Opinions

Ik kende deels het verhaal al van Buddy Holly dankzij de biopic The Buddy Holly Story (1978) met Gary Busey in de hoofdrol. En natuurlijk het tragische einde dat vereeuwigd werd in American Pie als the day the music died. Deze documentaire focust zich mooi op de muziek en heeft alle belangrijke spelers die komen getuigen. Je krijgt op de 'korte' tijd (documentaire duurt een uur) een beeld van de impact van Buddy Holly. Ik heb me altijd laten wijsmaken dat Buddy Holly groter had geweest dan Elvis als hij had blijven leven. Dat zullen we nooit weten en de kracht van Buddy Holly lag vooral bij het maken van de muziek en de invloed op andere muzikanten, terwijl Elvis vooral een performer was die - toch zeker in het begin - maar al te goed wist welke nummers hij moest coveren. Maar het is gewoon fenomenaal dat een jonge 20er als Holly op nog geen 2 jaar zo'n enorme impact had op de muziekgeschiedenis. Dat wordt nog maar eens duidelijk in deze boeiende documentaire.

Kwalitatief begon de documentaire niet echt sterk. Meer een standaard documentaire rond deze heerlijke muziekband. Toch kwam stilaan het geheel toch in gang en kreeg je een warme en kleurrijk beeld van Cuba en de onterecht in de vergetelheid geraakte stermuzikanten. Artiesten die uitblinken op muzikaal vlak en die na al die jaren nog steeds met evenveel passie op het podium staan. De documentaire gaat stelselmatig alle artiesten uit de groep af om ze op een gezellige manier voor te stellen. Ry Cooder wordt gelukkig op het einde pas weergegeven. Ook al is hij evengoed een sterk muzikant, toch mogen de Cubaanse muzikanten op de voorgrond staan en wordt Cooder niet op een schavotje gezet als redder van de Cubaanse muziek. De echte artiesten zijn de Cubanen en dat komt gelukkig wel naar voren in deze film. De muziek is natuurlijk ook heel aangenaam om te beluisteren en de teksten worden mee vertaald zodat je ook inhoudelijk mee kan volgen waarover de liedjes gaan. Een ijzersterke band met een mooie documentaire. Had misschien beter gekund, al is het nu al een pareltje geworden die je zeker moet zien. 4*

Ik had niet echt goed oog op de film toen hij begon. De persoonlijkheid van Gallo in de film zat mij persoonlijk niet echt lekker. Enorm negatief en egoïstisch. Maar kom, uiteindelijk is dat wel goed geacteerd (of deels geimproviseerd). Met Ricci is er wat tegengewicht, al snap je nooit echt wat haar bezielt om bij Gallo te blijven. Enige minpunten van de film die meer aan mijn smaak liggen dan aan de kwaliteit ervan.

Pluspunten zijn vooral de visuele pareltjes. Telkens komt Gallo (als regisseur) met een verrassend stijlelement dat dan ook nog perfect past in het verhaal. Geen geval van 'och, laten we dit nog eens uitproberen'. En figuren als die ouders zijn gewoon fantastisch. Het valt me op dat ik na de deels valse start (wat ik eerder uitgelegd heb) enorm gefascineerd was door deze prent. Gallo slaagt er ondanks z'n neurositeit en egoïsme toch om samen met de mooi Ricci je als kijker vast te grijpen en mee te sleuren in hte verhaal. Niet van 'WOW', maar je bent gewoon mee.

Visueel is dit een enorm sterke film die me nog lang zal bijblijven.

Deze film was in de vergeethoek geraakt en zal bij de meesten net als ik pas opgepikt zijn dankzij de veel betere serie met Sarah Michelle Gellar. De film weet ook niet echt een toon te kiezen en zweeft wat tussen een foute tienerkomedie en nog foutere humor. We zien een hoop bekende namen als Donald Sutherland, Rutger Hauer, Luke Perry en Hilary Swank, maar het is beschamend om hen bezig te zien. Het vergelijk met de serie is natuurlijk snel gemaakt en veel sterke elementen (om over de cast zelf nog maar te zwijgen) zien we pas terug in de serie en zijn hier helemaal niet aanwezig. We zien in de film ook amper actie en de humor is vrij pover. Gelukkig heeft schrijver Joss Whedon doorgedreven en 5 jaar later zelf zijn eigen versie gemaakt zoals we die veel beter kennen.

