Opinions

Ietwat een teleurstelling deze Brief Encounter. Kort samengevat het relaas van een flirt tussen twee getrouwde personages. Maar het werkt wel tussen de Laura en Alec en we volgen de affaire vanuit het hoofd van Laura. Het duurt even voor de film op gang komt. De focus ligt dan nog echt op de dialogen en monologen. Gaandeweg wordt de spanning wat opgedreven en is het visueel ook best de moeite. Door de trage opbouw had ik er wat meer van verwacht.

De muziek is wel passend. Piano Concerto No. 2 van Rachmaninoff dat we ook kennen als het latere All by myself van Eric Carmen. Met die titel en tekst zit je wel dicht bij Brief Encounter.

Het boek is uiteraard veel beter en de film trapt in dezelfde val als Kruistocht in spijkerbroek. Te commercieel willen gaan ipv een mooi tijdloos sprookje te maken. Het boek is te bekend, zodat de vergelijking ongetwijfeld wordt gemaakt. Daarbij komt nog dat er zo hard aan het boek trouw wordt gebleven (of toch een poging tot) zodat het resultaat te apatisch is geen enkele acteur overtuigd omdat die er geen persoonlijkheid in kan leggen.

Toch is dit als jeugdfilm een verademing tussen de hyperkinetische films van tegenwoordig die de jongeren voorgeschoteld krijgen. Voor jongeren is het best wel een aan te raden film, al kunnen ze uiteraard veel beter het boek vastnemen.

Fairy lives don't matter today.

In het begin leek het wel een film te zijn met dubbele boodschap. De vooroordelen tegenover zwarten zijn hier vooroordelen tegenover orks. Misschien wil het achterliggend wel een sneer geven, maar het gaat er niet dieper op in. Dit lijkt me ook de film niet om zo'n thema aan te snijden.

Bright is op de eerste plaats een buddycop film, alleen dan met een hoop magie erbij. Dat magische gedoe is niet zo bijzonder. Het deed wat denken aan Hellboy II, waar het dan wel beter uitgewerkt is. De entertainment zit vooral bij de actie en de achtervolgingen. Niets echt bijzonder, maar wel aangename popcorn.

Met de juiste centen werd een mooie cast & crew aangetrokken en het is dan ook de intentie geweest om een afgeborstelde actiefilm te maken voor Netflix. Missie geslaagd op dat vlak, het was qua kijkers dan ook een succes. Helaas is het weinig creatief, povere dialogen en standaard actie en effecten. Daardoor blijft het ook in die middenmoot hangen. Enjoy met een beker popcorn en op naar de volgende film.

Het moest er een keer van komen natuurlijk. In tv-serie The Boys zien we een hoop superhelden die eigenlijk toch niet zo goed zijn als we gewoon zijn. Met Brightburn is het eerder een Superman die niet het hart van goud heeft zoals we dat van de DC-held kennen. Het is niet echt Superman natuurlijk, maar het verhaal heeft er veel weg van. Het resultaat is een mix tussen het origin-verhaal van een bad Superman en een horrorfilm. Weinig verrassingen op zich, maar de sfeer zit goed en de horror is vrij expliciet. Klein in de eenvoud met een beperkt budget. Producer James Gunn is gewoon om met meer te werken. Maar het is goed gekomen met een eigenzinnige horrorfilm.

Op het eerste zicht leek het een standaard western te worden. De tijd van cowboys en indianen ligt al lang achter ons, maar 'eigentijdse' westerns als Slow West, The Salvation of Bone Tomahawk tonen aan dat het genre nog niet dood is. Brimstone is vooral een thriller geworden dat mooi wordt opgebouwd en de nodige sfeer neerzet. Religieus extremisme ten top, het blijft een kwaad dat zowel in film als het echte leven hoog in het horrorlijstje prijkt.

De film is een mix van There will be blood en een boek van Stephen King. Subtiele horror en genoeg mysterie om de kijker vast te houden. Vooral Dakota Fanning en Emilia Jones zijn sterk. Guy Pearce heeft zijn momenten, maar speelt op het randje van een parodie. Wat gevaarlijk is voor de sfeer.

