Opinions

Ik had geen flauw idee wat ik van de film moest verwachten. Een komedie met een hoop DJ's op een schip. Werkt dat wel en kan je daar een volledige film mee vullen...

Van begin af aan tot het einde zit het tempo er goed in, de humor werkt wel en de flitsende soundtrack is zelfs een meerwaarde hier en de nummers zijn mooi uitgekozen. Een feelgoodfilm die zeer geslaagd is. Ook visueel is dit erg passend. Niet alleen flitsend en zeer vlot (sterke montage als men de luisteraars in beeld brengt). Maar ook bvb de vrijgezellenavond lijkt wel een clip van The Beatles te zijn. Vooral voor liefhebbers van het muziek. Deze film straalt enorm veel liefde voor muziek uit. De passie hier komt nog beter tot z'n recht dan in andere muziekpassiefilms als Taking Woodstock of Almost Famous.

Ik heb nog getwijfeld over de volledige 5*, maar ik heb me lang niet meer zo goed geamuseerd bij een film en zo genoten van muziek en film. Ik had waarschijnlijk ook van 24/24 aan de radio gehangen.

De moeilijke aanpak van een biopic, omdat je toch het echte verhaal wil vertellen, maar tegelijk focust op de wat mooiere kant van iemand die overleden is. Bob Marley: One Love komt duidelijk uit Hollywood en heeft ook de familie achter de schermen die alles in 't oog houdt. Wat soms afgeborsteld lijkt, zorgt tegelijk ook dat de film een hart heeft. En het verhaal van Bob Marley is nog anders dan de meeste rise & fall films bij andere artiesten.

We zien vooral de muzikant Bob Marley en zijn geloof in rastafari. Voor hem was dat ook 1 geheel. En het geeft wat meer betekenis aan de bekende nummers. Voor mij mocht het nog wel wat rauwer om echt een sterke film te zijn. Maar vooral voor muziekliefhebbers is dit een must. En Marley verdient sowieso een film over hem. Wie weet wordt hij zo (her)ontdekt door een nieuwe generatie, meer dan 40 jaar na zijn dood.

Leuk concept met hier en daar een lichtpuntje, maar verder wat pover uitgewerkt. Wel een mooi einde. Dat maakt alvast veel goed.

Bobby is veel belovend. 5 jaar na z'n broer werd ook Robert Kennedy vermoord in een Amerikaanse omgeving die al op hete kolen loopt. Oorlog in Vietnam, rassendiscriminatie, strijd tegen communisme, ... De moorden op bekende figuren als Martin Luther King en JFK doen daar ook geen goed aan. Voeg daarbij een sterrencast aan toe om U tegen te zeggen en het zou een goede film moeten opleveren.

Niet dus! 22 personages en de moord op Kennedy zelf geeft een hele hoop verhalen die verteld moeten worden. Dit is geen Crash, Traffic of Babel, maar een mozaïek van losse steentjes die enkel met elkaar verweven zijn door het hotel en hun toevallige aanwezigheid bij de moord op Kennedy. De verhalen zijn dan ook zeer kort, omdat alles wel aan bod moet komen. En daardoor is er ook geen tijd voor uitbouw van de verhalen of diepgang bij de personages. Op zich niet erg als het de bedoeling is om sfeer te creëren, maar dat is ook niet het geval. Dit is gewoon een veredelde aflevering van Man bij hond met de gebeurtenissen van de dag dat Kennedy stierf. Met zeer doorsnee verhalen van de gewone mens: experimenteren met drugs, ouderdom, vreemdgaan, dienstplicht, huwelijk, ... Maar wel te braaf om op te vallen. Enkel via de muziek en de kledij merk je dat het eind jaren '60 is.

Bobby is waarschijnlijk een film die ze in Amerika moreel verplicht waren om te maken, maar als film levert dit geen toegevoegde waarde. Documentaires over de gebeurtenis zijn interessanter en als je de bekende namen wegdenkt heb je enkel een lege doos over. Jammer...