De film viel nog beter mee dan verwacht, maar is verder een gewoon Pixar-product. Het verhaal werkt wel, maar sommige animatie heeft de tand des tijds toch niet overleefd. Zeker niet de slechtste Pixar-film.

Lijkt wel Starship Troopers met een low budget. Acteerwerk viel nogal mee, alhoewel de acteur van het personage Reynolds echt wel doet alsof het hem allemaal geen bal kan schelen. Met wat meer budget had en meer variatie in de insecten had die een leuke B-film kunnen worden.

5 jaar na Steamboat Willie en het 2e jaar dat een korte animatie in de prijzen kon vallen bij de Oscars. Deze animatie werd ook genomineerd, maar verloor van Disney's eigen Three Little Pigs. Terecht ook, want Building a Building is een hele drukke animatie met een reeks flauwe gags. Je merkt dat het nog niet zolang na de stomme film is, want de muziek moet oh zo weerklinken in die tijd. Het domineert meer dan ooit de animatie.

Een film met een vrij bekende cast, al maakt het hoofdtrio wel meer luchtige actiefilms. Brody, Malkovich en Banderas op een affiche zou een film als dit toch wat entertainment moeten kunnen geven. Een wat aparte film eigenlijk. Eigenlijk zijn het drie dieven die vast zitten in een gebouw waar ook een agressieve hond rondloopt. En tussendoor krijgen we wat losse flashbacks te zien die niet echt toedragen aan het verhaal. Het geeft de mannen een achtergrond die verder ontbreekt.

Banderas verdient zijn geld wel gemakkelijk. Hij komt amper in beeld en pas op het einde mag hij even iets zeggen. Pas als hij door de hond wordt vermoord moet hij zich bij wijze van spreken moe maken.

Een wat saaie film waarvan ik niet goed weet wat die nu eigenlijk wou vertellen. Door die flashbacks (en het gebrek aan creativiteit daarbij) zie je nog meer hoe mager de rest van het verhaal is. De bekende acteurs trekken de boel nog wat recht, maar ze redden de film niet.

Van de generatie Expendables zijn er weinig die nog het niveau van weleer halen. Met deze film is toch gebleken dat Stallone zich nog best kan handhaven. Wat hij ook al bewees in de laatste Rambo film. Hier zijn de actiescènes nog sterk met een vleugje oneliner-humor. Veel valt er niet echt te vertellen over de film. Ik ben al blij dat een actiefilm kan leveren wat je ervan verwacht. En dat is niet altijd evident merk ik. Laatst nog ontgoocheld geweest door de nieuwe Die Hard film bvb. Stallone is hier in vorm en krijgt gelukkig ook een goeie tegenstrever (ook belangrijk) met Jason Momoa.

De humor van Guy Ritchie en Edgar Wright met een blik vol absurde grappen en zeer kleurrijke figuren. Brad Pitt is in vorm in één van zijn leukere filmrollen van de voorbije jaren. En ik verwonder me opnieuw wat voor onderschat acteur Aaron Taylor-Johnson is die als een kameleon de film op zich niet opeist, maar altijd wel een heerlijke rol speelt in een geheel andere gedaante.

De setting met de trein zorgt ook figuurlijk voor de nodige vaart. Het verhaal is niet moeilijk te volgen, maar toch wordt je genoeg verrast. Ik hoop dat we van David Leitch meer van dit mogen zien ipv de Deadpool films. En benieuwd of scriptschrijver Zak Olkewicz een eenmalige lucky shot had of we nog meer heerlijke humor van hem te zien krijgen.

