Opinions

Ik wist niet wat ik hiervan moest verwachten. Breakfast Club is zo'n titel die ik al veel zag langskomen en ook de hit van Simple Minds is bekend natuurlijk. We krijgen eerst een groep tieners in strafstudie en het leek dan ook over te komen als jeugdnostalgie van velen. Vraag was of dit wel zo'n sterke film was als de commentaren en lijstjes deden uitschijnen. Gaandeweg wordt dit een groep tieners die na de verschillen tussen elkaar, meer en meer gelijkenissen volgen. Stilaan vallen de maskers. Het is een enorm boeiende film geworden en één van eerste keren dat ik een highschoolfilm zie waar we echt proberen te weten komen wat tieners denken. Dit moet in elk geval de meest verdienstelijke poging zijn. Geen flauwe lovestory's of puberale grappen. Ook de leerkracht komt stilaan uit zijn cocon, al is de kracht van de film natuurlijk de 5 tieners. Die zeer emotioneel en filosofisch worden naar het einde van hun strafstudie. Met de open vraag of er wat zal blijven hangen eens ze elkaar maandag terug op school zien. Maar dat is juist kenmerkend voor die leeftijd. Sommigen dingen zijn wel herkenbaar, ondanks het Amerikaanse karakter. En ik had die leeftijd pas in de 90's, dus qua tienerervaring verschilt het wel met de mijne. Maar andere zaken zijn dan weer tijdloos en evengoed herkenbaar.

Mooie film die toch wel blijft hangen. En niet zomaar de flauwe komedie blijkt te zijn. Prachtig!

Je herkent meteen de sfeer van von Trier die in de lijn ligt van bvb Dancer in the dark. Al draait het hier helaas meer rond een religieus extremisme en de wat simpele Bess. De sfeer mag dan wel sterk zijn, het is vrij negatief en ik wordt sowieso al zenuwachtig van dat religieus extreme gedoe. De film kent z'n goeie momenten en heeft een eigen stijl, maar geef mij toch maar de latere von Trier films als Dogville, Melancholia en Antichrist.

Een eiland, 5 tieners en iets of iemand om ze één voor één af te slachten. Het is bijna een genre op zich. Veel moet je van deze film niet verwachten. Bijna positief is wel dat je niet met bovennatuurlijke elementen zit, maar met gewoon honden. Alleen is daar ook alles mee gezegd. Oh ja, Michelle Rodriguez is wel leuk om zien.

De eerste positieve stem voor deze film blijkbaar.

Ik vond het eindelijk eens leuk om een stripverfilming te zien die ook beseft dat het een stripverfilming is. Overacting mag wel en enkele absurde gebeurtenissen. Kleurrijk, duidelijk verhaallijn met soms wat absurde humor. Het geheel is wel voor een jong publiek bedoeld, maar ik betrapte me toch regelmatig op een lach.

Stripverfilmingen als Superman, Batman of Spiderman nemen zich veel te au serieux, terwijl hier nog echt het stripgehalte hoog wordt gehouden. En gelukkig blijft de film bespaard van dubbelzinnige sexmoppen (American pie en consoorten), stomme woordspelingen (Naked Gun toestanden) of drukdoenerij (de Eddie Murphy films).

Aan te raden voor jongere kijkers, maar zeker leuk als tussendoortje voor liefhebbers van komische films.

Ik had echt genoten van het originele Banlieue 13 en ik had dan nog wel hoop met David Belle terug in z'n originele rol bij deze remake. Paul Walker is ook wel geknipt voor dit genre, dus dat kon niet slecht gaan. Maar deze Amerikaanse remake haalt al het goeie uit de film en kopieert gewoon het verhaal zonder de leuke dingen. Weinig humor, geen opvallende figuren, veel braver trouwens en ook de actie is een pak minder indrukwekkend. Met regisseur Camille Delamarre aan het stuur heb ik nu nog minder hoop voor zijn volgende film Transporter refueled, zeker zonder Jason Statham.