Heerlijke thriller met de nodige zelfspot over een huis vol tieners die een spelletje spelen met een moord, tot er uiteindelijk echt een dode valt. De personages en dialogen laten een generatie zien die meer met andere dingen bezig zijn. Maar wel uitvergroot als een soort persiflage. Leuke is dat je heel lang niet weet wat er gaande is. En als er iets gebeurt dat een cliché is in een andere film, geven ze er wel een uitleg aan zodat het cliché ietwat ondermijnt wordt.

Met een films als Rear Window die bij mij de topscore krijgt is het zeker leuk om deze film te zien, maar anderzijds tegelijk een minpunt omdat het toch niet beter wordt dan het origineel. Deze film eert/covert de Hitchcockfilms met vooral Vertigo en Rear Window voorop, maar de sfeer wordt vooral bepaald door de muziek en het naakt in de film. Naakt, want niet alle scènes zijn even erotisch.

Ik hou niet zo van dat 80's sfeertje in films, het heeft meestal wat 'fout' en gedateerd. Wat ik minder heb met andere decennia. Relax heeft pakken meer sfeer op plaat dan wat hier in de film gebracht wordt. Zulke scènes halen de film onderuit.

Maar de film heeft wel goede kanten. Met Jake in de tunnel krijg je weer de sfeer van Vertigo en het gluren van Jake (om het zo maar te zeggen) bouw wel wat sfeer op. Niet voldoende om Rear Window te vergelijken, maar het is wel het enige moment dat de muziek wel helpt. 't Zal wel aan mij liggen, maar de erotische sfeer die toch wat bedoeld is, komt meestal over als een foute softpornofilm en kan weinig boeien. Pas naar het einde toe - ook al heb je dit plot snel door - wordt de spanning meer opgebouwd en komt het nog goed. Om weer verpest te worden door die onnodige slotscène.

Over het acteerwerk kan ik moeilijk oordelen, veel hoogstaand acteerwerk is er niet te bespeuren. Craig Wasson past met z'n fout overkomen wel wat in deze film. Het verwondert me niet dat hij verder een onbekende acteur is. Brian De Palma maakt een cultfilm en wil gewoon z'n liefde voor Hitchock tonen. Je merkt de stijl van de oude meester er wel in, dus hij slaagt er deels in. Al geniet ik meer van z'n regiewerk in films als The Untouchables en Carlito's Way dan hier.

Heerlijk filmpje. Spike doet nog een keer mee en de gevechten hebben goeie humor. Ook de nodige spanning en charme. Eén van de betere films met het trio uit de reeks.

Lang geleden dat ik deze film nog eens gezien had. Een film die vooral bekend staat vanwege het zeer goed verkochte album en de single I Will Always Love You, dat door de vele trouwfeesten en karaoke acts niet bij iedereen hoog gewaardeerd wordt. Maar de film herleiden tot een goed gezongen cover lijkt me niet eerlijk.

Whitney Houston acteert best goed, al is dat vooral doordat ze een rol speelt die op haar lijf geschreven is. Met naast haar de toen alomtegenwoordige Kevin Costner als haar bodyguard. Het verhaal is goed onderhouden met de nodige vaart en gelukkig is dit geen film uit de jaren '80, want dan zou er nog een pak meer humor bij zitten. Het is een thriller geworden die best wel spannend is. De film speelt wat op veilig, maar zelfs in een verhaal dat weinig verrassingen biedt, zit je toch met de volle aandacht te kijken.

Visueel heeft het een passend 90's look en de nummers passen best wel bij het verhaal. Een onderschatte film.

Een zeer gekend komisch stuk dat ik al eens had gezien in theater, maar nog niet in filmversie. Benieuwd dus hoe Curtis en Lewis het ervan afbrengen, Het is een geoliede machine en dat heeft zo z'n voor en nadelen. De humor is perfect getimed, maar de charme ontbreekt wel af en toe. De beste rol komt nog van Bertha. De dames zijn halve figuranten.