Een film die beter uitgedraaid is dan verwacht, al stelt het wel teleur naar het einde. Maar zeker van genoten.

Dancing Glee! Alleen in Amerika zijn de randactiviteiten in scholen belangrijker dan de studies zelf - volgens Hollywood toch - met wedstrijden, regionals, nationals en massa's mediabelangstelling. Geen zang dit keer, maar cheerleading. In grote lijnen is het verhaal wel bekend, maar de film kent toch de nodige charme. Er zijn enkele typische karakters in de groep, maar het zijn geen echte karikaturen. Een film met de nodige charme, leuk om te zien en een warm einde.

De film is visueel niet zo bijzonder, de choreografieën zijn weinig speciaal en het lijkt een cliché high school film. Toch doet de film het beter dan de meeste genre genoten. Door het niet te groots aan te pakken is het net geloofwaardig. De cast doet alles zelf en maakt geen gebruik van stuntacteurs. De film heeft af en toe een sexy knipoog maar het is er nooit over. En haalt er zelfs enkele sociale thema's bij, toch zeker voor een film van 2000 vrij ongewoon. Ook al doet het nooit iets baanbrekend, maar dat hoeft hier ook niet. De film laat een leuk gevoel na, best van genoten!

Ook al was het niet de eerste keer voor mij, associeerde ik Hepburn niet met dergelijke komedies. Cary Grant had ik al veel meer aan het werk gezien en is echt gegoten voor dit genre. Het valt me op hoe geweldig het script is. In die tijd werd duidelijk veel meer tijd gestoken in komedie dan tegenwoordig. Zowel qua timing als qua oneliners en dubbelzinnige uitspraken, zonder per se grof of oversekst te gaan.

Bringing up baby is misschien geen memorabele film, daarvoor is het iets TE chaotish (wat ook Howard Hawks van mening was na de mindere opbrengst). Maar langs de andere kant werkt het wel. Er is gelukkig weinig aandacht voor echte romantiek tussen Grant en Hepburn, maar veel meer aandacht aan de humor. Die humor ligt me trouwens beter met acteurs als Cary Grant of Marilyn Monroe ipv The Tree Stooges bvb.

Een film waar liefhebbers van het genre echt van zullen genieten. Zo'n typische film vol misverstanden en ongelukkige gebeurtenissen. Maar in tegenstelling tot veel moderne gelijkaardige komedies, werkt het hier wel en ligt het tempo net hoog genoeg.

De eerste musical is dit niet, maar het zorgde mee voor de blauwdruk in Hollywood jaren '30. Wel de eerste geluidsfilm die de Oscar won voor Beste film. Maar alleen Wings had eerder die prijs gewonnen, dus het was ook weer niet kwestie van jaren. De film was toen geprezen, maar heeft de tand des tijds toch niet helemaal doorstaan. Wat we hier zien is op alle vlakken nadien veel beter gedaan. Script, acteerwerk en liedjes zijn nogal mager. Bessie Love (die hiervoor een Oscarnominatie kreeg) is wel leuk om bezig te zien en een lichtpuntje in de film.

The Broadway Melody is eerder een film die je ziet om het lijstje Oscarwinnaars af te vinken. Maar zelfs musical liefhebbers hebben hier niet zo veel aan.

Een Vlaamse film die naast topacteurs Koen De Graeve en Koen De Bouw ook nog enkele bekende B-acteurs als Alison Doody (Indiana Jones, View to a kill) en Udo Kier (Dogville, Blade) kan binnen halen. En regisseur Geoffrey Enthoven is ook niet aan zijn proefstuk toe met titels als Hasta La Vista en Halfweg. Het script is best wel boeiend maar uiteindelijk wordt het niet meer dan een standaard Vlaamse film die eerder proeft naar bandwerk dan een potentiële klassieker. Denkelijk omdat de film ondanks de bekende namen getrokken wordt door Titus De Voogdt die nog iets te kort komt voor een hoofdrol.

Broer is een aangename film, maar verdwijnt snel in de vergeethoek. Ook een film waarvan ik eerder weinig zag passeren. Dus ook niet echt opgevallen in lijstjes, hypes of recensies.