Ik zoek meestal wat achtergrondinfo over de film die ik zie/zag zoals weetjes of overzicht van de cast. Wel leuk eigenlijk, gezien dit een 4e deel is in een franchise waarvan je al vanuit gaat dat het toch niets zou worden. In de cast zien we Oscarnominee Jennifer Tilly, Oscarnominee en Golden Globe winnaar Brad Dourif en Golden Globe nominee en Emmy winares Katherine Heigl. Iedereen heeft z'n ups en downs.

Bride of Chucky laat de horror wat varen en kiest voor humor en de nodige kills. Met vooral Brad Dourif als Chucky komt het opnieuw goed. Tilly valt nog best mee, al trekt ze als een magneet echt wel hard aan de kant van de humor. Het evenwicht raakt uit balans en de film wordt soms een parodie op zichzelf. Beter dan een 4e deel normaal is, maar ik hou liever van het mooie evenwicht tussen horror en humor.

Een voorspelbare sequel. Blijkbaar een cultfilm, maar zoals dat gaat met cult, geldt dat niet voor iedereen. De film gaat verder waar het origineel gestopt is. Om het verhaal wat te rekken, wordt Mary Shelley er bijgehaald, die in 1816 het boek Frankenstein schreef. Het verhaal haalt haar inspiratie bij het originele boek, maar wordt te ver uitgerekt om er een langspeelfilm van te maken. Teveel dus van hetzelfde, en de essentie van het origineel gaat helemaal verloren. Teveel humor, slecht verhaal en de verkeerde accenten zorgen dat de film minder is dan het origineel. Daar zullen velen het blijkbaar niet mee eens zijn, gezien de vele positieve stemmen over deze film.

Vakmanschap. En dat is zowel een compliment als een vorm van kritiek. Spielberg maakt hier een mooie film met topacteur Tom Hanks. Ook de rest weet wat ze moeten doen en de film teert op een degelijk verhaal. Mooie scènes met passende cinematografie. Spielberg weet hoe hij een film moet maken. Maar enorm boeiend is het niet en weinig verrassend. De typische les moraal van Spielberg op het einde van de film verdwijnt wat in het niet en zorgt voor een dof einde.

Nu lijkt dit een slechte film, maar dat is het niet. Het script is degelijk, de acteurs doen hun werk en het ziet er mooi uit. Dit is best wel een aangename thriller. Maar een klassieker zal het nooit worden. Daarvoor moet je vakmanschap met creativiteit mengen.

Deze film draait uiteraard rond acteur Alec Guiness. Z'n tegenspeler is Sessue Hayakawa en dat levert samen enkele geweldige scènes op. Voor één keer is het patriotische gedeelte waarbij de Britten zich niet laten doen door de Japanners een pluspunt in de film. Ik had vooral problemen met de verhaallijn van de Amerikaan. Een pak lager van niveau en veel te langdradig. De sfeer zit in het kamp en niet in de 'reddingsactie' of hoe je het ook kan omschrijven. Een mooi epos dus dat niet altijd even sterk is, maar wel kan boeien tot het einde. Over de motieven van Nicholson kan je veel discussieren maar dat is net het boeiende aan de film.

Een film die vooral voor kinderen bedoeld is met de grote opgestoken vinger en de les moraal. Het beetje fantasie is nogal pover en de film weet niet goed wat doen. Je verwacht toch wel meer dan dit en het lukt niet echt om sfeer op te bouwen. Naar z'n doelpubliek zal dit wel goed zijn en het is misschien ook niet de fantasyfilm die ik dacht te mogen verwachten. Het is meer een drama vanuit kinderogen. En blijkbaar ook voor kinderogen.

A bridge too far is misschien niet helemaal accuraat, maar het geeft toch al een beeld natuurlijk. Deze bladzijde uit de geschiedenis was net als Dunkirk eerder een succes voor de Duitsers dan voor de geallieerden. Ook hier probeert men zeker niet de grote lijnen te verdraaien en zien we echt dat het misloopt, maar wordt er toch uitgehaald wat kon zonder te overdrijven. De film is op de eerste plaats een spektakelfilm geworden. Indrukwekkende cast (om nog maar te zwijgen van de namen die niet konden of geweigerd hadden), massa's figuranten, grootse scènes met vliegtuigen, tanks en parachutes, … Er wordt duidelijk uitgepakt en dat loont best de moeite. De keuze om mensen uit verschillend landen te nemen (zowel Amerikaanse, Engelse, Nederlandse als Duitse acteurs - en meer) was vooral commercieel, maar werkt wel in de film.

