Opinions

Raar, die lage score. Little Fockers is toch echt niet minder dan de vorige twee delen, integendeel, dit derde deel is misschien zelfs net wat beter dan zijn voorgangers. De personages zijn ook hier weer heerlijk ingevuld door de acteurs die fenomenaal gestalte kunnen geven aan dit zooitje ongeregeld. De Niro bijvoorbeeld, ben ik in deze rol steeds meer gaan waarderen. Zijn zelfspot is treffend en kent hier zijn hoogtepunt in de erectiescène. Zo zie je hem niet vaak, maar dit is toch een stuk beter dan zijn verplichte nummertjes in films als Righteous Kill e.d. Ook de rest van de cast zit aardig in zijn element en kent hier wat extraatjes die de film interessant maken. Zo is de scène tussen Robert De Niro en Harvey Keitel een heerlijke ode aan vergane jaren. Geweldig om ze te zien bekvechten alsof ze weer op de set van Mean Streets stonden. Dit zijn toch erg leuke toevoegingen voor de liefhebber van deze acteurs. Little Fockers is verder een lekkere wegkijker, die voorbij is voor je het door hebt. Nergens echt hilarisch, maar vooral van een constant niveau, wat humor betreft. Het einde is verplicht klef en moralistisch, maar dat duurt gelukkig niet lang, wat de film enkel ten goede komt. Bovengemiddelde komedie.
3,5*

Waardeloos prul. Niets meer dan een lange soap, waar af en toen nog iemand in neergeknald mag worden en waar moraal en soap clichés door je strot worden geramd. Alleen de mooie dames zijn de moeite waard.

1*

Destijds nog in de bioscoop gezien dus dit was een fijne nostalgische trip . Het niveau van The Naked Gun of Airplane haalt Loaded Weapon niet, maar toch vallen hier nog wat geslaagde grappen te bespeuren.

3*

Visueel mooie film van Fassbinder, die eerder een politiek satire is dan een drama. Daar ligt gelijk het mankement voor mij, want mijn voorkeur ligt niet gelijk bij Fassbinders politieke werk. Lola blijft echter interessant genoeg te volgen en biedt aardige personages. Vooral de scènes in het bordeel waren zeer interessant en het kleurschouwspel is op momenten indrukwekkend.

3*

Heerlijk minimalistisch filmpje dat met erg weinig middelen een intens en onderhuids naar sfeertje creëert. Mooie fotografie, zeer sterke sounddesign en een efficiënte ambient score zorgen ervoor dat Long Weekend geen seconde verveelt. Ook is het koppel een bron van ergernis, wat de sfeer alleen maar ten goede komt. Knappe film en ik ben nu ook zeer benieuwd naar het origineel uit '78. Het 'nature revenge' topic is weer hot!

4*

Leuk uitgangspunt en een paar sterke scènes, maar over het geheel niets wat ik niet eerder heb gezien. De film doet teveel denken aan een hoop andere films, alles gegooid in één mix. aardig tussendoortje.

3*

Ik ben de trilogie aan het herzien en hoewel de herziening positief uitvalt, valt mij vooral één ding erg op. Lord of the Rings maakt m.i. een grote fout, die de beleving voor volwassen en/of veeleisende kijkers funest kan maken. De 'fellowship' krijgt met een hoop ellende te maken in hun toch naar hun einddoel, maar lijken eigenlijk geen seconde in gevaar te komen tijdens hun tocht. De meest onwaarschijnlijke oplossing lijkt zo het script in gepropt om de protagonisten uit elke gevaarlijke situatie te helpen. Irritant en vooral een grote blunder van de scriptschrijvers. Het grootste doel lijkt mij immers de films zo meeslepend mogelijk te maken. Met andere woorden; de spanningsboog is erg ver te zoeken. Zo ook het verrassingselement. Peter Jackson lijkt het helemaal op de immensheid van het project te gooien om eerdergenoemde zaken te doen verbloemen. Hoewel bijna iedereen het al weet, bevestigt dit in de praktijk dat het doel van deze trilogie is om op een veilige manier zoveel mogelijk zielen voor ze te winnen, met name bij de jongere doelgroep.

De trilogie heeft verder wel een hoop te bieden, zoals de vaak erg mooie cinematografie en sterke score en sound design, maar eerstgenoemde zorgt ervoor, zeker bij herziening, dat de spanning niet voelbaar is zoals het had kunnen en eigenlijk moeten zijn.

Begint aardig fris en met een geweldige openingsscène, maar vervalt uiteindelijk in een wel erg in een standaard film. Cage blijft wel aangenaam in zulke rollen.

3*

Langere recensie:

The Lords of Salem (2012, Rob Zombie) - cultmoviesreviewed.com

Wat een belachelijk lage score hier weer zeg.

