Opinions

Een film die ik al eerder zag, maar nog geen recensie geschreven. Tijd dus voorherziening en een mening. En dan terug beseffen waarom je er nooit iets hebt bij geschreven. Het is moeilijk te verwoorden wat de film doet. Een zeer sfeervolle film als een stuk poëzie met momenten. Maar vooral symboliek uit het boedhisme vertaald naar een coming-of-age verhaal van een jonge monnik doorheen verschillende seizoenen. Soms iets te nadrukkelijk, maar over het algemeen wel mooi gedaan. En zoals eerder hier al vermeld: mooie landschappen. En wie de kritiek geeft dat het ook maar 'mooie landschappen in beeld brengen' is, mag me gerust een lijstje geven van gelijkaardige films. Dit is zeker niet de enige film met zo'n mooie beelden, maar als het zo gemakkelijk was, hadden wel meer regisseurs dit gedaan. Doet me soms wat denken aan Seom van dezelfde regisseur trouwens.

Ik ben maar vaag vertrouwd met de originele feiten. Ik ken de reputatie van Fox wel en hun liefde voor Trump en populisme. De zaak zelf zegt me ook wel iets, dat was idd een grote zaak. Voor het onderwerp alleen al, mag van mij zo'n film dus zeker gemaakt worden. Het is niet alleen eigen aan Fox, maar daar ging het over een concrete zaak. De bekende tv-gezichten van Fox zeggen mij helaas niets, dus ik moet mijn info echt wel uit de film halen.

Bombshell zit wat in de lijn van films als All the President's Men, Spotlight en The Post. Waar van onder uit een groot schandaal wordt bloot gelegd. Bombshell kan de feiten goed weergeven en vooral Theron en Robbie spelen hun rol zeer sterk. Helaas blijft het wel wat te oppervlakkig. Niet dat deze gebeurtenissen een grote verrassing zijn, maar het mag zeker verfilmd worden en is boeiend om te volgen. Om te zien hoe moeilijk het is om te spreken. Dat laatste mocht nog meer uitgediept worden, want veel mensen willen maar niet begrijpen waarom je als vrouw niet sneller iets zegt over dergelijke feiten. Of waarom het zo moeilijk is om er mee naar buiten te komen.

Geen slechte film, maar je blijft wel wat op je honger zitten. Jammer, want de film verdient beter.

Een eigen versie van The Hills have Eyes. De combinatie van western met horror gaat al beter dan western met SF zoals in Cowboys vs Aliens. De film is op de eerste plaats mooi gemaakt en veelbelovend. Geen overbodige karakters, er wordt tijd genomen om iedereen uit te werken en spanning op te bouwen. Maar langs de andere kant duurt het dan wel lang en is het toch wachten op dat ietsje meer. Geen standaard horror, geen standaard western, geen standaard film. Dat is toch ook al niet slecht als regiedebuut. Geen topfilm, maar wel een regisseur om in 't oog te houden.

Op zich heeft de film niet zo veel te vertellen, maar toch is het fascinerend om te zien. Heerlijk kleurengebruik en filmtechnieken van de Nouvelle Vague. Het geeft veel energie aan de film. Een film die ook niet te lang duurt met haar 79 minuten. Een film over geluk dat blijkbaar voor iedereen anders is. En bij de ene al wat meer zichtbaar dan de andere. Wie de film gezien heeft, kent de schokkende scène die vanuit het niets komt. Ook hier is de manier waarop het zomaar komt binnenvallen een manier van Varda om het extra te laten overkomen bij de kijker.

Bonjour Tristesse werd niet warm onthaald door het Amerikaanse publiek en te weinig 'Frans' gevonden, terwijl dit in Frankrijk net wel zo'n succes had. Truffaut was grote fan van Seberg en noemde haar de beste actrice van Europa, terwijl Godard zijn A Bout de Souffle zag als een verderzetting van het personage van Seberg. Zo zie je maar hoe de smaken kunnen verschillen.

