Opinions

Terry Gilliam, een regisseur die me niet helemaal ligt... Monthy Python ging nog, door de droge humor. Maar later maakt hij films die me minder bevallen: Fear and loathing in Las Vegas, Twelve Monkey's, The Imaginarium of Doctor Parnassus haalden bij mij amper sterren. Recent kon enkel Tideland nog wat overtuigen. En dan nog...

Brothers Grimm is eveneens te druk en te rommelig zodat je wel de fantasierijke ideeën opmerkt in de film, maar helaas ontbreekt alle sfeer. Dit zal wel mooi in het hoofd van Gilliam gezeten hebben, maar het lukt niet echt om dit op doek te vertalen. Ledger en Damon passen niet bij elkaar.

Helaas, maar ik had toch meer verwacht van een film over de twee beroemdste sprookjesschrijvers.

Sean Ellis kon mij al visueel omverblazen met Cashback. Benieuwd wat deze 'The Broken' dan zou worden. Het is een adembenemende film geworden met opnieuw de visuele aandacht die het genre nodig heeft. Het doet wat denken aan Hitchcock gemixt met Invasion Of The Body Snatchers. Niet alleen visueel, maar ook de bekende truuks van weinig effectief in beeld te laten of het gebruik van weinig muziek (enkel daar waar nodig) zorgt voor een spannende sfeer die elk geluid en elke beweging extra energie geeft.

De film moet het vooral van de sfeer en z'n visuele sterkte hebben. Het enige nadeel is wel dat Ellis die sfeer wel mooi opbouwt, maar niet meer doet stijgen naar het einde toe. Je blijft wat op je honger zitten en ik mis de nodige spreekwoordelijke mokerslag of geniale twist om er echt een topper van te maken.

Desalniettemin een topper in het genre en deze film doet me naar meer films van Ellis verlangen. Jammer van de lage score hier, want dat verdient hij zeker niet.

Over heel de lijn wel een leuke film, maar met afwisselend goeie en mindere scenes. Hoort niet tot de top, maar een ontspannende avond lachen zit er wel in. Carrey heeft al beter gedaan. Toch 3 sterren.

Als je op moviemeter zoekt op acteur met Bruce Springsteen, kom je terecht bij 9 documentaires over de man. Er valt wel wat te vertellen over hem en als fan ben ik blij met die documentaires. Ik had al een biografie van hem gelezen en 3 docu's gezien van hem voor ik aan deze film begon. Het is een verlengstuk op zijn biografie 'Born to run' uit 2016. Ik heb het boek liggen, maar nog niet gelezen. Wel al een andere biografie van hem die eerder uitkwam.

Springsteen leest af en toe voor uit het boek, maar vertelt vooral zelf over zijn verleden, zijn helden en zijn muziek. Het gaat dit keer over hemzelf. Andere docu's gaan meer over zijn albums en muziek, hier wordt de man vrij openhartig. Toch genoeg om het nog relevant te houden voor wie hem volgt als muzikant. Van mij moet hij zijn hele privéleven ook niet blootgeven.

Het is geen overweldigende docu die nieuwe fans zal overtuigen en ook al komt zijn muziek mee naar voren is het vooral de muzikant erachter die we te zien krijgen. Het is een warme getuigenis, een intiem interview zonder vragen. Het is boeiend, gezellig en prachtig om te zien. Maar zoals hij zelf in de film zegt is het showbusiness. De business of showing, not of talking. Bij dergelijke muziekdocumentaires is het altijd zoeken naar een mooie balans tussen het verhaal en de muziek.

Een anti-oorlogsfilm over de onzin van oorlog en de langs beide kanten de dood van vele soldaten die als kanonnenvoer bevelen krijgen. Zonder dat ook nog maar iemand weet waarom die oorlog begonnen is. We zitten in Duitsland weliswaar op het einde van de oorlog waarbij in een laatste wanhoopspoging zelfs tieners worden opgeroepen om mee te vechten. Zonder besef, zonder opleiding, nog kind in hun beleving. Het idee zagen we al in All quiet on the western front waar een klas jongeren naar de loopgraven wordt gestuurd. In zo'n film maakt het minder uit welke kant de soldaten zijn.