Een actiefilm vol cartooneske figuren, het is dan ook gebaseerd op een comic. Het is geen geslaagde film met een Amerikaanse blik op kung-fu en Tibetaanse cultuur, gereduceerd tot een Aziatische acteur die gelukskoekjes voorleest. Chow Yun-fat houdt zich nog wat recht in deze film, maar het lijkt wel alsof hij van dienst is om op de kinderen te letten, terwijl de ouders een avondje uit zijn. Het is nog net vermakelijk genoeg, maar daar is ook alles mee gezegd.

Bij herziening valt pas op hoe sterk de film wel is. Denkelijk kwam het nog niet binnen toen ik dit jaren geleden voor het eerst zag. De blauwdruk van de harde cop die buiten de lijntjes kleurt, maar dat wel doet voor gerechtigheid. Later overgenomen door gelijkaardige helden als Dirty Harry of Chinatown. Heerlijk ruw, maar ook tijd om sfeer op te bouwen waardoor het extra spannend wordt. Met hulp van de betoverende muziek van Lalo Schifrin die ook Mission Impossible en Dirty Harry van muziek voorzag.

Steve McQueen is geknipt als de droge harde agent. Een bad guy met een goed hart, al durft hij dat niet te laten tonen aan de buitenwereld. Hoogtepunt is toch wel de achtervolging door de straten van San Francisco. Het is ook duidelijk dat Michael Mann met Heat een hommage bracht aan Bullitt. Of toch zeker de film heeft gezien toen hij zijn eigen thriller maakte.

Als je nu filmpjes terug ziet van Bugs Bunny, is dat toch een irritant figuurtje. Bully for Bugs is geen leuke film helaas, het klassieke konijn/jager is hier een bully/bull waarbij je meer sympathie hebt voor de gepeste stier. De strijd lijkt op Tom & Jerry, maar mist toch alle charme.

De eerste Transformerfilms van Michael Bay werden altijd neergesabeld. Ten onrechte, want de aanpak van Bay mag dan wel over de top zijn, het is wel iets dat bij dit genre past. Helaas werd gaandeweg de franchise de film soms plat gemonteerd en vanaf de films met Mark Wahlberg ging het bergaf. Bumblebee is een brave familiefilm geworden dat het houdt bij een kruising tussen E.T. en Herbie. Het is een verbetering tegenover de vorige film, maar het kan lang niet tippen aan de eerste films. Geef dan maar Bay die om de 5 minuten wel een explosie in z'n film steekt.

Van de regisseur van Ice Age (en de stem van Scrat), al is het wel een andere stijl. Op zich goed bedoeld, maar ik bleef toch met een cliché gevoel achter. Weinig memorabel, al was het bij de Academy Awards genoeg voor een Oscar.

Deze film lijkt wel 10 of 20 jaar eerder te zijn gemaakt. Regisseur Otto Preminger had dan ook vooral succes in de jaren 40 en 50 met oa Laura, Anatomy of a murder en Angel Face. De sfeer lijkt uit een ander tijdperk, maar Bunny Lake is Missing voelt absoluut niet gedateerd en leunt wat aan bij de thrillers van Hitchcock. Ik ben de film gelukkig gewoon blind ingegaan en het mysterie werkt echt wel. Er zijn voor de kijker verschillende potentiële verdachten of antwoorden op de gebeurtenissen. Leuk om te zien is de cameo van The Zombies.

Opvallend dat de film niet echt in de prijzen viel, al is het verhaal vooral sterker dan de film zelf. Al kreeg de film gelukkig wel de erkenning die het verdiende.

In dit genre heb je al zoveel vergelijkbaar materiaal dat je wel origineel uit de hoek moet komen. Alleen is een konijnenpak niet echt het beste idee. Bunnyman toont nog maar eens aan dat een goeie slasherfilm meer is dan wat strooien met nepbloed en vrouwelijk gegil. Zelfs de tieners waren zo saai dat de stereotiepen zoals het vrijende koppeltje ontbraken. Nogal saai gedoe dat niet echt mocht bekoren.