De film begint heerlijk in zwart/wit met de nodige tristesse. De kleuren en de sfeer zorgen mee dat het verhaal ondanks alle fun nogal bedrukt overkomt. Om dan terug te blikken naar de kleurrijke zomer, toen alles nog goed ging. De personages lijken soms nogal nep, maar eigenlijk hoort dat bij de film. David Niven als de eeuwige playboy en Jean Seberg als zijn dochter in een coming to age verhaal die mee surft op het plezier van haar vader, voor ze te laat beseft dat die manier van leven niet het grootste geluk is. Daarnaast krijgen we Deborah Kerr die ook aanvoelt als een soort indringer en dan Mylène Demongeot in een bizarre rol die doet denken aan Marilyn Monroe. En toch ook even de running gag vermelden van de dienster, waarbij de actrice blijkbaar altijd één van haar zussen speelt die op dat moment van dienst is.

Qua verhaal is het vrij eenvoudig en toch heeft de film iets bijzonder. De muziek van Juliette Gréco (die zichzelf speelt als zangeres) en het sterke einde met Seberg zorgen toch voor de nodige ontroering. Een film die opvallen genoeg veel meer blijft hangen dan ik had verwacht.

Herziening van deze klassieker. Het pijnpunt dat ik vorige keer al vermelde (Estelle Parsons als Blanche) was nog altijd blijven hangen. Maar toch benieuwd of de rest nog zo goed is.

Je ziet dat de film wat extra kruiden wil brengen in Hollywood. Harder geweld, seks ipv romantiek en het verheerlijken van enkele slechterikken. Niet de eerste film, maar toch wel revolutionair voor een Hollywoodfilm. Tegelijk is dit nog wel een film uit Hollywood natuurlijk. Het eerste script werd aangepast en de figuren en muziek zijn vrij luchtig. Daardoor krijg je enkele geforceerde acteerprestaties, zelfs voor Hollywoodnormen. De enige die echt goed is, is Faye Dunaway. Ze trekt dan wel niet op de echte Bonnie Parker, maar dat doet er eigenlijk niet toe. Ik wil op de eerste plaats een goeie film. De grote lijnen en het einde zijn alvast wat het verhaal van Bonnie & Clyde is.

Ik kan me voorstellen dat dit toen wat stof deed opschudden, maar je merkt duidelijk dat Hollywood zelf nog niet helemaal klaar was voor dit soort films en dat zie je wel aan de film. Een klassieker dus, maar helaas door de tijd ingehaald.

Boogie nights is een film die ik al een tijdje links had laten liggen. Disco is niet bepaald mijn favoriete muziekgenre en ik maakte wat het vergelijk met het niet echt denderende 'Studio 54' uit 1998. Maar de recensies hier op de site en het palmares van Paul Thomas Anderson sleurden me over de streep om de film toch te zien.

Niet een gehele topper, maar toch een geslaagde film met de gekende stijl van Anderson die in latere films als Magnolia en Punch Drunk Love nog beter tot uiting zullen komen. In het begin van de film maakt hij zelfs enkele keren gebruik van een snelle montage (een drietal flitsen die snel achter elkaar komen: snuiven-koffie lopen-slurpen, of toch zoiets gelijkaardig) wat me even deed denken aan Requiem for a dream. Misschien toeval...

De film bestaat duidelijk uit 2 grote delen. De opgang in de 70's en de ondergang in de 80's. Niet alleen vanverschillende personages, maar ook een duidelijke afrekening in de jaren '80 van enkele zaken die in de 70's evident leken: De man die geen lening kreeg omdat hij in de porno zat. Het hoederecht kwijtspelen omdat de vrouw op een pornoset werkt. Porno dat nog verder commercialiseerd dankzij de video en de minieme gedacht van een waardige film, weliswaar in het pornogenre, te maken, ... Ook was disco een reflectie van de vrije jaren '60. Alles kan en alles mag en het leven is één groot feest. Met de nodige sex, drugs en disco (ipv rock 'n roll in dit geval). In de jaren '80 wordt duidelijk afgerekend met dat tijdperk.

Nog even over de muziek in de film. Al bij al viel het nogal mee, al ben ik niet echt de liefhebber van disco. Gelukkig heeft de disco hier een groot soul en funkgehalte en krijgen we geen Village People of Boney M toestanden. De sfeer stond er in elk geval.

