Opinions

Een alternatief van Mad Max, al is dat vooral door het apocalyptische thema want visueel komt deze film daar niet in de buurt. De film kan rekenen op namen als Keanu Reeves, Jim Carrey en Jason Momoa. Al gaat de aandacht vooral naar de mooie Suki Waterhouse. Het begin is wel interessant, maar de film kan de aandacht niet echt lang vasthouden. Jammer, want hier had toch wel meer ingezeten.

Iets beter meegevallen dan ik me kon herinneren. Bad Boys is zeker niet de beste Michael Bay film, maar hij zet wel z'n stempel met 'mag het ietsje meer zijn' en de nodige explosies. Zelfs een papieren zak doen ontploffen is bij hem spectaculair met de nodige vlammen. Lawrence en Smith zijn nogal flauw en eerder een parodie op het buddy cop genre. De actie werkt met momenten, maar dit hangt soms nog te veel in de 80's. Met z'n latere films weet hij de kwaliteit meer op te krikken. Een guilty pleasure dat wel entertaint, maar zeker niet meer te bieden heeft.

Beste film uit de franchise. Er is een mooie mix van humor en actie en de film is visueel voor dit genre zeer mooi gedaan. Origineel is het niet natuurlijk. Het lijkt een mix tussen de Fast & Furious franchise en Lethal Weapon. Maar de film levert af wat je van zo'n film kan verwachten. Adil El Arbi en Bilall Fallah hebben hun start in Hollywood zeker niet gemist. Amerika zit misschien wat minder te wachten op de indie filmmakers die bij ons zo goed scoren. Maar zo'n vreemde film met veel dialoog en af en toe naakt zal de doorsnee Amerikaan eerder afschrikken. Als je een paar sterren, een gekende filmreeks en het nodige budget is het uiteraard een risico omdat in de handen van twee Belgen te geven, maar die hebben duidelijk wel de visie van jonge filmmakers en het doelpubliek van de film. Wat je tegenwoordig bij veel reboots en sequels helaas ziet, zijn kwalitatieve filmmakers die helaas niets begrijpen van de film die ze zelf maken. Bad Boys For Life is weinig origineel, maar weet perfect te surfen op de blockbuster van deze tijd.

Ik geef toe dat ze er moeilijk nog minder hadden mee kunnen doen. Het cliché van 2 verschillende flikken bijeen te zetten komt enorm veel voor. En toch vond ik qua ontspanningsgehalte de eerste film wel goed meevallen. Dit vervolg is zo slecht dat je niet anders kan denken dan dat deze film een puur contractuele verplichting is om de kas te spijzen. Will Smith maakte dezelfde fout met Men in black II die ook dik tegenviel in tegenstelling tot zijn voorloper.

Meer dan ooit doet deze film denken aan de Lethal Weapon films, al zijn er nog wel meer van deze buddy films. We zitten aan deel 4, vooral de fans van de vorige films zullen nog mee zijn. Het bouwt toch een beetje voort op de vorige films, maar blijft vooral verder dobberen op dezelfde formule. Weinig verrassingen dus en een vergeetbare bad guy. De humor van Martin Lawrence is ook niet echt leuk. Maar de film heeft ook leuke momenten en er is de nodige actie. En naast Smith en Lawrence ben ik toch ook blij met Dennis Greene als schoonzoon Reggie en het schattige duo Kelly en Dorn, de sidekicks van Mike en Marcus.

Fans van Bad Boys zullen hier wel van genieten, nieuwe zieltjes ga je hier niet mee winnen. Het duurt ook even voor de film echt van start gaat met nogal flauwe humor in het begin. Een popcornfilm, meer niet.

Een western die niet echt een western is, maar meer richting Judgement at Nuremberg qua sfeer gaat. (de rol van Spencer Tracy helpt hier ook bij natuurlijk). Een zeer drukkende sfeer die lang wordt aangehouden. Het geheel had nog wat meer uitgewerkt worden, vooral dan bij de personages. Maar ik werd wel aangenaam verrast door deze film moet ik toegeven. Niet de zoveelste hapklare western, maar een moderne western met maatschappelijk en mysterieuze thema's.

