Opinions

Een nog ruwere versie van Hostel dat enkele jaren eerder uitkwam. Veel nieuws brengt het niet toe aan die film en mooi is het ook niet gemaakt. Als je houdt van de gore horror is Borderland misschien wel eerder je ding, want het gaat verder dan Hostel. Personages zijn weinig boeiend en visueel is het niet echt schitterend.

Borgman begint alvast boeiend met interessante figuren die je meteen meesleuren in het verhaal. Stuk voor stuk karakters waar je meer van wil weten. Het wordt nog beter als de zwarte humor boven komt. De film kent wel wat symboliek. Alex van Warmerdam wil de uitleg daarvan vooral bij de kijker leggen, dus het is niet helemaal duidelijk wat er achter die symboliek zit. Kwestie van wat je er als verklaring aan wil geven. Het heeft wel iets mythologisch of religieus. Al ging het bij mij vooral om de sfeer en dat mysterieuze.

Langs de andere kant verwacht je toch een beetje zicht op wat er achter het figuurlijke gordijn schuilt, maar van Warmerdam laat wel zeer veel aan de suggestie over. Dat merk je ook wel aan de geknipte scènes die je nog meer sturen. Misschien wel goed dat die scènes geknipt zijn. En toch is het open einde zeer fragiel en iets waar velen hier (duidelijk) geen blijf mee weten. Ikzelf ook niet helemaal. En los van dat open einde had ik toch een climax verwacht. Op dat vlak is het einde minder verrassend gezien de loop van het verhaal. Ik had meer WTF-momenten eerder in de film. Jammer, want dat haalde de film iets naar beneden. verder sterk gepresteerd, sfeervol en vooral boeiend script. Dat het einde open is, mag gerust van mij. Maar ook dan moet het goed zijn.

Niet echt het verhaal van de oude blues-artiesten, maar eerder het verhaal van witte blues-artiesten in Chicago die hun bekendere stadsgenoten naar het grote publiek brachten. Echt indruk maakt de docu niet, het is wat rommelig ook en ik had niet echt een idee wat het nu echt wou vertellen. Ik zag het meer als een film voor de blues-liefhebber of een snelcursus (met slechte notities) om de grote namen te leren kennen. Ik had liever de bluesartiesten zelf wat meer centraal gezien.

Wat een drukke film. Ik las hier veel lovende woorden voor zowel de film als Tom Cruise. Het is een hoop drukte in mijn ogen, soms op het randje van een parodie en net als in de meeste films kan Tom Cruise mij als acteur niet overtuigen. Het onderwerp is nochtans boeiend, in de trend van het gekende concept. Een jonge man die zot is van de oorlog, zijn vlag even hard aanbidt als zijn god, en dan ten oorlog trekt omdat het zijn verdomde plicht is. Geen aandacht voor het lijden, voor gevaar, voor de dood. Wel het heroïsche, patriottische en anticommunistische voorop.

De boodschap komt helaas niet over, de oorlog zelf komt niet echt goed in beeld en je gelooft langs geen kanten dat Kovic ooit gevochten heeft (wat de echte man wel gedaan heeft natuurlijk). Oliver Stone wil tegelijk de liefde voor Amerika weergeven en de weerstand tegen oorlog. Maar het is meer een verhaal over Kovic geworden dan een verfilming van de belevenissen van Kovic. De boodschapper ivp de boodschap dus.

Niet echt een mooie film, lelijke kostumering (al hoort dat bij dit Amerikaanse conservatieve volk van toen zeker?) en geforceerde muziek die niet echt werkt.

Het verhaal van de legendarische jazzlegende Chet Baker. Een muzikant in een wereld die nog meer dan in andere muziekgenres, te kampen had met verslavingen. Het mooie aan de goeie jazz biopics is dat ze zelf wat improviseren, maar daarom (net als bvb de film Miles Ahead), minder commercieel zijn en wat onder de grote radar blijven.