Die Brücke wordt hier vooral geprezen, maar mist toch de impact van een All quiet on the western front. Uiteraard heeft het verhaal zelf de nodige troeven, maar ik mis de diepgang van andere oorlogsfilms. Zodat het resultaat een aangename anti-oorlogsfilm is, maar het als film zelf wat verbleekt bij veel genregenoten.

Veel verborgen pareltjes zijn er voor mij niet echt meer in de Vlaamse filmgeschiedenis. Films uit vorige eeuw die ik toch nog ontdek, tonen aan dat de betere films (wat de tand des tijds heeft doorstaan) niet echt vergeten zijn. Brugge, Die Still is een sfeerfilm, of zo is het toch bedoeld. Vlaamse Hitchcock, wat het verhaal betreft dan toch. De muziek maakt het echt wel bombastisch, en als liefhebber van oud Hollywood kan ik wel wat verdragen. De acteurs zijn ook niet echt goed of passen toch niet in dit genre. Opvallend dat Jan Decleir de dubbing doet van Idwig Stephane. Het boek uit de 19e eeuw is dan ook Franstalige: Bruges-la-Morte van George Rodenbach. Misschien daarom dat een Franstalige acteur ervoor zou zorgen om het Franstalige publiek aan te spreken. Maar zal hij gedubd geweest zijn omdat zijn Nederlands niet zo goed was.

De film was een uitschieter in de reeks 'boerenfilms' die Roland Verhavert maakte. Maar het zijn wel de boerenfilms die de tijd hebben doorstaan, terwijl deze film eerder vergeten is. Tenzij ze er in Brugge nog veel aan denken natuurlijk.

Het sportgedeelte kan je vergelijken met Rocky, maar het script is aangedikt met een meer dramatische achtergrond. Of beter voorgrond, want het is meer aanwezig dan het vechten zelf. En die zijlijn is op zich best wel interessant. Beter uitgewerkt dan het vechten zelf, dat terugvalt op de gekende clichés. Het geheel is helaas een rommeltje en daardoor mist de spanning af en toe haar doel. Jammer, want op zich is Halle Berry zo te zien geen slechte regisseur. Gaandeweg valt de film best nog wel mee en het gevecht is leuk om volgen. Misschien is de film te vol gepropt met allerlei thema's. Bruised is absoluut geen topper en denkelijk snel vergeten, maar zeker niet slecht.

Het uitgangspunt van Sacha Baron Cohen is niet slecht. De man is gelukt in z'n doel door de Amerikanen een spiegel voor te houden. Uiteraard niet naar alle Amerikanen, maar de film toont wel aan dat er nog steeds anno 2009 een hele hoop mensen homofoob zijn.

Als documentaire is dit dus nog wel aanvaardbaar, Bruno wil zich vooral profileren als komedie, maar daarvoor is de humor te puberaal. Bovendien verveelt dit snel als film en heb je het wel gehad na een tijd. OK, er zijn nog altijd homofobe mensen op deze aardbol, we weten het. Moest deze film daar iets aan kunnen doen, had hij nog een half uur langer mogen duren, maar helaas.

Ik had al slechte ervaringen met Borat, maar hoopte toch op wat verbetering met Bruno. Dit is echt mij ding niet, al zal dit waarschijnlijk wel z'n eigen publiek hebben.

Brussels by night is ondertussen toch ook al 30 jaar oud en dat merk je wel. De film lijkt nochtans goed te zitten. Marc Didden kan het nihilisme mooi weergeven, al is hij qua tijdsgeest toch enkele jaren te laat lijkt me. De muziek sluit er perfect op aan en de film doet wat denken aan het toch veel betere Any way the wind blows.

François Beukelaers is niet bepaald mijn favoriete personage en verder heb je ook geen echte charismatische figuur in deze film. Het idee van Brussels by night is dus wel leuk op papier, maar komt niet helemaal uit de verf. Bovendien heb ik persoonlijk niet veel plezier aan anderhalf uur kijken naar een deprimerende film. De climax maakt nog wat goed, maar is ook niet meer dan een mooi einde.