Een mooi verfilmd verhaal. De 2 acteurs stelen echt wel de show en acteren zeer sterk. Ang Lee heeft ook prachtige beelden geschoten van de natuur want Brokeback mountain komt er zeer mooi uit. Ook benadrukt hij hiermee de mooie Brokeback tegenover de andere plaatsen (stad en zo). Voor een 5 komt hij echt wel wat te kort. Vrij melig af en toe, Hathaway is echt wel ongeloofwaardig (dan doet Michelle Williams het toch beter) en ik denk ook dat het onderwerp vooral in het preutse Amerika nog een pak meer moet shockeren en Ang Lee daarom denkt dat hij hiermee al genoeg film heeft afgeleverd. Maar de film op zich is zeker wel een goeie film om te kijken. 4*

Stewart moet nog wat groeien in de western, hij werd er later beter in. Maar het script past wel bij hem. Een film uit een andere tijd trouwens. Het pretendeert dan wel dat het - toen nog uitzonderlijk - indianen als good guys neerzette. Maar de hoofdrollen van de indianen gingen dan wel naar blanke acteurs. Bovendien was Debra Paget nog maar 15 jaar bij aanvang van de opnames, wat toch wel vies overkomt bij een romantische verhaallijn met James Stewart die 41 jaar was. Hij vond het zelf ook ongemakkelijk blijkbaar.

De film zelf is wat bandwerk, maar met James Stewart in de hoofdrol en Delmer Dave aan de regie, wordt toch nog veel goedgemaakt. Je merkt wel dat het genre de komende jaren nog meer gegroeid is.

Ik had nog één filmticket om dit jaar nog op te nemen en de keuze viel op The Broken Circle Breakdown. Een film die zeer positief wordt onthaald en dus toch wel de moeite moest zijn. Of niet...? Ik ben altijd voorzicht met zo'n hype. Rundskop was ook niet de topfilm die het liet uitschijnen. Maar soit, we zien wel wat het geeft.

De muziek is alvast naar mijn smaak en de setting is niet al te wereldvreemd, wat soms wel eens gebeurd in een Vlaamse film. Dit is een echt koppel met echte gevoelens die het beste probeert te maken in 't leven. De regisseur pakt het stevig aan door de chronologie regelmatig om te draaien. Daardoor krijgen sommige scènes een extra beladen sfeer omdat je weet wat er op hen afkomt. Het geweldige acteerwerk tussen Veerle Baetens en Johan Heldenbergh is daarin zeer mooi. Ook het dochtertje neemt je mee in het verhaal.

De film is zeer emotioneel en met momenten zat ik echt adembenemend te kijken naar wat die mensen meemaken, zeggen, zingen, proberen duidelijk te maken. Hier en daar wat filosofische uitspattingen, maar dit keer wel recht uit het hart van iemand die tracht te zeggen wat hij voelt maar dat moeilijk onder woorden kan brengen. Of iemand die antwoorden zoekt op onbeantwoorde vragen...

The Broken Circle Breakdown is een sterke film en hoort tot de betere uit de Vlaamse filmgeschiedenis. Hier wil ik zeker nog meer van zien. En ook al zal dat de bedoeling wel geweest zijn van de makers, maar ik heb toch maar de soundtrack gekocht achteraf.

Bill Murray is zo'n acteur die me nooit echt kan overdonderen, maar wel meestal goed is in wat hij doet. Ook hier past hij mooi als de hoofdrolspeler in Broken Flowers. Een roadmovie over een man die z'n leven overdenkt, dat anders gewoon verder kabbelt. Nogal gemakkelijke formule soms door eigenlijk een reeks korte verhalen aan elkaar te rijgen met een rode draad er door heen. Maar het werkt wel en de regisseur Jim Jarmusch zorgt voor een aangename sfeer.

De film laat wel wat open en is hoofdzakelijk een sfeervolle trip, een gezellig boek dat je leest. Sterke momenten dat er schijnbaar niets gebeurt, maar waarbij je Don ziet denken. Meer hoeft het niet te zijn. Dit is geen film dat een hoog tempo nodig heeft. Het mist de uiteindelijke climax of wending om het tot een klassieker te brengen, maar heeft wel de nodige boeiende personages en subtiele humor. En daarvoor is Bill Murray de ideale acteur.