Eén van de betere animatiefilms van Dreamworks sinds jaren. Een heerlijke familiefilm met een vrij voorspelbaar verhaal, maar met de nodige charme en mooi geanimeerd. Vooral die animatie valt op, wat zeker niet slecht is naar Dreamworks normen. Blijkbaar is dit origineel een graphic novel, maar geen idee hoe dicht dit bij het origineel zit. Het eindresultaat is een familievriendelijke actiefilm, een kruising tussen Ocean's Eleven en Kung Fu Panda.

Als misdaadfilm is dit verre van de origineelste. Wel leuk om te zien is Nicolas Cage die een echte 'bad cop' neerzet. En geen agent zoals in Shaft, French Connection of Training Day. Deze agent gaat nog verder. Het verhaal zelf is doorsnee. Zaken als dit hebben we al tig keer gezien in films. Maar zoals gezegd maakt Cage veel goed en de humor bevat voldoende humor en mooie scènes om er toch iets aparts van te maken.

Geweldig is het toch wel het einde als Cage achter zijn bureau zit en hij het ene toch wel goede nieuws na het andere krijgt. It must be his lucky day. Nog een mooi shot met de vissen en verder genieten.

Geweldig, af en toe komt er een komedie bovendrijven die best nog wel leuk is. Geen doorsnee romcom inclusief loverboy met Engels accent of een platte 'hahaha, hij heeft d*ck gezegd' American Pie achtige wannabekomedie. Dit deed me wat denken aan School of Rock met gewoon humor zonder meer die regelmatig een glimlach oplevert.

Cameron Diaz past wel in dit soort rollen. Ze heeft er duidelijk zelf ook veel plezier in. Timberlake begint ook wat meer variatie in z'n rollen te brengen al is weeral duidelijk dat hij het acteren nog niet helemaal gewoon wordt. Ook hier is het quasi een karikatuur geworden. Al kan dat bij komedie niet helemaal kwaad. De rest van de cast zit wel leuk in elkaar. Onopvallend en gelukkig vrij rustig naar Amerikaanse normen, wat de film aangenaam maakt om te volgen.

Verwacht van Bad Teacher niet de klassieker van 2011, ondanks de lage score hier viel de prent best wel mee. Komedie is al een moeilijk genre, en ik heb zeker gelachen. Missie geslaagd dus.

Een Tarantino film die gelukkig niet door Tarantino gemaakt is. Een boeiend verhaal met kleurrijke figuren en de nodige twists. Het is zeker bij een eerste kijkbeurt constant verrassend al is het geheel net iets te speels om er boven uit te stijgen. En zonder Tarantino helemaal afbreuk te doen, komt hij als regisseur na deze film wat oud over. Drew Goddard zal niet snel een grote naam worden, maar hij levert wel al twee films af die beter uitdraaien dan je ze eerst zou aangeven.

Ik ben niet bepaald een Malick-fan, maar slecht zijn z'n films nu ook weer niet. Badland is één van de betere films en een sterk debuut. Doet me wat denken aan Duel dat ik pas, het debuut van Steven Spielberg. Ook deze film houdt het wat rouwer en kleiner en dat werkt best wel. Badlands is een roadmovie dat wat subtieler is dan Bonny & Clyde en een blauwdruk werd voor oa Natural Born Killers. De spil is het duo Martin Sheen en Sissy Spacek. Sheen is een jonge man die niets te verliezen heeft en een beetje hangt aan z'n idool James Dean. Spacek is een jonge naïeve tiener die wordt meegesleept, weg uit de sleur van haar leven.

Er is weinig echte chemie tussen Sheen en Spacek, maar het worden ook geen karikaturen. Hun daden zijn vluchtig en eerder euvels die in de weg liggen dan een psychotische wil om slecht te zijn. Ze willen vooruit, weg van waar ze vandaan komen (waar niets is) richting een droom die ze niet echt concreet kennen. Daarom dat Kit zich ook liet pakken. Eindelijk is hij iemand, ze zeggen zelfs dat hij op James Dean trekt! Je zou het een vorm van radicalisering kunnen noemen, in een ietwat andere vorm dan wat we tegenwoordig kennen maar toch...

De film is met momenten wat te luchtig en ik mis die chemie tussen de hoofdpersonages. Aan de moorden is niets bijzonder, wat op zich wel past bij het rouwe en tegelijk 'kleine' karakter van de film. Versterkt door de muziek en de tijd die Malick neemt om de natuur even in beeld te krijgen. Heerlijk om te zien dus, maar met iets te weinig kruiden om echt uit te blinken. En toch één van z'n betere films.