De grootste troef van het stuk is dan ook het script dat tijdloos is en ook nu nog werkt. Het trekt de film helemaal op. Ik moet toch concluderen dat ik dit als toneelstuk beter vond en die moesten het met een pak minder middelen redden dan in Hollywood. Maar zoals gezegd is het verhaal leuk en is de film al bij al zeker om te genieten.

Anno 1989 hadden de meeste Belgische films nog een vrij groot theatergehalte. Al zou er de komende jaren wel verandering in komen. Voor regisseur Roland Verhavert was het zijn laatste film. Ook al begon hij in '55 met een wat atypische new wave film 'Meeuwen sterven in de haven' zouden daarna wel meer 'boerenfilms' als De Loteling en Pallieter volgen. Boerenpsalm is de verfilming van het gelijknamige boek van Felix Timmermans uit 1935, al speelt het verhaal zich af eind 19e eeuw. Het relaas van boer Wortel, zijn familie en het boerenleven. Goed gespeeld door Ronny Waterschoot en een hoop bekende gezichten van Jef Burm als eeuwige pastoor, een jonge Eirk Goossens, Christel Domen en een piepjonge Matteo Simoni als pasgeboren baby. Al is dat laatste dankzij internet, en niet omdat ik hem meteen herken.

Het verhaal van Felix Timmermans is in een film gepropt en komt wat samenhangend over. De acteerstijl is ook niet meer wat we ondertussen gewoon zijn. Maar soms heeft de film nog wel zijn charme. Je moet er wel van houden natuurlijk. Misschien wordt het tijd dat er nog eens een verfilming komt van zo'n oude Vlaamse literaire klassieker.

Een nadeel dat ik deze film in slecht gedubd Engels heb gezien.Waarom Amerikanen zich daar mee bezig houden is toch jammer voor filmliefhebbers... Maar ik probeer er door te zien om de film een eerlijke kans te geven.

Dit valt waarschijnlijk onder de films waarin Chan eens iets anders wil doen en een romantische film maakt. Maar het werkt niet echt en Qi Shu is niet de beste keuze geweest. Chan wordt hierdoor wel een ouwe snoeper moet ik vast stellen.

De gevechten dan, want daar is het toch meestal om te doen in een Chan-film. Vrij weinig moet ik zeggen. Niet echt de gevechten die je gewoon bent van hem door alles wat maar in de buurt ligt te gebruiken als wapen. Wel mooi is het laatste gevecht dat als een mooi gechoreografeerd gevecht is neergezet. Brave gevechten trouwens, want ondanks de enkele gevechten in de film is er van grof geweld niet veel sprake. Alles wordt braaf afgeknot met humor of sportiviteit.

Met andere woorden een Jackie Chan film die beter is dan veel van z'n Amerikaanse gedrochten, maar niet echt tot de toppers van zijn eigen Aziatische werken hoort. Hopelijk kan ik hem ooit eens herzien in originele taal.

Een film over Freddie Mercury en de rest mag ook meespelen. Niet onlogisch natuurlijk om dat voor een biopic de figuur van Mercury natuurlijk het meest interessante is. De verfilming is vrij braaf, wat je kan vergelijken met pakweg Walk the Line (Johnny Cash) of Ray (Ray Charles). Maar in dit genre doen de acteurs het vrij goed, is de muziek leuk als je van de artiest houdt en Bohemian Rhapsody is mooi gemaakt.

De film mikte op een groot publiek en is minder creatief als Control (Ian Curtis) of I'm not there (Bob Dylan). Dit is een rise en fall film geworden met een iets grotere aandeel voor de periode dat Mercury in een neerwaartse spiraal als hij solo muziek ging maken.. Mercury zelf heeft tijdens zijn leven zich nooit officieel geout over zijn geaardheid en zei pas vlak voor zijn dood dat hij AIDS had. In navolging van die filosofie, klopt het wel dat er hier minder diep op wordt ingegaan. En zoals bij wel meer biopics krijgen we geen volledig beeld, maar een bepaalde periode. In dit geval tot aan Live Aid. Wat filmisch gekozen werd omdat je het als een climax kan zien na de wat mislukte solo periode van Mercury.

