Opinions

Leuk om al die reacties hier te lezen rond de plottwist. Ergens wou ik dat ik de film ook met zo weinig voorkennis had gezien. Helaas, voor mij was de enige verrassing dat het zo lang duurde voordat de vampiers verschenen. Ik heb nooit anders geweten dan dat dit een vampierenfilm was, dus het verbaasde me dat we eerst zo lang een misdaadplot kregen. Niet dat het me op enige manier stoorde, maar ik kan me voorstellen dat voor sommigen de omschakeling in genre niet helemaal goed valt. Het komt echt compleet onaangekondigd, maar dat maakt het wat mij betreft zo gaaf.

Verder vooral leuke pulp. Rodriguez is niet zo goed met acteurs en dialoog als Tarantino, maar compenseert dat door beter te zijn in stijl. Er hangt een heerlijk sleazy sfeertje hier en het camerawerk is echt een meerwaarde hier. Vooral zo'n scène als het optreden van Hayek wordt hierdoor echt fantastisch. Actie is toch echt waar Rodriguez het meest in uitblinkt en dat is dan ook de reden waarom ik de tweede helft beter vond, als kennelijk één van de weinigen hier. Je merkt gewoon aan alles dat je naar een regisseur zit te kijken die het erg leuk vind om scènes als dit te maken. De eerste helft is ook zeer onderhoudend, maar ook wat typisch en Tarantino's dialogen zijn vermakelijk, maar niet de beste die hij ooit geschreven heeft.

Het is wel jammer dat het acteerwerk wat wisselvallig is. Clooney is oké, maar zou nog groeien als acteur later. Tarantino is matig en dat Chinese jochie nog matiger. Keitel is wel goed en Lewis kan bij mij weinig fout doen. Eigenlijk vond ik Tom Savini, Cheech Marin en vooral Fred Williamson nog het leukst. Allemaal geen grootse acteurs, maar wel perfect een film als deze en het is gewoon erg vermakelijk hoe ze zich allemaal op hun pulprollen storten.

Ondanks dat ik het horrordeel het leukst vond zitten hier ook de zwakste punten. Zodra we eenmaal midden in die massa vampieren zitten hebben de personages nog steeds te vaak tijd voor hun dramatische momenten. Dan zijn ze omringt door de monsters, maar die staan er geregeld maar wat omheen in plaats van aan te vallen. Dat kwam nogal eens belachelijk over.

Maar ach, het is een pulpfilm. Ook is het wederom een bewijs dat iedere film met Juliette Lewis in de jaren '90 een must-see is. Tot nu toe heb ik nog geen oninteressante keuze van haar uit dat decennium gezien. Jammer dat ze nu niet meer zo geïnteresseerd lijkt in acteren, want haar run in de jaren '90 is echt uniek.
3,5*

Fijne film, van een iets ander kaliber dan ik verwacht had. Ik verwachte een romantisch epos in de stijl van Gone With the Wind (ik dacht ook altijd dat deze film 3 uur duurde). Ondanks het 'grote' onderwerp (Pearl Harbor) en de aanzienlijke sterrencast wordt het nooit werkelijk episch. From Here to Eternity geeft vooral een blik op het militaire systeem van de jaren '40 door de ogen van twee mannen. De film is opvallend kritisch op het leger, zeker voor zo vlak na de Tweede Wereldoorlog.

Opvallend genoeg deed dit me voor een groot deel aan Rio Bravo denken, tot ongeveer een half uur voor het einde. Ondanks de vaak nogal kritische belichting van het leger was het vooral een entertainend karakterwerkje, waarin het vooral leuk is om de goed op elkaar ingespeelde cast bezig te zien. Net als Rio Bravo krijgen we een zangintermezzo en als bonus hebben we een aanstekelijke dronkemansscène met Lancaster en Clift. Lancaster heeft de John Wayne-rol, Clift die van Dean Martin, Sinatra is een jeugdigere en energievollere Walter Brennan en Donna Reed en Deborah Kerr mogen samen Angie Dickenson spelen, wellicht ten koste van Ricky Nelson. Het zijn wellicht wat vergezochte vergelijkingen, maar het gevoel dat From Here to Eternity opriep deedmij gewoon aan Rio Bravo denken, zelfs al is dit niet zo goed.

Anders dan Hawks meesterwerk is dat hier het laatste half uur ineens een flink stuk serieuzer wordt. Niet erg, wat volgt is goed gedaan, maar ik had toch iets meer met het voorgaande. Voor mij is dit vooral een subtopper. Echt hoge hoogtes berijkt Zinnemans film niet, maar het is altijd goed uitgevoerd en vermakelijk. Daarnaast zijn de acteurs perfect. We hebben Ernest Borgnine in een vroege bijrol. Frank Sinatra en Donna Reed wonnen Oscars. Deborah Kerr werd sexy en Lancaster serieus. Maar het was Clift die de show stal.

4 kleine sterren.

