Opinions

Bourne zonder Bourne. Dan moeten ze wel met een sterk alternatief komen. Het verhaal van deel 4 speelt zich af op de zijlijn van de trilogie, maar kan best wel op zichzelf staan. Renner is in elk geval een goeie keuze. Hij kan zonder probleem de film dragen. Geen copie van Damon, maar gewoon zichzelf. Meer nog dan Damon kan ik in deze rol zelfs Renner zien als een nieuwe Bondacteur.

De film gaat verder op het elan van de voorgangers met goeie actie, spanning en achtervolgingen. De randfiguren zijn eerder karton, maar de scènes rond Renner zijn wel boeiend genoeg. En de camerabeelden zijn alvast minder door elkaar geschud.

Een film die ik leuk vond in 2004, na herziening een heel pak minder en nu terug best kan smaken. Het is wat moeilijk om te beoordelen lijkt me. The Bourne Supremacy is een voorbeeld van een sequel die te snel werd uitgebracht na een succesvolle film. Matt Damon is sterk als Bourne en de actie is ook stevig. Doet me wat denken aan de Craig-Bondfilms. Jason Bourne heeft z'n initialen ook niet toevallig van James Bond gehaald. Het verhaal is vrij mager tegenover het eerste deel, maar de actie en achtervolgingen zijn wel goed. Het tempo is ook hoog voor het genre dat gewoonlijk verkeerd geplaatste stiltemomenten, humor en meligheid in de films steekt. Het wat weer wat harder, zonder te overdrijven met geweld. Wel moet ik zeggen dat de zeer bewegelijke camera het soms moeilijk maken om te zien. En als kijker twijfel ik of dit is om de actie te versterken of net om gebreken te verdoezelen. In elk geval beter dan m'n eerste mening.

Dit 3e deel is een vervolg op deel 2 maar door de tijd te nemen is de kwaliteit toch net iets beter. Aanvullend kan gezegd worden dat ook hier de actie sterk is, geen flauw gedoe misplaatste humor of romantiek. Verhaal blijft minder dan deel 1, wat voor een thriller niet onbelangrijk is. Maar de spanning en de achtervolgingen maken wel veel goed. Blijft een goeie franchise.

Bowling Balls heeft dezelfde sfeer van Frits & Freddy, maar wel terug de pittige humor van Matroesjka's. Bowling Balls moet het zeker niet hebben van het verhaal, maar de grappen zitten wel in een sterk tempo. De cast is dan ook met de jaren op elkaar afgestemd. En vooral de leden van de Bowling Balls zelf maken heel veel goed. De rest is misschien iets minder, maar ik ben al blij dat ik zo goed gelachen heb. Dit is misschien geen humor voor Nederlanders, maar ik lach dan ook niet zoveel met de Nederlandse tegenhangers.

De films van Marc Punt zijn best wel leuk, maar worden wat stiefmoederlijk behandeld in Vlaanderen. Het is geen Broken Circle Breakdown of Rundskop. Maar dat moet ook niet. Humor zal het altijd moeilijk hebben. Ik heb er in elk geval van genoten. Beter dan verwacht!

Vrij standaard filmpje. Raar om enkele mensen in het Engels te horen acteren. Denk maar aan Marie Vinck (Loft) en Ernst Löw (Zoop). Op zich is de film niet echt slecht, maar verrast nooit. Het thrillergehalte is ook vrij miniem en je krijgt door enkele absurde karikaturen meer een gevoel van een freakstadje dan een geloofwaardig verhaal. Dan had ik liever een donker sausje zoals bij Linkeroever hier gezien, om toch enige vorm van sfeer weer te geven. Haalt nog net de 2.5 sterren, al kan dat nog wel zakken naar 2 sterren...

Ik had geen idee wat te verwachten van deze film. Weer een zoveelste thriller met een hoop complottheorieën. De vergelijking met The X-Files is niet zo ver gezocht, al was het om de sfeer. De film kent een grote spanning, die misschien wel wat verloren gaat als je de film niet in de juiste omstandigheden ziet. Ik was in elk geval geboeid en het deed deugd om Cameron Diaz in een rustigere rol te zien spelen. Gewoonlijk zijn het nogal overactieve karakters die ze speelt.