Dit is een soort softe exploitatiefilm die het in de jaren 70 nog wel goed zou doen, maar nu een beetje zwak overkomt. De film is harder dan de doorsnee hollywoodfilm, maar toch nog te soft om echt te shockeren. Al ligt dat wel aan de maatschappij in de 21e eeuw. Films als The last house on the left doen het nu ook niet meer zoals vroeger. Weinig creativiteit. Moest men nu nog het beetje naakt onderdekken (letterlijk dan) zou het helemaal belachelijk geweest zijn.

Uit het leven gegrepen. Een Japans gezin na de oorlog dat tussen traditie en het moderne leven zit. Een statisch beeld ook, waardoor de regisseur ons nog meer een getuige maakt van dit gezin en haar personages. Noriko is vrijgezel, terwijl haar broer al een tijdje een gezin heeft. Je hebt de twee werelden die elk hun droom hebben. De vrijgezelle dames genieten van het vrijgezellenleven en zien het huwelijk als een verplichtingen. De familie heeft dan weer de hoop dat Noriko een man vindt en een gezin sticht, zoals dat hoort.

Bij het bezoek van een oude nonkel worden die twee droomwerelden wakker geschud en lijken ze ook te botsen met elkaar. Het statische camerawerk laat ons het verhaal zien en de karakters. Geen bewegende camerabeelden, waardoor de focus nog meer op de personages ligt. Op de juiste momenten zie je de camera toch bewegen, wat figuurlijk een kleine stroomversnelling veroorzaakt in het kabbelende beekje van het leven. Om terug te landen als er een 'oplossing' uit de bus komt waar iedereen zich in kan vinden. Het leven volgt terug haar gekende tempo, de nieuwe weg is ingeslagen.

Een bizarre film die je moeilijk kan plaatsen en dat is niet slecht. Ik had eerst wat schrik. Ik heb een hekel aan clowns, maar de trailer had toch al beterschap in t' verschiet. De film zit vol knipogen naar andere films. Deze Joker had gewoon korte metten gemaakt met Batman. Vol waanzin, gedreven door emoties en wraak. Zeer afwisselend, met het Spaanse regime onder Franco als achtergrond. Dit is een echte Spaanse film en ik lees dat de regisseur het verhaal ook als metafoor kan bedoeld hebben voor de strijd tussen de rebellen en het regime vanwege hun liefde voor Spanje. Kan ik me ergens wel in vinden. Al is het op de eerste plaatse een geweldige film die opvalt door buiten de lijntjes te kleuren en de kijker constant vast te houden.

Dit zou de laatste grote screwball komedie zijn van de Golden Age. De film mag in elk geval gezien worden. Gary Cooper als houterige professor doet het niet slecht. Cooper is niet bekend vanwege zijn komedies, maar de rol past hem wel. Dat tegenover de vitale Barbara Stanwyck die er zelfs een Oscarnominatie aan overhield.

De film zelf is niet echt speciaal. Een typisch Hollywood romantische komedie met een gangsterverhaaltje op de achtergrond. Maar de grappen zijn wel leuk, de acteurs kennen duidelijk hun vak en ook de scènes met Gene Krupa zijn heerlijk om te zien. Liefhebbers zullen hier zeker van genieten.

The Ballad of Buster Scruggs en 5 andere kortfilms. Zo ervaar ik toch deze film van de Coen broers. Het begon alvast veelbelovend met Buster Scruggs die een man vermoord door op de tafel te trappen waarna de man een paar keer in z'n eigen gezicht schiet. Heerlijk zwarte humor, ik had er meteen zin in. Maar na zijn verhaal gingen we over naar andere figuren. Dat ging ook nog wel. Stijl zat goed en een beetje zwarte humor, al overtuigde het minder. Daarna ging het bergaf met weinig interessante verhalen.

6 korte films die niets met elkaar te maken hebben (buiten regie, look en het feit dat ze rond dezelfde tijd afspelen). Ik hoopte op enige rode draad. Zelfs los daarvan, zijn sommige verhalen gewoon niet goed. Haal er 1 of 2 verhalen uit en niemand die ze zou missen. De film zou er misschien zelfs beter door worden. Goed gestart, maar dan vastgereden in het zand.