B-gangsterfilm die toch van een ander niveau is als z'n bekende broertjes. Chazz Palminteri is niet de figuur om een film te dragen helaas. Het begin is ook saai. Een gangsterfilm met een eerste helft dat draait rond een kind, dat bovendien de vertelstem doet. Later wordt het helemaal voorspelbaar. Geen idee wat de hoge score hier kan verklaren. Ik ben zelf een liefhebber van het genre, maar dit kan me niet echt bekoren. Leuk voor een keer, maar daar blijft het dan ook bij.

Een heerlijke film die wel eens over het hoofd werd gezien of weggedaan als een grijze duif. Maar de kracht zit net in dat eenvoudige. En de durf om een thema als dit te maken zonder melancholisch of dramatisch te worden. De sfeer van de jaren '50 zit er helemaal in, en Saoirse Ronan is terecht genomineerd voor een Oscar. Haar 2e nominatie al op zo'n jonge leeftijd. Ze draagt de film zonder probleem. De rest van de figuren leken eerst wel karikaturen, maar krijgen gaandeweg meer kleur. En wijken net af van die clichés.

Brooklyn is het verhaal van een jonge vrouw die weg wil uit het zeer conservatieve Ierse dorpje. Er is weinig toekomst, ze wil meer en dan is de Amerikaanse droom zoals voor velen de ideale uitweg. Maar er wordt gelukkig ook getoond dat die droom ook niet ideaal is. De heimwee, de zoektocht naar geluk, de lokale gewoonten, ... Het valt vooral op als ze door het overlijden van haar zus terug gaat naar Ierland. Op het eerste zicht lijkt het wel dat ze daar evengoed haar droom kon najagen (wat misschien wel deel het geval is). Met haar ervaringen uit Amerika is ze wat rijper geworden, ze krijgt een job aangeboden, komt een jongen tegen, het zit haar allemaal mee. Tot stilaan de reden terug bovenkomt waarom ze ooit vertrokken is uit Ierland. En zelfs met de wetenschap dat Amerika ook niet allemaal glitter en glammer is, beseft ze wel dat ze haar droom daar beter kan uitwerken.

De film toont een mooi beeld van de American Dream, zonder per se te zeggen dat Amerika nu zoveel beter is. Maar wel wat mensen aanzette om weg te trekken naar het zogezegde beloofde land. Wat er daar niet zo evident aan is. En hoe je uiteindelijk zelf voor een stuk je toekomst moet bepalen en proberen om de juiste keuzes te maken.

Brooklyn's Finest heeft een mooie cast en regisseur heeft toch ook wel wat ervaring zou je zeggen. Maar het duurt een tijd voor het wat interessant wordt. Dit is een kabbelend beekje, of liever drie kabbelende beekjes. Want de verhalen hebben niks met elkaar te maken. Pas op het einde krijg je een link, en dan nog...

De film toont een verzuurd Brooklyn met enkele agenten die worstelen met hun job om diverse redenen. Stof genoeg voor een film, maar het geheel lijkt een lange aflevering van Cops te zijn met wat bekendere acteurs op de lijst. Hawk is ongelofelijk irritant, Cheadle en Gere vallen best wel mee en Snipes is Snipes. Maar geen van de personages wordt helemaal uitgewerkt en ik heb nog altijd geen idee waarom ze die drie verhaallijnen hebben genomen. Het maakt enkel de film wat langer. That's it!

Resultaat is een gemiddeld filmpje dat nergens echt super wordt en voor je het weet is het gedaan zonder een climax te kennen. Politiefilm zonder kruiden.

Toch een mindere Disney. Na de avontuurlijke films Atlantis en Treasure Planet (en tussendoortje Lilo & Stitch) gaat Disney terug op safe. 't Is te zeggen, een moraliserende roadmovie met dieren en melige muziek die dit keer van Phil Collins komt. De digitale tekeningen zijn met momenten te afgeborsteld en dan weer slecht uitgewerkt. Het mist de nodige charme. Ik mis de creativiteit in deze animatie. Het is misschien wel goed onderhouden, maar wil niet echt los komen.