De film mist de grote clue om echt een ultieme topper te zijn, maar het is al even geleden dat ik nog zo geboeid naar een film zat te kijken. Heel onvoorspelbaar en het lukt Richard Kelly om de opgebouwde spanning te behouden. Dit is zelfs beter dan Donnie Darko.

De film is wel goed onderhouden, maar speciaal is hij niet en hij kan ook niet typen aan gelijkaardige films als Bonnie & Clyde. De film geeft wel een goed beeld van de jaren '30, maar het script is niet echt verfrissend en gaat nergens naar toe. De slotscène is niet slecht, maar het is toch lang wachten. De kwaliteit van het nepbloed is miserabel en veel spanning zit er gewoon niet in. Niet slecht, maar het kan beter zullen we maar zeggen.

Als de film begint heb ik nog veel hoop in de film. Zeer mooi gemaakt en een beetje mysterie. Ik kende Coraline al van de zelfde makers en dat was best wel goed. Helaas is er ook niets meer dan wat mooie beelden. The Boxtrolls doen me wat denken aan de Minions van Despicable me of nog erger die trollen van Frozen. We hebben het al eens gezien en boeiend is dat niet meer. De vijand van dienst is best wel leuk, maar de hoofdrolspeler is vrij kleurroos. Het had wat meer pit gemogen en is nu een kinderfilm met hier en daar een donker randje maar te licht gevonden om echt te kunnen opvallen.

Een film met een moraliserend thema rond schuld en onschuld. Over vergeven en vergeten. Het verhaal is mooi opgebouwd, omdat je in het begin sowieso sympathie krijgt voor het hoofdpersonage. Hij zat wel in de gevangenis, maar hij is vrij dus zal z'n straf wel uitgezeten zijn. En zonder enige vorm van wetenschap rond het 'waarom' hij vast zat, heb je ook geen gevoelens voor enige slachtoffers. Iets wat je in veel gevangenisfilms ziet. Daar zit het volg 'goeie' kerels in de gevangenis, en deze Boy A is zelfs vrij.

Boy A (laten we de jongen zo maar blijven noemen) probeert op het goede pad te komen. Een job, vrienden en zelfs een meisje. Stilaan stapje voor stapje lijkt het toch de goeie kant op te gaan. Iedereen verdient toch een tweede kans niet waar. Maar dan komt de reden van z'n straf boven en gaat het toch niet over één of andere diefstal maar moord. Of hij het gedaan heeft of niet, maakt niet uit. Hij werd er voor gestraft, dus heeft hij het ook gedaan. De regisseur laat de moord zelf niet expliciet in beeld zien, zodat je zelf als kijker ook geen getuige bent om te weten tot hoe ver hij zelf verantwoordelijk was voor de moord of gewoon medeplichtige. Heel belangrijk, omdat de andere personages ook maar afgaan op de media en er evengoed niet bijwaren. De flashbackscènes komen ook tesamen met de artikels in de media, zodat je pas later in de film je oordeel kan bijstellen van 'gevangenisstraf' tot 'kindermoordenaar'. De slotscène is dan ook zeer toepasselijk en begrijpelijk.

De film heeft een rustig vertellend tempo en de regisseur weet de flashbackscènes op de juiste manier te plaatsen zodat je stukje bij stukje meer te weten komt. Andrew Garfield moet nog wat groeien in z'n acteerwerk, maar doet het hier best nog prima in de hoofdrol. Alles is ook mooi en geloofwaardig weergegeven. Z'n quasi puberachtig zoeken in de vreemde wereld, het uitgaan, nieuwe mensen leren kennen, een relatie met vrienden, een meisje, z'n vader, ... Qua sfeer is het gelukkig niet te theatraal, wat bij deze film niet had gepast. Misschien wel iets te braaf van John Crowley die aan de beelden te zien ooit nog fotograaf moet geweest zijn. Een prachtig shot waarmee een bepaalde scène begint, maar dat probeert hij te houden en er niet iets meer mee te doen. Het levert wel mooie beelden op, daar niet van. Maar ik had toch meer verwacht.

Al bij al een aangename film, kon misschien nog iets beter. Maar ik heb al veel slechter gezien.

De film herzien nadat ik het boek had gelezen. En ook hier telt weer dat het boek beter is dan de film. Niet alleen qua verhaal, maar vooral de insteek. Het boek is helemaal geschreven vanuit het standpunt van Bruno met nog meer verbazing tegenover de wereld rond hem. Dat komt in de film minder tot z'n recht. De volwassenen in de film mochten nog minder 'aanwezig' zijn. David Thewlis als acteur voor de vader was dan ook geen goeie keuze. Hij is te sterk voor deze rol en eist te veel aandacht op.