In Born to be Blue zien we Ethan Hawke als Chet Baker in een wat gefictionaliseerd verhaal, al zijn de grote lijnen wel waar. De filmmaker kiest voor Baker in de jaren '60. Hij had al een carrière gemaakt en gespeeld met andere grote helden. Maar door drugs kwam het verval en het hielp niet dat hij na een gevecht waarbij z'n tanden sneuvelden, hij moeite had met spelen. Nog steeds dromend van het succes, waarbij hij alles terug op het spel wil zetten om er te geraken.

De film kiest dan wel een bepaalde periode, en dan nog één uit het dieptepunt van Bakers leven en carrière. Maar door terug te blikken op z'n eigen verleden, komt die mooie muziek wel af en toe langs. Ik las hier ook al dat je na de film met een triest gevoel bleef zitten. Maar dat is nu eenmaal Chet Baker. Muziek vol melancholie, een leven met nog meer tragedie, als een trein die elk moment kan ontsporen. Voor zijn levensverhaal moet je een documentaire opzetten, om een poging te doen te begrijpen wie hij was en waarom zijn muziek zo klinkt, is er deze biopic.

Ik wou Seagal in z'n latere filmcarrière nog eens een kans geven, maar als je dit ziet ben ik toch blij dat hij niet in The Expendables zit. Hij zou het verdienen met z'n oudere palmares, maar niet met de reeks straight tot dvd films als dit. Vrij voorspelbaar en clichévolle film, al kan dat nog wel goedkomen als je er iets mee doet. En dat doet Seagal helaas niet. De actie is te soft om iets goed te maken en hij neemt zichzelf te serieus. Goed voor een keer, maar ik zal niet snel een nieuwe Seagal zien vrees ik...

Een ontroerende animatie met spanning en drama. Het verhaal is eenvoudig, maar zelden was een korte film met deze lengte er zo in geslaagd om elke beperkte minuut optimaal te gebruiken.

Dit is niet zo echt mijn ding. Ik had hem een tijd geleden eens gezien omdat 1 van de kinderen in de familie dat wou zien. Viel nogal tegen, maar kan ook zijn omdat ik niet meer tot het doelpubliek hoor. Niet veel originaliteit en wat overacting soms. Meer iets voor kinderen alleen en niet echt een familiefilm.

Een film dat een leuk idee heeft als basis, maar daar dan gewoon totaal niets mee doet. Hier en daar een wat beter geslaagde grap maakt de film zeker niet goed. Er zijn al betere films straight-to-dvd gemaakt. Dreamworks speelt op veilig met de gekende animatie en met het snelle tempo ideaal voor de jongere kijkers.

Nog eens een Groundhog Day film, maar dit keer dan met een link naar een computerspel waarin het hoofdpersonage een level elke keer doorgaat en door beter te worden verder geraakt. Het is vrij onevenwichtig en oogt goedkoop. Ik had in het begin toch wel de vraag wat acteurs als Naomi Watts en Michelle Yeoh in zo'n film deden en Frank Grillo en Mel Gibson leken eerder naar de centen te kijken dan een goed script. Maar het betert wel, toch wat de actie betreft. Echt een topfilm wordt het nooit, maar beter dan eerst gedacht. Leuke popcorn.

Een prachtige reeks moet ik zeggen. Deels gedateerd, maar er is nog voldoende spanning en het acteerwerk is niet slecht. Eén van de genres waar Vlaanderen jaren sterk in was. Om niet te zeggen dat het bijna het enige genre was waar ze films in maakten.

Ik ben niet zo'n grote liefhebber van de film noir. Maar de Wachowski's durven gelukkig wat buiten de lijntjes te kleuren en maken hiervan een vrij goeie film. Gina Gershon is eigenlijk de grote aantrekkingskracht in de film met een sensuele Jennifer Tilly als tegenspeelster. Het duo zorgt voor een geladen sfeertje en gaandeweg komt daar nog spanning bovenop. De mannen zijn een beetje verplichte kost in dit verhaal. En dat is net het sterke. Alles draait rond de 2 vrouwen, wat niet evident is in een mafiafilm, en in de verfilming staan ze wel degelijk sterk in hun schoenen. Overweldigen doet het op zich niet, maar alles is wel mooi gepresenteerd en best wel boeiend. Je merkt de stijl van de latere Wachowski-films, al moest ik (waarschijnlijk door de aanwezigheid van Gina Gershon) even denken aan Nikita. Maar vraag me niet waarom.