Ik had ooit de film gezien met de commentaartrack, heel de film door gesproken door die twee elanden. Die commentaar zit vol humor en kan de film wel goed maken. 2* dus voor de film zelf, die met commentaartrack verdient er meer.

Terry Gilliam, een regisseur die me niet helemaal ligt... Monthy Python ging nog, door de droge humor. Maar later maakt hij films die me minder bevallen: Fear and loathing in Las Vegas, Twelve Monkey's, The Imaginarium of Doctor Parnassus haalden bij mij amper sterren. Recent kon enkel Tideland nog wat overtuigen. En dan nog...

Brothers Grimm is eveneens te druk en te rommelig zodat je wel de fantasierijke ideeën opmerkt in de film, maar helaas ontbreekt alle sfeer. Dit zal wel mooi in het hoofd van Gilliam gezeten hebben, maar het lukt niet echt om dit op doek te vertalen. Ledger en Damon passen niet bij elkaar.

Helaas, maar ik had toch meer verwacht van een film over de twee beroemdste sprookjesschrijvers.

Sean Ellis kon mij al visueel omverblazen met Cashback. Benieuwd wat deze 'The Broken' dan zou worden. Het is een adembenemende film geworden met opnieuw de visuele aandacht die het genre nodig heeft. Het doet wat denken aan Hitchcock gemixt met Invasion Of The Body Snatchers. Niet alleen visueel, maar ook de bekende truuks van weinig effectief in beeld te laten of het gebruik van weinig muziek (enkel daar waar nodig) zorgt voor een spannende sfeer die elk geluid en elke beweging extra energie geeft.

De film moet het vooral van de sfeer en z'n visuele sterkte hebben. Het enige nadeel is wel dat Ellis die sfeer wel mooi opbouwt, maar niet meer doet stijgen naar het einde toe. Je blijft wat op je honger zitten en ik mis de nodige spreekwoordelijke mokerslag of geniale twist om er echt een topper van te maken.

Desalniettemin een topper in het genre en deze film doet me naar meer films van Ellis verlangen. Jammer van de lage score hier, want dat verdient hij zeker niet.

Over heel de lijn wel een leuke film, maar met afwisselend goeie en mindere scenes. Hoort niet tot de top, maar een ontspannende avond lachen zit er wel in. Carrey heeft al beter gedaan. Toch 3 sterren.

Als je op moviemeter zoekt op acteur met Bruce Springsteen, kom je terecht bij 9 documentaires over de man. Er valt wel wat te vertellen over hem en als fan ben ik blij met die documentaires. Ik had al een biografie van hem gelezen en 3 docu's gezien van hem voor ik aan deze film begon. Het is een verlengstuk op zijn biografie 'Born to run' uit 2016. Ik heb het boek liggen, maar nog niet gelezen. Wel al een andere biografie van hem die eerder uitkwam.

Springsteen leest af en toe voor uit het boek, maar vertelt vooral zelf over zijn verleden, zijn helden en zijn muziek. Het gaat dit keer over hemzelf. Andere docu's gaan meer over zijn albums en muziek, hier wordt de man vrij openhartig. Toch genoeg om het nog relevant te houden voor wie hem volgt als muzikant. Van mij moet hij zijn hele privéleven ook niet blootgeven.

Het is geen overweldigende docu die nieuwe fans zal overtuigen en ook al komt zijn muziek mee naar voren is het vooral de muzikant erachter die we te zien krijgen. Het is een warme getuigenis, een intiem interview zonder vragen. Het is boeiend, gezellig en prachtig om te zien. Maar zoals hij zelf in de film zegt is het showbusiness. De business of showing, not of talking. Bij dergelijke muziekdocumentaires is het altijd zoeken naar een mooie balans tussen het verhaal en de muziek.

Een anti-oorlogsfilm over de onzin van oorlog en de langs beide kanten de dood van vele soldaten die als kanonnenvoer bevelen krijgen. Zonder dat ook nog maar iemand weet waarom die oorlog begonnen is. We zitten in Duitsland weliswaar op het einde van de oorlog waarbij in een laatste wanhoopspoging zelfs tieners worden opgeroepen om mee te vechten. Zonder besef, zonder opleiding, nog kind in hun beleving. Het idee zagen we al in All quiet on the western front waar een klas jongeren naar de loopgraven wordt gestuurd. In zo'n film maakt het minder uit welke kant de soldaten zijn.