Westerns horen tot m'n favoriete genre. Al heb ik het wel iets minder met de John Wayne films. Een klein beetje originaliteit mag wel. En daar zijn er genoeg van: Unforgiven, The Outlaw Josey Wales, Pat Garrett & Billy The Kid, High Noon, Magnificent Seven, Open range en uiteraard de spaghettiwesterns. Films die een aparte sfeer hebben en vooral tot hun recht komen met mooi camerashots, coole cowboys en spannende muziek. Uiteraard is dat een quasi samenvattende formule die je met liggen of niet. En veel meer zit er in het genre ook niet.

Sterke spaghettiwesterns zijn wel C'era una volta il west en deze Il buono, il brutto, il cattivo. Je weet weinig over de personages. Op het eerste zicht zijn het zelfs karikaturen. Een goeie, lelijke domme en een lepe slechte. De film geeft wel een mooi sfeerbeeld van de personages mee, zonder hun hele geschiedenis uit de doeken te doen. Anderzijds zal ook blijken dat de drie hoofdpersonages meer gemeen hebben dan aanvankelijk gedacht.

The Ugly, Eli Wallach, is prachtig gespeeld. Een waanzinnige blik met een quasi domme look. Maar als het er op neer komt is hij gewiekster dan verwacht. The good, Eastwood, is de zwijgzame blonde cowboy zonder naam. Lijkt de goeie kerel die je zal redden in nood, maar uiteindelijk denkt hij enkel aan zichzelf. Een pore lonesome cowboys, maar dan met iets minder Lucky Luke gehalte. Sterkste figuur dat meer aan bod mocht komen is The Bad, Lee Van Cleef. Een figuur die duidelijk voor het slechte pad gekozen heeft. Al merk je wel dat hij toch ook menselijk trekken heeft. Een ietwat oudere man dan de 2 andere figuren die blijkbaar de nodige ervaring heeft.

Wat deze film echt goed maakt is moeilijk uit te leggen eigenlijk. Het is het enerzijds een filmformule die meerdere keren gebruikt is (zie de andere Leonefilms) met het gebruik van de naamloze cowboy, de visuele shots en prachtige beelden en de spaghettimuziek om de sfeer op te bouwen. In deze film komt dat het beste uit, al begrijp ik wel dat veel mensen hier niets aan vinden. Het is volgens mij een specifiek genre, waar je voor moet zijn. Mij trekt het in elk geval aan en maakt deze film tot een ware klassieker. 5*

Een vrij luchtige komedie van de Coen broertjes. De film heeft enkele leuke figuren en situaties met zich mee. De vertgelijking trouwens met een script van Richie, dat ik hier al eens gelezen heb, vind ik wel passend. Alleen heeft de film hetzelfde probleem als pakweg Fargo of Big Lebowski. Je moet voor die humor zijn om het leuk te vinden en het is nogal luchtig aangepakt. Dit is trouwens ook zo'n soort film van Clooney en Pitt waarin ik (meer dan eens) het gevoel had dat de acteurs zich beter amuseren dan het publiek. Maar uiteindelijk valt alles nogal mee en is dit best nog een goeie film geworden.

Zeer simpel en weinig creatief filmpje van Pixar als een spinoff van Wall-E. Eentje voor de kleinste kijkers denk ik. Bladvulling voor de dvd.

Een gezellige thriller waar helaas te weinig in gebeurt. Nochtans is het uitgangspunt wel interessant. Naar het gelijknamige boek van Charles Willeford. Ik heb het boek nog niet gelezen, maar dat is volgens mij toch beter. De acteurs doen het niet slecht, vooral Donald Sutherland maakt veel goed. Al had er toch wel meer in gezeten.

