Opinions

Dat ik hier nog niet op gestemd heb.

Het was een lange zit, maar het is allemaal prima uitgewerkt en Pacino liet het niet afweten gelukkig, ondanks dat ze in eerste instantie iemand anders wilden casten voor deze rol. Goede scherpe dialogen vooral, die vond ik beter dan de actie.

Dat deze op twee staat, en dat het zo enorm hoog scoort overal, daar verbaas ik me toch enigzins over.

Tijd voor een herziening.

Weinig stemmen zeg, ik had verwacht dat deze wel bekend zou zijn. Best aardige film, al werd ik soms 'n beetje teleurgesteld. Het lijkt niet echt duidelijk wat het hoofdonderwerp is. In de beschrijving staat wel Jackson, maar eigenlijk wordt hij pas echt verdiept vanaf het middenstuk/3,4e deel. De veldslagen zien er mooi verzorgd uit maar ik vond ze inhoudelijk wat tegenvallen (vijand staat achter 'n stenen muurtje, en de boys in blue proberen keurig in een lijntje te lopen om vervolgens afgeknald te worden. Het laatste gevecht is nogal eenzijdig en wordt erg makkelijk afgehandeld ( ondanks dat Jackson sterft ) De inval in het kamp (bij de 11e?) wordt ook niet erg strategisch aangepakt, de gehele devisie loopt over de weg, zonder enige spreiding. Overigens vond ik de manier waarop hij stierf 'n beetje vreemd. Eerst praat hij heel erg moeilijk met een haperige stem en zowat glazen ogen maar leeft hij nog, en later praat hij vrij soepel en overlijd 'ie.
Mooi laastste nummer, maar verder had de muziek ook wat beter gekund.
Leuk dat General Lee er nog boven staat en dat we van hem bewust niet al te veel te zien krijgen.
Er zaten wat interessante uitspraken in (Hij huilt om hen allemaal, mijn geloof is sterk genoeg voor ons beide, oorlog kent geen schuldige.
Grappig nog die ontmoeting tussen een confederale en federale soldaat als ze koffie en tabak uitwisselen, in de rivier

Over het algemeen mooie plaatjes, maar het acteerspel was ook niet mis.

Tot op heden had ik nog niet veel meegekregen van het Godzilla-monster maar deze versie uit 2014 wordt in ieder geval gepresenteerd met alle middelen die filmmakers tegenwoordig tot de beschikking hebben. Ik vond het best wel overtuigend en ook die Electromagnetic Pulses kwamen sterk tot uiting. Ik had al gauw voorkeur voor de coole dino, die aanvankelijk onverslaanbaar leek met zijn gepantserde huid en dikke lijf. Sjezus wat waren die andere beesten lelijk zeg; een boel klungelige stelten, mongolische armpjes en een kop waar een gigantische strijkijzer overheen gehaald leek te zijn. Heerlijk toen onze vriend met hanenkam daar een blauwe laserstraal naar binnen spoot en toen hij met zijn staart één van zijn tegenstanders uitschakelde.
In zijn totaliteit vond ik het iets te Amerikaans, met alle kenmerken die je je maar kan bedenken. Ik leefde niet echt mee met de soldaten en voelde niet de druk die ontstaan zou moeten zijn uit de vele hulpmiddelen zoals bijvoorbeeld de marineschepen, familiebanden, explosieven, wetenschappers en een jochie in de metro die met één hand opgevangen wordt door de protagonist. Kun je van te voren verwachten misschien, maar dit vond ik in dit geval toch weer jammer.

Redelijk voorspelbaar avontuur maar goed geacteerd en netjes afgewerkt met mooie settings, soepel camerawerk en een realistische benadering. Wanneer ze in het kantoor van een ander bedrijf aankomen weet je natuurlijk wel dat hierdoor problemen zullen ontstaan maar goed, als ze helemaal geen tegenslagen hadden kwam je ook niet aan de 120 minuten. Gold uit 2016 wordt voornamelijk gedragen door Matthew McConaughey die een sterke rol vervuld met veel emotie en de andere acteurs vullen hem goed aan en zitten passend op hun plek. Deze prent hab ik meegepikt in het vliegtuig met een klein flesje wijn toen ik laatst 2 weken op vakantie ging in Nederland want ik woon nu in Bangkok.