Ik had geen idee wat te verwachten bij deze fim. Alles was mogelijk, maar ik dacht dat de film een geheim ingrediënt moest hebben gezien het zo hoog stond in de toplijst. Het resultaat is een veel te lange tv-film die vooral overkomt als een parodie of zo'n Bollywood-ripoff (in dit geval een Mexicaanse versie). Ik dacht, sebiet komt Danny Trejo als gastacteur z'n typische kop laten zien. En jawel, hij mocht ook even passeren. Veel bekendere namen als Billy Bob Thornton, Ving Rhames, Benjamin Bratt en zelfs Raymond Cruz hebben al veel beter laten zien. De film kabbelt wat verder met een hoop slecht geacteerde gangsters. En ik heb geen flauw idee wat er goed is aan de film...

Het nummer is leuk en luchtig, maar de animatie is vrij saai en het verhaal stelt niets voor. 4 minuten kunnen soms lang duren...

Omdat de Craig Bondfilms zo denigrerend worden vergeleken met een aflevering uit de Bourne films, wou ik de reeks toch nog eens zien om het vergelijk te maken. Ik blijf bij m'n vorige recensie al geef ik toe dat de film er na 10 jaar nog steeds staat. De actiescènes werken wel en Damon doet het niet slecht. Bij een film als deze heb je niet per se een sterke badguy nodig. Daar dient de zogezegde 'schoonmaakploeg' wel voor. En daar zitten wel opvallende figuren bij die hun korte screentijd mooi invullen. Op het randje van karikaturaal, maar nog net binnen de lijntjes. Ook Franka Potente is steeds leuk om te zien.

Conclusie 1: Bourne Identity is 10 jaar later best nog wel een goed onderhouden film gebleken.

Conclusie 2: De Craigfilms zijn absoluut geen Bourne-films. Buiten het spionagegedeelte hebben ze toch wel weinig gemeen met elkaar. Jason Bourne en James Bond hebben enkel hun beroep en initiale gemeen.

Bourne zonder Bourne. Dan moeten ze wel met een sterk alternatief komen. Het verhaal van deel 4 speelt zich af op de zijlijn van de trilogie, maar kan best wel op zichzelf staan. Renner is in elk geval een goeie keuze. Hij kan zonder probleem de film dragen. Geen copie van Damon, maar gewoon zichzelf. Meer nog dan Damon kan ik in deze rol zelfs Renner zien als een nieuwe Bondacteur.

De film gaat verder op het elan van de voorgangers met goeie actie, spanning en achtervolgingen. De randfiguren zijn eerder karton, maar de scènes rond Renner zijn wel boeiend genoeg. En de camerabeelden zijn alvast minder door elkaar geschud.

Een film die ik leuk vond in 2004, na herziening een heel pak minder en nu terug best kan smaken. Het is wat moeilijk om te beoordelen lijkt me. The Bourne Supremacy is een voorbeeld van een sequel die te snel werd uitgebracht na een succesvolle film. Matt Damon is sterk als Bourne en de actie is ook stevig. Doet me wat denken aan de Craig-Bondfilms. Jason Bourne heeft z'n initialen ook niet toevallig van James Bond gehaald. Het verhaal is vrij mager tegenover het eerste deel, maar de actie en achtervolgingen zijn wel goed. Het tempo is ook hoog voor het genre dat gewoonlijk verkeerd geplaatste stiltemomenten, humor en meligheid in de films steekt. Het wat weer wat harder, zonder te overdrijven met geweld. Wel moet ik zeggen dat de zeer bewegelijke camera het soms moeilijk maken om te zien. En als kijker twijfel ik of dit is om de actie te versterken of net om gebreken te verdoezelen. In elk geval beter dan m'n eerste mening.