De film heeft tot nu toe 4 stemmen en schijnbaar is iedereen het eens over de film. Ik vond het maar matig interessant allemaal. Het kwam wat ouderwets over (zeker als men brieven gaat schrijven over kleine dingen, waar men gewoonlijk telefoneert) en visueel was het vaak net niet geslaagd. Wel zaten er wat aardige, lange close-ups in van met name Smet, waardoor je lang op veranderende emoties kan letten. Dat vind ik nog wel interessant. Helaas voelde ik weinig romantiek, terwijl de film nauwelijks iets anders laat zien. Misschien is de film daar ook gewoon te serieus voor, maar ook Garrel is een weinig aansprekende acteur. Helaas, ik had hier meer van verwacht.

2*

De grootste zwakte van Frost/Nixon is tevens het grootste pluspunt: de film heeft de 'strijd' tussen presentator Frost en ex-president Nixon (die overigens steeds als president aangesproken wordt, waarom weet ik niet) vermakelijker gemaakt dan het waarschijnlijk was. Ik verwachtte een film met een wat sobere aanpak, zoals bijvoorbeeld Good Night and Good Luck of zelfs All the President's Men. Frost/Nixon bevat beduidend meer glamour dan die films, het is duidelijker een Hollywoodfilm. De film is gewoon 120 minuten entertainend en zakt geen moment in. De film is spannend en soms zelfs grappig. Gelukkig gaat dit nooit ten koste van de intelligentie van de film die constant op een hoog niveau gehouden wordt.

Het nadeel dat hier uit voortvloeit is dat ik me soms afvroeg hoe dicht de film bij de waarheid zat. Dat de interviews vrij letterlijk overgenomen waren wou ik geloven, maar hoe zat het met de momenten eromheen? Was Nixon werkelijk de man zoals hij hier getoond werd en was Frost de Frost uit de film? Van Frost had ik voor deze film eigenlijk nog nooit gehoord. Van Nixon natuurlijk wel, maar hoe hij zich verder gedroeg in het openbaar, dan wel privé wist ik niet. Op IMDB staan genoeg comments van gebruikers die vinden dat zowel Frost als Nixon zich toch wel wat anders gedroegen.

Ik heb op Youtube wat fragmenten van de echte interviews bekeken ter vergelijking. Meteen valt op dat de dialogen uit de film ook vaak in de interviews zaten. Ook viel op dat Sheen uiterlijk veel overeenkomsten met Frost vertoond, maar dat de echte Frost een andere houding had tijdens de interviews. Langella lijkt zowel qua stem als qua uiterlijk niet gigantisch op Nixon, maar lijkt wel zijn persoonlijkheid getroffen te hebben, te oordelen op de interviews.

En toch vind ik deze verschillen alles behalve storend. Het is namelijk zo dat er niets storenders is voor een acteur dan zich bepaalde houdingen te gaan forceren. Sheen en Langella hebben het zich veroorloofd om lichtelijk af te wijken van de echte mensen die ze porteteerden. Een wijs besluit denk ik, want ik geloofde beide heren de volle speelduur en ze maakten van hun personage ronde karakters. Of Nixon en Frost zich in werkelijkheid zo gedroegen doet er niet toe, het gaat erom dat ze zich zo zouden hebben hunnen gedragen. Acteren is niet imiteren. En Langella is werkelijk groots in deze film. Sommige Amerikanen zijn kritisch op Langella en deze film omdat Nixon er sympathiek in naar voren zou komen. Dat is niet helemaal waar. Er gebeurt iets interessanters. Nixon wordt een mens. Een Oscar voor Langella zou niet onverdiend zijn.

De rest van het circus om de interviews heen zou evengoed af kunnen wijken, zelfs al is het maar een klein beetje, maar waarom zou ik me er ook aan storen? Het is geen documentaire of geschiedenisboek. Frost/Nixon is een bijzondere film, alleen al omdat hij tegelijkertijd informatief en entertainend is. Ik hou wel van dit soort verbale tweestrijden tussen twee totale tegenpolen en Frost en Nixon zijn zo'n grote tegenpolen als je ze maar kunt vinden. Dat Frosts privéleven ietsje is aangedikt voor het contrast maakt het alleen maar interessanter.

Persoonlijk had ik wel verwacht dat er meer over de praktijken tijdens het Watergateschandaal naar voren zou komen, maar achteraf zie ik in dat dit mijn vergissing was. Deze film gaat niet over het hoe en wat van Watergate (daar hebben we immers All the President's Men al voor), maar over waarom de president er bij betrokken was en vooral over of de man zich zou kunnen verontschuldigen. De close-up van een menselijke Nixon op televisie, duidelijk met spijt, is dan ook gewoon ijzersterk.