Een film dat het wereldje van de kunst aankaart. Of het echt een kritische film tracht te zijn betwijfel ik, daarvoor is het veel te licht. Maar het idee is wel duidelijk. Kunst is naast een kwestie van smaak ook een zakenwereld met veel geld, de juiste mensen en een dosis geluk. Het contrast tussen Bob Maclestone die nog liever z'n kunst verkoopt dan het z'n vrouw te gunnen en Dewey die niet bepaald een zakenman is, maar z'n hele leven bezig is met kunst en er niet mee kan leven als hij opzij geschoven wordt. Al is daar de drijfveer evengoed succes natuurlijk... Mooi is het personage van Christopher Lee, dat veel waarde acht aan z'n schilderij, terwijl er massa's geld mee gemoeid zijn.

Als film is dit vrij luchtig en zal het niet veel mensen bekoren. Het vrouwelijk schoon is aangenaam en het sfeertje in de film houdt alles voldoende boeiend. Dit is een gewone aangename film zonder meer.

Toen de film begon verwachtte ik opnieuw een film als The Road, wat echt mijn ding niet bleek te zijn. Te donker en zwartgallig om nog te kunnen genieten. Deze film zat qua kleur wel beter, dankzij de zonnige settings. En de clue is wel goed gevonden. Dat er iets moest zijn met het boek had ik wel door, maar ik verwachtte eerder dat het witte bladeren waren en Eli de bijbel kende omdat hij die van buiten had geleerd vroeger.

Puur qua film is dit een prachtige neo-western geworden met de nodige actie en spanning. Een eigen stijl met een typisch Amerikaans onderwerp, maar er zijn al minder originele ideeën verfilmd. En zonder virus dit keer. Maar de film wil ook filosofisch uit de hoek komen en geloof en religie in vraag stellen. 99% van de oorlogen gaan over grenzen, grondstoffen of geloof. Amerika dat zelf te maken had met religieuze oorlogen wil blijkbaar toch ook de goeie kant verdedigen. De naam Eli is dan ook niet toevallige gekozen. Maar het levert mooie cinema op, dus die religieuze insteek valt nog mee.

De vergelijking met Coco is snel gemaakt, al hebben ze ook enkel de setting en de rode draad gemeen. Het verhaal en de animatie is anders. Het brave Coco is bandwerk, The Book of Life kent meer pit. Voor wie het zou kennen, doet deze animatie mij denken aan de luistersprookjes van Het Geluidshuis, die een mooi sprookje brengen met de nodige humor in om het fris te houden. Meeslepend sprookje met de nodige humor en mooi geanimeerd. Hier heb ik meer van genoten dan verwacht!

Een jeugdfilm over de oorlog vanuit een jong meisje gezien. Een ontroerend verhaal dat misschien als film te weinig biedt, maar een verhaal als dit blijft altijd de moeite om te vertellen. Het verhaal is het standpunt vanuit de Duitser zelf, toch degene die een plek zoekt in de oorlog tussen angst en verzet. De aanhangers van Hitler waren met (te) velen, maar niet alle Duitsers waren er gelukkig mee natuurlijk.

De film is een boekverfilming. Ik heb het boek niet gelezen, maar je merkt hier en daar wel dat er geknipt is in het verhaal en sommige verhaallijnen wat doodbloeden. Toch heeft de film een hart en is het geschikt voor een jong publiek. Soms lijkt het te melig, met een realiteit die zoveel harder was. Maar het neemt je wel mee als kijker en laat je gelukkig met een wat hoop in de mensheid achter.

Een coming-to-age verhaal van twee tieners op het einde van het schooljaar die jaren elkaar perfect aanvullen. Maar dan komt er een splitsing in de levensweg en komen de verschillen boven. Een verhaal dat wat lijkt te kabbelen en nergens zeer grote indruk maakt. Maar de toon is wel consequent en de dialogen zijn best wel grappig. Als debuut kan het alvast tellen en hoop ik van Olivia Wilde nog wat meer te zien. De beste film van 2019 is het absoluut niet, maar heb me zeker goed geamuseerd.