Een zeer lang epos dat ik toch in de bioscoop wou zien, maar door de zeer lange duur was het even puzzelen wanneer ik die kon gaan zien. Een naoorlogs drama over een jood die vlucht naar Amerika, zoals wel meer joden gedaan hebben. Hij komt er terecht in armoede en wacht op zijn familie die nog in Europa leven. Hij moet zijn plek vinden in de VS, een hele andere wereld die gelukkig anders is dan nazi-Duitsland. Het wordt een weg waarin zowel hij als zijn omgeving balanceert tussen goed en kwaad, leven en overleven, hoop en trauma, ...

Adrien Brody wint op nieuw een Oscar als jood in WOII, dit keer wel een fictief personage. Maar het verhaal en de karakterinvulling is zo goed dat je er soms vanuit gaat dat het op een echte persoon gaat. Al is er uiteraard veel inspiratie van de harde feiten uit de jaren tijdens en vlak na de oorlog.

De film is goed gemaakt met passend acteerwerk. Een soms te lang verhaal dat gelukkig in 2 wordt gekapt om even tot adem te komen. Maar tegelijk is het een zeer logge film die met momenten meer richting Awards lijkt te kijken dan het publiek. The Brutalist is een hele goede film, maar het is de vraag hoe het de tand des tijds zal weerstaan.

Het idee is wel leuk en de makers hebben de intentie om er de nodige zelfspot in te gooien. Helaas blijft het geheel een rommeltje en werken er te weinig grappen in heel de film. Regie Judd Apatow weet van de hele film geen geheel te maken en nog minder het publiek te boeien. Jammer, want hier had volgens mij meer in gezeten. Iets minder personages en wat meer scherpe humor.

Het leven van Buddy Holly, een zeer grote artiest die waarschijnlijk Elvis had kunnen overtreffen als hij niet was verongelukt. De film is creatief met de feiten, zoals wel meer biopics. Belangrijk is wel dat de sfeer er wel wat inzit. Niet overal even sterk, maar Gary Busey maakt wel veel goed. Knap dat hij zelf zong. Het boeiendste is natuurlijk het opboksen tegen vooroordelen. Tegen sponsors van de radio, tegen de kerk, tegen zijn ouders, tegen zijn vriendin en zelfs tegen platenmaatschappijen, producers en promotors. Buddy Holly speelde een genre dat des duivels was en je zeker als blanke niet mocht spelen. Hij bleef wel vechten en brak gelukkig door. Deed me wat denken aan het verhaal van Ray Charles die een wereldster werd, maar in zijn eigen Georgia enkel via de achterdeur binnen mocht omdat hij zwart was...

Later in de film wordt vooral geteerd op de liedjes en is dat hoofdzakelijk interessant voor mensen die houden van zijn muziek. Wat veel kijkers wel zullen, toch nog altijd belangrijk bij een biografische film. Maar er had meer mee kunnen gedaan worden. Grootste teleurstelling is toch wel het einde waar één van de belangrijkste gebeurtenissen in de muziekgeschiedenis in 3 regeltjes op het eindscherm aan bod komt. Een gemiste kans en je blijft toch met honger zitten.

Ik kende deels het verhaal al van Buddy Holly dankzij de biopic The Buddy Holly Story (1978) met Gary Busey in de hoofdrol. En natuurlijk het tragische einde dat vereeuwigd werd in American Pie als the day the music died. Deze documentaire focust zich mooi op de muziek en heeft alle belangrijke spelers die komen getuigen. Je krijgt op de 'korte' tijd (documentaire duurt een uur) een beeld van de impact van Buddy Holly. Ik heb me altijd laten wijsmaken dat Buddy Holly groter had geweest dan Elvis als hij had blijven leven. Dat zullen we nooit weten en de kracht van Buddy Holly lag vooral bij het maken van de muziek en de invloed op andere muzikanten, terwijl Elvis vooral een performer was die - toch zeker in het begin - maar al te goed wist welke nummers hij moest coveren. Maar het is gewoon fenomenaal dat een jonge 20er als Holly op nog geen 2 jaar zo'n enorme impact had op de muziekgeschiedenis. Dat wordt nog maar eens duidelijk in deze boeiende documentaire.