Een schattige Pixar film die net als de meeste Pixar kortfilms uitblinkt in een degelijke animatie met wat humor, zonder creatief er uit te springen. Maar ook deze Burrow is weer een liefelijke film over een konijn dat haar eigen huis wil bouwen, maar haar plek niet vindt in een drukke wereld. En dat op de muziek van Mozart.

Ik ben wel fan van Marilyn Monroe en kwam dan ook deze film tegen. Blijkbaar werd haar acteerwerk in deze film toch wel geprezen en kreeg Don Murray zelfs een Oscarnominatie. Regisseur Joshua Logan draaide zelfs zijn mening bij na het samenwerken met Monroe en prees haar komisch talent en acteerwerk.

Logan heeft daar wel gelijk in. Niet alleen werd Monroe zwaar onderschat, ik kan me voorstellen dat ze een actrice was die haar mond niet hield en dat was zeker in het oude Hollywood geen evidentie in een zo goed als totaal mannelijk gedomineerde filmindustrie. De actrice is in Bus Stop niet slecht, maar ze heeft al veel beter gedaan. En dan gaat Don Murray nog met een acteerprijs lopen. Zoals hij vrouwen behandeld, is hij gewoon een bad guy voor mij. Het neemt de romantiek helemaal weg. Met een figuur als Bo Decker zou je nu niet meer weg kunnen.

Normaal werd de rol gespeeld door Elvis Presley, die niet mocht van kolonel Parker. Die versie had ik wel willen zien. Het had evengoed geen topfilm geweest, maar Presley heeft meer charme en had van Bo Decker misschien wel een minder irritant personage gemaakt. De film is zeker niet top, Monroe heeft beter gedaan. Als fan zie ik haar wel graag spelen en ze maakt de film nog wel wat goed. Maar het blijft een film met een wrange bijsmaak.

Train to Busan bleef toch langer hangen dan gedacht. De zombiefilm is best goed gemaakt en door de agressie van de zombies en de treinrit zit er best wel genoeg vaart in de film. Qua verhaal is het niet zo bijzonder, maar het entertaint zeker wel. Mooi gemaakt ook met enkele leuke shots. Zeker de moeite.

Veel van de Laurel & Hardy films zijn niet zo geweldig, maar ik amuseer me anders wel met hun kortfilms. Bij deze Busy Bodies moest ik even denken aan Home Alone. Fysieke humor komt helaas niet zoveel meer voor. Er zitten wel enkele leuke gags bij en het is vooral fysiek over de top zodat het leuk wordt.

Een mooie westernepos die zowel qua acteerwerk als visueel goed gemaakt is. Redford en Newman zijn een leuk duo dat ook in andere films bewezen had te werken. Het verhaal kan niet echt stuk en ook cinematografisch is het niet echt standaard. Jammer dat het geheel net iets te romantisch is, wat in dit genre niet altijd past. Net iets te luchtig. vergelijk het met de Moore-Bondfilms. Er zal wel een publiek voor zijn, maar te luchtig is ook niet goed. De film is zeker niet slecht, maar slaat af en toe de bal mis om een echte topper te zijn. Zo zijn sommige scènes op het randje van slapstick en valt de film in de 2e helft even weg. Maar ik heb er toch van genoten, en dat is het voornaamste.

Vrij standaard maar toch aangename film met de nodige actie en lichte humor. Deed me wat denken aan de actiefilms uit de jaren '80. No-nonsens film zonder meer.

De eerste Oscar van Taylor na al briljante rollen in oa Cat on a Hot Tin Roof en Suddenly last summer. En uiteraard gaat de Oscar naar een actrice bij de verkeerde film. Toen al wat een schandaal omdat het eerder uit sympathie leek te zijn nadat ze ziek was, dan voor haar acteerwerk. Zeker als je ziet dat ze tegenover Shirley MacLaine stond, die eigenlijk de prijs had moeten winnen met The Apartment.

Taylor zelf was ook nooit tevreden over deze film en ik kan ze geen ongelijk geven. Taylor is niet slecht, maar ook niet veel bijzonder. Het verhaal is weinig boeiend en je moet je al worstelen door de film.