Oh ja, dan is er nog het geval van Ron Howard. Howard is geen favoriet van me, al is het maar omdat hij voor mij samen met Edward Zwick en Michael Bay een beetje de representatie is geworden van Hollywoods zwakke kant, al had Howard nog wel z'n momenten. Howard leek me een ongeschikte kandidaat voor de film, met zijn neigingen naar sentimentaliteit en simpliciteit. Daar is bij Frost/Nixon niets van te merken. Ik zag een dag eerder al Parenthood, waarmee Howard me ook al meeviel, dus de man heeft toch meer in zijn mars dan hij vaak laat zien. Maar Parenthood vond ik ergens nog wel typisch Howard, Frost/Nixon niet. Ik ben dan ook geneigd om de film vooral te prijzen vanwege de acteurs en de scriptschrijver (Peter Morgan, die ook politiek al eerder vermakelijk maakte met The Queen), maar ik moet toegeven dat ook buiten deze elementen om het allemaal gewoon zeer goed geregisseerd is. Ik ben best sportief, dus ik moet ook Howard feliciteren. Dit is zijn beste film.
4*

Vooraf had ik alleen de trailer gezien met alleen de sneeuwpop en het rendier, die volgens mij al meer dan een half jaar geleden in de bioscoop draaide. Dacht daarom dat de film over die twee personages zou gaan. Alle promotie zet sneeuwpop Olaf ook op de voorgrond (die ook de spuuglelijke poster hier), dus het was wat verrassend voor mij om vervolgens te zien dat het ging om twee prinsessen en dat Olaf zelfs pas laat in de film komt opdagen. Het is toch opmerkelijk hoe bang Disney geworden is om prinsessen in de hoofdrol te promoten (zie ook Tangled, waarbij zelfs de naam verandert werd omdat "Rapunzel" geen jongens zou trekken). Je zou hopen dat het megasucces van Frozen een einde brengt aan die onzin.

Frozen is inmiddels al bijna tot een moderne klassieker voor Disney uitgeroepen. Waarom weet ik niet. Gewoonlijk lig ik bij de beoordeling van Disneyfilms redelijk dicht bij de algemene consensus, maar Frozen vond ik vreselijk, één van de slechtste werken van de studio zelf. Het ergste is misschien wel dat het een karikatuur lijkt van Disneyfilms, met alle bekende elementen nog eens extra dik aangezet. Dit geldt nog het meest voor de musicalscènes. Ik stoor me zelden tot nooit aan de liedjes bij Disney, maar hier heb ik me zitten ergeren. Niet alleen waren de liedjes niet bijzonder goed, er waren er ook nog eens erg veel en ze leken op elkaar. Het Let It Go nummer wordt overal de hemel in geprezen en pakt waarschijnlijk een Oscar, maar was voor mij het dieptepunt. Ik schoot er even van in de lach. Dit is Disney in het kwadraat, waardoor het even op een parodie leek. Alleen het liedje van Olaf was oprecht grappig en vermakelijk.

Het verhaal is een eveneens een ramp. Het enige goede is het karakter van Elsa en vooral dat ze daar eens iets anders mee proberen te doen. Helaas lukt het niet daar echt een goed script omheen te schrijven en het verbaasd me dan ook niets om nu te lezen dat de scenario-ontwikkeling bijna tien jaar heeft gedaan en zelfs tot het laatste moment enorme veranderingen had. Je voelt het aan alles. De ontwikkelingen lopen niet lekker. De eerste helft is gehaast en de tweede helft sleept. Enorm slecht is het personage van die prins, die vermoedelijk in het laatste stadium is toegevoegd omdat ze plots een schurk nodig hadden, aangezien ze pas laat besloten dat dit niet Elsa zou zijn. Door de toevoeging van de prins krijgen we praktisch twee dezelfde mannelijke personages en twee keer dat Anna razendsnel op dit type verliefd wordt. Doordat Kristof dus min of meer hetzelfde karakter had wist ik dat één een schurk zou zijn en het was niet moeilijk te raden wie. De rol van die prins in de climax is onhandig geschreven en leidt alleen maar af van waar het werkelijk om draait.

Naast het slappe script en de vervelende muziek vond ik ook de stijl vaak heel lelijk. Al die lichteffecten waren vooral kitsch en alles oogt sfeerloos. Het is eigenlijk met grote afstand de meeste sfeerloze Disney die ik zag, met vaak weinig aansprekend design. Om de eindconfrontatie op zo'n suffe plaats te laten afspelen, een witte vlakte met mist... Je moet het maar durven als een studio die bekend staat om magische werelden. Over magie gesproken, waarom wordt er niets gedaan met het moment waarop Anna eindelijk het kasteel uit mag? Daar wordt flink naar opgebouwen en het gebeurt vervolgens in een groot musicalnummer waarin ze zo makkelijk door de stad rondloopt en danst alsof ze er al honderden keren geweest is en niet verbaasd is om wat ze zien. Evenmin reageert de omgeving echt op haar.

Dit had een prima film kunnen zijn, maar dit is bijna een verzameling slechte keuzes wat mij betreft. Jammer, want het personage Elsa had genoeg potentie om echt iets bijzonders op te leveren, iets wat werkelijk afwisselend zou zijn geweest zonder af te wijken van het Disneyimago.
Een misser.
2*

Zo te zien ben ik niet de enige hier die dit een film vind met een nogal eenzijdige invalshoek. Na de Amerikaanse recensies, die dit allemaal als een soort meesterwerk van ongekende proporties bestempelden, dacht ik dat gek geworden was en iets miste. Natuurlijk is dit een onderwerp dat extreem gevoelig ligt in de VS en dat speelt mee bij hun beoordelingen, maar toch had er wel een interessantere film van gemaakt kunnen worden.