Zoals gezegd is het vooral een spektakelfilm en daardoor moet het wat inboeten aan andere dingen. Zoveel grote namen willen allemaal hun plaats opeisen en dat is soms geforceerd. De film is vooral strategisch en het is best moeilijk om het hele gevaarte in bedwang te houden. In elk geval beter dan verwacht en het heeft de tijd nog goed doorstaan.

Ik had de film vooral opgezet vanwege Grace Kelly die in hetzelfde jaar 1954 niet alleen deze film maakte, maar ook 2 Hitchcockfilms (Rear Window en Dial M for Murder), het minder bekende Green Fire en The Country Girl waar ze een Oscar voor zou winnen. Maar Kelly komt niet veel voor in The Bridges of Toko-Ri. De film is vooral een voorloper van Top Gun met in de hoofdrol William Holden.

De film heeft niet veel verhaal (net als Top Gun trouwens). Er gaat veel aandacht naar de vliegtuigen die volgens mij anno 1954 veel indruk zullen gemaakt hebben. De film won dan ook een Oscar voor beste special effects. Maar meer heeft de film niet te bieden. Het is een wat standaard oorlogsfilm, zonder echt oorlog te voeren. Op zich geen slechte film, maar verder weinig te bieden. En voor Kelly moet je de film niet echt zien.

Ik heb deel 1 nog niet gezien, dus kan enkel spreken over dit gedeelte. Veel van gehoord over Bridget Jones, maar nog niets van gezien. Tot nu dus, omdat ik m'n vriendin wou helpen met een filmbespreking hierover. Maar dan moest ik de film zelf ook een keer zien natuurlijk.

De film begint nogal absurd met die parachutesprong en Bridget die tussen de varkens eindigt met haar gat voor de camera. Ik dacht toen al bij mezelf dat als dit heel de film zo gaat duren, dit zeker niet mijn ding zou zijn. Helaas kwamen dergelijk 'grappen' regelmatig terug. Die waren dan ook nog amper in het verhaal verwerkt en leken jammerlijk bladvullingen te zijn. Denk maar aan de gevangenis in Thailand, het skiën, de outing van Rebecca, de moeder met de paarse kleren, ... Enkel Bridget die in gebarentaal een zwangerschapstest probeert te kopen vond ik nog wel leuk. Al is dat nogal mager voor een romantische komedie.

Het romantische gedeelte dan maar... hm... Ik denk dat deel 1 interessanter moet zijn, omdat ze daar haar liefde leert kennen waarschijnlijk en ze nog een koppel moeten vormen. Niet dat het dan zo'n verbetering is, maar romantische komedie met romantiek helpt wel om te voldoen aan de verwachtingen van een film. Hier in deel 2 kregen we echter met een verliefde puber te maken van 32 jaar die wel erg labiel is, constant onzeker over zichzelf en elk woord van advies als waarheid aanneemt. Meer een verfilmde 'Flair' met een hoop slapstick tussendoor.

Niet echt mijn film dus deze Bridget Jones 2, met weinig originaliteit. Het acteerwerk is ook niet echt om naar huis te schrijven. Waarom Zellweger hiervoor een Golden Globe nominatie kreeg is me wat onduidelijk. En ze moet de rol blijkbaar toch goed genoeg hebben gespeeld in deel 1 om daar een Oscarnominatie voor te verdienen. Niet dat die prijzen per se een referentie zijn, maar je verwacht toch wel iets meer. Colin Firth is puur decorstuk, al komt hij net leuk over als tegenpool van de labiele Bridget Jones. Wel goed geacteerd - voor een romantische komedie dan - is Hugh Grant. Al valt hij waarschijnlijk op door de lage kwaliteit van de rest van de film.

Geen aanrader dus, en sta ook niet te springen om deel 1 te zien, tenzij m'n vriendin daar ook een bespreking over moet maken.