Realistische weergave van het gevaarlijke leven in Italië en leuk dat de regisseur geprobeerd heeft om vijf verhalen tegelijk in beeld te brengen maar jammergenoeg is er een gebrek aan samenhang waardoor dit geheel niet zo fantastisch naar voren komt. Afzonderlijke scènes waren meestal sterk en alle personages kwamen overtuigend over dus het is zonde dat er zoveel moeite wordt gedaan met allerlei verschillende verhaallijnen. Het plot van de twee jongens die op zelfstandige wijze aan de slag gingen vond ik het meeste interessante en ik had liever gezien dat we enkel bij de twee belangrijkste clans bleven in plaats van tussendoor steeds in de huid te kruipen van een fabriek-eigenaar die jurken probeert te fabriceren voor Scarlett Johansson.
De montage vond ik niet altijd even toepasselijk en er bevonden zich een paar grote tijdssprongen waardoor het leek alsof je opeens veel gemist had. Natuurlijk hoeft niet alles voorgekauwt te worden maar een beetje subtiliteit is toch welkom.
Eigenaardige prent, maar het mist zijn krachtige impressie terwijl er meer in had gezeten.

De eerste keer dat David Fincher me teleursteld en het was me ook niet opgevallen dat beste man achter de knoppen zat. Een vrouw wil haar man terugpakken middels een hele omslachtige manier en dit resulteert in een hoop uitleggerij met voice-over. Buiten op de stoep staan allemaal idioten met een camera en fototoestelletje waar je zelfs als kijker helemaal gek van wordt. Het geluid van die toestand hadden ze wel weg mogen censureren en deze pers is nauwelijks gecast... ze huppelen maar wat doelloos rond. Nu blijft dat misschien wel een debiele bezigheid, maar toch kun je het verschil wel zien als er meer aandacht is geschonken aan dat soort groepen/bijrollen. Niet alleen hun, ook bijvoorbeeld een agent die de deur voor Nick opendoet en geschrokken uit zijn ogen kijkt wanneer er zo'n menigte klaarstaat. Als agent weet je zoiets en zorg je voor de veiligheid. Dat zijn van die details die ik liever niet terug zie want ze verraden het gebrek bij de regie. Sowieso zijn de meeste personages slechts oppervlakkige typetjes en ik stoorde me dan ook aan de simpelheid. Zus Margo is natuurlijk weer zo iemand die zelf niks te doen heeft en alle problemen van Nick zich persoonlijk aantrekt... en de buurvrouw van Amy bij haar nieuwe onderkomen is er uiteraard eentje met twintig sigaretten op haar borstkas. En waarom moet die vrouwelijke rechercheur nou steeds met een beker koffie in haar handen staan? Iets te nonchalant, mij dunkt, en haar knechtje leek ook niet echt veel verstand te hebben. Ik zag laatst 'Deliver Us from Evil' waarin een gezin aangeeft bovennatuurlijke krachten ontdekt te hebben en zelfs dit wordt serieuzer benadert dan de verdwijning van een gezonde jonge vrouw - 'Awesome Amy' in dit geval.
Ze heeft een ingenieus plan bedacht en vervolgens moeten we het allemaal maar slikken als zoete koek. Steeds weer een wending... alsmaar de uitstelling van een oplossing... ik vond het erg vervelend en het boeide me maar weinig wat zij had bekokstooft. De 145 minuten waren slopend en ik had de zaal al een uur eerder willen verlaten maar dat is niet mijn stijl dus ik ben het mentale gevecht maar aangegaan.

Behoorlijk actiefilmpje die toch wat spannig weet te creeeren. Leuke opdrachten, mooie auto's, goede Cage. Hier en daar wat voorspelbaarheid maar goed, dat had ik al in m'n achterhoofd aan het begin van deze film. Bijvoorbeeld wanneer hij oude vrienden opbelt en bezoekt waarbij er veel gekapt zijn met de job ( je weet dat hij uiteindelijk toch wel een team gefixt krijgt ). Ook ligt er iemand in een auto die geplet gaat worden ( ik dacht het broertje van Memphis, tja je weet dat er iemand op stop gaat drukken ). Maar het gaat dan ook om de grote missies, het jatten en het veilig houden. Geweldig ook toen de politie binnenviel en toen ze er allemaal tussenuit gepiept waren. En wanneer je ze een auto ziet stelen, zenuwslopende momenten, je weet als kijker wat voor adrenaline door je heen gaat in zo'n situatie.

