Opinions

Wat een aangename verrassing deze film! Met cultuur binnen een paar dagen opnieuw op slot in Vlaanderen wou ik nog even genieten van een film en mijn favoriete bioscoop steunen. Op dat uur draaiden ze 3 films en het werd deze. Zeer boeiend.

Het relaas van een jong in een jeugdinstelling die er gelovig werd en zelfs priester wil worden. Het komt oprecht over, niet dat hij ineens een brave kerel is. Maar hij meent het wel echt met dat geloof. Als hij in de rol van priester terecht komt is dat op het eerste zicht een manier om te ontsnappen van die jeugdinstelling, maar pakt hij het ook wel serieus aan. En dan krijg je met de omstandigheden waar je de film maar voor moet zien, de vraag rond geloof en religie. Met de regels die er vanuit de Kerk aan vast hangen.

Ik ben zelf gelovig opgegroeid, maar denk wel dat dit een breed publiek aanspreekt. Het gaat zowel respectvol met geloof en religie om, maar geeft er tegelijk kritiek op. Het gaat ook niet over een kwestie van gelijk hebben, daar draait het niet om. Was terecht genomineerd voor een Oscar in 2019, maar verloor tegen Parasite.

Niet zo lang geleden zag ik The Impossible, over de grote Tsunami in 2004. Een Spaanse film maar met Engelstalige acteurs. Dus je ziet de happy end al van ver afkomen. En toch slaagde die film er in om de spanning van de slachtoffers weer te geven, er alles uit te halen wat de maker kon.

In deze Bolgen gaat het eerder over de ramp. Het verloop gaat niet echt vlot. Allemaal wel zeer toevallig en Kristian lijkt dan nog de enige te zijn die gepassioneerd (geïnteresseerd) is door z'n job. Terwijl hij net een nieuwe job gaat opzoeken. En hij heeft ook nog een zesde zintuig wat dat betreft. In zo'n films zie je dat natuurlijk wel meer, maar als je echt wil mikken op de ramp en het een Hollywoodsfeertje wil weergeven, moet je er ook voluit voor gaan. Nu komt het soms nogal zwak over.

Buiten Kristoffer Joner als Kristian is elke andere acteur van geen belang hier. De film zelf is gelukkig wel onderhouden genoeg en qua lot van de bijrollen durft de film blijkbaar wat verder te gaan dan wat je van Hollywood zou verwachten. Met de mooie Noorse landschappen er bij wordt het nog een aangename film. Maar het blijft gemiddeld.

Deze film heeft niets met politiek te maken, maar past wel in het rijtje met de vele Vlaamse series/films de we de laatste tijd krijgen. Qua drama en thriller kunnen we in Vlaanderen wel goed uit de hoek komen, maar qua humor blijft het vrij lokaal en wordt steeds gegrepen naar de perikelen uit een traditionele Man-Bijt-Hond gemeente met z'n herkenbare verzadigde gebeurtenissen. Het is verre van een Bienvenue chez les Ch'tis (Frans vs Waals) en is vrij luchtig. De liedjes zijn wel herkenbaar en als je wat van de Belgische muziek kent, zal je ook mee zijn met verschillende dialogen. In dit soort film hoeft zeker niet iedereen goed te zingen, daar gaat het niet over. De film is wat voorspelbaar en zeker niet boeiend. Jammer, want het is met momenten wel grappig, maar daar dan weer niet spitsvondig genoeg voor. Leuk om een keer te zien, maar dit zal ook niet verder rijken dan het publiek dat in de zelfde lijn ligt als de personages uit de film. Waar uiteraard niets mis mee is.