Een heftige film in de stijl van Guy Ritchie, al mist het wel de verfijnde humor en de echte coolness. De film toont in het begin zeer kitscherig, maar kan het tempo gelukkig wel houden en het kitscherige stoort niet echt meer gaandeweg. Hierdoor krijg je een geweldige film, zonder de echte hoogtepunten en had dit mits wat bijschaving toch beter geweest. Troy Duffy heeft in elk geval z'n stempel kunnen drukken. Nog een minpunt is de drukdoenerij van Rocco, al merk ik wel dat ik in dat geval niet de enige ben. Doet me wat denken aan Joe Pesci in Goodfellas.

Een opvallende animatie met verouderde humor, dat bestaat uit een reeks circusartiesten waar telkens een grap mee wordt gemaakt, om later over te gaan naar een oversekste circusdirecteur. Die mix toont aan dat de humor en het sexsymbool Betty Boop, niet meteen voor kinderen werden gemaakt. Een verschil met de Disney animaties. Kwaliteit van de animatie is wel niet goed en heeft de tijd niet doorstaan.

Een film die het vooral moet hebben van sfeerzetting. Verhaal is niet bijster origineel en met de personages krijg je amper feeling. Maar de muziek en het opgesloten gevoel in de 'kleine' duikboot straalt heel veel uit. Knap gedaan en iets wat veel minder te voelen is in andere duikbootfilms.

De film is niet per se langdradig, maar zorgt juist voor een gespannen sfeer. Lang wachten in de hoop dat het goed komt, waarbij je op den duur bij elke plotse gebeurtenis opschrikt. Heel intense.

Het einde was wat twijfelachtig. Enerzijds dacht ik dat het bewust gedaan was om toch maar geen sympathie te laten opwekken met nazi's (al krijg je ook geen echte binding met de personages). Anderzijds is het wel een plotse wending die toch voor een mooi einde zorgt.

Van een slapstick humor in de categorie 'love it or hate it'. En ik 'hate it' helaas. Helemaal niets voor mij met humor die vooral bedoeld is om te shockeren en zo te lachen met de reacties van de mensen. Vergelijk het met Brüno of Jackass. Ieder zijn ding natuurlijk, maar dit is niet echt mijn genre van humor...

Een nog ruwere versie van Hostel dat enkele jaren eerder uitkwam. Veel nieuws brengt het niet toe aan die film en mooi is het ook niet gemaakt. Als je houdt van de gore horror is Borderland misschien wel eerder je ding, want het gaat verder dan Hostel. Personages zijn weinig boeiend en visueel is het niet echt schitterend.

Borgman begint alvast boeiend met interessante figuren die je meteen meesleuren in het verhaal. Stuk voor stuk karakters waar je meer van wil weten. Het wordt nog beter als de zwarte humor boven komt. De film kent wel wat symboliek. Alex van Warmerdam wil de uitleg daarvan vooral bij de kijker leggen, dus het is niet helemaal duidelijk wat er achter die symboliek zit. Kwestie van wat je er als verklaring aan wil geven. Het heeft wel iets mythologisch of religieus. Al ging het bij mij vooral om de sfeer en dat mysterieuze.

Langs de andere kant verwacht je toch een beetje zicht op wat er achter het figuurlijke gordijn schuilt, maar van Warmerdam laat wel zeer veel aan de suggestie over. Dat merk je ook wel aan de geknipte scènes die je nog meer sturen. Misschien wel goed dat die scènes geknipt zijn. En toch is het open einde zeer fragiel en iets waar velen hier (duidelijk) geen blijf mee weten. Ikzelf ook niet helemaal. En los van dat open einde had ik toch een climax verwacht. Op dat vlak is het einde minder verrassend gezien de loop van het verhaal. Ik had meer WTF-momenten eerder in de film. Jammer, want dat haalde de film iets naar beneden. verder sterk gepresteerd, sfeervol en vooral boeiend script. Dat het einde open is, mag gerust van mij. Maar ook dan moet het goed zijn.