Ietwat een teleurstelling deze Brief Encounter. Kort samengevat het relaas van een flirt tussen twee getrouwde personages. Maar het werkt wel tussen de Laura en Alec en we volgen de affaire vanuit het hoofd van Laura. Het duurt even voor de film op gang komt. De focus ligt dan nog echt op de dialogen en monologen. Gaandeweg wordt de spanning wat opgedreven en is het visueel ook best de moeite. Door de trage opbouw had ik er wat meer van verwacht.

De muziek is wel passend. Piano Concerto No. 2 van Rachmaninoff dat we ook kennen als het latere All by myself van Eric Carmen. Met die titel en tekst zit je wel dicht bij Brief Encounter.

Het boek is uiteraard veel beter en de film trapt in dezelfde val als Kruistocht in spijkerbroek. Te commercieel willen gaan ipv een mooi tijdloos sprookje te maken. Het boek is te bekend, zodat de vergelijking ongetwijfeld wordt gemaakt. Daarbij komt nog dat er zo hard aan het boek trouw wordt gebleven (of toch een poging tot) zodat het resultaat te apatisch is geen enkele acteur overtuigd omdat die er geen persoonlijkheid in kan leggen.

Toch is dit als jeugdfilm een verademing tussen de hyperkinetische films van tegenwoordig die de jongeren voorgeschoteld krijgen. Voor jongeren is het best wel een aan te raden film, al kunnen ze uiteraard veel beter het boek vastnemen.

Fairy lives don't matter today.

In het begin leek het wel een film te zijn met dubbele boodschap. De vooroordelen tegenover zwarten zijn hier vooroordelen tegenover orks. Misschien wil het achterliggend wel een sneer geven, maar het gaat er niet dieper op in. Dit lijkt me ook de film niet om zo'n thema aan te snijden.

Bright is op de eerste plaats een buddycop film, alleen dan met een hoop magie erbij. Dat magische gedoe is niet zo bijzonder. Het deed wat denken aan Hellboy II, waar het dan wel beter uitgewerkt is. De entertainment zit vooral bij de actie en de achtervolgingen. Niets echt bijzonder, maar wel aangename popcorn.

Met de juiste centen werd een mooie cast & crew aangetrokken en het is dan ook de intentie geweest om een afgeborstelde actiefilm te maken voor Netflix. Missie geslaagd op dat vlak, het was qua kijkers dan ook een succes. Helaas is het weinig creatief, povere dialogen en standaard actie en effecten. Daardoor blijft het ook in die middenmoot hangen. Enjoy met een beker popcorn en op naar de volgende film.

Het moest er een keer van komen natuurlijk. In tv-serie The Boys zien we een hoop superhelden die eigenlijk toch niet zo goed zijn als we gewoon zijn. Met Brightburn is het eerder een Superman die niet het hart van goud heeft zoals we dat van de DC-held kennen. Het is niet echt Superman natuurlijk, maar het verhaal heeft er veel weg van. Het resultaat is een mix tussen het origin-verhaal van een bad Superman en een horrorfilm. Weinig verrassingen op zich, maar de sfeer zit goed en de horror is vrij expliciet. Klein in de eenvoud met een beperkt budget. Producer James Gunn is gewoon om met meer te werken. Maar het is goed gekomen met een eigenzinnige horrorfilm.

Op het eerste zicht leek het een standaard western te worden. De tijd van cowboys en indianen ligt al lang achter ons, maar 'eigentijdse' westerns als Slow West, The Salvation of Bone Tomahawk tonen aan dat het genre nog niet dood is. Brimstone is vooral een thriller geworden dat mooi wordt opgebouwd en de nodige sfeer neerzet. Religieus extremisme ten top, het blijft een kwaad dat zowel in film als het echte leven hoog in het horrorlijstje prijkt.

De film is een mix van There will be blood en een boek van Stephen King. Subtiele horror en genoeg mysterie om de kijker vast te houden. Vooral Dakota Fanning en Emilia Jones zijn sterk. Guy Pearce heeft zijn momenten, maar speelt op het randje van een parodie. Wat gevaarlijk is voor de sfeer.

Een film die beter uitgedraaid is dan verwacht, al stelt het wel teleur naar het einde. Maar zeker van genoten.