Boeiende film dus, zeker voor liefhebbers van het genre. Niet pittig genoeg, maar het resultaat mag er wel zijn.

Niet dat ik veel had verwacht van deze film, maar hij is gewoon slecht. Dennis Hopper werkt (nog meer dan anders) op de zenuwen met ze kinderachtige acteerwerk. Snipes valt nog meer, maar heeft er gewoon niet veel zin in. De gangsters dragen van die pastelkleurige vestjes die hen belachelijk maken ipv iets van dreiging bij te brengen. Zeer slecht en erg slaapverwekkend.

Bolt is een animatie in de stijl van Monsters vs Aliens, al mist het wel de pittige humor. Deze film is iets te strak afgelijnd enis nergens verrassend. Wel is het verhaal goed onderhouden, wat je van veel animatiefilms tegenwoordig niet altijd kan zeggen. Weer een knaagdier helaas met die hamster, wat echt niet grappig meer is. Kat en hond gaat wel en ook de duiven zijn wel leuk. Verder iets te strak zoals ik al zei en daardoor op het randje van kleurloos. Net een voldoende, hier had meer in gezeten...

Een film die ik al eerder zag, maar nog geen recensie geschreven. Tijd dus voorherziening en een mening. En dan terug beseffen waarom je er nooit iets hebt bij geschreven. Het is moeilijk te verwoorden wat de film doet. Een zeer sfeervolle film als een stuk poëzie met momenten. Maar vooral symboliek uit het boedhisme vertaald naar een coming-of-age verhaal van een jonge monnik doorheen verschillende seizoenen. Soms iets te nadrukkelijk, maar over het algemeen wel mooi gedaan. En zoals eerder hier al vermeld: mooie landschappen. En wie de kritiek geeft dat het ook maar 'mooie landschappen in beeld brengen' is, mag me gerust een lijstje geven van gelijkaardige films. Dit is zeker niet de enige film met zo'n mooie beelden, maar als het zo gemakkelijk was, hadden wel meer regisseurs dit gedaan. Doet me soms wat denken aan Seom van dezelfde regisseur trouwens.

Ik ben maar vaag vertrouwd met de originele feiten. Ik ken de reputatie van Fox wel en hun liefde voor Trump en populisme. De zaak zelf zegt me ook wel iets, dat was idd een grote zaak. Voor het onderwerp alleen al, mag van mij zo'n film dus zeker gemaakt worden. Het is niet alleen eigen aan Fox, maar daar ging het over een concrete zaak. De bekende tv-gezichten van Fox zeggen mij helaas niets, dus ik moet mijn info echt wel uit de film halen.

Bombshell zit wat in de lijn van films als All the President's Men, Spotlight en The Post. Waar van onder uit een groot schandaal wordt bloot gelegd. Bombshell kan de feiten goed weergeven en vooral Theron en Robbie spelen hun rol zeer sterk. Helaas blijft het wel wat te oppervlakkig. Niet dat deze gebeurtenissen een grote verrassing zijn, maar het mag zeker verfilmd worden en is boeiend om te volgen. Om te zien hoe moeilijk het is om te spreken. Dat laatste mocht nog meer uitgediept worden, want veel mensen willen maar niet begrijpen waarom je als vrouw niet sneller iets zegt over dergelijke feiten. Of waarom het zo moeilijk is om er mee naar buiten te komen.

Geen slechte film, maar je blijft wel wat op je honger zitten. Jammer, want de film verdient beter.

Een eigen versie van The Hills have Eyes. De combinatie van western met horror gaat al beter dan western met SF zoals in Cowboys vs Aliens. De film is op de eerste plaats mooi gemaakt en veelbelovend. Geen overbodige karakters, er wordt tijd genomen om iedereen uit te werken en spanning op te bouwen. Maar langs de andere kant duurt het dan wel lang en is het toch wachten op dat ietsje meer. Geen standaard horror, geen standaard western, geen standaard film. Dat is toch ook al niet slecht als regiedebuut. Geen topfilm, maar wel een regisseur om in 't oog te houden.