Al bij al een prima film.

Het is alweer lang geleden dat ik de andere delen zag maar naar mijn idee is deze actiethriller de woorden 'Die Hard' niet helemaal waard. Wel aardig dat vader en zoon hier zij aan zij staan en koelbloedig in het wilde weg knallen alsof ze een potje aan het golven zijn maar afgezien van de helicopter-crash voelde het allemaal nogal inwisselbaar aan. Humor bleef ook wat magertjes en de speelduur is sowieso iets te kort om echt boven de middelmaat uit te steken. Desalniettemin keek 'ie wel lekker weg.

Diverse leuke scènes maar het komt op andere momenten behoorlijk twijfelachtig over. Het ''popartiest'' leven is nauwelijks ingekleurd, Dora is wel heel erg somber en bij Danny DeVito vroeg ik me af wat nu precies zijn karakter moest voorstellen want hij geeft droomcursussen in een sportzaal en staat tevens te serveren in de keuken en sjouwt met oranje pionnen op straat. De humor staat ondertussen op een laag pitje. Hoofdrolspeler Martin Freeman vertolkt zijn personage erg goed waardoor deze slaapsessie nog redelijk kijkbaar is.

Redelijk voorspelbaar en het blijft grotendeels binnen de perken zonder spectaculaire grappen of grollen maar de situaties worden geloofwaardig naar voren gebracht zonder aanstellerige fratsen. De meervoud van de cast weet een goede performance neer te zetten.

Ik kende deze regisseur nog niet maar ik zie nu dat dit zijn eerste Amerikaanse productie is en niet zonder een aantal bekende namen ingeschakeld te hebben. Dit moet toch een behoorlijke stap zijn geweest voor de Deen. Wellicht kun je hier het onzuivere resultaat aan toewijzen, al kon ik me er genoeg mee amuseren. Geld verstoppen in je huis terwijl het gezocht wordt door badguys is een best interessant concept en het is ook best degelijk uitgevoerd. Wat me wel een beetje dwars zit, is het feit dat die plank in het raamkozijn opeens los was gegaan; weet iemand hoe dit was gebeurd? Dit vond ik erg jammer want Anna had zojuist op magnifieke wijze afgerekend met de indringer. Nu waren ze alsnog ontdekt door de rechercheur met de bijbehorende gevolgen... ik had het liever wat anders zien verlopen. Overigens vind ik de titel nogal inspiratieloos; er gebeuren namelijk vrijwel altijd 'erge' dingen met goede mensen. Ik vond Anna, Tom, de detective en de gegijzelde mensen niet veel 'beter' dan de gemiddelde burger.
Aardige thriller, en die val in vloer op het einde is zo'n passage die nog even op mijn netvlies blijft staan.

Het begon nog redelijk hoopvol met een aantal geslaagde grappen maar hoe verder we kamen des te saaier het werd. De inspiratie is ver te zoeken en we zaten opgescheept met onrealistische uiteenspattingen van irritante karakters in een inhoudsloos scenario. Ook is het soms totaal onbegrijpelijk waar de humor zich moet bevinden. Als ik een DJ verkeerde nummers zie spelen hoef ik niet te lachen en wanneer een mislukte boyband hun energie aan het verspreiden is blijven mijn mondhoeken eveneens stilstaan. De Aziaat van The Hangover is ook weer aanwezig maar ik snap niet wat een regisseur kan zien in dit oppervlakkige ventje.

Teleurstellend.

Ik kan me niet meer herinneren dat het een schoolproject was. Naar mijn idee wilden ze sowiezo testen hoe snel zo'n roddel verspreid wordt. Erg snel dus, dat is wel fascinerend om te zien. Toch vond ik 'm ietsjes tegenvallen en verassend absoluut niet. Prima cast, aardig verhaal, niets meer en niets minder.