Nu is het vooral een film over een enorm goede jongen die misschien in het verleden fouten heeft gemaakt, maar zich deze dag gedraagt als een soort engel. De perfectie waarmee Oscar afgebeeld wordt is bijna absurd, zeker als er dan ook nog een scène als met die hond voorbij komt. Godzijdank ik Jordan als acteur getalenteerd genoeg om er iets menselijks van te maken, wat geen geringe prestatie kan zijn met het gelimiteerde script en de beperkte karakterontwikkeling. Ik wil best geloven dat Oscar echt zijn leven aan het verbeteren was en dat hij in essentie een aardige vent was, maar Fruitvale Station benadrukt dit zo sterk dat er een bepaald gevoel voor echtheid ontbreekt, een rauw randje in een personage dat immers zijn hele leven in armoede en misdaad heeft geleefd en de gevangenis van binnen heeft gezien. Het is allemaal wat te netjes. Dat de politie zo simpel wordt afgebeeld is dan nog nauwelijks het ergste probleem, hoewel het als aanklacht natuurlijk niet serieus te nemen valt als je hun perspectief geheel buiten beeld laat.

Waardoor de film toch nog enigszins werkt is door het gevoel van realisme in het dagelijks leven. De kleine details van het alledaagse zijn overtuigend gebracht en stiekem boeiender dan het hoofdddrama. De documentairestijl werkt prima en de acteurs leven allemaal topprestaties. Als klein simpel drama over een ex-crimineel die mogelijkheden zoekt om eerlijk verder te komen is dit best aardig, hoewel niet echt speciaal. Als bood pamflet is het te eenzijdig.

3*

The Fugitive is een thriller volgens het boekje, maar wel eentje die uitblinkt boven de competitie simpelweg doordat hij zo goed gemaakt is. Het is het bekende wrong-man-verhaaltje en Hitchock zou hier ook een leuke film van gemaakt kunnen hebben. Wat ik vooral fijn vond hier was hoe enorm rechtlijnig de film was. Dat kan een nadeel zijn voor veel films, maar hier resulteert dat in een thriller met een enorme focus en die nooit geplaagd wordt door zijlijnen, niet eens een romantisch subplot of wat achtergrond van de belangrijkste personages. Alles wat je moet weten kom je te weten en niet meer dan dat. Dat zorgt ervoor dat het tempo erg hoog blijft, ondanks de relatief lange speelduur en vooral de spanning continu blijft hangen. Opmerkelijk in dit opzicht is ook de understatement in het acteerwerk van Ford, die ook nog eens bijzonder weinig dialoog krijgt en zijn werk grotendeels met zijn gezicht moet doen. Erg effectief. Tommy Lee Jones en Joe Pantoliano mogen dan meer voor het karakter zorgen en doen dit prima.

Andrew Davis komt hier vooral goed naar voren als een vakman en iemand die weet hoe hij een spannende scène moet filmen en vooral snijden. Bijzonder sfeervol is het misschien niet, maar eigenlijk alle setpieces werken gewoon, zelfs de scènes die op het eerste oog wat belachelijk zijn, zoals de treinramp en de sprong van de dam. De film blijft relatief down-to-earth, dus zulke momenten hadden het geheel belachelijk kunnen maken, maar Davis weet precies hoe hij het moet filmen en vindt steeds de juiste toon voor dit soort scènes om alsnog te overtuigen. Dit is dan eigenlijk ook wel hoe een genrefilm met verder geen bijzondere ambitie/ pretentie gemaakt moet worden.
3,5*, al is 4* wellicht even goed op zijn plaats.

De eerste film die ik zie met Fred Astaire, het heeft lang geduurt. Funny Face is een zeer degelijke introductie in de mans werk. In vergelijking met Stanley Donens bekendere Singin' in the Rain stelt Funny Face weinig voor, maar toch is het wel een bovengemiddelde musical. Vooral de overdreven aankleding van de film pakt goed uit. Het ziet er schitterend uit en de scènes in het kantoor van het modeblad deden mij eigenlijk meer denken aan de jaren '60. Logisch is dat er veel aandacht naar de kostuums ging hier, maar de sets trekken het meest de aandacht. Het is haast jammer dat latere scènes in Parijs gefilmd zijn, omdat ik de meer gestileerde aanpak beter vond werken, visueel dan. Gelukkig zijn de dansscènes dan weer beter in Parijs. Daarvoor miste het toch wat flair, maar Astaires dans op de binnenplaats en het Beatnikoptreden van Astaire en Thompson waren erg leuk, maar alleen Hepburns eigenzinnige dans in het café komt echt in de buurt van Singin' in the Rain.

Verder moet je veel voor lief nemen bij deze film wil je hem kunnen waarderen: uiteraard het matige plot (al stoorde me dat niet in het bijzonder), maar vooral het bizarre idee dat Hepburn ooit een grijze muis zou zijn en de bijna pijnlijk conservatieve boodschap die achter de film zit. Maar gelukkig vraagt Funny Face er niet om dat je het allemaal erg serieus neemt. Men houdt het luchtig en daardoor werkt het.