Brain on Fire zou een heerlijke aflevering van Dr. House geweest zijn. In plaats van House krijgen we hier een creepy dokter met de witste tanden ter wereld. De film is over het algemeen veredelde tv-film, gebaseerd op een waargebeurd verhaal. Gelukkig wordt het met Chloë Grace Moretz toch iets beter. En ook de ouders in de film zorgen voor wat meeslepend. Moretz heeft al beter gedaan en zal hier zeker geen Oscar voor winnen. We krijgen geen inzicht in haar personage. Maar tegelijk geeft ze zich wel helemaal op vlak van de symptomen en zorgt ze met haar personage voor herkenbare ongemakkelijke personages. We zijn eerder getuige van Susannah dan dat we haar echt begrijpen.

Brain on Fire heeft genoeg potentie, maar komt op veel vlakken te kort om echt een goeie film te worden. Een leuke middenmoot.

Toch een geweldig schizofrene regisseur dit. Ik leerde Jackson kennen met Heavenly Creatures, een prachtige film. De film die Kate Winslet mee groot maakte, lang voor Titanic. Dan kwamen de zeer logge Lord of the Rings eraan die me helemaal niet konden bekoren. Lovely Bones ging al wat meer richting Heavenly Creatures, voor zover je beiden kan vergelijken.

Met Braindead leer ik een andere Jackson kennen die doorgaat waar horrorkomedies zich al te au serieux noemen. Meer goor en meer humor en dat in een dosis die ik enkel nog maar bij Army of Darkness heb gezien. Dit is Shaun of the dead meets Evil Dead meets Monthy Python. De humor werkt geweldig met de juiste humor op de juiste manier. Dit is een uitzonderlijk voorbeeld van er zo over gaan zonder in domme slapstick te vervallen.

Meer hoef je hier niet meer over te zeggen, dan zou je de film serieuzer nemen dan hij intentie had. Begrijpelijk dat Jackson hierna een ander genre heeft genomen. Verder kan je hier niet meer mee gaan.

Ik had een eigenzinnige versie verwacht van The Cook, the Thief, His Wife & Her Lover. Weliswaar met een eigen stijl, maar toch een spannend sfeertje. Helaas is dat er niet van gekomen. De film is een familiedrama geworden met een restaurant op Valentijn als rode draad. En de ideale setting om enkele karikaturen neer te zetten met elk hun eigen verhaal. Het werkt niet altijd en je blijft op je honger zitten. Wat toch nefast is voor een brasserie lijkt me... En de momenten waar je spanning mocht verwachten, komt het niet tot uiting. Misschien iets minder figuren en meer focussen op de rest. Leuk als tussendoortje dit, maar zeker geen Michelin-ster waard.

Na herziening valt op dat de animatie toch wat verouderd is en dit zoals vorige keer gezegd, nogal voorspelbaar is en volgens het boekje. De films is niet slecht, maar het jongere publiek zal hier meer van genieten. Niet voor niets wordt deze zo goed als in de vergeethoek geduwd door Disney.

WO 1 leek jaren een wat vergeten oorlog te zijn, zeker nadat de laatste oud-strijders overleden waren. Hollywood-films maakten vooral films over WO II of latere conflicten elders. Niet dat zo'n film een juist beeld weergeeft, maar het zou de oorlog alvast wat bekender maken. 100 jaar herdenking van 14-18 was dan ook de ideale moment om alle feiten nog eens op een rijtje te zetten. Het is gelukkig een mini-serie geworden en geen kort overzicht van dingen die we al wisten. Je kan nog dieper gaan natuurlijk, maar deze Brave Little Belgium laat alle basisfeiten zien. Het resultaat is een combinatie van beelden (echt of animatie) uit het verleden in combinatie van een bezoek aan de huidige locaties. Vic De Wachter als commentaarstem is ideaal en weet hoe hij een documentaire moet bepraten. Het is wel even wennen aan de aanwezigheid van Sophie De Schaepdrijver, maar uiteindelijk lukt het haar wel.