Die Brücke wordt hier vooral geprezen, maar mist toch de impact van een All quiet on the western front. Uiteraard heeft het verhaal zelf de nodige troeven, maar ik mis de diepgang van andere oorlogsfilms. Zodat het resultaat een aangename anti-oorlogsfilm is, maar het als film zelf wat verbleekt bij veel genregenoten.

Veel verborgen pareltjes zijn er voor mij niet echt meer in de Vlaamse filmgeschiedenis. Films uit vorige eeuw die ik toch nog ontdek, tonen aan dat de betere films (wat de tand des tijds heeft doorstaan) niet echt vergeten zijn. Brugge, Die Still is een sfeerfilm, of zo is het toch bedoeld. Vlaamse Hitchcock, wat het verhaal betreft dan toch. De muziek maakt het echt wel bombastisch, en als liefhebber van oud Hollywood kan ik wel wat verdragen. De acteurs zijn ook niet echt goed of passen toch niet in dit genre. Opvallend dat Jan Decleir de dubbing doet van Idwig Stephane. Het boek uit de 19e eeuw is dan ook Franstalige: Bruges-la-Morte van George Rodenbach. Misschien daarom dat een Franstalige acteur ervoor zou zorgen om het Franstalige publiek aan te spreken. Maar zal hij gedubd geweest zijn omdat zijn Nederlands niet zo goed was.

De film was een uitschieter in de reeks 'boerenfilms' die Roland Verhavert maakte. Maar het zijn wel de boerenfilms die de tijd hebben doorstaan, terwijl deze film eerder vergeten is. Tenzij ze er in Brugge nog veel aan denken natuurlijk.

Het sportgedeelte kan je vergelijken met Rocky, maar het script is aangedikt met een meer dramatische achtergrond. Of beter voorgrond, want het is meer aanwezig dan het vechten zelf. En die zijlijn is op zich best wel interessant. Beter uitgewerkt dan het vechten zelf, dat terugvalt op de gekende clichés. Het geheel is helaas een rommeltje en daardoor mist de spanning af en toe haar doel. Jammer, want op zich is Halle Berry zo te zien geen slechte regisseur. Gaandeweg valt de film best nog wel mee en het gevecht is leuk om volgen. Misschien is de film te vol gepropt met allerlei thema's. Bruised is absoluut geen topper en denkelijk snel vergeten, maar zeker niet slecht.

Het uitgangspunt van Sacha Baron Cohen is niet slecht. De man is gelukt in z'n doel door de Amerikanen een spiegel voor te houden. Uiteraard niet naar alle Amerikanen, maar de film toont wel aan dat er nog steeds anno 2009 een hele hoop mensen homofoob zijn.

Als documentaire is dit dus nog wel aanvaardbaar, Bruno wil zich vooral profileren als komedie, maar daarvoor is de humor te puberaal. Bovendien verveelt dit snel als film en heb je het wel gehad na een tijd. OK, er zijn nog altijd homofobe mensen op deze aardbol, we weten het. Moest deze film daar iets aan kunnen doen, had hij nog een half uur langer mogen duren, maar helaas.

Ik had al slechte ervaringen met Borat, maar hoopte toch op wat verbetering met Bruno. Dit is echt mij ding niet, al zal dit waarschijnlijk wel z'n eigen publiek hebben.

Brussels by night is ondertussen toch ook al 30 jaar oud en dat merk je wel. De film lijkt nochtans goed te zitten. Marc Didden kan het nihilisme mooi weergeven, al is hij qua tijdsgeest toch enkele jaren te laat lijkt me. De muziek sluit er perfect op aan en de film doet wat denken aan het toch veel betere Any way the wind blows.

François Beukelaers is niet bepaald mijn favoriete personage en verder heb je ook geen echte charismatische figuur in deze film. Het idee van Brussels by night is dus wel leuk op papier, maar komt niet helemaal uit de verf. Bovendien heb ik persoonlijk niet veel plezier aan anderhalf uur kijken naar een deprimerende film. De climax maakt nog wat goed, maar is ook niet meer dan een mooi einde.