3,5*

Leuke poster trouwens.

Even vooropgesteld: de film wist bij mij wel een verontrustend gevoel op te roepen en is als thriller zeker best goed gemaakt, ondanks wat minpuntjes. De film krijgt echter een laag cijfer van mij, simpelweg omdat ik Haneke's ideologie hier niet deel.

Al voor ik de film keek wist ik eerlijk gezegd al wat er ging gebeuren. De film heeft nogal wat opschudding veroorzaakt, waardoor er op verschillende sites en in bladen al veel over gesproken is en ik op die manier het einde zelfs al kende. Ook heb ik Haneke's hoofddoel meteen opgepikt: hij wil de kijker vragen laten stellen bij het geweld in films en hoe wij er stiekem van genieten. Dit hele standpunt heb ik echter altijd al slap gevonden. Haneke gaat er iets teveel vanuit dat wij als kijker het geweld in films als realiteit ervaren. Hij lijkt niet te beseffen dat veel horrorfilms, actievehicels en thrillers duidelijk een nep laagje hebben waardoor de kijker constant makkelijk kan beseffen dat het nep is. Zelfs is dat niet helemaal nodig.

Haneke probeert echter deze neppe elementen weg te toveren en ons zo op onze fouten als kijker te wijzen. Dit is natuurlijk al zinloos aangezien Haneke zo een soort van film bekritiseerd die alleen bestaat als zijn eigen film Funny Games. Ook de keuze om de schurk dan naar de camera te laten knipogen of de tijd terug te laten draaien is dan niet helemaal logisch. Ik las zelfs dat Haneke in een interview de kijker bekritiseerde als ze het positief vonden toen de moeder een van de jongens doodde, omdat ze dan evengoed moord toejuichde. Ik vind dit een totaal belachelijke stelling van meneer Haneke. Schijnbaar zou hij zelf liever gemarteld worden dan zichzelf verdedigen.

Ik kan Haneke's stelling dus gewoon niet werieus nemen en zijn film klopt ook niet met zijn doel. Maar helaas voor Haneke kan dit doel ook nooit nagestreefd worden. Een geweldsfilm bekritiseren zonder duidelijk de elementen van een geweldsfilm te tonen is nagenoeg onhaalbaar en Haneke trapt in zijn eigen vallen. Overigens heb ik ook helemaal niet de indruk dat veel mensen echt geweldadig worden van films en sowieso ikzelf niet, dus voor mij persoonlijk heeft het al helemaal geen waarde. En die ene op de duizend of zelfs miljoen die naar aanleiding van een film toch een geweldsdelict pleegt is doorgaans toch al op een bepaalde manier gestoord.

2,5, omdat de film an sich redelijk effectief is, los gezien van de ideologie. Klein pluspuntje ook voor de rol van de moeder. Erg goed gespeeld.

De oudste mumblecore movie die ik ken. Was het de eerste?

Misschien had ik hem frisser gevonden als ik inmiddels al niet een hele reeks van dit soort filmpjes gezien had. Op een bepaalde manier lijkt het onmogelijk om zoiets te maken en het over iets anders te laten gaan dan dwalende twintigers. Persoonlijk verkies ik de net iets meer gestileerde, entertainende en gestructureerde, maar even herkenbare films als Frances Ha, Oh Boy, In Search of a Midnight Kiss of Tiny Furniture.

Funny Ha Ha lijdt er toch wel wat onder dat het oogt en vooral klinkt als een totale non-film. Leuk hoor, zoiets schieten uit de losse pols met wat vrienden, maar er is een reden dat de meeste films op zijn minst geluidsbewerking doen, want hier wordt dialoog geregeld overstemt door straatgeluiden of in het geval van restaurants door rinkelend bestek. Dat soort dingen storen me enorm, vooral in een film die toch niet veel meer te bieden heeft dan dialoog, want na drie films van hem gezien te hebben is het me meer dan duidelijk dat Bujalski totaal niet bekend is met het idee dat je camerawerk kunt gebruiken om je verhaal te verdiepen, of om sfeer te creëren, of wat dan ook.

Funny Ha Ha haalt vooral kracht uit de herkenbaarheid, de enige reden waarom ik dit soort films eigenlijk tolereer en ook hun enige verkooppunt. Dit zijn mensen waarvan ik het gevoel heb dat ik ze ken en hun gesprekken lijken op die ik gehad heb, al ben ik blij dat ik nooit in een "vriendschap" als die tussen Marnie en Mitchell heb gezeten. Fijn is ook wel dat in tegenstelling tot in het latere Mutual Appreciation hier toch voornamelijk acteurs rondlopen die ook echt kunnen acteren. Kate Dollenmayer speelt fijn naturel. Jammer dat ze verder buiten Mutual Appreciation om (volgens mij geen grote rol) nooit meer geacteerd heeft. Het probleem van Mutual Appreciation, dat je soms naar acteurs zat te kijken die gewoon hun lach niet konden inhouden van de pret dat ze gefilmd worden, heerst hier niet.