Dit 3e deel is een vervolg op deel 2 maar door de tijd te nemen is de kwaliteit toch net iets beter. Aanvullend kan gezegd worden dat ook hier de actie sterk is, geen flauw gedoe misplaatste humor of romantiek. Verhaal blijft minder dan deel 1, wat voor een thriller niet onbelangrijk is. Maar de spanning en de achtervolgingen maken wel veel goed. Blijft een goeie franchise.

Bowling Balls heeft dezelfde sfeer van Frits & Freddy, maar wel terug de pittige humor van Matroesjka's. Bowling Balls moet het zeker niet hebben van het verhaal, maar de grappen zitten wel in een sterk tempo. De cast is dan ook met de jaren op elkaar afgestemd. En vooral de leden van de Bowling Balls zelf maken heel veel goed. De rest is misschien iets minder, maar ik ben al blij dat ik zo goed gelachen heb. Dit is misschien geen humor voor Nederlanders, maar ik lach dan ook niet zoveel met de Nederlandse tegenhangers.

De films van Marc Punt zijn best wel leuk, maar worden wat stiefmoederlijk behandeld in Vlaanderen. Het is geen Broken Circle Breakdown of Rundskop. Maar dat moet ook niet. Humor zal het altijd moeilijk hebben. Ik heb er in elk geval van genoten. Beter dan verwacht!

Vrij standaard filmpje. Raar om enkele mensen in het Engels te horen acteren. Denk maar aan Marie Vinck (Loft) en Ernst Löw (Zoop). Op zich is de film niet echt slecht, maar verrast nooit. Het thrillergehalte is ook vrij miniem en je krijgt door enkele absurde karikaturen meer een gevoel van een freakstadje dan een geloofwaardig verhaal. Dan had ik liever een donker sausje zoals bij Linkeroever hier gezien, om toch enige vorm van sfeer weer te geven. Haalt nog net de 2.5 sterren, al kan dat nog wel zakken naar 2 sterren...

Ik had geen idee wat te verwachten van deze film. Weer een zoveelste thriller met een hoop complottheorieën. De vergelijking met The X-Files is niet zo ver gezocht, al was het om de sfeer. De film kent een grote spanning, die misschien wel wat verloren gaat als je de film niet in de juiste omstandigheden ziet. Ik was in elk geval geboeid en het deed deugd om Cameron Diaz in een rustigere rol te zien spelen. Gewoonlijk zijn het nogal overactieve karakters die ze speelt.

De film mist de grote clue om echt een ultieme topper te zijn, maar het is al even geleden dat ik nog zo geboeid naar een film zat te kijken. Heel onvoorspelbaar en het lukt Richard Kelly om de opgebouwde spanning te behouden. Dit is zelfs beter dan Donnie Darko.

De film is wel goed onderhouden, maar speciaal is hij niet en hij kan ook niet typen aan gelijkaardige films als Bonnie & Clyde. De film geeft wel een goed beeld van de jaren '30, maar het script is niet echt verfrissend en gaat nergens naar toe. De slotscène is niet slecht, maar het is toch lang wachten. De kwaliteit van het nepbloed is miserabel en veel spanning zit er gewoon niet in. Niet slecht, maar het kan beter zullen we maar zeggen.

Als de film begint heb ik nog veel hoop in de film. Zeer mooi gemaakt en een beetje mysterie. Ik kende Coraline al van de zelfde makers en dat was best wel goed. Helaas is er ook niets meer dan wat mooie beelden. The Boxtrolls doen me wat denken aan de Minions van Despicable me of nog erger die trollen van Frozen. We hebben het al eens gezien en boeiend is dat niet meer. De vijand van dienst is best wel leuk, maar de hoofdrolspeler is vrij kleurroos. Het had wat meer pit gemogen en is nu een kinderfilm met hier en daar een donker randje maar te licht gevonden om echt te kunnen opvallen.