Dancing Glee! Alleen in Amerika zijn de randactiviteiten in scholen belangrijker dan de studies zelf - volgens Hollywood toch - met wedstrijden, regionals, nationals en massa's mediabelangstelling. Geen zang dit keer, maar cheerleading. In grote lijnen is het verhaal wel bekend, maar de film kent toch de nodige charme. Er zijn enkele typische karakters in de groep, maar het zijn geen echte karikaturen. Een film met de nodige charme, leuk om te zien en een warm einde.

De film is visueel niet zo bijzonder, de choreografieën zijn weinig speciaal en het lijkt een cliché high school film. Toch doet de film het beter dan de meeste genre genoten. Door het niet te groots aan te pakken is het net geloofwaardig. De cast doet alles zelf en maakt geen gebruik van stuntacteurs. De film heeft af en toe een sexy knipoog maar het is er nooit over. En haalt er zelfs enkele sociale thema's bij, toch zeker voor een film van 2000 vrij ongewoon. Ook al doet het nooit iets baanbrekend, maar dat hoeft hier ook niet. De film laat een leuk gevoel na, best van genoten!

Ook al was het niet de eerste keer voor mij, associeerde ik Hepburn niet met dergelijke komedies. Cary Grant had ik al veel meer aan het werk gezien en is echt gegoten voor dit genre. Het valt me op hoe geweldig het script is. In die tijd werd duidelijk veel meer tijd gestoken in komedie dan tegenwoordig. Zowel qua timing als qua oneliners en dubbelzinnige uitspraken, zonder per se grof of oversekst te gaan.

Bringing up baby is misschien geen memorabele film, daarvoor is het iets TE chaotish (wat ook Howard Hawks van mening was na de mindere opbrengst). Maar langs de andere kant werkt het wel. Er is gelukkig weinig aandacht voor echte romantiek tussen Grant en Hepburn, maar veel meer aandacht aan de humor. Die humor ligt me trouwens beter met acteurs als Cary Grant of Marilyn Monroe ipv The Tree Stooges bvb.

Een film waar liefhebbers van het genre echt van zullen genieten. Zo'n typische film vol misverstanden en ongelukkige gebeurtenissen. Maar in tegenstelling tot veel moderne gelijkaardige komedies, werkt het hier wel en ligt het tempo net hoog genoeg.

De eerste musical is dit niet, maar het zorgde mee voor de blauwdruk in Hollywood jaren '30. Wel de eerste geluidsfilm die de Oscar won voor Beste film. Maar alleen Wings had eerder die prijs gewonnen, dus het was ook weer niet kwestie van jaren. De film was toen geprezen, maar heeft de tand des tijds toch niet helemaal doorstaan. Wat we hier zien is op alle vlakken nadien veel beter gedaan. Script, acteerwerk en liedjes zijn nogal mager. Bessie Love (die hiervoor een Oscarnominatie kreeg) is wel leuk om bezig te zien en een lichtpuntje in de film.

The Broadway Melody is eerder een film die je ziet om het lijstje Oscarwinnaars af te vinken. Maar zelfs musical liefhebbers hebben hier niet zo veel aan.

Een Vlaamse film die naast topacteurs Koen De Graeve en Koen De Bouw ook nog enkele bekende B-acteurs als Alison Doody (Indiana Jones, View to a kill) en Udo Kier (Dogville, Blade) kan binnen halen. En regisseur Geoffrey Enthoven is ook niet aan zijn proefstuk toe met titels als Hasta La Vista en Halfweg. Het script is best wel boeiend maar uiteindelijk wordt het niet meer dan een standaard Vlaamse film die eerder proeft naar bandwerk dan een potentiële klassieker. Denkelijk omdat de film ondanks de bekende namen getrokken wordt door Titus De Voogdt die nog iets te kort komt voor een hoofdrol.

Broer is een aangename film, maar verdwijnt snel in de vergeethoek. Ook een film waarvan ik eerder weinig zag passeren. Dus ook niet echt opgevallen in lijstjes, hypes of recensies.