Kwalitatief begon de documentaire niet echt sterk. Meer een standaard documentaire rond deze heerlijke muziekband. Toch kwam stilaan het geheel toch in gang en kreeg je een warme en kleurrijk beeld van Cuba en de onterecht in de vergetelheid geraakte stermuzikanten. Artiesten die uitblinken op muzikaal vlak en die na al die jaren nog steeds met evenveel passie op het podium staan. De documentaire gaat stelselmatig alle artiesten uit de groep af om ze op een gezellige manier voor te stellen. Ry Cooder wordt gelukkig op het einde pas weergegeven. Ook al is hij evengoed een sterk muzikant, toch mogen de Cubaanse muzikanten op de voorgrond staan en wordt Cooder niet op een schavotje gezet als redder van de Cubaanse muziek. De echte artiesten zijn de Cubanen en dat komt gelukkig wel naar voren in deze film. De muziek is natuurlijk ook heel aangenaam om te beluisteren en de teksten worden mee vertaald zodat je ook inhoudelijk mee kan volgen waarover de liedjes gaan. Een ijzersterke band met een mooie documentaire. Had misschien beter gekund, al is het nu al een pareltje geworden die je zeker moet zien. 4*

Ik had niet echt goed oog op de film toen hij begon. De persoonlijkheid van Gallo in de film zat mij persoonlijk niet echt lekker. Enorm negatief en egoïstisch. Maar kom, uiteindelijk is dat wel goed geacteerd (of deels geimproviseerd). Met Ricci is er wat tegengewicht, al snap je nooit echt wat haar bezielt om bij Gallo te blijven. Enige minpunten van de film die meer aan mijn smaak liggen dan aan de kwaliteit ervan.

Pluspunten zijn vooral de visuele pareltjes. Telkens komt Gallo (als regisseur) met een verrassend stijlelement dat dan ook nog perfect past in het verhaal. Geen geval van 'och, laten we dit nog eens uitproberen'. En figuren als die ouders zijn gewoon fantastisch. Het valt me op dat ik na de deels valse start (wat ik eerder uitgelegd heb) enorm gefascineerd was door deze prent. Gallo slaagt er ondanks z'n neurositeit en egoïsme toch om samen met de mooi Ricci je als kijker vast te grijpen en mee te sleuren in hte verhaal. Niet van 'WOW', maar je bent gewoon mee.

Visueel is dit een enorm sterke film die me nog lang zal bijblijven.

Deze film was in de vergeethoek geraakt en zal bij de meesten net als ik pas opgepikt zijn dankzij de veel betere serie met Sarah Michelle Gellar. De film weet ook niet echt een toon te kiezen en zweeft wat tussen een foute tienerkomedie en nog foutere humor. We zien een hoop bekende namen als Donald Sutherland, Rutger Hauer, Luke Perry en Hilary Swank, maar het is beschamend om hen bezig te zien. Het vergelijk met de serie is natuurlijk snel gemaakt en veel sterke elementen (om over de cast zelf nog maar te zwijgen) zien we pas terug in de serie en zijn hier helemaal niet aanwezig. We zien in de film ook amper actie en de humor is vrij pover. Gelukkig heeft schrijver Joss Whedon doorgedreven en 5 jaar later zelf zijn eigen versie gemaakt zoals we die veel beter kennen.

De film viel nog beter mee dan verwacht, maar is verder een gewoon Pixar-product. Het verhaal werkt wel, maar sommige animatie heeft de tand des tijds toch niet overleefd. Zeker niet de slechtste Pixar-film.

Lijkt wel Starship Troopers met een low budget. Acteerwerk viel nogal mee, alhoewel de acteur van het personage Reynolds echt wel doet alsof het hem allemaal geen bal kan schelen. Met wat meer budget had en meer variatie in de insecten had die een leuke B-film kunnen worden.

Een film met een vrij bekende cast, al maakt het hoofdtrio wel meer luchtige actiefilms. Brody, Malkovich en Banderas op een affiche zou een film als dit toch wat entertainment moeten kunnen geven. Een wat aparte film eigenlijk. Eigenlijk zijn het drie dieven die vast zitten in een gebouw waar ook een agressieve hond rondloopt. En tussendoor krijgen we wat losse flashbacks te zien die niet echt toedragen aan het verhaal. Het geeft de mannen een achtergrond die verder ontbreekt.

Banderas verdient zijn geld wel gemakkelijk. Hij komt amper in beeld en pas op het einde mag hij even iets zeggen. Pas als hij door de hond wordt vermoord moet hij zich bij wijze van spreken moe maken.