Leuk filmpje dit. Wordt onderschat wat helemaal niet nodig is, prima acteerwerk en een meeslepend verhaal. Het zou zomaar jezelf kunnen overkomen, daarom sprak het me ook aan.

- 4 -

Weer een sublieme prestatie van Eastwood, zowel voor als achter de camera. Dit is typisch zo'n werkje dat nog wel even drie uur langer mag duren en dat is geweldig als je zoiets kunt presteren. Geen bekende formules of uitgestippelde routes maar pure realisme met een glashard karakter in de hoofdrol. Veertien doden op zijn naam, dat vergt moed en daadkracht en het resulteert in een blijvende vastberadenheid. Dat zie je terug in zijn rustige handelingen, niet elke opa weet op zo'n koele wijze drie gangsters onder controle te houden. Helaas wisten twee acteurs me niet te overtuigen. Janovic, de priester, vond ik maar vervelend en Sue reageerde af en toe totaal misplaatst.
Er is veel humor terug te vinden en er wordt nergens getracht om te shockeren of echt indruk te maken. We dwalen gewoon rustig mee in een interessante totstandkoming waarbij Kowalski met een aansteker maar liefst vijf bendeleden achter de tralies weet te krijgen.

Op zich een aardig concept maar het is iets minder betoverend uitgewerkt. Ik wist niet dat Frodo piano kon spelen en dat gegeven was wat mijn betreft al ongeveer de helft van het aanzien waard, maar de eindeloze gesprekken met een onzichtbaar figuur á la Jigsaw begonnen me wat te irriteren. Niet zozeer doordat we geen enkele glimp konden opvangen van de beste man, maar vooral vanwege het nogal nutteloos blijven opdringen van zogenaamde goed-bedoelde kritieken terwijl er een bepaald stuk gespeeld moet worden. Ik begon er eigenlijk steeds minder diepte in te zien en het leek me eigenlijk ook sterk dat zo'n sluwe vijand er voor kiest om met een laser op het podium zijn dreigementen uit te gaan voeren. Prima spel van Wood, een mooi gezongen Motherless Child (al dan niet zonder microfoon....?) en technisch zat alles keurig op z'n plaats.

In Pathé Eindhoven wordt er nimmer een pauze ingelast, maar bij de zogeheten '50-plus' voorstellingen blijkbaar wel. Ik vraag me eigenlijk af waarom die oudjes dat nodig hebben; thuis zitten ze toch ook altijd urenlang op hun sofa te breien of de krant te lezen? Daarnaast viel er op een gegeven moment de stroom uit (eerste keer dat ik dat meemaakte) waardoor het scherm wederom blanco bleef en er vervolgens nog moest worden gezocht naar de goede scène.
Dit was niet bevordelijk voor de kijkervaring. Gelukkig hebben de Italianen het wel redelijk stijlvol ingericht en valt er genoeg te amuseren. De lange scène met het feest op het dak herkende ik uit een MovieMeter Contest en die was ook wel het aanzien waard. Er wordt niet echt toegewerkt naar een specifiek punt; we lijken willekeurig rond te dwalen in Rome, met een man op leeftijd die zich bewust is van bepaalde keuzes en vooral rustig zijn omgeving blijft observeren. Poëzie is een terugkerend aspect en het ene personage lijkt niet veel belangrijker dan de ander. Verder toonde de regisseur zijn liefde voor dieren: grote ijsbeerknuffel in de woonkamer, giraffe op het plein en flamingo's op het balkon. Ik vond deze vibe wel werken maar een buitengewoon nivau werd er voor mij persoonlijk niet bereikt.