Een zeer lang epos dat ik toch in de bioscoop wou zien, maar door de zeer lange duur was het even puzzelen wanneer ik die kon gaan zien. Een naoorlogs drama over een jood die vlucht naar Amerika, zoals wel meer joden gedaan hebben. Hij komt er terecht in armoede en wacht op zijn familie die nog in Europa leven. Hij moet zijn plek vinden in de VS, een hele andere wereld die gelukkig anders is dan nazi-Duitsland. Het wordt een weg waarin zowel hij als zijn omgeving balanceert tussen goed en kwaad, leven en overleven, hoop en trauma, ...

Adrien Brody wint op nieuw een Oscar als jood in WOII, dit keer wel een fictief personage. Maar het verhaal en de karakterinvulling is zo goed dat je er soms vanuit gaat dat het op een echte persoon gaat. Al is er uiteraard veel inspiratie van de harde feiten uit de jaren tijdens en vlak na de oorlog.

De film is goed gemaakt met passend acteerwerk. Een soms te lang verhaal dat gelukkig in 2 wordt gekapt om even tot adem te komen. Maar tegelijk is het een zeer logge film die met momenten meer richting Awards lijkt te kijken dan het publiek. The Brutalist is een hele goede film, maar het is de vraag hoe het de tand des tijds zal weerstaan.

Het idee is wel leuk en de makers hebben de intentie om er de nodige zelfspot in te gooien. Helaas blijft het geheel een rommeltje en werken er te weinig grappen in heel de film. Regie Judd Apatow weet van de hele film geen geheel te maken en nog minder het publiek te boeien. Jammer, want hier had volgens mij meer in gezeten. Iets minder personages en wat meer scherpe humor.

Ik zag dit kort na de film It (1927) met de prachtige Clara Bow. Maar dan zie je Louise Brooks! Een hele andere actrice die qua stijl haar tijd zo ver vooruit was. Het zal ook de combinatie zijn met de regie van Georg Wilhelm Pabst. De Duitse filmwereld in de 20s was visueel zoveel beter dan de Amerikaanse. Normaal was deze film voor Marlene Dietrich, maar dan verhuisde Louise Brooks naar Duitsland en kaapte de rol voor haar neus weg.

Een prachtige film uit een tijd waarin de kwaliteit van films jaar per jaar evolueerde. De geluidsfilm was er al, maar toch scoorde deze stomme film. Visueel is het ook een stap vooruit dan wat je uit Hollywood te zien kreeg. En met Brooks in een iconische rol, is deze film een pareltje.

Het leven van Buddy Holly, een zeer grote artiest die waarschijnlijk Elvis had kunnen overtreffen als hij niet was verongelukt. De film is creatief met de feiten, zoals wel meer biopics. Belangrijk is wel dat de sfeer er wel wat inzit. Niet overal even sterk, maar Gary Busey maakt wel veel goed. Knap dat hij zelf zong. Het boeiendste is natuurlijk het opboksen tegen vooroordelen. Tegen sponsors van de radio, tegen de kerk, tegen zijn ouders, tegen zijn vriendin en zelfs tegen platenmaatschappijen, producers en promotors. Buddy Holly speelde een genre dat des duivels was en je zeker als blanke niet mocht spelen. Hij bleef wel vechten en brak gelukkig door. Deed me wat denken aan het verhaal van Ray Charles die een wereldster werd, maar in zijn eigen Georgia enkel via de achterdeur binnen mocht omdat hij zwart was...

Later in de film wordt vooral geteerd op de liedjes en is dat hoofdzakelijk interessant voor mensen die houden van zijn muziek. Wat veel kijkers wel zullen, toch nog altijd belangrijk bij een biografische film. Maar er had meer mee kunnen gedaan worden. Grootste teleurstelling is toch wel het einde waar één van de belangrijkste gebeurtenissen in de muziekgeschiedenis in 3 regeltjes op het eindscherm aan bod komt. Een gemiste kans en je blijft toch met honger zitten.