Misschien dat de film beter werkt als animatie. Meer mysterie rondom Bruno had in elk geval wel gemogen. Dan komt het effect van de jonge verontwaardigde onschuld tegenover een wereld vol geweld waar de logica vooral ligt in het volgen van een führer en minder die van het gezond verstand.

Blijft wel een sterk verhaal en zo slecht is de film ook niet. De eerste keer dat ik de film zag, was ik ook verbaasd over het einde. Maar het mist de creativiteit om het boek echt te verfilmen.

Een gedurfde film die tegenwoordig niet meer zou aanslaan. Het tempo is vrij rustig en mikt hoofdzakelijk op kinderen. Maar tegelijkertijd slagen de makers erin de simpliciteit van de strips en een psychedelische sfeertje te mengen. Het is moeilijk om een cartoon te vertalen naar het grote doek, maar Schultz is er toch wel in geslaagd. Is dit dan een goeie film, ja en nee. Goed gemaakt, maar anno 2012 niet meer zo hip als in de jaren '60. De strips zijn tijdloos gebleven door hun korte gags en snelle pointes. Maar de film heeft helaas wat moeten inboeten. Niet aan kwaliteit, maar aan marktwaarde.

Over het maken van Boyhood is al veel gezegd. Op zich origineel, maar of dat genoeg is voor een film is nog een andere vraag. De film kent op deze manier wel een mooie opbouw en je merkt wel dat de acteurs beter op elkaar zijn afgestemd eens ze langer met elkaar samenwerken. Toch drijft talent boven en de scènes met Ethan Hawke blijven er bovenuit springen. En ik hou wel van een trage aanpak die tijd neemt om sfeer te scheppen. Maar toch mist het de nodige peper. Echt veel meerwaarde geeft het jarenlange film niet aan deze film verder.

De film heeft z'n ups en downs en sommige fragmenten werken gelukkig wel. Denk aan de spanningen met de dronken stiefvader. Of de vader die met z'n kinderen over voorlichting praat. We krijgen een beeld te zien van een jongen die opgroeit en daarbij te kampen heeft met dingen waar wel meer tieners mee te kampen hebben: nieuwe school, scheiding van de ouders, stieffamilie, eerste vriendinnetje, studeren, vrienden, ...

De film verkoopt zichzelf vooral met het gegeven dat de film gemaakt is over verschillende jaren. Ok, dat is inderdaad wel een verdienste en vooral bij de latere scènes werkt die manier wel. En het is een grotere meerwaarde dan het overroepen 3D. Maar meer dan dat is het ook niet.Het eindresultaat is een semi-arthouse film die wat alternatief oogt, maar tegelijk zeer toegankelijk is en daardoor een groot publiek zal trekken. Het is geen slechte film, maar verre van de klassieker die er van wordt gemaakt. Gewoon knap gedaan, maar meer ook niet.

Jeugdnostalgie. Enkele bekende acteurs in hun jonge(re) jaren met een feel good verhaal. Dit is de stijl waar Jan Verheyen nog wel goed in is, zie ook Team Spirit en Zot van A. Spanning lukt hem echter niet, maar dat hoeft ook niet. De film is nog altijd leuk om zien, al voel je wel af en toe hoe cheesy hij eigenlijk is. Maar ik amuseer me nog altijd bij deze film en dat is toch ook belangrijk.

John Singleton was de eerste zwarte regisseur die een Oscarnominatie voor beste regie kreeg. Een verhaal over sociale ongelijkheid en racisme, maar tegelijk laat Singleton een gemeenschap zien die meer is dan de clichés. Het is hoofdzakelijk een coming-of-age film met de problemen die velen kennen. De eerste liefde, denken aan de toekomst, ouderschap, ... Alleen zijn die problemen een pak groter als je in een zwarte buurt in Amerika woont. De toekomst is zo onzeker, waarbij verdere studies eerder uitzondering is dan de regel. Je hoort de sirenes en de helikopter bijna heel de tijd door en tegelijk zie je amper agenten opduiken.