Geen evidentie bij dit soort animaties, maar Ballerina kan rekenen op een goed onderhouden verhaal. Een zeer herkenbaar verhaal weliswaar, maar een aangenaam sprookje dat de tijd neemt om te vertellen. Met een jong meisje (en een jongen in de zijlijn) die haar droom wil maken.

De setting is zeer mooi en er is toch wel een evenwicht gevonden tussen aandacht voor het historische van het oude Parijs en wat moderne insteken om het aantrekkelijk te maken voor een jong publiek in de 21e eeuw. De animatie is best in orde. Het resultaat is een film die het goed doet maar nergens echt hard eruit springt. En ik hou wel van dans, dus die scènes zijn ook leuk om te zien. Er wordt in elk geval genoeg aandacht aan besteed. Soms wat jammer dat er naar moderne muziek gegrepen wordt, maar tegelijk houdt het de film wel fris denk ik. Een kruising tussen Black Swan en Karate Kid, maar dan wel helemaal op kindermaat. Al zullen de ouderen hier ook wel van genieten.

Een boeiende wraakfilm moet ofwel met spectaculaire kills zijn, ofwel een boeiende wreker met een uitgewerkt karakter in de film. (of liefs beiden natuurlijk...) Ballerina zweeft wat tussen de twee en weet niet helemaal te overtuigen. De opening valt nog mee, maar wat een drukke montage! De film is in elk geval wel kleurrijk en de vaart zit er genoeg in om het interessant te houden. Maar nergens wordt het echt speciaal, zodat het niet meer is dan een leuk tussendoortje voor liefhebbers van het genre.

Ballerina is een spinoff van John Wick, maar gelukkig voelt het niet als een verloren aanhangsel. De originele makers, de aankleding, de stijl, de feeling en zelfs een deel van de cast zit hier ook in. Zo zit je meteen terug in de wereld van de John Wick. Daarmee doet deze film het alvast beter dan de serie The Continental. Uiteraard is de verrassing van de originele John Wick weg, maar dat kan je evengoed van de sequels zeggen. Als je houdt van de franchise, zal je hier ook van genieten. Ana de Armas schittert in de titelrol. Ik moest even terugdenken aan haar rol als CIA-agenta Paloma in de Bondfilm No time to die, 1 van de leukere personages uit de hele franchise.

Er zit genoeg spanning in de film, de actie is geweldig en de hele aankleding zit goed. Met enkele originele scènes die zeker blijven hangen. Iets te weinig verrassing en het verhaal mocht wat beter. Maar verder 1 van de betere delen uit deze franchise, al blijft het origineel nog steeds onevenaarbaar.

Een film over de Koude Oorlog, ik blijf het een fascinerende tijd vinden en het leven achter de Berlijnse muur. Misschien dat het anders is als je er in opgegroeid bent, maar het lijkt me een verschrikkelijke tijd. Heel de tijd paranoia, geen recht op privacy en iedereen is verdacht tot het tegendeel bewezen is. In Ballon wil een familie naar het westen vluchten, ook mooi dat dit echt gebeurd is. Ze waren niet de enige, maar met een luchtballon was toch wel uniek.

De film gaat er ook meteen voor bij de start en weet al snel de aandacht te vatten. Zelfs als je het einde zou kennen, blijft het toch spannend. Het heeft veel weg van een oorlogsfilm, gemixt met een spionagethriller en achtervolging. Heerlijk in de eenvoud, maar vooral boeiend om te zien. Want een leuke anekdote levert niet altijd een leuke film op, maar met Ballon is dat wel het geval.

Balto, een animatiefilm waar ik toch met enige argwaan aan begon. Langs de ene kant heeft hij hier een betere score voor een animatiefilm dan tijdsgenoot Toy Story. Een hoge score met toch wel relatief veel stemmen. Langs de andere kant las ik al dingen als 'waargebeurd verhaal' en dacht ik dat het eerder richting Hachiko zou gaan met veel meligheid troef.