Op zich heeft de film niet zo veel te vertellen, maar toch is het fascinerend om te zien. Heerlijk kleurengebruik en filmtechnieken van de Nouvelle Vague. Het geeft veel energie aan de film. Een film die ook niet te lang duurt met haar 79 minuten. Een film over geluk dat blijkbaar voor iedereen anders is. En bij de ene al wat meer zichtbaar dan de andere. Wie de film gezien heeft, kent de schokkende scène die vanuit het niets komt. Ook hier is de manier waarop het zomaar komt binnenvallen een manier van Varda om het extra te laten overkomen bij de kijker.

Bonjour Tristesse werd niet warm onthaald door het Amerikaanse publiek en te weinig 'Frans' gevonden, terwijl dit in Frankrijk net wel zo'n succes had. Truffaut was grote fan van Seberg en noemde haar de beste actrice van Europa, terwijl Godard zijn A Bout de Souffle zag als een verderzetting van het personage van Seberg. Zo zie je maar hoe de smaken kunnen verschillen.

De film begint heerlijk in zwart/wit met de nodige tristesse. De kleuren en de sfeer zorgen mee dat het verhaal ondanks alle fun nogal bedrukt overkomt. Om dan terug te blikken naar de kleurrijke zomer, toen alles nog goed ging. De personages lijken soms nogal nep, maar eigenlijk hoort dat bij de film. David Niven als de eeuwige playboy en Jean Seberg als zijn dochter in een coming to age verhaal die mee surft op het plezier van haar vader, voor ze te laat beseft dat die manier van leven niet het grootste geluk is. Daarnaast krijgen we Deborah Kerr die ook aanvoelt als een soort indringer en dan Mylène Demongeot in een bizarre rol die doet denken aan Marilyn Monroe. En toch ook even de running gag vermelden van de dienster, waarbij de actrice blijkbaar altijd één van haar zussen speelt die op dat moment van dienst is.

Qua verhaal is het vrij eenvoudig en toch heeft de film iets bijzonder. De muziek van Juliette Gréco (die zichzelf speelt als zangeres) en het sterke einde met Seberg zorgen toch voor de nodige ontroering. Een film die opvallen genoeg veel meer blijft hangen dan ik had verwacht.

Herziening van deze klassieker. Het pijnpunt dat ik vorige keer al vermelde (Estelle Parsons als Blanche) was nog altijd blijven hangen. Maar toch benieuwd of de rest nog zo goed is.

Je ziet dat de film wat extra kruiden wil brengen in Hollywood. Harder geweld, seks ipv romantiek en het verheerlijken van enkele slechterikken. Niet de eerste film, maar toch wel revolutionair voor een Hollywoodfilm. Tegelijk is dit nog wel een film uit Hollywood natuurlijk. Het eerste script werd aangepast en de figuren en muziek zijn vrij luchtig. Daardoor krijg je enkele geforceerde acteerprestaties, zelfs voor Hollywoodnormen. De enige die echt goed is, is Faye Dunaway. Ze trekt dan wel niet op de echte Bonnie Parker, maar dat doet er eigenlijk niet toe. Ik wil op de eerste plaats een goeie film. De grote lijnen en het einde zijn alvast wat het verhaal van Bonnie & Clyde is.

Ik kan me voorstellen dat dit toen wat stof deed opschudden, maar je merkt duidelijk dat Hollywood zelf nog niet helemaal klaar was voor dit soort films en dat zie je wel aan de film. Een klassieker dus, maar helaas door de tijd ingehaald.

Boogie nights is een film die ik al een tijdje links had laten liggen. Disco is niet bepaald mijn favoriete muziekgenre en ik maakte wat het vergelijk met het niet echt denderende 'Studio 54' uit 1998. Maar de recensies hier op de site en het palmares van Paul Thomas Anderson sleurden me over de streep om de film toch te zien.