Boyz n the Hood is geen film over gangsterbendes, maar zoals de titel zegt over jongens in de achterbuurt. Het leven lijkt al uitgestippeld te zijn voor hen richting afgrond en het is geen evidentie om daar niet in te vallen. Indrukwekkende film!

Wat een aangename verrassing deze film! Met cultuur binnen een paar dagen opnieuw op slot in Vlaanderen wou ik nog even genieten van een film en mijn favoriete bioscoop steunen. Op dat uur draaiden ze 3 films en het werd deze. Zeer boeiend.

Het relaas van een jong in een jeugdinstelling die er gelovig werd en zelfs priester wil worden. Het komt oprecht over, niet dat hij ineens een brave kerel is. Maar hij meent het wel echt met dat geloof. Als hij in de rol van priester terecht komt is dat op het eerste zicht een manier om te ontsnappen van die jeugdinstelling, maar pakt hij het ook wel serieus aan. En dan krijg je met de omstandigheden waar je de film maar voor moet zien, de vraag rond geloof en religie. Met de regels die er vanuit de Kerk aan vast hangen.

Ik ben zelf gelovig opgegroeid, maar denk wel dat dit een breed publiek aanspreekt. Het gaat zowel respectvol met geloof en religie om, maar geeft er tegelijk kritiek op. Het gaat ook niet over een kwestie van gelijk hebben, daar draait het niet om. Was terecht genomineerd voor een Oscar in 2019, maar verloor tegen Parasite.

Niet zo lang geleden zag ik The Impossible, over de grote Tsunami in 2004. Een Spaanse film maar met Engelstalige acteurs. Dus je ziet de happy end al van ver afkomen. En toch slaagde die film er in om de spanning van de slachtoffers weer te geven, er alles uit te halen wat de maker kon.

In deze Bolgen gaat het eerder over de ramp. Het verloop gaat niet echt vlot. Allemaal wel zeer toevallig en Kristian lijkt dan nog de enige te zijn die gepassioneerd (geïnteresseerd) is door z'n job. Terwijl hij net een nieuwe job gaat opzoeken. En hij heeft ook nog een zesde zintuig wat dat betreft. In zo'n films zie je dat natuurlijk wel meer, maar als je echt wil mikken op de ramp en het een Hollywoodsfeertje wil weergeven, moet je er ook voluit voor gaan. Nu komt het soms nogal zwak over.

Buiten Kristoffer Joner als Kristian is elke andere acteur van geen belang hier. De film zelf is gelukkig wel onderhouden genoeg en qua lot van de bijrollen durft de film blijkbaar wat verder te gaan dan wat je van Hollywood zou verwachten. Met de mooie Noorse landschappen er bij wordt het nog een aangename film. Maar het blijft gemiddeld.

Deze film heeft niets met politiek te maken, maar past wel in het rijtje met de vele Vlaamse series/films de we de laatste tijd krijgen. Qua drama en thriller kunnen we in Vlaanderen wel goed uit de hoek komen, maar qua humor blijft het vrij lokaal en wordt steeds gegrepen naar de perikelen uit een traditionele Man-Bijt-Hond gemeente met z'n herkenbare verzadigde gebeurtenissen. Het is verre van een Bienvenue chez les Ch'tis (Frans vs Waals) en is vrij luchtig. De liedjes zijn wel herkenbaar en als je wat van de Belgische muziek kent, zal je ook mee zijn met verschillende dialogen. In dit soort film hoeft zeker niet iedereen goed te zingen, daar gaat het niet over. De film is wat voorspelbaar en zeker niet boeiend. Jammer, want het is met momenten wel grappig, maar daar dan weer niet spitsvondig genoeg voor. Leuk om een keer te zien, maar dit zal ook niet verder rijken dan het publiek dat in de zelfde lijn ligt als de personages uit de film. Waar uiteraard niets mis mee is.

Brain on Fire zou een heerlijke aflevering van Dr. House geweest zijn. In plaats van House krijgen we hier een creepy dokter met de witste tanden ter wereld. De film is over het algemeen veredelde tv-film, gebaseerd op een waargebeurd verhaal. Gelukkig wordt het met Chloë Grace Moretz toch iets beter. En ook de ouders in de film zorgen voor wat meeslepend. Moretz heeft al beter gedaan en zal hier zeker geen Oscar voor winnen. We krijgen geen inzicht in haar personage. Maar tegelijk geeft ze zich wel helemaal op vlak van de symptomen en zorgt ze met haar personage voor herkenbare ongemakkelijke personages. We zijn eerder getuige van Susannah dan dat we haar echt begrijpen.