Ook gaat deze film ook nog echt ergens naar toe, zelfs al zitten er nog scènes in zoals die waarin Marnie met haar bazin gaat drinken. Ze praten daar wat over een knappe barman. De bazin en de barman zitten niet meer in de rest van de film, het heeft geen invloed om Marnie's leven verder en de dialoog is niet bijzonder boeiend. Zo'n scène bestaat omdat hij bestaat (een vriendendienst voor de vrouw die de bazin speelt?). Dat soort dingen maken het soms wat lastig om door zo'n mumblecore project heen te komen.

Ik weet ook niet hoeveel ik er nog van zal zien. Heb mijn verzadiging van dolende twintigers eventjes wel gehad denk ik, zelfs al zitten er een paar echt goede films tussen.

3*

Soms heb je van die films waarbij je het gevoel hebt dat er een geweldige film inzit, maar dat die er niet uitkomt. Funny People is voor mij een duidelijk voorbeeld. Het komt weinig voor dat regisseurs hun eigen werd remaken, maar hier zou ik haast wensen dat Apatow het nog een keer probeert.

Daabij moet hij twee elementen even in het oog houden: hou de lengte binnen twee uur en forceer niet twee films in één. Het begint allemaal erg fijn en na een uur had ik echt het gevoel dat Funny People zomaar een onverwacht meesterwerk van Apatow ging worden, mits hij een interessante uitwerking voor de tweede helft zou vinden. Dat doet hij niet. In de tweede helft blijkt ineens hoe ongefocust de film was en Apatow lijkt niet meer te weten waar hij heen wil. Na anderhalf uur of zo wordt er gewoon een nieuwe film gestart, met schijnbaar toevallig dezelfde personages. Je merkt dat zelfs dat Apatow geen flauw idee meer heeft wat hij Seth Rogens personage moet laten doen, gezien die idiote scène waarin hij naar het vliegveld rent. Bleef de film voor dit moment nog aardig, daarna raakt het reddeloos verloren in een tuingevecht dat op geen enkele manier werkt en een onbevredingend einde. Het laatste half uur wordt nog enigzins in leven gehouden door een verrassend grappige Eric Bana. Hij is me als acteur nooit bijzonder opgevallen, maar hij doet het erg leuk.

Waar ging het mis? Alle elementen leken op zijn plaats. Sandler zagen we zoals we hem nog niet eerder zagen (ja, het is ook totaal anders dan in Punch-Drunk Love), de personages waren over het algemeen geloofwaardig, het drama werd onsentimenteel opgebouwd en de humor was goed (al gaat de obsessie met penisgrappen op een gegeven moment wat tegenstaan). De film blijft zelfs dan nog langer leuk dan je zou denken, maar het mist gewoon een bevredigende ontknoping en na een tijdje merk je toch hoe lang twee en een half uur kan duren.

Een gemiste kans. Verre van verschrikkelijk, maar dit moet beter.
3*

Tja, nog maar een Fast & Furious. En waarom ook niet, ze hebben een fanbase en zo ver ik weet worden ze steeds beter gemaakt (al heb ik maar de helft van de delen gezien, dus ik heb een scheef beeld hiervan). Ze zrogen er ook voor dat Vin Diesel en Paul Walker nog een baan hebben, want die namen kom ik verder nooit meer ergens tegen. Deeltje 6 is een film die precies weet wat het is, doet wat het moet doen en doet het goed. Ik heb wat kritiekpunten, maar die zijn bijna irrelevant (de plottwist dat die agente een schurk was voegt helemaal niets toe en levert wel plotgaten op, bijvoorbeeld, maar who cares?). Je zou de film er van kunnen bekritiseren dat het hersenloos vermaak is en over-the-top gaat, maar dat is ook allemaal de bedoeling en maakt het juist meer genietbaar.

Geen serieuze klachten. Mijn problemen met deze film en de complete reeks is persoonlijk: ik deel bijna geen interesses met deze serie. Ik heb niets met auto's, laat staan met straatracen en het sentimentele machocultuurtje waar de films op steunen zijn ook niet mijn cup-of-tea. Diesel en Walker vind ik weinig aansprekende acteurs. De bij valgen best goed gebrachte actiescènes (hier vooral de scène met de tank) zijn het enige dat me op de been houden tussen vooral veel scènes die me gestolen kunnen worden. Af en toe zo'n film vind ik niet erg, maar de hele reeks zal ik nooit zien.
2,5*

In het verleden heb ik wel eens gezegd dat het vijfde en zesde deel van The Fast and the Furious heel goed gemaakte films zijn, maar voor mij de pech hebben gewoon niet mijn ding te zijn (noot: deel 1 zag ik lang geleden en deel 2 tot en met 4 heb ik nooit gezien). Dat staat in principe nog steeds. De fascinatie voor auto's, het afgezaagde melodrama rond familie en nietszeggende acteurs als Vin Diesel en Paul Walker weten mij gewoon niet te boeien. Alleen de absurdistische en overdreven actiescènes wisten me te pakken.