Als documentaire is dit zeer sterk met een duidelijk overzicht van alle informatie, strategieën, vroeger vs nu, gevolgen, ... Het zweeft tussen de betere schooltelevisie en de hoogstaande BBC-documentaires. Ik veronderstel dat we de komende 4 jaar, bij nog meer herdenkingen van WO 1, nog meer documentaires en projecten te zien krijgen. Maar het zou me verwonderen dat ze een beter beeld zouden kunnen geven van de wereldoorlog.

De miniserie is vrij basic en mikt hoofdzakelijk op de inhoud. Maar doet wat het moet doen en geeft een zeer duidelijk beeld van de Groote Oorlog. Een aanrader!

Naar het gelijknamige sprookje uit de verhalenbundel van de gebroeders Grimm. En dat werkt wel, niet te lang en een leuk verhaal. Prachtig geanimeerd ook in een stijl die er wel bij past. Niet te veel gedoe, ook geen parodie, maar wel het sprookje met Disney-figuren als personages. Terecht ook een nominatie voor de Oscars.

Een animatiefilm dat blijkbaar als 'training' kan beschouwd worden voor enkele figuren. Uitgegeven door Disney, mee opgemaakt met mensen van Pixar en stemmen van oa Phil Hartman (Hello, my name is Troy McClure... uit the Simpsons). Het verhaal komt van een oud kinderboek en uiteindelijk is het verhaal ook zeer geschikt voor kinderen. Daarom dat het zo goed verkocht eens het op video/dvd verscheen. Vooral de naam van Disney erop zal wel wonderen doen natuurlijk. Maar echt creatief is het nergens en geef toe dat een animatiefilm over een broodrooster niet meteen de film is waar je op zit te wachten. Voor de kids, maar geen familiefilm.

Dit is een thriller waar ik op voorhand niet wist waarover het zou gaan. Ik had samen met m'n vriendin en nog enkele mensen afgesproken omdat we de eerste maandag van de maand via Proximus goedkoper kunnen gaan. En ze hadden al een film gekozen zodat we snel tickets konden gaan halen. Voor mij geen probleem... Het is deze The Brave One geworden en dat zat voor mij wel goed met een naam als Jodie Foster op de affiche.

Het begint heel sterk met de overval (die in de korte inhoud beschreven wordt) en in tegenstelling tot andere (wraak)films waar zoiets gelijkaardig gebeurd zit ze met logische problemen die je als overlevend slachtoffer meemaakt zoals het probleem van sociaal contact, pleinvrees en niet durven buiten komen, constant terug herinnerd worden aan het voorval... Dingen die in andere films niet echt aan bod komen.

Je zit ook met een kritisch maatschappelijk fenomeen: De Amerikaanse gedachte van zelf een wapen in huis te halen. Los van het feit of dit goed of slecht is om een moordenaar zelf te doden, is het toch opmerkelijk hoe snel je (en niet alleen in Amerika natuurlijk) aan een wapen kan geraken voor een spotprijs.

De film wordt sterk opgebouwd en geeft de kijker de kans om er echt in te komen. Het is niet overdreven met een slachtpartij hier en een sadistische vergelding daar, maar toont ook het karakter van Jodie Foster's personage en duidelijk de motieven van haar daden en hoe ze daarmee omgaat. Niet perse een klassieker deze film, maar wel een sterke thriller en één van de betere soort. Een echte aanrader voor een gezellig bioscoopbezoek. 4*

Braveheart is zo'n film uit de top 250 die door velen wordt afgeschoten, maar evengoed een groot publiek kent. Het is al bijna een guilty pleasure geworden om hem goed te vinden. Tijd om de film nog eens te zien zonder vooroordelen en te kijken of dit toch geen goeie film is.