Een film met een moraliserend thema rond schuld en onschuld. Over vergeven en vergeten. Het verhaal is mooi opgebouwd, omdat je in het begin sowieso sympathie krijgt voor het hoofdpersonage. Hij zat wel in de gevangenis, maar hij is vrij dus zal z'n straf wel uitgezeten zijn. En zonder enige vorm van wetenschap rond het 'waarom' hij vast zat, heb je ook geen gevoelens voor enige slachtoffers. Iets wat je in veel gevangenisfilms ziet. Daar zit het volg 'goeie' kerels in de gevangenis, en deze Boy A is zelfs vrij.

Boy A (laten we de jongen zo maar blijven noemen) probeert op het goede pad te komen. Een job, vrienden en zelfs een meisje. Stilaan stapje voor stapje lijkt het toch de goeie kant op te gaan. Iedereen verdient toch een tweede kans niet waar. Maar dan komt de reden van z'n straf boven en gaat het toch niet over één of andere diefstal maar moord. Of hij het gedaan heeft of niet, maakt niet uit. Hij werd er voor gestraft, dus heeft hij het ook gedaan. De regisseur laat de moord zelf niet expliciet in beeld zien, zodat je zelf als kijker ook geen getuige bent om te weten tot hoe ver hij zelf verantwoordelijk was voor de moord of gewoon medeplichtige. Heel belangrijk, omdat de andere personages ook maar afgaan op de media en er evengoed niet bijwaren. De flashbackscènes komen ook tesamen met de artikels in de media, zodat je pas later in de film je oordeel kan bijstellen van 'gevangenisstraf' tot 'kindermoordenaar'. De slotscène is dan ook zeer toepasselijk en begrijpelijk.

De film heeft een rustig vertellend tempo en de regisseur weet de flashbackscènes op de juiste manier te plaatsen zodat je stukje bij stukje meer te weten komt. Andrew Garfield moet nog wat groeien in z'n acteerwerk, maar doet het hier best nog prima in de hoofdrol. Alles is ook mooi en geloofwaardig weergegeven. Z'n quasi puberachtig zoeken in de vreemde wereld, het uitgaan, nieuwe mensen leren kennen, een relatie met vrienden, een meisje, z'n vader, ... Qua sfeer is het gelukkig niet te theatraal, wat bij deze film niet had gepast. Misschien wel iets te braaf van John Crowley die aan de beelden te zien ooit nog fotograaf moet geweest zijn. Een prachtig shot waarmee een bepaalde scène begint, maar dat probeert hij te houden en er niet iets meer mee te doen. Het levert wel mooie beelden op, daar niet van. Maar ik had toch meer verwacht.

Al bij al een aangename film, kon misschien nog iets beter. Maar ik heb al veel slechter gezien.

De film herzien nadat ik het boek had gelezen. En ook hier telt weer dat het boek beter is dan de film. Niet alleen qua verhaal, maar vooral de insteek. Het boek is helemaal geschreven vanuit het standpunt van Bruno met nog meer verbazing tegenover de wereld rond hem. Dat komt in de film minder tot z'n recht. De volwassenen in de film mochten nog minder 'aanwezig' zijn. David Thewlis als acteur voor de vader was dan ook geen goeie keuze. Hij is te sterk voor deze rol en eist te veel aandacht op.

Misschien dat de film beter werkt als animatie. Meer mysterie rondom Bruno had in elk geval wel gemogen. Dan komt het effect van de jonge verontwaardigde onschuld tegenover een wereld vol geweld waar de logica vooral ligt in het volgen van een führer en minder die van het gezond verstand.

Blijft wel een sterk verhaal en zo slecht is de film ook niet. De eerste keer dat ik de film zag, was ik ook verbaasd over het einde. Maar het mist de creativiteit om het boek echt te verfilmen.

Een gedurfde film die tegenwoordig niet meer zou aanslaan. Het tempo is vrij rustig en mikt hoofdzakelijk op kinderen. Maar tegelijkertijd slagen de makers erin de simpliciteit van de strips en een psychedelische sfeertje te mengen. Het is moeilijk om een cartoon te vertalen naar het grote doek, maar Schultz is er toch wel in geslaagd. Is dit dan een goeie film, ja en nee. Goed gemaakt, maar anno 2012 niet meer zo hip als in de jaren '60. De strips zijn tijdloos gebleven door hun korte gags en snelle pointes. Maar de film heeft helaas wat moeten inboeten. Niet aan kwaliteit, maar aan marktwaarde.