Niet echt het verhaal van de oude blues-artiesten, maar eerder het verhaal van witte blues-artiesten in Chicago die hun bekendere stadsgenoten naar het grote publiek brachten. Echt indruk maakt de docu niet, het is wat rommelig ook en ik had niet echt een idee wat het nu echt wou vertellen. Ik zag het meer als een film voor de blues-liefhebber of een snelcursus (met slechte notities) om de grote namen te leren kennen. Ik had liever de bluesartiesten zelf wat meer centraal gezien.

Wat een drukke film. Ik las hier veel lovende woorden voor zowel de film als Tom Cruise. Het is een hoop drukte in mijn ogen, soms op het randje van een parodie en net als in de meeste films kan Tom Cruise mij als acteur niet overtuigen. Het onderwerp is nochtans boeiend, in de trend van het gekende concept. Een jonge man die zot is van de oorlog, zijn vlag even hard aanbidt als zijn god, en dan ten oorlog trekt omdat het zijn verdomde plicht is. Geen aandacht voor het lijden, voor gevaar, voor de dood. Wel het heroïsche, patriottische en anticommunistische voorop.

De boodschap komt helaas niet over, de oorlog zelf komt niet echt goed in beeld en je gelooft langs geen kanten dat Kovic ooit gevochten heeft (wat de echte man wel gedaan heeft natuurlijk). Oliver Stone wil tegelijk de liefde voor Amerika weergeven en de weerstand tegen oorlog. Maar het is meer een verhaal over Kovic geworden dan een verfilming van de belevenissen van Kovic. De boodschapper ivp de boodschap dus.

Niet echt een mooie film, lelijke kostumering (al hoort dat bij dit Amerikaanse conservatieve volk van toen zeker?) en geforceerde muziek die niet echt werkt.

Het verhaal van de legendarische jazzlegende Chet Baker. Een muzikant in een wereld die nog meer dan in andere muziekgenres, te kampen had met verslavingen. Het mooie aan de goeie jazz biopics is dat ze zelf wat improviseren, maar daarom (net als bvb de film Miles Ahead), minder commercieel zijn en wat onder de grote radar blijven.

In Born to be Blue zien we Ethan Hawke als Chet Baker in een wat gefictionaliseerd verhaal, al zijn de grote lijnen wel waar. De filmmaker kiest voor Baker in de jaren '60. Hij had al een carrière gemaakt en gespeeld met andere grote helden. Maar door drugs kwam het verval en het hielp niet dat hij na een gevecht waarbij z'n tanden sneuvelden, hij moeite had met spelen. Nog steeds dromend van het succes, waarbij hij alles terug op het spel wil zetten om er te geraken.

De film kiest dan wel een bepaalde periode, en dan nog één uit het dieptepunt van Bakers leven en carrière. Maar door terug te blikken op z'n eigen verleden, komt die mooie muziek wel af en toe langs. Ik las hier ook al dat je na de film met een triest gevoel bleef zitten. Maar dat is nu eenmaal Chet Baker. Muziek vol melancholie, een leven met nog meer tragedie, als een trein die elk moment kan ontsporen. Voor zijn levensverhaal moet je een documentaire opzetten, om een poging te doen te begrijpen wie hij was en waarom zijn muziek zo klinkt, is er deze biopic.

Ik wou Seagal in z'n latere filmcarrière nog eens een kans geven, maar als je dit ziet ben ik toch blij dat hij niet in The Expendables zit. Hij zou het verdienen met z'n oudere palmares, maar niet met de reeks straight tot dvd films als dit. Vrij voorspelbaar en clichévolle film, al kan dat nog wel goedkomen als je er iets mee doet. En dat doet Seagal helaas niet. De actie is te soft om iets goed te maken en hij neemt zichzelf te serieus. Goed voor een keer, maar ik zal niet snel een nieuwe Seagal zien vrees ik...

Dit is niet zo echt mijn ding. Ik had hem een tijd geleden eens gezien omdat 1 van de kinderen in de familie dat wou zien. Viel nogal tegen, maar kan ook zijn omdat ik niet meer tot het doelpubliek hoor. Niet veel originaliteit en wat overacting soms. Meer iets voor kinderen alleen en niet echt een familiefilm.