Alfonso hield me door zijn lange en soepele shots eigenlijk in zowat één adem vast. Deze productie ziet er goed uit en houd er op drastische wijze spanning in. Sandra Bullock was ik tot op heden vooral in flauwe komedies tegengekomen maar ze toont hier enorm veel klasse. Ik was even out in space; het was een hypnotiserende ruimtereis waarin de obstakels vaak uit onverwachte richting kwamen. Niet per se letterlijk, maar ook bepaalde keuzes die gemaakt worden en de wijze waarop alles verloopt. Sowieso wel aangenaam dat het contact op de begane grond niet wordt weergegeven (paniekerige Amerikanen achter computerschermen met de handen in het haar die op het einde een gat in de lucht springen). Mevrouw beland in een Russisch toestel en weet zich daarna met een brandblusser naar het Chinese model te manoeuvreren, waar overigens een tafeltennisbatje rondzweeft. Dit vond ik toepasselijk want veel Aziaten beoefenen die sport. De onbekende knoppen met rare tekens voegen nog wat extra stress toe. Heerlijk om Ryan op het einde in het water te zien zwemmen en op het strand te zien kruipen. Niet dat ik continu zat te wachten op haar natte lichaam, maar je voelt ook een ware opluchting na al dat klungelen in de duisternis. Enige waar ik mijn twijfels bij had was dat shot op de zeebodem waar de camera even wegdraait om een kikker in beeld te brengen. Ik neem mijn petje af voor deze sensatie.

Het is toch een beetje overdreven allemaal en een beetje ongeloofwaardig. Daarnaast is het een tintje voorspelbaar.

Wel een "gezellige" film die je niet snel vergeet.

- 2,5 -

Eigenaardig anderhalf uur waarin we een nuchtere rechtenstudent mogen bijstaan tijdens zijn nieuwe baantje als assistent voor de Great Buck. De humor is er subtiel tussen gegoten en de opvallende handshake bleef tof. Malkovich is natuurlijk weer foutloos, altijd leuk om Emily Blunt tegen te komen en Tom Hanks had dit keer een bijrol. Daarbij was de casting van de figuranten opvallend goed. Mooi om Troy op het einde te zien als toeschouwer waar hij alsnog met z'n mond vol tanden komt te staan. Een fijn kleinschalig drama.

Krachtig drama met sfeervolle beelden en een foutloze cast. Het had een stuk kleffer en sentimeneler gekund maar gelukkig blijft Denzel dicht op het onderwerp en vallen we niet weg naar overbodige zijtakjes. In principe ligt de voorspelbaarheid steeds op de loer maar het is mooi om de debaterende jongeren te volgen in hun weg naar de overwinning. Het feit dat er ook tegen blanke scholen moet wordt gestreden zorgt voor extra wilskracht in het team en activeert je als kijker om mee te denken in hun belangen tijdens deze onrechtmatige decennia.

Gezien de titel vind ik dat het accent te onevenwichtig is verdeeld; het lijkt niet zozeer om Robert te draaien maar meer om de vriendengroep en enkele omstanders. Daarbij zijn er veel scènes door elkaar heen verweven met als gevolg dat er een kloof ontstaat tussen de kijker en het leed van de jongeren. Het wordt meer een kwestie van 'oké... zit dat zo...' in plaats van het geweld in een verontrustende werking te laten treden. Deze onstuimige benaderingswijze zorgt voor iets teveel vrijblijvendheid en dat is jammer want de Engelse dramatiek, gecombineerd met stilistische shots, had gerust wat meer impact kunnen hebben. Ook kreeg ik het idee dat er getracht werd een bepaalde politieke boodschap over te brengen met al die nieuwsuitzendingen op televisie. Desalniettemin een ervaring om te onthouden.

Dit zijn nou echt van die typische werkjes waar ik een bloedhekel aan heb. Niet eens zozeer door de wijze waarop de jongeman een grietje tegen het lijf loopt en dat alles omtrent de 'liefde' vol-automatisch gaat zonder spontaniteit. Vooral de manier waarop alles is uitgelicht en tentoon is gesteld zorgen ervoor dat ik het liefst een hamer wil pakken om de projector kapot te slaan. Het volgt zo'n uitgekauwd protocol dat keurig binnen de lijntjes blijft en al honderden keer is gebruikt in een andere vorm. De dialogen, wendingen, reacties, casting en muziek irriteerde me eigenlijk de volle speelduur. Helena Bonham Carter speelde ongeveer hetzelfde typetje als in Dark Shadows met een trouwjurk en zo'n glaasje voor haar oog alsof ze heel wat te zeggen heeft. En Irvine zelf is uiteindelijk ook maar saai.