De film mag dan wel in de schaduw staan van Toy Story, het is zeker geen slechte film. En in tegenstelling tot Hachiko zijn hier de honden de hoofdfiguren (en geen Richard Gere zoals bij Hachiko) dankzij de animatie. We hebben de bekende formule met een vijand en enkele leuke sidekicks. Verrassen doet de film dus niet, al vond ik de scènes met de beer of de witte wolf wel goed gedaan. Balto kan teren op een onderhouden script en doet wat het moet doen. Een vlotte, complexloze animatie voor het hele gezin.

Bambi wordt soms te snel afgeschreven als een sentimentele jeugdherinnering. Dit is een van de eerste animatiefilms waar Disney aan werkte. Men begon er al aan in 1937, het jaar dat Sneeuwwitje uit kwam. Qua kwaliteit leerde men er blijkbaar veel van, want wat de animatie betreft is dit beter afgewerkt dan Sneeuwwitje. Doom haalt aan om meer leuke animatiefiguren er tussen te steken, maar vergeet niet dat dit in de jaren '40 niet zo evident is. Dit is de eerste animatiefilm ooit die zo natuurgetrouw werkt. Er werden al wel meer dieren getekend, maar meestal zonder onderzoek om zo realistisch mogelijk te werken. Historische scenes zoals Bambi op het ijs blijven nog steeds bij.

Ook niet te vergeten is de vijand van het verhaal, dat gewoon meesterlijk in beeld is gebracht: De Mens. Of net NIET in beeld moet we eigenlijk zeggen. Daar waar Psycho en Jaws jaaaaren later maar eerst mee kwamen opzetten doet men hier al voor en zelfs een pak beter: een spanning opbouwen door met geluid en muziek te spelen zonder het echte gevaar in beeld te laten zien. Die man komt nooit in beeld en toch creëert Disney hier een spanning om U tegen te zeggen. Zowel in Sneeuwwitje met de heks, Doornroosje met de tovenares als hier met die jager zet Disney z'n sterkste vijanden voor, waar latere slechterikken wat van kunnen leren. De beste die in de buurt ervan komen zijn Jafar (die trouwens op het figuur van Doornroosjes tovenares gebaseerd is) en Ursula. Het zijn toch nog die 3 eerstgenoemde animatiefilms van Disney die qua schrikeffect bij vooral kinderen het meeste effect hebben en meer dan ooit hun doel hebben bereikt. Dit komt nog uit een tijd dat men echte volwaardige animatiefilms maakte en niet zomaar getekende films.

Een pareltje dat altijd tot z'n recht zal blijven en met recht een klassieker is en blijft.

Geinig schoolprojectje van iemand met een goed idee. Maar meer is het niet. Het leukste zit nog in die aftiteling, maar verder is het toch maar wat kladwerk.

Als kind zag ik heel graag de films met Bud Spencer en Terence Hill. Actiekomedies die ik dan ging huren in de videotheek (nog op video toen). Banana Joe is zonder Terence Hill en ik had wel wat schrik of dit wel zou werken. Het was tenslotte de interactie tussen de twee die veel bij bracht aan hun films. Maar Bud Spencer is op zich evengoed sterk en ook in deze Banana Joe lukt het hem wel om er iets van te maken. 'Iets' omdat de film niet meer is dan een 80's actiefilmpje met veel geknok en flauwe humor. Als kind werkte dit nog beter. Vergelijk het met de series als MacGuyver en The A-Team die als kind toch nog leuker waren dan wanneer je ze nu zou terug zien. Zeker geen topfilms, maar na al die jaren toch iets van bijgebleven.

Een korte animatie die vooral een status draagt met de Disneystempel dan dat het echt goed is. Dit voelt echt gedateerd aan, al wordt het iets beter als de storm losbreekt en er wat chaos in de animatie komt.

Ik had niet veel verwachtingen in deze film. Dit komt uit een periode van musicals waarbij enkele liedjes gewoon het excuus waren om een film te maken. Toch een kans geven, vanwege de bekendheid van deze film specifiek. Wat rustig begon werd een geweldige dansfilm met prachtige choreografieën. Het viel me ook op dat in deze film (en soortgenoten als Singin' in the rain) de mannelijke danser (in dit geval Fred Astaire) dit zo sterk doet en toch een stevige hoeveelheid mannelijkheid kan behouden. Wat latere dansers als Patrick Swayze niet altijd lukten moet ik toch vaststellen.