Dat Furious Seven dan ineens wel goed werkt voor mij zou een wonder moeten heten, ware het niet dat James Wan hier simpelweg meer de nadruk legt op juist datgene wat me wel aanspreekt in deze reeks. Waar we in het verleden slechts 1 of 2 actiescènes kregen die echt overtuigden worden ze hier zeer consistent afgeleverd. Eigenlijk zijn ze allemaal steengoed. Belachelijk misschien, maar niettemin haarscherp in beeld gebracht, goed gemonteerd en enorm meeslepend. Dat belachelijke maakt het alleen maar leuker eigenlijk. Wan gaat er vol voor, niet alleen met auto's aan parachutes of een superwagen die door niet twee, maar drie hotels knalt, maar ook in meer "kleine" momenten (aanhalingstekens waren nooit meer bedoelt als aanhalingstekens hier). Neem het moment waarop Walker uit dat busje van een afgrond dreigt te vallen en door een sprong op Rodriguez' auto gered wordt. No way dat zij ooit kon weten dat hij daar precies op dat moment zou zijn, maar juist het absurde ervan is de kracht.

Een nog maffer voorbeeld: The Rock ligt in het ziekenhuis en ziet vanuit zijn raam een explosie. Ondanks dat hij waarschijnlijk niet kan weten dat Diesel überhaupt in de stad is zegt hij "Toretto". Hij breekt zijn gips met zijn spieren en vertrekt. Een extreem nauwkeurige superdrone zit intussen achter Rodriguez aan. De achtervolging gaat door een tunnel en zodra ze eruit komen land ineens The Rock met een ambulance precies op de drone. Op geen enkele manier kon hij weten dat die drone daar precies op die plaats zou zijn, maar zijn perfecte redding wordt met zo'n enthousiasme en knipoog gebracht dat het werkt. Het is allemaal te idioot voor woorden, maar de makers weten wie hun publiek is en houden zich niet in.

De dingen die me niet aanspreken doen me verder nog steeds niets. Zodra er geen actie in beeld is zijn deze films nog altijd stomvervelend voor mij. Ik vergeet ook altijd de plots. Ik was alweer vergeten dat Rodriguez haar geheugen verloren was of zelfs dat Walkers personage getrouwd was met de zus van Diesels personage. Zo geïnteresseerd ben ik in deze karakters. Eerlijkheid gebied mij te zeggen dat het eerbetoon aan het einde aan de overleden Paul Walker op mij als enorm cheesy overkwam en voor mij totaal niet werkte. Niettemin snap ik dat het er in moet en het is wel gedaan op een manier die past bij het totaalplaatje van de serie, dus ik zie het maar door de vingers.

Op deze manier mogen ze van mij wel doorgaan. Over-the-top actiefilms werken bij mij maar zelden omdat óf slecht uitgevoerd zijn, óf gewoon te weinig leveren waarom ik vraag. Dit is een zeldzame die werkt.
3,5*

Voor een aardig lange tijd werd Fury gezien als één van de films die mogelijk aankomend jaar bij de Oscars zou gaan scoren. Totdat de film uitkwam en, ondanks een goede box-office, geen hond er nog over praatte. Fury werd niet algemeen beschouwd als een tegenvaller, maar ook niet als een echt opzienbarende film.

Nu ik hem eindelijk zelf gezien heb is het ook wat moeilijk in te schatten waarom dit als zo'n grote kanshebber voor de Oscars gezien werd (for the record: hij zal waarschijnlijk hoogstens in de technische categorieën te vinden zijn, met geluk). Ik weet niet hoe het script er op papier uitzag, maar het nu is waarschijnlijk het grootste probleem dat het allemaal wat cliché aanvoelt. Er zijn misschien niet al te veel films over de Tweede Wereldoorlog die zich zo specifiek op tanks richten, maar buiten dat om is het allemaal wel al eerder gedaan. Vooral de focus op het groentje is me wat afgezaagd. Hoe hij eerst idealistisch is en steeds meer gruwelijkheden voor zijn kiezen krijgt en zo verhardt is al wat typisch, maar ook wel iets dat waarschijnlijk veel voorkomt in de oorlog. Minder is dat het hele proces verloopt volgens standaard scènes. Dat hij gedwongen wordt een hulpeloze nazi te vermoorden is al wat typisch, dat hij het tussendoor even doet met een knap Duits meisje eens te meer.

Fury mist dan ook een beetje een eigen visie. Het is ook moeilijk om na zo veel films waarin de oorlog als hel wordt afgebeeld nog origineel te zijn, maar Ayers weet er zowel qua verhaal als qua stijl niet echt iets nieuws mee te doen. Het is nogal Saving Private Ryan in een tank. Het meest eigen is nog de opvallende muziek van Steven Price, maar die haalde me nogal uit de film. Deze deed me namelijk nogal te sterk denken aan de score van Howard Shore tijdens de scène in de mijnen in de eerste Lord of the Rings. Ik verwachtte ieder moment dat er orks de tank van Pitt zouden bestormen. Nou dat zou nog eens een eigen visie zijn geweest.