Brain on Fire heeft genoeg potentie, maar komt op veel vlakken te kort om echt een goeie film te worden. Een leuke middenmoot.

Toch een geweldig schizofrene regisseur dit. Ik leerde Jackson kennen met Heavenly Creatures, een prachtige film. De film die Kate Winslet mee groot maakte, lang voor Titanic. Dan kwamen de zeer logge Lord of the Rings eraan die me helemaal niet konden bekoren. Lovely Bones ging al wat meer richting Heavenly Creatures, voor zover je beiden kan vergelijken.

Met Braindead leer ik een andere Jackson kennen die doorgaat waar horrorkomedies zich al te au serieux noemen. Meer goor en meer humor en dat in een dosis die ik enkel nog maar bij Army of Darkness heb gezien. Dit is Shaun of the dead meets Evil Dead meets Monthy Python. De humor werkt geweldig met de juiste humor op de juiste manier. Dit is een uitzonderlijk voorbeeld van er zo over gaan zonder in domme slapstick te vervallen.

Meer hoef je hier niet meer over te zeggen, dan zou je de film serieuzer nemen dan hij intentie had. Begrijpelijk dat Jackson hierna een ander genre heeft genomen. Verder kan je hier niet meer mee gaan.

Ik had een eigenzinnige versie verwacht van The Cook, the Thief, His Wife & Her Lover. Weliswaar met een eigen stijl, maar toch een spannend sfeertje. Helaas is dat er niet van gekomen. De film is een familiedrama geworden met een restaurant op Valentijn als rode draad. En de ideale setting om enkele karikaturen neer te zetten met elk hun eigen verhaal. Het werkt niet altijd en je blijft op je honger zitten. Wat toch nefast is voor een brasserie lijkt me... En de momenten waar je spanning mocht verwachten, komt het niet tot uiting. Misschien iets minder figuren en meer focussen op de rest. Leuk als tussendoortje dit, maar zeker geen Michelin-ster waard.

Na herziening valt op dat de animatie toch wat verouderd is en dit zoals vorige keer gezegd, nogal voorspelbaar is en volgens het boekje. De films is niet slecht, maar het jongere publiek zal hier meer van genieten. Niet voor niets wordt deze zo goed als in de vergeethoek geduwd door Disney.

WO 1 leek jaren een wat vergeten oorlog te zijn, zeker nadat de laatste oud-strijders overleden waren. Hollywood-films maakten vooral films over WO II of latere conflicten elders. Niet dat zo'n film een juist beeld weergeeft, maar het zou de oorlog alvast wat bekender maken. 100 jaar herdenking van 14-18 was dan ook de ideale moment om alle feiten nog eens op een rijtje te zetten. Het is gelukkig een mini-serie geworden en geen kort overzicht van dingen die we al wisten. Je kan nog dieper gaan natuurlijk, maar deze Brave Little Belgium laat alle basisfeiten zien. Het resultaat is een combinatie van beelden (echt of animatie) uit het verleden in combinatie van een bezoek aan de huidige locaties. Vic De Wachter als commentaarstem is ideaal en weet hoe hij een documentaire moet bepraten. Het is wel even wennen aan de aanwezigheid van Sophie De Schaepdrijver, maar uiteindelijk lukt het haar wel.

Als documentaire is dit zeer sterk met een duidelijk overzicht van alle informatie, strategieën, vroeger vs nu, gevolgen, ... Het zweeft tussen de betere schooltelevisie en de hoogstaande BBC-documentaires. Ik veronderstel dat we de komende 4 jaar, bij nog meer herdenkingen van WO 1, nog meer documentaires en projecten te zien krijgen. Maar het zou me verwonderen dat ze een beter beeld zouden kunnen geven van de wereldoorlog.

De miniserie is vrij basic en mikt hoofdzakelijk op de inhoud. Maar doet wat het moet doen en geeft een zeer duidelijk beeld van de Groote Oorlog. Een aanrader!

Naar het gelijknamige sprookje uit de verhalenbundel van de gebroeders Grimm. En dat werkt wel, niet te lang en een leuk verhaal. Prachtig geanimeerd ook in een stijl die er wel bij past. Niet te veel gedoe, ook geen parodie, maar wel het sprookje met Disney-figuren als personages. Terecht ook een nominatie voor de Oscars.

