Opinions

Westerns horen tot m'n favoriete genre. Al heb ik het wel iets minder met de John Wayne films. Een klein beetje originaliteit mag wel. En daar zijn er genoeg van: Unforgiven, The Outlaw Josey Wales, Pat Garrett & Billy The Kid, High Noon, Magnificent Seven, Open range en uiteraard de spaghettiwesterns. Films die een aparte sfeer hebben en vooral tot hun recht komen met mooi camerashots, coole cowboys en spannende muziek. Uiteraard is dat een quasi samenvattende formule die je met liggen of niet. En veel meer zit er in het genre ook niet.

Sterke spaghettiwesterns zijn wel C'era una volta il west en deze Il buono, il brutto, il cattivo. Je weet weinig over de personages. Op het eerste zicht zijn het zelfs karikaturen. Een goeie, lelijke domme en een lepe slechte. De film geeft wel een mooi sfeerbeeld van de personages mee, zonder hun hele geschiedenis uit de doeken te doen. Anderzijds zal ook blijken dat de drie hoofdpersonages meer gemeen hebben dan aanvankelijk gedacht.

The Ugly, Eli Wallach, is prachtig gespeeld. Een waanzinnige blik met een quasi domme look. Maar als het er op neer komt is hij gewiekster dan verwacht. The good, Eastwood, is de zwijgzame blonde cowboy zonder naam. Lijkt de goeie kerel die je zal redden in nood, maar uiteindelijk denkt hij enkel aan zichzelf. Een pore lonesome cowboys, maar dan met iets minder Lucky Luke gehalte. Sterkste figuur dat meer aan bod mocht komen is The Bad, Lee Van Cleef. Een figuur die duidelijk voor het slechte pad gekozen heeft. Al merk je wel dat hij toch ook menselijk trekken heeft. Een ietwat oudere man dan de 2 andere figuren die blijkbaar de nodige ervaring heeft.

Wat deze film echt goed maakt is moeilijk uit te leggen eigenlijk. Het is het enerzijds een filmformule die meerdere keren gebruikt is (zie de andere Leonefilms) met het gebruik van de naamloze cowboy, de visuele shots en prachtige beelden en de spaghettimuziek om de sfeer op te bouwen. In deze film komt dat het beste uit, al begrijp ik wel dat veel mensen hier niets aan vinden. Het is volgens mij een specifiek genre, waar je voor moet zijn. Mij trekt het in elk geval aan en maakt deze film tot een ware klassieker. 5*

Een vrij luchtige komedie van de Coen broertjes. De film heeft enkele leuke figuren en situaties met zich mee. De vertgelijking trouwens met een script van Richie, dat ik hier al eens gelezen heb, vind ik wel passend. Alleen heeft de film hetzelfde probleem als pakweg Fargo of Big Lebowski. Je moet voor die humor zijn om het leuk te vinden en het is nogal luchtig aangepakt. Dit is trouwens ook zo'n soort film van Clooney en Pitt waarin ik (meer dan eens) het gevoel had dat de acteurs zich beter amuseren dan het publiek. Maar uiteindelijk valt alles nogal mee en is dit best nog een goeie film geworden.

Zeer simpel en weinig creatief filmpje van Pixar als een spinoff van Wall-E. Eentje voor de kleinste kijkers denk ik. Bladvulling voor de dvd.

Een gezellige thriller waar helaas te weinig in gebeurt. Nochtans is het uitgangspunt wel interessant. Naar het gelijknamige boek van Charles Willeford. Ik heb het boek nog niet gelezen, maar dat is volgens mij toch beter. De acteurs doen het niet slecht, vooral Donald Sutherland maakt veel goed. Al had er toch wel meer in gezeten.

Ik ben wel fan van Marilyn Monroe en kwam dan ook deze film tegen. Blijkbaar werd haar acteerwerk in deze film toch wel geprezen en kreeg Don Murray zelfs een Oscarnominatie. Regisseur Joshua Logan draaide zelfs zijn mening bij na het samenwerken met Monroe en prees haar komisch talent en acteerwerk.

Logan heeft daar wel gelijk in. Niet alleen werd Monroe zwaar onderschat, ik kan me voorstellen dat ze een actrice was die haar mond niet hield en dat was zeker in het oude Hollywood geen evidentie in een zo goed als totaal mannelijk gedomineerde filmindustrie. De actrice is in Bus Stop niet slecht, maar ze heeft al veel beter gedaan. En dan gaat Don Murray nog met een acteerprijs lopen. Zoals hij vrouwen behandeld, is hij gewoon een bad guy voor mij. Het neemt de romantiek helemaal weg. Met een figuur als Bo Decker zou je nu niet meer weg kunnen.

Normaal werd de rol gespeeld door Elvis Presley, die niet mocht van kolonel Parker. Die versie had ik wel willen zien. Het had evengoed geen topfilm geweest, maar Presley heeft meer charme en had van Bo Decker misschien wel een minder irritant personage gemaakt. De film is zeker niet top, Monroe heeft beter gedaan. Als fan zie ik haar wel graag spelen en ze maakt de film nog wel wat goed. Maar het blijft een film met een wrange bijsmaak.

Train to Busan bleef toch langer hangen dan gedacht. De zombiefilm is best goed gemaakt en door de agressie van de zombies en de treinrit zit er best wel genoeg vaart in de film. Qua verhaal is het niet zo bijzonder, maar het entertaint zeker wel. Mooi gemaakt ook met enkele leuke shots. Zeker de moeite.

Veel van de Laurel & Hardy films zijn niet zo geweldig, maar ik amuseer me anders wel met hun kortfilms. Bij deze Busy Bodies moest ik even denken aan Home Alone. Fysieke humor komt helaas niet zoveel meer voor. Er zitten wel enkele leuke gags bij en het is vooral fysiek over de top zodat het leuk wordt.