Braveheart is vooral een symbolische film rond de historische figuur William Wallace. De setting klopt voor een deel, maar veel gebeurtenissen zijn verkeerd weergegeven. De film is dus zeker niet zo interessant vanwege zijn historische waarden, maar eerder als epische film. We spreken over een interessante periode in de geschiedenis. De gevechten van de Schotten tegen de Engelsen gebeurden tegelijkertijd als die van de Vlamingen tegen de Fransen. Schotland had zijn William Wallace, wij hadden figuren als Jan Breydel en de Leeuw van Vlaanderen. Europa voerde constant oorlog en zou niet veel later beginnen met de 100-jarige oorlog.

Wat me meteen stoort is steeds de voorstelling van de gewone man. Het lijken meer vikingen uit een stripverhaal. Dergelijke voorstellingen zorgen ervoor dat de film niet echt mooi om zien is. Dat lukt wel met de landschapshots, waar je in een film van bijna 3 uur af en toe de tijd voor hebt. En als we kijken naar de acteurs zelf is het ook niet veel beter. Het merendeel van de acteurs acteert van houterig tot ergerlijk. Wat me vragen doet stellen over de kwaliteiten van Mel Gibson als regisseur. Hij slaagt er wel in om het verhaal nog interessant te houden om het 3 uur vol te houden. Maar hij had gerust mogen knippen, zijn acteurs wat meer begeleiden en qua beeld hier een mooiere film van mogen maken. De muziek is wel leuk, maar daar moet je van houden.

Braveheart is een grootse epische film geworden die rammelt langs vele kanten. Jammer, want het zit er wel in. Veel acteurs uit de film (Brian Cox, Mel Gibson, Sophie Marceau, Brendan Gleeson) hebben al veel beter gepresteerd. Begrijpelijk dat ondanks de 10 nominaties bij de Oscars er niemand genomineerd was voor acteur of actrice. En dat deze film titels als Heat, Usual Suspects of Dead Man Walking heeft verslagen als beste film is zeer verwonderlijk. De film is niet zo slecht, maar meer dan een gemiddelde film is het ook niet.

Een actiefilm met Vince Vaughn in een wat minder evidente rol. Dat levert een interessante film op, al is de rest van de cast dat zeker niet. De toon is wel goed gedaan met harde ruwe actie. Een wat veredelde grindhouse B-film. De opbouw probeert de clichés van de gevangenis te vermijden, al is dat niet altijd geslaagd. Later in de film is de fun er wat af, maakt de actie op zich wel veel goed, maar zie je door die actie al snel het mindere niveau van de film. Leuk tussendoortje, maar meer zeker niet.

Na lang twijfelen deze film toch maar gezien en dat viel me niet echt mee helaas. Een SF-tienerfilm die vrij sterk verouderd is. Visueel helemaal niet mijn ding en de humor ligt me ook niet. Misschien als het wat korter was, dat dit mijn aandacht meer zou trekken (en houden). Alhoewel ik wel hou van de Monty Python films, liggen de meeste titels van Gilliam mij veel minder. Zonder de Python cast werkt het toch een pak minder.

De 3e animatie van Cartoon Saloon na The Secret of Kells en Song of the Sea en opnieuw in de roos. Ze brengen animatiefilms met een eigen stijl en een sprookjesachtig verhaal. Bij The Breadwinner is het een oud verhaal dat voor een rode draad zorgt in een film over een familie in Afghanistan waar het leven al hard is en de oorlog aan de deur staat.

Naast de oorlog en het harde leven in Afghanistan is het ook een verhaal over de positie van de vrouw aldaar. Het is dan ook goed om te zien dat film in handen van vrouwen was. Angelina Jolie als producer en regie door Nora Twomey naar een verhaal van Deborah Ellis die het samen met Anita Doron omtoverde tot een filmscript. Er werd ook beroep gedaan op Afghaanse vrouwen bij het maken van de film. Het is opvallend dat we animatiefilms als dit of Persepolis en Waltz with Bashir maken ipv live action om de harde wereld van oorlogslanden mee te geven.