Na herziening moet ik toch toegeven dat er wel wat rammelt aan deze film. Het acteerwerk is niet echt denderend, visueel is het niet echt een hoogstandje en ook het verhaal raakt gaandeweg de film het spoor kwijt. Blijft nog wel een entertainende film over die wel zorgt voor de nodige ontspanning, maar verre van een klassieker is.

Het idee is enigzins wel leuk. Na de nodige blackouts kan Evan terug in de tijd en probeert hij z'n fouten recht te trekken. Wat uiteraard niet altijd volgens plan loopt. Heel dicht bij dit soort film is Bedazzled waarin Brendan Fraser enkele wensen krijgt, maar die niet altijd volgens plan worden uitgevoerd. Alleen was dat een komedie en na die zichzelf niet au serieux.

Het begin gaat nog wel, met de blackouts probeert m'n een spanning op te bouwen, al heb je wel heel snel door wat er gebeurd zou zijn. Als die dan nog eens eerst met hints en dan met de flasbacks worden bevestigd krijg je wel het gevoel dat de makers van de film de kijker zwaar onderschat. Bovendien zijn de nieuwe situaties die geschept worden enorm absurd en zwart/wit. Daar blijkt des te meer dat de acteerprestaties vrij ondermaats zijn.

Op zich nog wel een leuke film, maar verre van een klassieker en zeer overschat.

Een filmpje dat ik eerder toevallig zag, maar best wel goed meegevallen is. Het acteerwerk was niet echt speciaal en ik verwachte een thriller zoals 13 in een dozijn. Niet dat het uiteindelijk een klassieker geworden is, maar het script zat toch wel origineel in elkaar. Echte spanning is het niet, maar de aandacht wordt wel constant opgewekt doordat gelukkig veel elementen lang verborgen blijven. Waar is de dochter, waarom doet Brosnan wat hij doet, welk geheim dragen de ouders of één van hen met zich mee, ...? Het geheel deed me wat denken aan The Game of Die Hard 3 met al die opdrachten. Niet slecht uiteindelijk. Heb me hier best nog wel mee geamuseerd.

Een romantische film over kalverliefde. Ondanks m'n voorliefde voor Japanse animatiefilms die de laatste jaren sterk aangewakkerd is, had ik toch wat schrik voor deze film. Onterecht natuurlijk, want dit is een echt meesterwerk geworden. Prachtige beelden en kleuren en een zeer geloofwaardig en intiem verhaal met jonge mensen die worstelen met hun gevoelens die al dan niet beantwoord worden. Ook één van de weinige films denk ik die zomaar weg geraakt met dergelijke zoete romantiek. Maar het voelt ook zo echt aan en volgt geen Hollywoodscenario. De lengte is ook ideaal, alles is verteld wat verteld moest worden. De film is niet onnodige verlengd met overbodige scènes. Alleen dat popliedje op het einde wringt wat, al is het ook niet zo slecht. Misschien dat een herziening later de film nog naar 5* kan brengen, als mijn huidige 4.5* ook niet weinig.

Byzantium is een eigenzinnige vampierenfilm geworden. Een genre dat zichzelf al meerdere malen heeft heruitgevonden. De aanpak is eerder sfeervol, geen gothic meer of horror. Eerder wat mysterie. Het begint wel goed, maar soms mis ik wel de bekende vampieren elementen. Ze mogen uiteraard origineel zijn hierin, maar door een deftig alternatief missen de personages de nodige verborgen laag. Een donkere kant die voor de mysterie en dreiging zorgt. De truc met de nagel is uiteindelijk wel wat flauw. De hoofdpersonages doen het niet slecht. Ben best wel van van Ronan, Arterton gaat wel.

Byzantium is een origineel luik in de geschiedenis van de vampierenfilm maar weet zelf niet goed om de gekozen weg helemaal te benutten. Jammer, want met een beetje meer aandacht voor de sfeer had dit een sterke film geweest.