Zulke historische verhalen met zo'n ondersteunende voice-over en een eindeloze speurtocht naar de werkelijkheid bevallen me meestal niet maar ik moet zeggen dat ze het hier bijzonder treffend in beeld hebben gebracht. Niet enkel visueel, maar ook de manier waarop we tussen de scenes overschakelden zonder teveel blijven kleven in die formiliteit (wat je toch vaak aantreft bij zulke chique aangelegenheden). Ook was het scenario niet helemaal te doorzien. Ik dacht even dat het onnozele figuur in het midden met Daisy ging eindigen doordat zij niets meer voelde voor de rijke stinkerd en ze langzaamaan meer sympathie ging creeëren voor Nick (hij was er immers ook steeds bij was geweest bij hun privé momenten). Dit bleek nog allemaal net wat gecompliceerder uit te pakken waardoor ik wel degelijk het idee had naar een waardig product te zitten kijken in plaats van de zoveelste replica van een clichématige reistebrij. Leo is nog steeds in vorm en dat helpt natuurlijk ook. Enige waar ik geen fan van was waren die shots van bovenaf waar je dat grijze 'arbeiderslandschap' in beeld zag. Dat contrast lag iets te hoog. Verder mooi gedaan.

Ik vond Seth Rogen en Jay Chou wel geschikt voor deze film.

Zaten een paar aparte dingen in. De auto in de lift, de draaiende plank met auto's, dat pistool, die 'gevaren-scan' van Chou waarbij de wapens rood werden... Ook de settings waren best goed verzorgd.

Er zat opzich wel een lekker tempo in.

Cameron Diaz...... tja ze is 38 jaar. Ze hadden gerust iemand anders kunnen nemen als secretaresse.

Dat 'koffieblaadje' zag er mooi uit. Voegt zeker iets toe.

Die 3D moet gewoon optieven wat een domme uitvinding is het toch.


Best een aardige mix van wat nonsens-dingen met een boel actie.

Matig vervolg na het toch best wel aardige werk van Lex Alexander. Personages blijven opvallend leeg en waar we in het eerste deel te maken hadden met agressieve hooligans die in hart en nieren voor een bepaalde club vochten blijft het hier beperkt tot een drietal vrienden die toevallig in de gevangenis zijn beland. Ook de aanhangers van Millwall lijken niet zoveel om het voetbal te geven en eigenlijk zijn het maar een paar doorsnee gevangenen die de dienst uitmaken. De directeur zit als een zoutzak aan zijn bureau eventuele beslissingen door te voeren en begint zelfs over de Romeinen te praten en pakt een beeldje vast die achter hem staat, echt zo'n typische rol die zogezegd geheimzinnig moet blijven en waarvan we moeten denken dat hij als eindverantwoordelijke veel verstand zou moeten hebben. De beveiliging is rampzalig slecht en iedereen leek vrij rond te lopen zonder enige controle. Deuren van cellen stonden gewoon open en wanneer iemand zin had om te moorden of te martelen kon dit ongestoord plaatsvinden. Een excuus voor deze bizarre omstandigheden kan gevonden worden bij de corrupte, vervelende en arrogante Nicola Bertrtam die wel weet hoe ze misbruik kan maken van haar macht. Toch lijkt het me sterk dat een gevangenis zó zwak in elkaar zit, laat staan dat er geen rellen of opstanden uitbreken. En al was dit zo logisch, omdat Nicola alle de deuren open zou zetten van de personen die ze niet aardig vind, ik vond het erg vermoeiend om de leiding van de bewakers zo nonchalant bezig te zien en die slome rechterhand van een Arthur Mason kon er jammergenoeg ook niet veel aan doen. De gijzeling is vrij clichématig en brengt maar weinig verandering in het spel. Ook een beetje vreemd dat de mannetjes van die Rus op het einde zomaar feest gaan vieren met de gasten van West Ham United nadat ze Dave uit de brand hebben geholpen. Ze zijn nog altijd supporters van een andere vereniging en ik kan me niet voorstellen dat er na zo'n dergelijk incident opeens vrede heerst tussen beide partijen alsof het dikke vrienden zijn. Er worden rake klappen uitgedeeld maar verder heeft het niet veel te bieden.

Leuk.