Het vergelijk met Persepolis is snel gemaakt, maar uiteraard zijn er ook grote verschillen. The Breadwinner is best wel een mooie film, maar het mist toch wat samenhang en de nodige chemie om echt te blijven hangen. Het lukt de makers niet helemaal om het grote verhaal en de zijsprongen met de legende te verweven in elkaar. Wel van genoten en ik hoop van deze studio nog veel te kunnen zien.

De verfilming van het gelijknamige boek van Truman Capote. Het verhaal van een jonge vrouw die vooral uit is op glitter en glammer en dat verwisselt met echte liefde. Eigenlijk zijn de 3 grootste rollen in de film nogal miscast. Mickey Rooney uiteraard met één van de bekendste whitewashings in de filmgeschiedenis. Zowel Rooney als producent Richard Shepherd en later ook regisseur Blake Edwards hebben zich meermaals hiervoor verontschuldigd en gaven aan iemand anders te casten als ze de film opnieuw zouden maken. Het siert hen dat ze die fout erkennen, maar blijft een pijnlijk punt in deze film. Al kan je dat helaas bij veel dingen wel zeggen over het (vooral) oude Hollywood.

George Peppard is een flauwe acteur en ook al is zijn rol niet bepaald dynamisch, is hij ook hier meer dan ooit kleurloos. De rol van Audrey Hepburn voelt dan weer aan alsof Marilyn Monroe hier had moeten staan, wat ook een keuze was van Capote. Maar toch is Hepburn geweldig en laat ze zien hoe sterk ze is als actrice. Ze speelt Peppard met gemak weg en steelt elke scène.

De film voelt ouder aan, maar heeft toch nog wel dat 60's gevoel genoeg. Heerlijke muziek van Mancini en een boeiende mix van humor en romantiek. De film is best wel genieten, Hepburn maakt veel goed en je zit toch wel met sterke namen achter de camera.

Ik wist niet wat ik hiervan moest verwachten. Breakfast Club is zo'n titel die ik al veel zag langskomen en ook de hit van Simple Minds is bekend natuurlijk. We krijgen eerst een groep tieners in strafstudie en het leek dan ook over te komen als jeugdnostalgie van velen. Vraag was of dit wel zo'n sterke film was als de commentaren en lijstjes deden uitschijnen. Gaandeweg wordt dit een groep tieners die na de verschillen tussen elkaar, meer en meer gelijkenissen volgen. Stilaan vallen de maskers. Het is een enorm boeiende film geworden en één van eerste keren dat ik een highschoolfilm zie waar we echt proberen te weten komen wat tieners denken. Dit moet in elk geval de meest verdienstelijke poging zijn. Geen flauwe lovestory's of puberale grappen. Ook de leerkracht komt stilaan uit zijn cocon, al is de kracht van de film natuurlijk de 5 tieners. Die zeer emotioneel en filosofisch worden naar het einde van hun strafstudie. Met de open vraag of er wat zal blijven hangen eens ze elkaar maandag terug op school zien. Maar dat is juist kenmerkend voor die leeftijd. Sommigen dingen zijn wel herkenbaar, ondanks het Amerikaanse karakter. En ik had die leeftijd pas in de 90's, dus qua tienerervaring verschilt het wel met de mijne. Maar andere zaken zijn dan weer tijdloos en evengoed herkenbaar.

Mooie film die toch wel blijft hangen. En niet zomaar de flauwe komedie blijkt te zijn. Prachtig!

Je herkent meteen de sfeer van von Trier die in de lijn ligt van bvb Dancer in the dark. Al draait het hier helaas meer rond een religieus extremisme en de wat simpele Bess. De sfeer mag dan wel sterk zijn, het is vrij negatief en ik wordt sowieso al zenuwachtig van dat religieus extreme gedoe. De film kent z'n goeie momenten en heeft een eigen stijl, maar geef mij toch maar de latere von Trier films als Dogville, Melancholia en Antichrist.

