50 overtuigt m.i. niet helemaal.
Dat komt volgens mij vooral door de personages. Adam, Kyle en Adam's moeder zijn nog wel leuk, maar Adam's vriendin en de therapeute zijn tenenkrommend.
Verder passeert heel wat gedoe de revue, maar slechts één scène weet indruk te maken en dat is wanneer Adam het in de auto op z'n zenuwen krijgt.

Het acteerwerk is ondanks de op het eerste zicht aardige cast wisselvallig. Ook na deze film ben ik nog niet overtuigd van Joseph Gordon-Levitt. Ik vind dat hij teveel teert op z'n zielige gezichtsuitdrukkingen.
Seth Rogen is absoluut oké. Ondanks een minder moment hier en daar is hij over de ganse lijn goed op dreef. De bijrollen van Anna Kendrick en Bryce Dallas Howard zijn vuilbakmateriaal. Anjelica Huston is gewoon aandoenlijk in haar rol van bezorgde moeder.

Geen slechte film, maar echt veel ziel zit er naar mijn gevoel niet in.
3

Slecht.

Josh Hartnett doet op zich z'n stinkende best, maar kan niets ten goede veranderen aan deze matige B-film. Zijn survival is niet boeiend genoeg. Afgewisseld met wat verplichte flashbacks vol familiedrama en z'n moeder (opvallend slecht geacteerd door Mira Sorvino) zorgt dat ervoor dat de film al snel langdradig begint aan te voelen, ondanks de beperkte speelduur. Met een steeds dikker aangezette soundtrack naarmate de verlossing dichterbij komt, wordt het geduld van de kijker op de proef gesteld. Mijn geduld heeft het, dankzij verslapte aandacht, wel kunnen uithouden, maar daar is dan ook alles mee gezegd.

1,5

Redelijk.

Lange tijd is 6 Days een so(m)bere en nogal droge vertelling van hetgeen zich in die week in 1980 heeft afgespeeld. De nauwkeurigheid van hoe alles is geportretteerd laat ik in het midden, al hoop ik dat dat wel juist mag zijn. Filmisch is er immers weinig te beleven en het is slechts wanneer de SAS z'n ding mag doen, dat er enige versnellingen komen. Bekende koppen Jamie Bell en Mark Strong krijgen heel weinig om handen. Als geschiedenisles dus nog wel interessant, als film eerder droog.

3

Meh.

Typische Michael Bay-film, met zijn gebruikelijke ingrediënten: veel lawaai, explosies, flitsende actiebeelden, filters, … Alles passeert de revue. Je kan duidelijk zien dat het een film van hem is.

Anderzijds betekent dat ook allang niet meer dat het een goede film is. De tijd van The Rock en de eerste Bad Boys ligt toch ook al enige tijd achter ons en dat blijft voor mij toch veruit zijn beste periode.

6 Underground verveelt al snel, net door de bombast. Die beginscène duurt simpelweg veel te lang. Dat heet dan spetterende actie, maar ik vind dat ronduit saai.

Nadien kakt de film verhaaltechnisch in, om een vrij degelijke finale voor te schotelen, waarin het toch ietwat gevarieerder is. Met een bekend gezicht als Ryan Reynolds in de hoofdrol - een soort afgebotte Deadpool - zal de film ongetwijfeld zijn publiek wel hebben.

Helaas niet mijn film.

2

Matig.

De premisse is tof (hoewel onnodig met extra uitleg gebracht) en ook visueel is er hier en daar een leuk ideetje te bespeuren (het gevecht op hologram). In z'n geheel is de film echter matig. De regie, en dan voornamelijk actieregie, is ondermaats. De actie doet de film op een B-film lijken, terwijl men met Adam Driver toch een A-lister in de hoofdrol heeft. Niet dat hij veel kan met dat spijtige familiale l gelul, tergend ondersteund door een gewichtig strijkorkest. Afgaande op de poster had ik meer een pure actiefilm à la Predator verwacht, maar dat is dit geenszins.

2,5

Zwak.

Roger Spottiswoode lijkt wat te willen meeliften op Paul Verhoevens succes met Arnold Schwarzenegger. Tenminste, dat idee overviel me na 5 minuten kijken en bleef eigenlijk gans de film lang hangen. Alles aan deze film lijkt op iets als Total Recall te willen lijken, maar het pakt gewoon niet. De film is slordig geregisseerd - de weinig verrassende wendingen komen vrij stuntelig over, Schwarzenegger komt amper tot z'n recht en de humor is quasi onbestaande. Uitgebracht in 2000, maar in look nog erg 90ies. In se had deze film een leuke guilty pleasure geweest kunnen zijn, maar het heeft er eigenlijk nooit ingezeten.

2

Goed genoeg.

88 Minutes probeert intelligent over te komen, maar dat lukt niet helemaal. Wat wél lukt is een claustrofobisch sfeertje creëren.
Na een tijdje voel je immers mee met Jack Gramm. Hij lijkt vast te zitten in een net en dat komt behoorlijk goed over. Dat gevoel/ niveau blijft 3/4e van de film behouden.
Het einde is helaas wat te makkelijk. Waar eerst iedereen verdacht is, blijkt alles lauwe koek. Een studente (blond dan nog) laat zich manipuleren door een crimineel en moordt in zijn plaats. Kom op, zeg!

Het acteerwerk is vrij slecht. Al Pacino is de enige die een geloofwaardige prestatie neerzet. Al de rest - Alicia Witt als dieptepunt - is te slecht voor woorden. Ook de acteur die een crimineel meesterbrein moet neerzetten slaat de plank volledig mis.

