Opinions

Niet echt de beste Laurel & Hardy film, al is het ook niet slecht. Maar sommige dingen waren al beter gedaan. Anderzijds zijn er wel legendarische scènes. Denk aan de trappenhal. En vooral op het einde als alles gewoon compleet uit de hand loopt. Het is hier net als hun vele kortfilms genieten. Het verhaal is dan van minder belang. Laurel & Hardy zijn meestal wel geweldig samen en ook hier werkt het duo wel. Maar zoals gezegd: er zijn betere films en vooral kortfilms.

Kortfilms hebben misschien niet de allure van een langspeelfilm, maar het zijn soms geweldige visitekaartjes die in een paar minuten laten zien wat de filmmaker kan. En veel pareltjes zijn best goed. Bloeistraat 11 is het debuut van de Nederlandse Nienke Deutz die haar prille carrière opbouwde tussen Gent en Maastricht. Een korte animatie dat qua verhaal niet geweldig opvalt, maar de animatie is wel mooi gedaan. En het blijft langer hangen dan verwacht. Ik hoop zeker nog meer te zien van Deutz.

Blonde is een atypische biopic die niet zoals de meeste films in het genre een rise & fall weergeeft met een best of van liedjes of films, wat flashbacks en de nodige drama. De film gaat eigenlijk terug naar het overlijden van Monroe en de maker probeert in meer dan 2u weergeven hoe het komt dat één van de grootste filmlegendes uit de jaren '50 en '60 waar schijnbaar heel de wereld aan haar voeten lag, mentaal ten onder ging om eeuwig 36 te blijven.

Ana de Armas is schitterend in de titelrol. Ik dacht bij enkele scènes dat er archiefmateriaal gebruikt was, maar het is allemaal geacteerd. Het verhaal toont de harde kant van Hollywood. Sommige critici vonden de aanpak seksistisch en weinig respectvol. Maar was dat niet de omgeving waarin Norma Jean groot werd? Hollywood had niet altijd de grootste respect voor vrouwelijke filmsterren en er liepen wel meer figuren stijl Weinstein rond. In mijn ogen laat de film net goed zien dat Marilyn Monroe geen diva was met streken, maar dat haar leven eigenlijk constant een strijd was. Je moet Blonde ook zien als sfeerbeeld en niet altijd als pure feiten. Daar dienen documentaires voor. Al zal de waarheid niet ver gelegen hebben bij Blonde...

Ik zei al dat Blonde niet bepaald een typische biopic is en kijkers zullen ongetwijfeld ook verdeeld zijn. Misschien wat lang en iets te chaotisch, maar de film durft wel creatief buiten de lijntjes te kleuren. Ana de Armas is geweldig, net als veel andere acteurs. Cinematografie van Chayse Irvin en de muziek van Nick Cave & Warren Ellis zijn heerlijk. Je blijft soms wat op je honger zitten en de chaotische aanpak is soms ook een nadeel. Maar het is vooral een interessante en mooie film.

Ik vond deze film op zoek naar films van Cary Grant. En dan zag ik dat Marlene Dietrich ook meespeelde. Maar Blond Venus is een Dietrich film met Cary Grant in een bijrol. Ook niet slecht natuurlijk, maar een hele andere type film. Blijkbaar zou ze ook het script geschreven hebben. De film is dan wel pre-Hays Code (de filmwet die een hoop dingen censureerde om zo het imago van de industrie te 'beschermen'), in de filmwereld werd het vanaf 1930 al veel toegepast in Hollywood. Een ook deze Blond Venus werd daardoor eerst bijgeschaafd voor het eindresultaat een publiek vond. Bij een film over een toch wel sociaal thema met een vrouw die op de advances van een playboy ingaat voor wat geld, heeft dat wel effect.

Blond Venus heeft wel wat te kampen onder die censuur, maar dankzij Dietrich is het best nog de moeite. Visueel ook heerlijk om te zien. De aandacht van het script is helaas wat verzwakt zodat de aandacht meer verhuist is naar de cabaret acts.

Zeer stevige film, waarin Leonardo DiCaprio zich van z'n beste kant laat zien. Samen met The Departed heeft hij er een sterk jaar op zitten. Mooi verhaal, dat niet alleen blijft steken op de diamantsmokkel zelf, maar ook de problematiek van kindsoldaten. Kleine minpuntje is die journaliste waar amper fut in zit. Ook Djimon Hounsou was niet altijd overtuigend. Maar het zijn dingen die niet zo storen, en samen met een mooie score en prachtige beelden krijg je een zeer spannende genietbare film met voldoende inhoud. 4 sterren

Een film die de weg zoekt tussen horror en actiethriller en daar op zich wel mee weg geraakt. Blood Red Sky zoekt het niet te ver en wil gewoon een leuke B-film zijn. En dat is het ook. Voor dit soort film is er voldoende spanning, sfeer en actie om er zeker van te kunnen genieten. Het mocht wel iets korter zijn. Veel nieuws brengt de film niet, maar wie houdt van het genre, zal dit wel goed vinden.