Een eiland, 5 tieners en iets of iemand om ze één voor één af te slachten. Het is bijna een genre op zich. Veel moet je van deze film niet verwachten. Bijna positief is wel dat je niet met bovennatuurlijke elementen zit, maar met gewoon honden. Alleen is daar ook alles mee gezegd. Oh ja, Michelle Rodriguez is wel leuk om zien.

De eerste positieve stem voor deze film blijkbaar.

Ik vond het eindelijk eens leuk om een stripverfilming te zien die ook beseft dat het een stripverfilming is. Overacting mag wel en enkele absurde gebeurtenissen. Kleurrijk, duidelijk verhaallijn met soms wat absurde humor. Het geheel is wel voor een jong publiek bedoeld, maar ik betrapte me toch regelmatig op een lach.

Stripverfilmingen als Superman, Batman of Spiderman nemen zich veel te au serieux, terwijl hier nog echt het stripgehalte hoog wordt gehouden. En gelukkig blijft de film bespaard van dubbelzinnige sexmoppen (American pie en consoorten), stomme woordspelingen (Naked Gun toestanden) of drukdoenerij (de Eddie Murphy films).

Aan te raden voor jongere kijkers, maar zeker leuk als tussendoortje voor liefhebbers van komische films.

Ik had echt genoten van het originele Banlieue 13 en ik had dan nog wel hoop met David Belle terug in z'n originele rol bij deze remake. Paul Walker is ook wel geknipt voor dit genre, dus dat kon niet slecht gaan. Maar deze Amerikaanse remake haalt al het goeie uit de film en kopieert gewoon het verhaal zonder de leuke dingen. Weinig humor, geen opvallende figuren, veel braver trouwens en ook de actie is een pak minder indrukwekkend. Met regisseur Camille Delamarre aan het stuur heb ik nu nog minder hoop voor zijn volgende film Transporter refueled, zeker zonder Jason Statham.

Ik zoek meestal wat achtergrondinfo over de film die ik zie/zag zoals weetjes of overzicht van de cast. Wel leuk eigenlijk, gezien dit een 4e deel is in een franchise waarvan je al vanuit gaat dat het toch niets zou worden. In de cast zien we Oscarnominee Jennifer Tilly, Oscarnominee en Golden Globe winnaar Brad Dourif en Golden Globe nominee en Emmy winares Katherine Heigl. Iedereen heeft z'n ups en downs.

Bride of Chucky laat de horror wat varen en kiest voor humor en de nodige kills. Met vooral Brad Dourif als Chucky komt het opnieuw goed. Tilly valt nog best mee, al trekt ze als een magneet echt wel hard aan de kant van de humor. Het evenwicht raakt uit balans en de film wordt soms een parodie op zichzelf. Beter dan een 4e deel normaal is, maar ik hou liever van het mooie evenwicht tussen horror en humor.

Een voorspelbare sequel. Blijkbaar een cultfilm, maar zoals dat gaat met cult, geldt dat niet voor iedereen. De film gaat verder waar het origineel gestopt is. Om het verhaal wat te rekken, wordt Mary Shelley er bijgehaald, die in 1816 het boek Frankenstein schreef. Het verhaal haalt haar inspiratie bij het originele boek, maar wordt te ver uitgerekt om er een langspeelfilm van te maken. Teveel dus van hetzelfde, en de essentie van het origineel gaat helemaal verloren. Teveel humor, slecht verhaal en de verkeerde accenten zorgen dat de film minder is dan het origineel. Daar zullen velen het blijkbaar niet mee eens zijn, gezien de vele positieve stemmen over deze film.

Jessie Buckley won pas zeer terecht de Academy Award voor haar hoofdrol in Hamnet. Bale was ik wat vergeten na Vice en Ford vs Ferrari. Het is ook meer Buckley die de show steelt in een geweldig rol. Ze speelt een vrouw die bezeten is en dan nog evolueert in The Bride. Visueel mooi aangekleed en prachtige make-up, vooral bij Buckley.