Een mooi verfilmd verhaal. De 2 acteurs stelen echt wel de show en acteren zeer sterk. Ang Lee heeft ook prachtige beelden geschoten van de natuur want Brokeback mountain komt er zeer mooi uit. Ook benadrukt hij hiermee de mooie Brokeback tegenover de andere plaatsen (stad en zo). Voor een 5 komt hij echt wel wat te kort. Vrij melig af en toe, Hathaway is echt wel ongeloofwaardig (dan doet Michelle Williams het toch beter) en ik denk ook dat het onderwerp vooral in het preutse Amerika nog een pak meer moet shockeren en Ang Lee daarom denkt dat hij hiermee al genoeg film heeft afgeleverd. Maar de film op zich is zeker wel een goeie film om te kijken. 4*

Stewart moet nog wat groeien in de western, hij werd er later beter in. Maar het script past wel bij hem. Een film uit een andere tijd trouwens. Het pretendeert dan wel dat het - toen nog uitzonderlijk - indianen als good guys neerzette. Maar de hoofdrollen van de indianen gingen dan wel naar blanke acteurs. Bovendien was Debra Paget nog maar 15 jaar bij aanvang van de opnames, wat toch wel vies overkomt bij een romantische verhaallijn met James Stewart die 41 jaar was. Hij vond het zelf ook ongemakkelijk blijkbaar.

De film zelf is wat bandwerk, maar met James Stewart in de hoofdrol en Delmer Dave aan de regie, wordt toch nog veel goedgemaakt. Je merkt wel dat het genre de komende jaren nog meer gegroeid is.

Ik had nog één filmticket om dit jaar nog op te nemen en de keuze viel op The Broken Circle Breakdown. Een film die zeer positief wordt onthaald en dus toch wel de moeite moest zijn. Of niet...? Ik ben altijd voorzicht met zo'n hype. Rundskop was ook niet de topfilm die het liet uitschijnen. Maar soit, we zien wel wat het geeft.

De muziek is alvast naar mijn smaak en de setting is niet al te wereldvreemd, wat soms wel eens gebeurd in een Vlaamse film. Dit is een echt koppel met echte gevoelens die het beste probeert te maken in 't leven. De regisseur pakt het stevig aan door de chronologie regelmatig om te draaien. Daardoor krijgen sommige scènes een extra beladen sfeer omdat je weet wat er op hen afkomt. Het geweldige acteerwerk tussen Veerle Baetens en Johan Heldenbergh is daarin zeer mooi. Ook het dochtertje neemt je mee in het verhaal.

De film is zeer emotioneel en met momenten zat ik echt adembenemend te kijken naar wat die mensen meemaken, zeggen, zingen, proberen duidelijk te maken. Hier en daar wat filosofische uitspattingen, maar dit keer wel recht uit het hart van iemand die tracht te zeggen wat hij voelt maar dat moeilijk onder woorden kan brengen. Of iemand die antwoorden zoekt op onbeantwoorde vragen...

The Broken Circle Breakdown is een sterke film en hoort tot de betere uit de Vlaamse filmgeschiedenis. Hier wil ik zeker nog meer van zien. En ook al zal dat de bedoeling wel geweest zijn van de makers, maar ik heb toch maar de soundtrack gekocht achteraf.

Bill Murray is zo'n acteur die me nooit echt kan overdonderen, maar wel meestal goed is in wat hij doet. Ook hier past hij mooi als de hoofdrolspeler in Broken Flowers. Een roadmovie over een man die z'n leven overdenkt, dat anders gewoon verder kabbelt. Nogal gemakkelijke formule soms door eigenlijk een reeks korte verhalen aan elkaar te rijgen met een rode draad er door heen. Maar het werkt wel en de regisseur Jim Jarmusch zorgt voor een aangename sfeer.

De film laat wel wat open en is hoofdzakelijk een sfeervolle trip, een gezellig boek dat je leest. Sterke momenten dat er schijnbaar niets gebeurt, maar waarbij je Don ziet denken. Meer hoeft het niet te zijn. Dit is geen film dat een hoog tempo nodig heeft. Het mist de uiteindelijke climax of wending om het tot een klassieker te brengen, maar heeft wel de nodige boeiende personages en subtiele humor. En daarvoor is Bill Murray de ideale acteur.