Niet een gehele topper, maar toch een geslaagde film met de gekende stijl van Anderson die in latere films als Magnolia en Punch Drunk Love nog beter tot uiting zullen komen. In het begin van de film maakt hij zelfs enkele keren gebruik van een snelle montage (een drietal flitsen die snel achter elkaar komen: snuiven-koffie lopen-slurpen, of toch zoiets gelijkaardig) wat me even deed denken aan Requiem for a dream. Misschien toeval...

De film bestaat duidelijk uit 2 grote delen. De opgang in de 70's en de ondergang in de 80's. Niet alleen vanverschillende personages, maar ook een duidelijke afrekening in de jaren '80 van enkele zaken die in de 70's evident leken: De man die geen lening kreeg omdat hij in de porno zat. Het hoederecht kwijtspelen omdat de vrouw op een pornoset werkt. Porno dat nog verder commercialiseerd dankzij de video en de minieme gedacht van een waardige film, weliswaar in het pornogenre, te maken, ... Ook was disco een reflectie van de vrije jaren '60. Alles kan en alles mag en het leven is één groot feest. Met de nodige sex, drugs en disco (ipv rock 'n roll in dit geval). In de jaren '80 wordt duidelijk afgerekend met dat tijdperk.

Nog even over de muziek in de film. Al bij al viel het nogal mee, al ben ik niet echt de liefhebber van disco. Gelukkig heeft de disco hier een groot soul en funkgehalte en krijgen we geen Village People of Boney M toestanden. De sfeer stond er in elk geval.

Een film dat het wereldje van de kunst aankaart. Of het echt een kritische film tracht te zijn betwijfel ik, daarvoor is het veel te licht. Maar het idee is wel duidelijk. Kunst is naast een kwestie van smaak ook een zakenwereld met veel geld, de juiste mensen en een dosis geluk. Het contrast tussen Bob Maclestone die nog liever z'n kunst verkoopt dan het z'n vrouw te gunnen en Dewey die niet bepaald een zakenman is, maar z'n hele leven bezig is met kunst en er niet mee kan leven als hij opzij geschoven wordt. Al is daar de drijfveer evengoed succes natuurlijk... Mooi is het personage van Christopher Lee, dat veel waarde acht aan z'n schilderij, terwijl er massa's geld mee gemoeid zijn.

Als film is dit vrij luchtig en zal het niet veel mensen bekoren. Het vrouwelijk schoon is aangenaam en het sfeertje in de film houdt alles voldoende boeiend. Dit is een gewone aangename film zonder meer.

Toen de film begon verwachtte ik opnieuw een film als The Road, wat echt mijn ding niet bleek te zijn. Te donker en zwartgallig om nog te kunnen genieten. Deze film zat qua kleur wel beter, dankzij de zonnige settings. En de clue is wel goed gevonden. Dat er iets moest zijn met het boek had ik wel door, maar ik verwachtte eerder dat het witte bladeren waren en Eli de bijbel kende omdat hij die van buiten had geleerd vroeger.

Puur qua film is dit een prachtige neo-western geworden met de nodige actie en spanning. Een eigen stijl met een typisch Amerikaans onderwerp, maar er zijn al minder originele ideeën verfilmd. En zonder virus dit keer. Maar de film wil ook filosofisch uit de hoek komen en geloof en religie in vraag stellen. 99% van de oorlogen gaan over grenzen, grondstoffen of geloof. Amerika dat zelf te maken had met religieuze oorlogen wil blijkbaar toch ook de goeie kant verdedigen. De naam Eli is dan ook niet toevallige gekozen. Maar het levert mooie cinema op, dus die religieuze insteek valt nog mee.