Het verhaal is een verwijzing naar The Bride of Frankenstein, al is dat eerder ter inspiratie dan het verhaal van de originele film uit 1935. Die sequel is dan ook niet rechtstreeks van Mary Shelley. Het verhaal is aangekleed met invloeden van tal van films en genres. Boek en film van Frankenstein, films als Natural Born Killers of Bonny & Clyde (en dus ook The Joker & Harley Quinn), gangsterfilms van de 30's, film noir, ... Maar ik ben ook fan van de speelse dialogen met meta lijnen als Mary Shelley (schrijfster Frankenstein) er tussen geweven is.

Soms is het verhaal wat te licht en Bale kan wel beter. Maar het blijft boeiend genoeg en het is altijd leuk om Jessie Buckley aan het werk te zien. Ik vrees dat de gelaagdheid bij veel kijkers wat verloren gaat en er enkel een nieuwe Joker: Folie à Deux zonder songs overblijft.

Vakmanschap. En dat is zowel een compliment als een vorm van kritiek. Spielberg maakt hier een mooie film met topacteur Tom Hanks. Ook de rest weet wat ze moeten doen en de film teert op een degelijk verhaal. Mooie scènes met passende cinematografie. Spielberg weet hoe hij een film moet maken. Maar enorm boeiend is het niet en weinig verrassend. De typische les moraal van Spielberg op het einde van de film verdwijnt wat in het niet en zorgt voor een dof einde.

Nu lijkt dit een slechte film, maar dat is het niet. Het script is degelijk, de acteurs doen hun werk en het ziet er mooi uit. Dit is best wel een aangename thriller. Maar een klassieker zal het nooit worden. Daarvoor moet je vakmanschap met creativiteit mengen.

Deze film draait uiteraard rond acteur Alec Guiness. Z'n tegenspeler is Sessue Hayakawa en dat levert samen enkele geweldige scènes op. Voor één keer is het patriotische gedeelte waarbij de Britten zich niet laten doen door de Japanners een pluspunt in de film. Ik had vooral problemen met de verhaallijn van de Amerikaan. Een pak lager van niveau en veel te langdradig. De sfeer zit in het kamp en niet in de 'reddingsactie' of hoe je het ook kan omschrijven. Een mooi epos dus dat niet altijd even sterk is, maar wel kan boeien tot het einde. Over de motieven van Nicholson kan je veel discussieren maar dat is net het boeiende aan de film.

Een film die vooral voor kinderen bedoeld is met de grote opgestoken vinger en de les moraal. Het beetje fantasie is nogal pover en de film weet niet goed wat doen. Je verwacht toch wel meer dan dit en het lukt niet echt om sfeer op te bouwen. Naar z'n doelpubliek zal dit wel goed zijn en het is misschien ook niet de fantasyfilm die ik dacht te mogen verwachten. Het is meer een drama vanuit kinderogen. En blijkbaar ook voor kinderogen.

A bridge too far is misschien niet helemaal accuraat, maar het geeft toch al een beeld natuurlijk. Deze bladzijde uit de geschiedenis was net als Dunkirk eerder een succes voor de Duitsers dan voor de geallieerden. Ook hier probeert men zeker niet de grote lijnen te verdraaien en zien we echt dat het misloopt, maar wordt er toch uitgehaald wat kon zonder te overdrijven. De film is op de eerste plaats een spektakelfilm geworden. Indrukwekkende cast (om nog maar te zwijgen van de namen die niet konden of geweigerd hadden), massa's figuranten, grootse scènes met vliegtuigen, tanks en parachutes, … Er wordt duidelijk uitgepakt en dat loont best de moeite. De keuze om mensen uit verschillend landen te nemen (zowel Amerikaanse, Engelse, Nederlandse als Duitse acteurs - en meer) was vooral commercieel, maar werkt wel in de film.