Een animatiefilm dat blijkbaar als 'training' kan beschouwd worden voor enkele figuren. Uitgegeven door Disney, mee opgemaakt met mensen van Pixar en stemmen van oa Phil Hartman (Hello, my name is Troy McClure... uit the Simpsons). Het verhaal komt van een oud kinderboek en uiteindelijk is het verhaal ook zeer geschikt voor kinderen. Daarom dat het zo goed verkocht eens het op video/dvd verscheen. Vooral de naam van Disney erop zal wel wonderen doen natuurlijk. Maar echt creatief is het nergens en geef toe dat een animatiefilm over een broodrooster niet meteen de film is waar je op zit te wachten. Voor de kids, maar geen familiefilm.

Dit is een thriller waar ik op voorhand niet wist waarover het zou gaan. Ik had samen met m'n vriendin en nog enkele mensen afgesproken omdat we de eerste maandag van de maand via Proximus goedkoper kunnen gaan. En ze hadden al een film gekozen zodat we snel tickets konden gaan halen. Voor mij geen probleem... Het is deze The Brave One geworden en dat zat voor mij wel goed met een naam als Jodie Foster op de affiche.

Het begint heel sterk met de overval (die in de korte inhoud beschreven wordt) en in tegenstelling tot andere (wraak)films waar zoiets gelijkaardig gebeurd zit ze met logische problemen die je als overlevend slachtoffer meemaakt zoals het probleem van sociaal contact, pleinvrees en niet durven buiten komen, constant terug herinnerd worden aan het voorval... Dingen die in andere films niet echt aan bod komen.

Je zit ook met een kritisch maatschappelijk fenomeen: De Amerikaanse gedachte van zelf een wapen in huis te halen. Los van het feit of dit goed of slecht is om een moordenaar zelf te doden, is het toch opmerkelijk hoe snel je (en niet alleen in Amerika natuurlijk) aan een wapen kan geraken voor een spotprijs.

De film wordt sterk opgebouwd en geeft de kijker de kans om er echt in te komen. Het is niet overdreven met een slachtpartij hier en een sadistische vergelding daar, maar toont ook het karakter van Jodie Foster's personage en duidelijk de motieven van haar daden en hoe ze daarmee omgaat. Niet perse een klassieker deze film, maar wel een sterke thriller en één van de betere soort. Een echte aanrader voor een gezellig bioscoopbezoek. 4*

Braveheart is zo'n film uit de top 250 die door velen wordt afgeschoten, maar evengoed een groot publiek kent. Het is al bijna een guilty pleasure geworden om hem goed te vinden. Tijd om de film nog eens te zien zonder vooroordelen en te kijken of dit toch geen goeie film is.

Braveheart is vooral een symbolische film rond de historische figuur William Wallace. De setting klopt voor een deel, maar veel gebeurtenissen zijn verkeerd weergegeven. De film is dus zeker niet zo interessant vanwege zijn historische waarden, maar eerder als epische film. We spreken over een interessante periode in de geschiedenis. De gevechten van de Schotten tegen de Engelsen gebeurden tegelijkertijd als die van de Vlamingen tegen de Fransen. Schotland had zijn William Wallace, wij hadden figuren als Jan Breydel en de Leeuw van Vlaanderen. Europa voerde constant oorlog en zou niet veel later beginnen met de 100-jarige oorlog.

Wat me meteen stoort is steeds de voorstelling van de gewone man. Het lijken meer vikingen uit een stripverhaal. Dergelijke voorstellingen zorgen ervoor dat de film niet echt mooi om zien is. Dat lukt wel met de landschapshots, waar je in een film van bijna 3 uur af en toe de tijd voor hebt. En als we kijken naar de acteurs zelf is het ook niet veel beter. Het merendeel van de acteurs acteert van houterig tot ergerlijk. Wat me vragen doet stellen over de kwaliteiten van Mel Gibson als regisseur. Hij slaagt er wel in om het verhaal nog interessant te houden om het 3 uur vol te houden. Maar hij had gerust mogen knippen, zijn acteurs wat meer begeleiden en qua beeld hier een mooiere film van mogen maken. De muziek is wel leuk, maar daar moet je van houden.