Ik kon mezelf wel terugvinden in het personage van Ben Stiller. Hij zet een formidabele rol neer met allerlei verschillende emoties en de bijrollen worden ook prima ingevuld.
Het bleef redelijk basic en dat beviel me wel. Geen goedkope zijweggetjes of voorspelbare twists, clichés blijven achterwege en er waren zelfs verschillende momenten waar ik even moest lachen.

We blijven grotendeels in de huizen en tuinen hangen met af en toe een ritje in de auto. Misschien hadden de locaties wat interessanter gekund maar eigenlijk is dat voor het levensverhaal van Roger maar onnodig.

Hier en daar vond ik het gedrag van Florence een beetje vreemd maar storend werd het gelukkig niet.

Het einde vond ik wel passen. Je kunt wel raden wat de gevolgen van de voicemail zullen zijn en een kleffe toestand is dan ook niet meer nodig.


Aangename wegkijker.

Vrij eenvoudige prent waarin een Amerikaan met 'n zak vol dollars het relatief onbekende plaatsje El Fronteras komt binnenwandelen en even later voor zijn leven moet vechten. Je moet niet allemaal niet te sirieus nemen en dat wordt ook duidelijk gemaakt door middel van bijvoorbeeld de chaotische montage en de nonchalante omgang tussen de bendeleden. Zo was er een scène waarin de sheriff het beveel uitdeelde aan zijn onderbaas om The Man te vermoorden. De geschminkte vent trok hierop zijn wapen, waarna de sheriff zei: ''wel rustig'', en toen pakte hij een groot mes uit zijn andere broekzak en ging op pad. Ook bestond er een intiem moment tussen The Man en Anna waarbij ze haar slipje uit deed om hem te verbinden. Veelal draait het om de sfeer en in wezen doet deze fabricatie niet zoveel fout maar als ik een optelsom maak van alle aspecten kom ik uit op een lichte onvoldoende. Het is toch net wat aan de magere kant en ik heb er niet zoveel uit kunnen halen.

Trouwens, ik vroeg me af waarom niemand in het dorp hem water gaf? Zelfs in de supermarkt werd het verzoek geweigerd. Misschien dat ik dit gemist heb.

Regels en wetten zijn door de mensheid bedacht. Meestal bevatten ze logica en dienen ze voor orde en veiligheid. Ik vind echter niet dat je als mens zijnde zomaar alles en iedereen moet volgen in wat hij doet; schitterend als iemand zijn eigen ding onderneemt en het onbekende tegemoet gaat. Ik voel dan ook alleen maar empathie voor Timothy, die als geen ander op zo'n kleine afstand naar deze beesten wist toe te kruipen. Hij doet geen vlieg kwaad; sterker nog: hij bekommert zich om een bij (die vast zit in een bloem). Werner Herzog wist vrienden en kennissen te contacteren en heeft er diverse interviews ingeplakt die achtergrondinformatie geven. Het allerlaatste nummer 'Coyotes' dient erg mooi als afsluiter. Timothy's dood vind ik trouwens niet tragisch; hij stierf in een - voor hem - vertrouwde omgeving en hij had eerder al aangegeven dat hij er op die manier vrede mee zou hebben. Wellicht leidde Timothy aan hoogmoedswaanzin door te denken dat hij de beren 'beschermde' maar gezien de vriendelijke omgang zie ik geen reden tot het protesteren van zijn activiteiten. Dat zou kortzichtig zijn.

De titel met bijbehorende poster voorspelden niet veel goeds maar om kwart over drie werd er niets anders gedraaid dus ik waagde weer een gokje. Na de eerste vijf minuten was ik eigenlijk al tevreden gesteld. De Groeten van Mike is met opvallend veel toewijding in elkaar gezet. Op de eerste plaats de casting: ik heb me eindelijk niet eens hoeven te storen aan die rare Hollandse opmerkingen en achterlijke figuren. De jongeman speelt zijn rol goed en hij werd prima aangevuld door zijn collega's. Daarbij zijn alle shots zorgvuldig opgenomen, heeft de editor het keurig aan elkaar geplakt en zijn er geen fouten zichtbaar. Plot zelf is wat magertjes (Mike ligt in het ziekenhuis en wil zijn moeder terug) waardoor het een beetje eentonig blijft maar omdat de aanpak sterk is wordt dat niet echt een probleem.