Zoals gezegd is het vooral een spektakelfilm en daardoor moet het wat inboeten aan andere dingen. Zoveel grote namen willen allemaal hun plaats opeisen en dat is soms geforceerd. De film is vooral strategisch en het is best moeilijk om het hele gevaarte in bedwang te houden. In elk geval beter dan verwacht en het heeft de tijd nog goed doorstaan.

Ik had de film vooral opgezet vanwege Grace Kelly die in hetzelfde jaar 1954 niet alleen deze film maakte, maar ook 2 Hitchcockfilms (Rear Window en Dial M for Murder), het minder bekende Green Fire en The Country Girl waar ze een Oscar voor zou winnen. Maar Kelly komt niet veel voor in The Bridges of Toko-Ri. De film is vooral een voorloper van Top Gun met in de hoofdrol William Holden.

De film heeft niet veel verhaal (net als Top Gun trouwens). Er gaat veel aandacht naar de vliegtuigen die volgens mij anno 1954 veel indruk zullen gemaakt hebben. De film won dan ook een Oscar voor beste special effects. Maar meer heeft de film niet te bieden. Het is een wat standaard oorlogsfilm, zonder echt oorlog te voeren. Op zich geen slechte film, maar verder weinig te bieden. En voor Kelly moet je de film niet echt zien.

Ik heb deel 1 nog niet gezien, dus kan enkel spreken over dit gedeelte. Veel van gehoord over Bridget Jones, maar nog niets van gezien. Tot nu dus, omdat ik m'n vriendin wou helpen met een filmbespreking hierover. Maar dan moest ik de film zelf ook een keer zien natuurlijk.

De film begint nogal absurd met die parachutesprong en Bridget die tussen de varkens eindigt met haar gat voor de camera. Ik dacht toen al bij mezelf dat als dit heel de film zo gaat duren, dit zeker niet mijn ding zou zijn. Helaas kwamen dergelijk 'grappen' regelmatig terug. Die waren dan ook nog amper in het verhaal verwerkt en leken jammerlijk bladvullingen te zijn. Denk maar aan de gevangenis in Thailand, het skiën, de outing van Rebecca, de moeder met de paarse kleren, ... Enkel Bridget die in gebarentaal een zwangerschapstest probeert te kopen vond ik nog wel leuk. Al is dat nogal mager voor een romantische komedie.

Het romantische gedeelte dan maar... hm... Ik denk dat deel 1 interessanter moet zijn, omdat ze daar haar liefde leert kennen waarschijnlijk en ze nog een koppel moeten vormen. Niet dat het dan zo'n verbetering is, maar romantische komedie met romantiek helpt wel om te voldoen aan de verwachtingen van een film. Hier in deel 2 kregen we echter met een verliefde puber te maken van 32 jaar die wel erg labiel is, constant onzeker over zichzelf en elk woord van advies als waarheid aanneemt. Meer een verfilmde 'Flair' met een hoop slapstick tussendoor.

Niet echt mijn film dus deze Bridget Jones 2, met weinig originaliteit. Het acteerwerk is ook niet echt om naar huis te schrijven. Waarom Zellweger hiervoor een Golden Globe nominatie kreeg is me wat onduidelijk. En ze moet de rol blijkbaar toch goed genoeg hebben gespeeld in deel 1 om daar een Oscarnominatie voor te verdienen. Niet dat die prijzen per se een referentie zijn, maar je verwacht toch wel iets meer. Colin Firth is puur decorstuk, al komt hij net leuk over als tegenpool van de labiele Bridget Jones. Wel goed geacteerd - voor een romantische komedie dan - is Hugh Grant. Al valt hij waarschijnlijk op door de lage kwaliteit van de rest van de film.

Geen aanrader dus, en sta ook niet te springen om deel 1 te zien, tenzij m'n vriendin daar ook een bespreking over moet maken.