Een film dat een leuk idee heeft als basis, maar daar dan gewoon totaal niets mee doet. Hier en daar een wat beter geslaagde grap maakt de film zeker niet goed. Er zijn al betere films straight-to-dvd gemaakt. Dreamworks speelt op veilig met de gekende animatie en met het snelle tempo ideaal voor de jongere kijkers.

Nog eens een Groundhog Day film, maar dit keer dan met een link naar een computerspel waarin het hoofdpersonage een level elke keer doorgaat en door beter te worden verder geraakt. Het is vrij onevenwichtig en oogt goedkoop. Ik had in het begin toch wel de vraag wat acteurs als Naomi Watts en Michelle Yeoh in zo'n film deden en Frank Grillo en Mel Gibson leken eerder naar de centen te kijken dan een goed script. Maar het betert wel, toch wat de actie betreft. Echt een topfilm wordt het nooit, maar beter dan eerst gedacht. Leuke popcorn.

Een prachtige reeks moet ik zeggen. Deels gedateerd, maar er is nog voldoende spanning en het acteerwerk is niet slecht. Eén van de genres waar Vlaanderen jaren sterk in was. Om niet te zeggen dat het bijna het enige genre was waar ze films in maakten.

Ik ben niet zo'n grote liefhebber van de film noir. Maar de Wachowski's durven gelukkig wat buiten de lijntjes te kleuren en maken hiervan een vrij goeie film. Gina Gershon is eigenlijk de grote aantrekkingskracht in de film met een sensuele Jennifer Tilly als tegenspeelster. Het duo zorgt voor een geladen sfeertje en gaandeweg komt daar nog spanning bovenop. De mannen zijn een beetje verplichte kost in dit verhaal. En dat is net het sterke. Alles draait rond de 2 vrouwen, wat niet evident is in een mafiafilm, en in de verfilming staan ze wel degelijk sterk in hun schoenen. Overweldigen doet het op zich niet, maar alles is wel mooi gepresenteerd en best wel boeiend. Je merkt de stijl van de latere Wachowski-films, al moest ik (waarschijnlijk door de aanwezigheid van Gina Gershon) even denken aan Nikita. Maar vraag me niet waarom.

Ik had geen idee wat te verwachten bij deze fim. Alles was mogelijk, maar ik dacht dat de film een geheim ingrediënt moest hebben gezien het zo hoog stond in de toplijst. Het resultaat is een veel te lange tv-film die vooral overkomt als een parodie of zo'n Bollywood-ripoff (in dit geval een Mexicaanse versie). Ik dacht, sebiet komt Danny Trejo als gastacteur z'n typische kop laten zien. En jawel, hij mocht ook even passeren. Veel bekendere namen als Billy Bob Thornton, Ving Rhames, Benjamin Bratt en zelfs Raymond Cruz hebben al veel beter laten zien. De film kabbelt wat verder met een hoop slecht geacteerde gangsters. En ik heb geen flauw idee wat er goed is aan de film...

Het nummer is leuk en luchtig, maar de animatie is vrij saai en het verhaal stelt niets voor. 4 minuten kunnen soms lang duren...

Omdat de Craig Bondfilms zo denigrerend worden vergeleken met een aflevering uit de Bourne films, wou ik de reeks toch nog eens zien om het vergelijk te maken. Ik blijf bij m'n vorige recensie al geef ik toe dat de film er na 10 jaar nog steeds staat. De actiescènes werken wel en Damon doet het niet slecht. Bij een film als deze heb je niet per se een sterke badguy nodig. Daar dient de zogezegde 'schoonmaakploeg' wel voor. En daar zitten wel opvallende figuren bij die hun korte screentijd mooi invullen. Op het randje van karikaturaal, maar nog net binnen de lijntjes. Ook Franka Potente is steeds leuk om te zien.

Conclusie 1: Bourne Identity is 10 jaar later best nog wel een goed onderhouden film gebleken.

Conclusie 2: De Craigfilms zijn absoluut geen Bourne-films. Buiten het spionagegedeelte hebben ze toch wel weinig gemeen met elkaar. Jason Bourne en James Bond hebben enkel hun beroep en initiale gemeen.