Dat is een behoorlijke smet, want met een cast die over de ganse lijn wél kan overtuigen, had dit tussendoortje veel en veel beter geloofwaardiger geweest. Zonde, zeggen ze dan.

3

Middelmatig.

8MM heeft de look van een grauwe jaren 90-thriller, de setting waarin de film zich afspeelt biedt dan ook alle kansen voor een vuile, donkere thriller. Het onderwerp indachtig had het van mij nog net wat extremer mogen zijn. De gore porno en het leed erachter moeten wij als kijker voornamelijk aflezen op het gezicht van Nicolas Cage, en dat is nu niet meteen 's werelds grootste acteur.

Verder wel een aardig kabbelend tempo, het geeft zo'n films - ongeacht het onderwerp - een zekere gezelligheid mee. Naar het einde toe verliest het wel wat de pedalen, als er belachelijk Hollywooddrama bij kijken komt (bv. akkefietje met de vrouw en dat soort onzin). Zo'n anticlimax doet dan toch altijd afbreuk van al het voorgaande. Spijtig.

2,5

Amusant.

Weinig subtiel maar daardoor net een vlot filmpje. Met weinig pretentie maakt Albert Dupontel - niet alleen regisseur maar ook acteur - een soort feel good. De humor is rechtdoorzee en dat pakt goed uit. Er wordt geen minuut verspild aan triviale zijplotjes of onnodig drama: Dupontel houdt goed de focus vast en levert zodus een vlot vermakelijk tussendoortje af.

3

Niet goed.

Het is eens wat anders, maar 9 Songs heeft weinig om het lijf. Een uur, langer duurt het niet en toch voelt het stroperig aan. Muziek, seks, und so weiter und so weiter. Het gaat 'm inderdaad niet enkel om seks - ook al wordt die, gelukkig, expliciet in beeld gebracht -, maar voornamelijk om de relatie van een (vervelend) koppel.

Los van enige audiovisuele trucjes en wat sfeervolle momentjes heb ik weinig plezier beleefd aan deze film.

1,5

Slecht.

La Nouvelle Vague. Na afloop van de film heb ik eens door de meningen hier gesnuffeld en mij wat ingelezen over die term. Ik kan me best inbeelden dat het 60 jaar geleden wel voor wat verschuivingen heeft gezorgd, maar À Bout de Souffle komt mij dan ook over als een eerste project in deze stroming. Als een soort project, een probeersel van filmmakers die met veel vallen en opstaan iets nieuws proberen.

Het heeft in ieder geval wel enkele leuke dingetjes opgeleverd: bepaalde tracking shots, of 'natuurlijke' lange scènes zoals in dat appartement. Maar als we het over visuele trucjes hebben: die zgn. jump cuts zijn vervelend. Inhoudelijk mis ik dan weer iets interessant om naar te kijken. Jean-Paul Belmondo en Jean Seberg vertolken twee vervelende personages. Het was dan ook een lang anderhalf uur om uit te zitten.

1,5

Bizar.

Heel vreemde komedie. Van Zweedse makelij, dus dan weet je dat het al eens droog kan worden. Dat is het ook - al is het even vaak ook flauw. De bizarre wendingen volgen elkaar op, met de filosofische mijmeringen in het meer als hoogtepunt. Ik heb er niet veel van begrepen - ik weet ook niet of deze film serieus dan wel schijtlollig bedoeld is. Vreemde kijkervaring.

2

Afschuwelijk.

Wat er precies is misgelopen is niet meteen duidelijk. Het plotje over onwetende mensen had misschien een deftigere film verdiend. Het enige dat ik na een vermoeiende zit van amper 1h25 onthoud is dat het ongelooflijk zoutloos is.

Charlize Theron is een zeldzame mix tussen talent en looks, maar gaat hier compleet de mist in. Of dat haar fout is, laat ik in het midden. Gelegenheid tot acteren biedt deze film immers niet.

Daar heeft ook de rest van de cast duidelijk last van. Vooral Marton Csokas is een pratende zak patatten.

De futuristische setting kenmerkt zich door hippe tierlantijntjes, maar feitelijk is er weinig veranderd in 400 jaar. De actiescènes zijn vaak erg nep en de resem gadgets lachwekkend.

1

Tante Patrizia.

Ik heb geen idee hoe Paolo Sorrentino's ervaringen met zijn eigen tante Patrizia waren (als dat gedeelte ook maar een beetje autobiografisch is), maar in deze film helpt het alleszins om vanaf het begin een rare, ongedwongen, ietwat dromerige en zomerse sfeer op te roepen. Het eerste half uur is ook veruit het sterkste van de hele film. Een resem typetjes die samen komen en wat rond kwetteren, zonder irritant te zijn, met de stad Napels als achtergrond: het heeft wel wat. De film zou nadien zwaarder van toon worden, maar het is dat frivole waar ik het meest van heb kunnen genieten.

Zodra de film een dramatische bocht neemt komt het ietsje minder tot z'n recht. Hoewel goed geacteerd, kon Fabio's zoektocht mij niet altijd even goed vasthouden. Ik had, na Youth, visueel ook ietsje meer verwacht van Sorrentino, zeker met die mooie stad Napels als setting. Meer dan dat het filmisch er echt bovenuit steekt, is het de sfeer - eerst licht en zomers, dan zwaar en zoekend - die de film rechthoudt.

3