B-gangsterfilm die toch van een ander niveau is als z'n bekende broertjes. Chazz Palminteri is niet de figuur om een film te dragen helaas. Het begin is ook saai. Een gangsterfilm met een eerste helft dat draait rond een kind, dat bovendien de vertelstem doet. Later wordt het helemaal voorspelbaar. Geen idee wat de hoge score hier kan verklaren. Ik ben zelf een liefhebber van het genre, maar dit kan me niet echt bekoren. Leuk voor een keer, maar daar blijft het dan ook bij.

Een heerlijke film die wel eens over het hoofd werd gezien of weggedaan als een grijze duif. Maar de kracht zit net in dat eenvoudige. En de durf om een thema als dit te maken zonder melancholisch of dramatisch te worden. De sfeer van de jaren '50 zit er helemaal in, en Saoirse Ronan is terecht genomineerd voor een Oscar. Haar 2e nominatie al op zo'n jonge leeftijd. Ze draagt de film zonder probleem. De rest van de figuren leken eerst wel karikaturen, maar krijgen gaandeweg meer kleur. En wijken net af van die clichés.

Brooklyn is het verhaal van een jonge vrouw die weg wil uit het zeer conservatieve Ierse dorpje. Er is weinig toekomst, ze wil meer en dan is de Amerikaanse droom zoals voor velen de ideale uitweg. Maar er wordt gelukkig ook getoond dat die droom ook niet ideaal is. De heimwee, de zoektocht naar geluk, de lokale gewoonten, ... Het valt vooral op als ze door het overlijden van haar zus terug gaat naar Ierland. Op het eerste zicht lijkt het wel dat ze daar evengoed haar droom kon najagen (wat misschien wel deel het geval is). Met haar ervaringen uit Amerika is ze wat rijper geworden, ze krijgt een job aangeboden, komt een jongen tegen, het zit haar allemaal mee. Tot stilaan de reden terug bovenkomt waarom ze ooit vertrokken is uit Ierland. En zelfs met de wetenschap dat Amerika ook niet allemaal glitter en glammer is, beseft ze wel dat ze haar droom daar beter kan uitwerken.

De film toont een mooi beeld van de American Dream, zonder per se te zeggen dat Amerika nu zoveel beter is. Maar wel wat mensen aanzette om weg te trekken naar het zogezegde beloofde land. Wat er daar niet zo evident aan is. En hoe je uiteindelijk zelf voor een stuk je toekomst moet bepalen en proberen om de juiste keuzes te maken.

Brooklyn's Finest heeft een mooie cast en regisseur heeft toch ook wel wat ervaring zou je zeggen. Maar het duurt een tijd voor het wat interessant wordt. Dit is een kabbelend beekje, of liever drie kabbelende beekjes. Want de verhalen hebben niks met elkaar te maken. Pas op het einde krijg je een link, en dan nog...

De film toont een verzuurd Brooklyn met enkele agenten die worstelen met hun job om diverse redenen. Stof genoeg voor een film, maar het geheel lijkt een lange aflevering van Cops te zijn met wat bekendere acteurs op de lijst. Hawk is ongelofelijk irritant, Cheadle en Gere vallen best wel mee en Snipes is Snipes. Maar geen van de personages wordt helemaal uitgewerkt en ik heb nog altijd geen idee waarom ze die drie verhaallijnen hebben genomen. Het maakt enkel de film wat langer. That's it!

Resultaat is een gemiddeld filmpje dat nergens echt super wordt en voor je het weet is het gedaan zonder een climax te kennen. Politiefilm zonder kruiden.

Toch een mindere Disney. Na de avontuurlijke films Atlantis en Treasure Planet (en tussendoortje Lilo & Stitch) gaat Disney terug op safe. 't Is te zeggen, een moraliserende roadmovie met dieren en melige muziek die dit keer van Phil Collins komt. De digitale tekeningen zijn met momenten te afgeborsteld en dan weer slecht uitgewerkt. Het mist de nodige charme. Ik mis de creativiteit in deze animatie. Het is misschien wel goed onderhouden, maar wil niet echt los komen.

Ik had ooit de film gezien met de commentaartrack, heel de film door gesproken door die twee elanden. Die commentaar zit vol humor en kan de film wel goed maken. 2* dus voor de film zelf, die met commentaartrack verdient er meer.