Een kinderboek dat verfilmd werd en zeer dicht bij het boek is gebleven. Het doelpubliek is dus wat jonger en gezien het vrij recent uitkwam is dat ook helemaal geen jeugdnostalgie voor mij. Het verhaal hangt aan elkaar van melige oneliners over de waarden van het leven. Tegelijk wordt het geheel aangekleed met prachtige beelden en straalt het rust uit. Het doet soms wat denken aan Winnie the Pooh. De dialogen lijken uit een andere tijd te komen en voelen wat geforceerd of saai aan. Maar de animatie zelf is tijdloos en trekt de film dan weer op.

Over het maken van Boyhood is al veel gezegd. Op zich origineel, maar of dat genoeg is voor een film is nog een andere vraag. De film kent op deze manier wel een mooie opbouw en je merkt wel dat de acteurs beter op elkaar zijn afgestemd eens ze langer met elkaar samenwerken. Toch drijft talent boven en de scènes met Ethan Hawke blijven er bovenuit springen. En ik hou wel van een trage aanpak die tijd neemt om sfeer te scheppen. Maar toch mist het de nodige peper. Echt veel meerwaarde geeft het jarenlange film niet aan deze film verder.

De film heeft z'n ups en downs en sommige fragmenten werken gelukkig wel. Denk aan de spanningen met de dronken stiefvader. Of de vader die met z'n kinderen over voorlichting praat. We krijgen een beeld te zien van een jongen die opgroeit en daarbij te kampen heeft met dingen waar wel meer tieners mee te kampen hebben: nieuwe school, scheiding van de ouders, stieffamilie, eerste vriendinnetje, studeren, vrienden, ...

De film verkoopt zichzelf vooral met het gegeven dat de film gemaakt is over verschillende jaren. Ok, dat is inderdaad wel een verdienste en vooral bij de latere scènes werkt die manier wel. En het is een grotere meerwaarde dan het overroepen 3D. Maar meer dan dat is het ook niet.Het eindresultaat is een semi-arthouse film die wat alternatief oogt, maar tegelijk zeer toegankelijk is en daardoor een groot publiek zal trekken. Het is geen slechte film, maar verre van de klassieker die er van wordt gemaakt. Gewoon knap gedaan, maar meer ook niet.

Jeugdnostalgie. Enkele bekende acteurs in hun jonge(re) jaren met een feel good verhaal. Dit is de stijl waar Jan Verheyen nog wel goed in is, zie ook Team Spirit en Zot van A. Spanning lukt hem echter niet, maar dat hoeft ook niet. De film is nog altijd leuk om zien, al voel je wel af en toe hoe cheesy hij eigenlijk is. Maar ik amuseer me nog altijd bij deze film en dat is toch ook belangrijk.

John Singleton was de eerste zwarte regisseur die een Oscarnominatie voor beste regie kreeg. Een verhaal over sociale ongelijkheid en racisme, maar tegelijk laat Singleton een gemeenschap zien die meer is dan de clichés. Het is hoofdzakelijk een coming-of-age film met de problemen die velen kennen. De eerste liefde, denken aan de toekomst, ouderschap, ... Alleen zijn die problemen een pak groter als je in een zwarte buurt in Amerika woont. De toekomst is zo onzeker, waarbij verdere studies eerder uitzondering is dan de regel. Je hoort de sirenes en de helikopter bijna heel de tijd door en tegelijk zie je amper agenten opduiken.

Boyz n the Hood is geen film over gangsterbendes, maar zoals de titel zegt over jongens in de achterbuurt. Het leven lijkt al uitgestippeld te zijn voor hen richting afgrond en het is geen evidentie om daar niet in te vallen. Indrukwekkende film!