Een wat saaie film waarvan ik niet goed weet wat die nu eigenlijk wou vertellen. Door die flashbacks (en het gebrek aan creativiteit daarbij) zie je nog meer hoe mager de rest van het verhaal is. De bekende acteurs trekken de boel nog wat recht, maar ze redden de film niet.

Van de generatie Expendables zijn er weinig die nog het niveau van weleer halen. Met deze film is toch gebleken dat Stallone zich nog best kan handhaven. Wat hij ook al bewees in de laatste Rambo film. Hier zijn de actiescènes nog sterk met een vleugje oneliner-humor. Veel valt er niet echt te vertellen over de film. Ik ben al blij dat een actiefilm kan leveren wat je ervan verwacht. En dat is niet altijd evident merk ik. Laatst nog ontgoocheld geweest door de nieuwe Die Hard film bvb. Stallone is hier in vorm en krijgt gelukkig ook een goeie tegenstrever (ook belangrijk) met Jason Momoa.

De humor van Guy Ritchie en Edgar Wright met een blik vol absurde grappen en zeer kleurrijke figuren. Brad Pitt is in vorm in één van zijn leukere filmrollen van de voorbije jaren. En ik verwonder me opnieuw wat voor onderschat acteur Aaron Taylor-Johnson is die als een kameleon de film op zich niet opeist, maar altijd wel een heerlijke rol speelt in een geheel andere gedaante.

De setting met de trein zorgt ook figuurlijk voor de nodige vaart. Het verhaal is niet moeilijk te volgen, maar toch wordt je genoeg verrast. Ik hoop dat we van David Leitch meer van dit mogen zien ipv de Deadpool films. En benieuwd of scriptschrijver Zak Olkewicz een eenmalige lucky shot had of we nog meer heerlijke humor van hem te zien krijgen.

Een actiefilm vol cartooneske figuren, het is dan ook gebaseerd op een comic. Het is geen geslaagde film met een Amerikaanse blik op kung-fu en Tibetaanse cultuur, gereduceerd tot een Aziatische acteur die gelukskoekjes voorleest. Chow Yun-fat houdt zich nog wat recht in deze film, maar het lijkt wel alsof hij van dienst is om op de kinderen te letten, terwijl de ouders een avondje uit zijn. Het is nog net vermakelijk genoeg, maar daar is ook alles mee gezegd.

Bij herziening valt pas op hoe sterk de film wel is. Denkelijk kwam het nog niet binnen toen ik dit jaren geleden voor het eerst zag. De blauwdruk van de harde cop die buiten de lijntjes kleurt, maar dat wel doet voor gerechtigheid. Later overgenomen door gelijkaardige helden als Dirty Harry of Chinatown. Heerlijk ruw, maar ook tijd om sfeer op te bouwen waardoor het extra spannend wordt. Met hulp van de betoverende muziek van Lalo Schifrin die ook Mission Impossible en Dirty Harry van muziek voorzag.

Steve McQueen is geknipt als de droge harde agent. Een bad guy met een goed hart, al durft hij dat niet te laten tonen aan de buitenwereld. Hoogtepunt is toch wel de achtervolging door de straten van San Francisco. Het is ook duidelijk dat Michael Mann met Heat een hommage bracht aan Bullitt. Of toch zeker de film heeft gezien toen hij zijn eigen thriller maakte.

Als je nu filmpjes terug ziet van Bugs Bunny, is dat toch een irritant figuurtje. Bully for Bugs is geen leuke film helaas, het klassieke konijn/jager is hier een bully/bull waarbij je meer sympathie hebt voor de gepeste stier. De strijd lijkt op Tom & Jerry, maar mist toch alle charme.

De eerste Transformerfilms van Michael Bay werden altijd neergesabeld. Ten onrechte, want de aanpak van Bay mag dan wel over de top zijn, het is wel iets dat bij dit genre past. Helaas werd gaandeweg de franchise de film soms plat gemonteerd en vanaf de films met Mark Wahlberg ging het bergaf. Bumblebee is een brave familiefilm geworden dat het houdt bij een kruising tussen E.T. en Herbie. Het is een verbetering tegenover de vorige film, maar het kan lang niet tippen aan de eerste films. Geef dan maar Bay die om de 5 minuten wel een explosie in z'n film steekt.