Ook enigszins jammer vond ik het dat de cynische toon van doorheen het grootste deel van de film niet werd volgehouden. Het gaat aanvankelijk toch vooral om militairen die echt op scherp staan en ieder moment buiten de eisen van het werk om gruwelijkheden zouden kunnen verrichten, wat ook gebeurt als Norman dus die ene nazi die zich heeft overgegeven moet neerschieten van Warddaddy. Het stuk met de Duitse vrouwen vond ik aanvankelijk niets, maar de spanning als alle leden van de vrew aan tafel zitten is voelbaar en daar merk je hoe de oorlog de innerlijke haat van mensen soms kan voeden. Het is misschien de enige echt interessante scène vanuit een inhoudelijk standpunt. Helaas gaat Fury bij de finale toch voor het typische heldenwerk, waar het cynisme plaats maakt voor standaard Hollywoodopoffering. Ik geloofde het niet helemaal, juist omdat Wardaddy duidelijk maakte dat zijn belangrijkste missie het in leven laten van zijn crew was. Hij leek me aanvankelijk te cynisch voor een laatste, relatief zinloze daad van heldenmoed. Het wordt nog geen "why-we-fight"-film en de link met Amerikaans patriottisme wordt niet gelegd, maar verder is het nogal afgezaagd.

Hoe Fury wel werkt is als actiefilm. Op dit gebied is het erg goed geschoten, vooral op het gebied van ruimte en montage, waardoor het altijd duidelijk is wat er gebeurt en de spanning te voelen is. Het melodrama van de finale is me misschien teveel van het goede, maar het gevecht zelf is zeker de moeite waard en het één-op-één gevecht met de Tiger is al helemaal top. Ik denk dat uiteindelijk Fury toch vooral een ouderwetse oorlogsavonturenfilm is, maar dan één die af en toe pretendeert wat cynischer te zijn. Wellicht omdat luchtig avontuur en de Tweede Wereldoorlog een wat politiek incorrecte combinatie is geworden door de jaren. In dat opzicht levert Fury wel goed werk echter, maar het is ook niet verwonderlijk dat de film zelfs nu hij nog met succes in de bioscopen draait al wat vergeten lijkt te zijn door het publiek.
3*

Hartje winter en in de filmhuizen draait een film met deze poster. Meer zomers dan dat worden ze niet. Het bleek een beetje misleidend te zijn, want het grootste deel van de speelduur is het wat grauw en druilerig buiten en wachten de personages een aankomende storm af. Het postermoment is het einde, maar zeker de moeite waard.

Het gaat voor mij persoonlijk wat ver om te zeggen dat ik spiritueel geraakt wordt door Still the Water of dat ik het op enige manier echt aangrijpend vind. Zelfs thematisch vind ik het vrij typisch. Toch kan ik zoiets als dit goed smaken, maar om misschien wat meer oppervlakkige redenen dan de meeste hier. Ik vind dit vooral onthaastend. Een kalme film over de dood en eerste liefde. Het is niet dat het me verder koud laat, zeker niet. Kleine momenten zijn erg mooi, vooral echt intieme stukjes zoals de familie die samen in de deuropening zitten en wat keuvelen. Op een bepaalde manier komen bij dit type films dat soort scènes meestal beter aan dat de wat meer dramatische momenten.

Erg fijn, dat zeker. Benieuwd of er ook Kawase's zijn die mij ook echt kunnen raken.
3,5*

The Future vond ik zo'n vervelende film dat ik bijna begin te twijfelen of mijn vier sterren voor Me and You and Everyone We Know wel terecht waren. Het is weer dezelfde stijl, zo'n echt hipster filmpje vol met onzinnige, maar creatieve excentriciteiten. Alleen waar het in de luchtige setting van July's vorige film prima werkte, gaat ze de mist in nu ze er een levenscrisis tegenaan gooit. De wat zwaardere elementen en de gekkigheid lijken nooit mooi samen te komen. Sterker nog, het wordt bij vlagen irritant, terwijl op andere momenten de meest maffe ideeën niet kunnen voorkomen dat het allemaal wat saai wordt.

Wat ik dan toch miste was vooral het gevoel. Er zitten wel rake observaties in over de onmacht van veel mensen om iets aan hun leven te veranderen (zoals de scène waarin July haarzelf moet dwingen iets te doen voordat ze uitgeteld is bijvoorbeeld), maar de film wekt ook de indruk dat July er zelf niet veel mee te maken heeft gehad. In essentie draait het om teleurstelling, maar dat is nou net het onderwerp dat het meest om een doorleefd gevoel en dat ontbreekt in deze gestileerde aanpak. Je kijkt toch vooral naar iemand wiens grootste interesse erin ligt om alternatief te zijn. Zo'n kat heeft hier dan ook niets te zoeken. De voice-over die dat beest krijgt, compleet met extra zielige stem van July, nog minder.

En toch zijn er momenten die wel werken en die je hoop geven in July. Heel scherp is het moment waarin die twee vrienden July opzoeken bij haar werk. Die dans met dat gele t-shirt mag er ook zijn. Maar daarover staan de minst overtuigende en vervelende affaire allertijden (dat is vast het punt, maar het is geen goed punt) en een pratende maan. Wat moeten we er mee?
2*