Braveheart is een grootse epische film geworden die rammelt langs vele kanten. Jammer, want het zit er wel in. Veel acteurs uit de film (Brian Cox, Mel Gibson, Sophie Marceau, Brendan Gleeson) hebben al veel beter gepresteerd. Begrijpelijk dat ondanks de 10 nominaties bij de Oscars er niemand genomineerd was voor acteur of actrice. En dat deze film titels als Heat, Usual Suspects of Dead Man Walking heeft verslagen als beste film is zeer verwonderlijk. De film is niet zo slecht, maar meer dan een gemiddelde film is het ook niet.

Een actiefilm met Vince Vaughn in een wat minder evidente rol. Dat levert een interessante film op, al is de rest van de cast dat zeker niet. De toon is wel goed gedaan met harde ruwe actie. Een wat veredelde grindhouse B-film. De opbouw probeert de clichés van de gevangenis te vermijden, al is dat niet altijd geslaagd. Later in de film is de fun er wat af, maakt de actie op zich wel veel goed, maar zie je door die actie al snel het mindere niveau van de film. Leuk tussendoortje, maar meer zeker niet.

Na lang twijfelen deze film toch maar gezien en dat viel me niet echt mee helaas. Een SF-tienerfilm die vrij sterk verouderd is. Visueel helemaal niet mijn ding en de humor ligt me ook niet. Misschien als het wat korter was, dat dit mijn aandacht meer zou trekken (en houden). Alhoewel ik wel hou van de Monty Python films, liggen de meeste titels van Gilliam mij veel minder. Zonder de Python cast werkt het toch een pak minder.

De 3e animatie van Cartoon Saloon na The Secret of Kells en Song of the Sea en opnieuw in de roos. Ze brengen animatiefilms met een eigen stijl en een sprookjesachtig verhaal. Bij The Breadwinner is het een oud verhaal dat voor een rode draad zorgt in een film over een familie in Afghanistan waar het leven al hard is en de oorlog aan de deur staat.

Naast de oorlog en het harde leven in Afghanistan is het ook een verhaal over de positie van de vrouw aldaar. Het is dan ook goed om te zien dat film in handen van vrouwen was. Angelina Jolie als producer en regie door Nora Twomey naar een verhaal van Deborah Ellis die het samen met Anita Doron omtoverde tot een filmscript. Er werd ook beroep gedaan op Afghaanse vrouwen bij het maken van de film. Het is opvallend dat we animatiefilms als dit of Persepolis en Waltz with Bashir maken ipv live action om de harde wereld van oorlogslanden mee te geven.

Het vergelijk met Persepolis is snel gemaakt, maar uiteraard zijn er ook grote verschillen. The Breadwinner is best wel een mooie film, maar het mist toch wat samenhang en de nodige chemie om echt te blijven hangen. Het lukt de makers niet helemaal om het grote verhaal en de zijsprongen met de legende te verweven in elkaar. Wel van genoten en ik hoop van deze studio nog veel te kunnen zien.

De verfilming van het gelijknamige boek van Truman Capote. Het verhaal van een jonge vrouw die vooral uit is op glitter en glammer en dat verwisselt met echte liefde. Eigenlijk zijn de 3 grootste rollen in de film nogal miscast. Mickey Rooney uiteraard met één van de bekendste whitewashings in de filmgeschiedenis. Zowel Rooney als producent Richard Shepherd en later ook regisseur Blake Edwards hebben zich meermaals hiervoor verontschuldigd en gaven aan iemand anders te casten als ze de film opnieuw zouden maken. Het siert hen dat ze die fout erkennen, maar blijft een pijnlijk punt in deze film. Al kan je dat helaas bij veel dingen wel zeggen over het (vooral) oude Hollywood.

George Peppard is een flauwe acteur en ook al is zijn rol niet bepaald dynamisch, is hij ook hier meer dan ooit kleurloos. De rol van Audrey Hepburn voelt dan weer aan alsof Marilyn Monroe hier had moeten staan, wat ook een keuze was van Capote. Maar toch is Hepburn geweldig en laat ze zien hoe sterk ze is als actrice. Ze speelt Peppard met gemak weg en steelt elke scène.

De film voelt ouder aan, maar heeft toch nog wel dat 60's gevoel genoeg. Heerlijke muziek van Mancini en een boeiende mix van humor en romantiek. De film is best wel genieten, Hepburn maakt veel goed en je zit toch wel met sterke namen achter de camera.