De vergelijking met Coco is snel gemaakt, al hebben ze ook enkel de setting en de rode draad gemeen. Het verhaal en de animatie is anders. Het brave Coco is bandwerk, The Book of Life kent meer pit. Voor wie het zou kennen, doet deze animatie mij denken aan de luistersprookjes van Het Geluidshuis, die een mooi sprookje brengen met de nodige humor in om het fris te houden. Meeslepend sprookje met de nodige humor en mooi geanimeerd. Hier heb ik meer van genoten dan verwacht!

Een jeugdfilm over de oorlog vanuit een jong meisje gezien. Een ontroerend verhaal dat misschien als film te weinig biedt, maar een verhaal als dit blijft altijd de moeite om te vertellen. Het verhaal is het standpunt vanuit de Duitser zelf, toch degene die een plek zoekt in de oorlog tussen angst en verzet. De aanhangers van Hitler waren met (te) velen, maar niet alle Duitsers waren er gelukkig mee natuurlijk.

De film is een boekverfilming. Ik heb het boek niet gelezen, maar je merkt hier en daar wel dat er geknipt is in het verhaal en sommige verhaallijnen wat doodbloeden. Toch heeft de film een hart en is het geschikt voor een jong publiek. Soms lijkt het te melig, met een realiteit die zoveel harder was. Maar het neemt je wel mee als kijker en laat je gelukkig met een wat hoop in de mensheid achter.

Een coming-to-age verhaal van twee tieners op het einde van het schooljaar die jaren elkaar perfect aanvullen. Maar dan komt er een splitsing in de levensweg en komen de verschillen boven. Een verhaal dat wat lijkt te kabbelen en nergens zeer grote indruk maakt. Maar de toon is wel consequent en de dialogen zijn best wel grappig. Als debuut kan het alvast tellen en hoop ik van Olivia Wilde nog wat meer te zien. De beste film van 2019 is het absoluut niet, maar heb me zeker goed geamuseerd.

Een heftige film in de stijl van Guy Ritchie, al mist het wel de verfijnde humor en de echte coolness. De film toont in het begin zeer kitscherig, maar kan het tempo gelukkig wel houden en het kitscherige stoort niet echt meer gaandeweg. Hierdoor krijg je een geweldige film, zonder de echte hoogtepunten en had dit mits wat bijschaving toch beter geweest. Troy Duffy heeft in elk geval z'n stempel kunnen drukken. Nog een minpunt is de drukdoenerij van Rocco, al merk ik wel dat ik in dat geval niet de enige ben. Doet me wat denken aan Joe Pesci in Goodfellas.

Een opvallende animatie met verouderde humor, dat bestaat uit een reeks circusartiesten waar telkens een grap mee wordt gemaakt, om later over te gaan naar een oversekste circusdirecteur. Die mix toont aan dat de humor en het sexsymbool Betty Boop, niet meteen voor kinderen werden gemaakt. Een verschil met de Disney animaties. Kwaliteit van de animatie is wel niet goed en heeft de tijd niet doorstaan.

Een film die het vooral moet hebben van sfeerzetting. Verhaal is niet bijster origineel en met de personages krijg je amper feeling. Maar de muziek en het opgesloten gevoel in de 'kleine' duikboot straalt heel veel uit. Knap gedaan en iets wat veel minder te voelen is in andere duikbootfilms.

De film is niet per se langdradig, maar zorgt juist voor een gespannen sfeer. Lang wachten in de hoop dat het goed komt, waarbij je op den duur bij elke plotse gebeurtenis opschrikt. Heel intense.

Het einde was wat twijfelachtig. Enerzijds dacht ik dat het bewust gedaan was om toch maar geen sympathie te laten opwekken met nazi's (al krijg je ook geen echte binding met de personages). Anderzijds is het wel een plotse wending die toch voor een mooi einde zorgt.

Van een slapstick humor in de categorie 'love it or hate it'. En ik 'hate it' helaas. Helemaal niets voor mij met humor die vooral bedoeld is om te shockeren en zo te lachen met de reacties van de mensen. Vergelijk het met Brüno of Jackass. Ieder zijn ding natuurlijk, maar dit is niet echt mijn genre van humor...