In dit genre heb je al zoveel vergelijkbaar materiaal dat je wel origineel uit de hoek moet komen. Alleen is een konijnenpak niet echt het beste idee. Bunnyman toont nog maar eens aan dat een goeie slasherfilm meer is dan wat strooien met nepbloed en vrouwelijk gegil. Zelfs de tieners waren zo saai dat de stereotiepen zoals het vrijende koppeltje ontbraken. Nogal saai gedoe dat niet echt mocht bekoren.

Westerns horen tot m'n favoriete genre. Al heb ik het wel iets minder met de John Wayne films. Een klein beetje originaliteit mag wel. En daar zijn er genoeg van: Unforgiven, The Outlaw Josey Wales, Pat Garrett & Billy The Kid, High Noon, Magnificent Seven, Open range en uiteraard de spaghettiwesterns. Films die een aparte sfeer hebben en vooral tot hun recht komen met mooi camerashots, coole cowboys en spannende muziek. Uiteraard is dat een quasi samenvattende formule die je met liggen of niet. En veel meer zit er in het genre ook niet.

Sterke spaghettiwesterns zijn wel C'era una volta il west en deze Il buono, il brutto, il cattivo. Je weet weinig over de personages. Op het eerste zicht zijn het zelfs karikaturen. Een goeie, lelijke domme en een lepe slechte. De film geeft wel een mooi sfeerbeeld van de personages mee, zonder hun hele geschiedenis uit de doeken te doen. Anderzijds zal ook blijken dat de drie hoofdpersonages meer gemeen hebben dan aanvankelijk gedacht.

The Ugly, Eli Wallach, is prachtig gespeeld. Een waanzinnige blik met een quasi domme look. Maar als het er op neer komt is hij gewiekster dan verwacht. The good, Eastwood, is de zwijgzame blonde cowboy zonder naam. Lijkt de goeie kerel die je zal redden in nood, maar uiteindelijk denkt hij enkel aan zichzelf. Een pore lonesome cowboys, maar dan met iets minder Lucky Luke gehalte. Sterkste figuur dat meer aan bod mocht komen is The Bad, Lee Van Cleef. Een figuur die duidelijk voor het slechte pad gekozen heeft. Al merk je wel dat hij toch ook menselijk trekken heeft. Een ietwat oudere man dan de 2 andere figuren die blijkbaar de nodige ervaring heeft.

Wat deze film echt goed maakt is moeilijk uit te leggen eigenlijk. Het is het enerzijds een filmformule die meerdere keren gebruikt is (zie de andere Leonefilms) met het gebruik van de naamloze cowboy, de visuele shots en prachtige beelden en de spaghettimuziek om de sfeer op te bouwen. In deze film komt dat het beste uit, al begrijp ik wel dat veel mensen hier niets aan vinden. Het is volgens mij een specifiek genre, waar je voor moet zijn. Mij trekt het in elk geval aan en maakt deze film tot een ware klassieker. 5*

Een vrij luchtige komedie van de Coen broertjes. De film heeft enkele leuke figuren en situaties met zich mee. De vertgelijking trouwens met een script van Richie, dat ik hier al eens gelezen heb, vind ik wel passend. Alleen heeft de film hetzelfde probleem als pakweg Fargo of Big Lebowski. Je moet voor die humor zijn om het leuk te vinden en het is nogal luchtig aangepakt. Dit is trouwens ook zo'n soort film van Clooney en Pitt waarin ik (meer dan eens) het gevoel had dat de acteurs zich beter amuseren dan het publiek. Maar uiteindelijk valt alles nogal mee en is dit best nog een goeie film geworden.

Zeer simpel en weinig creatief filmpje van Pixar als een spinoff van Wall-E. Eentje voor de kleinste kijkers denk ik. Bladvulling voor de dvd.

Een gezellige thriller waar helaas te weinig in gebeurt. Nochtans is het uitgangspunt wel interessant. Naar het gelijknamige boek van Charles Willeford. Ik heb het boek nog niet gelezen, maar dat is volgens mij toch beter. De acteurs doen het niet slecht, vooral Donald Sutherland maakt veel goed. Al had er toch wel meer in gezeten.