Redelijke film. Met de sfeer zit het wel goed. Lekker 80's en heerlijke ambient bij die zweefscènes. The Lost Boys leek ook af te stevenen op een hoge score, maar met het script zat het maar steeds niet lekker. We worden met onze neus gelijk op de feiten gedrukt en krijgen amper de tijd om enige binding met de personages te krijgen. Het verhaal raast zich in sneltreinvaart voorbij. De een vind dat prettig, ik had het hier liever anders gehad. De clou kon je ook al van mijlenver aan zien komen en het einde stelt daarom ook flink teleur. Toch een zeer prettige film om te kijken, al is het alleen al om de geweldige cast. Bijna elk 80's kindsterretje lijkt hier een rol in te hebben en als fan van dat tijdperk is dat natuurlijk een meerwaarde. Op het gebied van vampierenfilms spant Bram Stoker's Dracula toch echt de troon en vind ik ook Near Dark heel wat beter.

3*

Slechter dan het tweede deel en dat had ik op voorhand niet verwacht. Vooral de grotere inbreng van Feldman in deze gaf mij hoop, maar de grotere rol voor Edgar Frog en de hereniging met zijn broer Alan redden deze film niet van zijn ondergang. The Tribe mist echt elke vorm van sfeer en de vampieren missen charisma. Leuk dat Cry Little Sister, de Lost Boys theme, weer opduikt maar het is een makkelijke greep naar de 'feel' van het origineel, net als de flashbacks. Nee, The Tribe is niet de film geworden waar ik op had gehoopt.

2*

Pesce probeert het wel en komt qua sfeer sporadisch dicht bij het eerste deel, maar The Tribe is in alles minder dan The Lost Boys. Dit is naar verwachting natuurlijk, maar toch vraag je je telkens af waarom er bepaalde keuzes worden gemaakt in moderne horrorfilms. Zoals de versnelde beelden, wat een verschrikkelijk sfeerloze bedoening is dat zeg. Less is vaak more en daar kijken veel regisseurs overheen, helaas.

2,5*

Wacht maar tot de première...

Love Ranch vandaag in de persvoorstelling gezien en wat vloog de tijd voorbij. Wat een heerlijke film toch. De sfeer die Taylor Hackford hier neerzet is werkelijk subliem. De setting van het bordeel, zijn mensen en het plaatsje straalt iets goedkoops uit, maar iets goedkoops heb ik zelden zo stijlvol verfilmd niet worden. Grootste katalysator hiervoor is de soundtrack, die werkelijk subliem is. De score van Chris Bacon dompelt de film onder in een zweverige sfeer die geweldig wordt aangevuld door een soundtrack die de tijdgeest goed weet weer te geven. Ook de dialogen hebben iets poëtisch over zich wat Love Ranch een haast dromerige film maakt.

En wat is het verder fijn om Joe Pesci weer eens als vanouds te zien schitteren. Zijn rol van Charlie Bontempo doet weer denken aan zijn hysterische rollen uit Goodfellas en Casino. De man is wat ouder geworden, maar schelden kan hij nog steeds als de beste. Welkom terug, Joe! En wat te denken van Helen Mirren, de klassieke Engelse actrice die hier een Amerikaanse bordeelhoudster speelt? Niet direct een rol die van haar zou verwachten, maar buiten wat Engelse tonen hier en daar zet ze Grace Bontempo bijzonder erg goed neer. Sergio Perez-Mancheta overtuigt ook als zachtaardige Argentijnse bokser.

Wat is het dan doodzonde als de film na een geweldige aanloop, een aanloop die richting de 4,5* stormde, als een pudding in elkaar zakt met zijn afgeraffelde einde. Onbegrijpelijk dat na een fascinerende en emotionele ontknoping, die vraagt om een vervolg, Hackford het zichzelf erg makkelijk maakt door de film te concluderen met niets meer dan een voice-over. Onbegrijpelijk en werkelijk doodzonde, want Love Ranch had alles in zich om nog net op de valreep in de top 3 van 2010 te eindigen.

4*

Toffe Fulci, maar nergens echt baanbrekend. Het surrealistische sfeertje in het begin is wat raar voor wie voornamelijk de horror-Fulci gewend is, maar een interessante stijloefening is het zonder meer te noemen. Dat Fucli uiteindelijk weinig kaas heeft gegeten van een goede Giallo wordt na verloop van tijd helaas duidelijk. Nergens wordt Lizard in a Woman's Skin (wel erg vette titel) zo goed als bijvoorbeeld een betere Argento. Daar mist deze film een goede spanningsopbouw voor. Fulci lijkt niet helemaal te weten welke richting op te slaan en dat maakt van dit filmpje een beetje een onduidelijke zit. Toch aardig om gezien te hebben voor een fan van grootmeester Lucio Fulci.

3*

Goedkoop uitziende Lovecraft verfilming, maar komende van Full Moon en de 90's hoeft dat niet meteen te betekenen dat het slecht is. Ik kan wel genieten van deze early 90's pulp met die kenmerkende sfeer en muziek. De film is kort, sfeervol, heeft een meer dan aardige cast en een climax die het saaie begin aardig weet te compenseren. Erg vermakelijk.

3,5*