Een mooie westernepos die zowel qua acteerwerk als visueel goed gemaakt is. Redford en Newman zijn een leuk duo dat ook in andere films bewezen had te werken. Het verhaal kan niet echt stuk en ook cinematografisch is het niet echt standaard. Jammer dat het geheel net iets te romantisch is, wat in dit genre niet altijd past. Net iets te luchtig. vergelijk het met de Moore-Bondfilms. Er zal wel een publiek voor zijn, maar te luchtig is ook niet goed. De film is zeker niet slecht, maar slaat af en toe de bal mis om een echte topper te zijn. Zo zijn sommige scènes op het randje van slapstick en valt de film in de 2e helft even weg. Maar ik heb er toch van genoten, en dat is het voornaamste.

Vrij standaard maar toch aangename film met de nodige actie en lichte humor. Deed me wat denken aan de actiefilms uit de jaren '80. No-nonsens film zonder meer.

De eerste Oscar van Taylor na al briljante rollen in oa Cat on a Hot Tin Roof en Suddenly last summer. En uiteraard gaat de Oscar naar een actrice bij de verkeerde film. Toen al wat een schandaal omdat het eerder uit sympathie leek te zijn nadat ze ziek was, dan voor haar acteerwerk. Zeker als je ziet dat ze tegenover Shirley MacLaine stond, die eigenlijk de prijs had moeten winnen met The Apartment.

Taylor zelf was ook nooit tevreden over deze film en ik kan ze geen ongelijk geven. Taylor is niet slecht, maar ook niet veel bijzonder. Het verhaal is weinig boeiend en je moet je al worstelen door de film.

Na herziening moet ik toch toegeven dat er wel wat rammelt aan deze film. Het acteerwerk is niet echt denderend, visueel is het niet echt een hoogstandje en ook het verhaal raakt gaandeweg de film het spoor kwijt. Blijft nog wel een entertainende film over die wel zorgt voor de nodige ontspanning, maar verre van een klassieker is.

Het idee is enigzins wel leuk. Na de nodige blackouts kan Evan terug in de tijd en probeert hij z'n fouten recht te trekken. Wat uiteraard niet altijd volgens plan loopt. Heel dicht bij dit soort film is Bedazzled waarin Brendan Fraser enkele wensen krijgt, maar die niet altijd volgens plan worden uitgevoerd. Alleen was dat een komedie en na die zichzelf niet au serieux.

Het begin gaat nog wel, met de blackouts probeert m'n een spanning op te bouwen, al heb je wel heel snel door wat er gebeurd zou zijn. Als die dan nog eens eerst met hints en dan met de flasbacks worden bevestigd krijg je wel het gevoel dat de makers van de film de kijker zwaar onderschat. Bovendien zijn de nieuwe situaties die geschept worden enorm absurd en zwart/wit. Daar blijkt des te meer dat de acteerprestaties vrij ondermaats zijn.

Op zich nog wel een leuke film, maar verre van een klassieker en zeer overschat.

Een filmpje dat ik eerder toevallig zag, maar best wel goed meegevallen is. Het acteerwerk was niet echt speciaal en ik verwachte een thriller zoals 13 in een dozijn. Niet dat het uiteindelijk een klassieker geworden is, maar het script zat toch wel origineel in elkaar. Echte spanning is het niet, maar de aandacht wordt wel constant opgewekt doordat gelukkig veel elementen lang verborgen blijven. Waar is de dochter, waarom doet Brosnan wat hij doet, welk geheim dragen de ouders of één van hen met zich mee, ...? Het geheel deed me wat denken aan The Game of Die Hard 3 met al die opdrachten. Niet slecht uiteindelijk. Heb me hier best nog wel mee geamuseerd.

Een romantische film over kalverliefde. Ondanks m'n voorliefde voor Japanse animatiefilms die de laatste jaren sterk aangewakkerd is, had ik toch wat schrik voor deze film. Onterecht natuurlijk, want dit is een echt meesterwerk geworden. Prachtige beelden en kleuren en een zeer geloofwaardig en intiem verhaal met jonge mensen die worstelen met hun gevoelens die al dan niet beantwoord worden. Ook één van de weinige films denk ik die zomaar weg geraakt met dergelijke zoete romantiek. Maar het voelt ook zo echt aan en volgt geen Hollywoodscenario. De lengte is ook ideaal, alles is verteld wat verteld moest worden. De film is niet onnodige verlengd met overbodige scènes. Alleen dat popliedje op het einde wringt wat, al is het ook niet zo slecht. Misschien dat een herziening later de film nog naar 5* kan brengen, als mijn huidige 4.5* ook niet weinig.

Byzantium is een eigenzinnige vampierenfilm geworden. Een genre dat zichzelf al meerdere malen heeft heruitgevonden. De aanpak is eerder sfeervol, geen gothic meer of horror. Eerder wat mysterie. Het begint wel goed, maar soms mis ik wel de bekende vampieren elementen. Ze mogen uiteraard origineel zijn hierin, maar door een deftig alternatief missen de personages de nodige verborgen laag. Een donkere kant die voor de mysterie en dreiging zorgt. De truc met de nagel is uiteindelijk wel wat flauw. De hoofdpersonages doen het niet slecht. Ben best wel van van Ronan, Arterton gaat wel.

Byzantium is een origineel luik in de geschiedenis van de vampierenfilm maar weet zelf niet goed om de gekozen weg helemaal te benutten. Jammer, want met een beetje meer aandacht voor de sfeer had dit een sterke film geweest.