Veel scènes, waaronder die met het Jazz mysterie stuk (de gangsters) deed me sterk denken aan Michael Jackson's dansstijl. Jackson was een groot fan van Astaire, en je merkt waar hij z'n stijl deels vandaan haalde.

Het verhaal is wel leuk, net als bij Singin' in the rain krijg je zo een blik achter de schermen te zien. Leuke muziek, mooie dansen en alles op een rustige vrolijke manier verteld. Meer moet dat niet zijn.

Voor liefhebbers van het genre is dit toch wel een teleurstelling, maar ik kan me voorstellen dat dit een ideale film is als kennismaking om daarna beter materiaal op te zoeken. Een vrij toegankelijke film, maar daardoor mist het net wat pit om echt goed te worden. Het lijkt soms wat geforceerd, maar gelukkig is het trio van de hoofdrolspelers best te genieten met Anna Karina op top. Hier en daar enkele legendarische scènes die de film een beter resultaat bezorgen dan verwacht. De film is vooral goed door haar filmhistorische impact dan door de kwaliteit er van 55 jaar later.

Het relaas van enkele tienermeisjes die leven in een wereld zonder veel dromen en perspectief. Hard op school, thuis en in de straat. Het is meegaan in de stroom om het dragelijk te maken of tegen de stroom in zwemmen en alleen te staan. Zeker voor pubers op een leeftijd waarin ze volop zoeken, is het een confronterende tijd.

Het draait vooral rond het hoofdpersonage Marieme (beloftevolle Karidja Touré) die eerder weet waar ze weg wil dan waar ze naar toe gaat. Ze houdt zich wat vast aan enkele uitwegen zoals die groep vriendinnen. Als de vrijheid niet komt, moet die afgedwongen worden. Al komt stilaan het besef dat dit ook maar goed is voor het moment en geen oplossing biedt voor de toekomst.

De film is creatief soms wat geforceerd, maar heeft haar momenten wel. Ik hou wel van de scènes waar gespeeld wordt met blauw (als een metafoor voor de blues misschien?). En het onderwerp is op zich boeiend. Karidja Touré doet het zeker goed. De rest past er wel bij, maar je merkt wel dat het geen grote acteurs zijn. Céline Sciamma had ze eerder gecast om hun achtergrond dan hun acteerkwaliteiten. Slecht is het niet en ze passen wel in de rol. Maar er springt buiten Touré niemand echt bovenuit. Al bij al een aangename film, al mist het net de nodige pit om ofwel creatief ofwel maatschappelijk relevant te worden.

Beetje foute komediewestern. Deed me wat denken aan Shangai Noon, Wild wild west of The Quick and the Dead. De film heeft wel wat humor, snuifje actie en 2 mooie vrouwen. Soms moet je je gewoon geen verdere vragen stellen en genieten van een film. Een topper is dit zeker niet, maar ik heb best genoten van de film.

Een muziekfilm als dit valt of staat met de muziekkeuze. Dan maakt het niet uit of de film voor tieners bedoeld is, of een jeugdklassieker uit de 80's. Soms lukt dat (School of Rock, Step up, Coyote Ugly), soms lukt dat niet (The Rocker, High School Musical, Camp Rock). Ik geef toe dat een naam als Vanessa Hudgens niet echt de deur open zet voor een breder publiek dan enkel tieners. Maar ik vond de voorstukjes wel leuk en gaf het toch een kans.

De film kiest gelukkig de juiste muziek. Een tiener die deze film ziet, vraagt volgens mij de hele tijd wie de namen zijn die Will Burton opnoemt: Peter Tosh, Mick Jagger, The Who, Velvet Underground, The Clash, Sex Pistols, The Ramones, Patti Smith, David Bowie. Met wat geluk hebben ze al van U2 of The Killers gehoord. Leuk verhaal eigenlijk voor dit genre en niet zo hyperkinetisch als veel soortgenoten. Enkel Kudrow blijft de laatste jaren vervelen in haar steeds wederkerende rol van moeder in tienerfilms. Zonder 'Friends' luk het haar blijkbaar niet echt. Dan vallen Alyson Michalka en Vanessa Hudgens naar hun doen nog goed mee. Een Oscar zal er nooit in zitten, maar het gaat moet ik eerlijk toegeven.