Je merkt wel de stijl die de Coen broers later beter zou doen en nog later zich zelf gingen parodiëren bijna. Iets te veel zoekend nog en de personages komen niet helemaal uit de verf. Het is goed gemaakt, maar kan niet altijd even boeien. Geen memorabele personages en eerder een ode aan film noirs, wat wel meer in de jaren '80 gebeurde. Gelukkig bleven ze bij dat genre niet te lang hangen en gingen ze van film noir naar zwarte humor. Voor een debuut met een wat lager budget zeker niet slecht, maar toch niet echt mijn ding.

Het verhaal is op zich niet zo bijzonder. Doet wat denken aan We own the night en The Insider. Maar de film neemt tijd om haar ding te vertellen en kan rekenen op een mooie cast. En vooral een passende soundtrack. Ik beken dat ik de film vooral opzocht vanwege Matthias Schoenaerts. Maar door de cast met Mila Kunis, Clive Owen, Billy Crudup, Marion Cotillard, James Caan en Zoe Saldana leek het niet stuk te gaan. Het is ook niet stuk gegaan. De film staat er zeker en vast. Het is af en toe wel wat cliché en net te veel om er echt een memorabele film van te maken. Maar ik heb hier van genoten en zowel Matthias Schoenaerts als regisseur Guillaume Canet hoop ik nog meer aan het werk te zien.

Beter dan verwacht. Kwalitatief is het niet altijd even sterk, maar het ritme zit er wel in. Ik hou wel van het genre en de combinatie van vampieren en oosterse actiescènes werkt perfect. Het is nu eenmaal een verfilming van een manga (met de animatie versie als voorganger) en zo moet je het ook bekijken. Veel bloed, over de top gevechten, ... dit is gewoon een actiefilm om van te genieten.

Een spoof-film die doet denken aan de Airplane films. Weliswaar een Britse komedie en de grapdichtheid is ook niet zo groot. Maar op tijd en stond komt er wel zo'n absurde grap voorbij die best wel werkt. Eigenaardige film met wat ups en downs. Niet echt memorabel, maar leuk genoeg om een keer te zien. Met Vincent Price, een jaar na zijn aandeel in Michael Jackson's Thriller. Graham Stark is een blinde man, hij was eerder al te zien in verschillende Pink Panther films.

Bloodshot is opnieuw zo'n film die al vooruit aan het lopen is richting Cinematic Universe met een eigen reeks. Probeer eerst zelf een film neer te zetten en dan verder te plannen. Bloodshot doet niets nieuws. Good guy, bad guy met 1 vrouw in actie en een nerdy tech. Ripoff van Robocop, licht gekruid met Punisher en Wolverine. Maar als het goed gedaan is, mag de film van mij gerust recycleren. Dat zien we al 100 jaar.

De film kan wel een sfeer neerzetten, Vin Diesel is geschikt in deze rol en visueel valt het ook wel mee. Alleen valt het op veel vlakken net te mager uit en wordt je ook nergens verrast als kijker. Het is een doorsnee blockbuster geworden. Beter dan de gemiddelde DC-film van tegenwoordig, maar snel in de vergeethoek. Als je dan toch iets gelijkaardig wil zien, moet je Upgrade (2018) bekijken.

Of de film een ripoff of een hommage is aan Friday the 13th, kan ik niet zeggen. Maar de link is er wel degelijk. Niet alleen het hele verhaal zou zo een film uit de franchise kunnen zijn, maar meer. Het masker in de film werd blijkbaar al gebruikt in de film Sleepaway Camp II: Unhappy Campers (Film, 1988) waar 2 studenten zich verkleden als (jawel!) Jason Voorhees en Freddy Krueger. In Bloody Murder zit ook een personage dat Jason heet. Het ligt er wel dik op.

De film mist wel de charme van de eerste Friday the 13th. Langs de andere kant zijn er wel slechtere delen in de F13 franchise gemaakt. Het verhaal is op zich niet slecht. Vooral hetzelfde natuurlijk met een hoop tieners op kamp, maar ik zat toch even te zoeken wie de killer was. Niet dat het zo enorm moeilijk was, maar gewoonlijk zie je dat bij dit soort films al vanaf de 1e minuut. Wel het voordeel van een compleet onbekende cast.

Bloody Murder is nooit echt goed, maar het is beter dan het lijkt. Wat guilty pleasure, maar nog best van genoten.

Leuk als ontspannend filmpje, maar voor de kwaliteit moet je ergens zijn. Zwakke acteurs, en een stuntelig verhaal dat nog niet eens origineel is. 2 sterren omdat hij uiteindelijk toch niet irriteerde...

Ondertussen al enkele films gezien over het jarenlange conflict tussen de katholieken en de protestanten in Noord-Ierland. Bloody Sunday is - los van de gruwel zelf natuurlijk - een belangrijk moment geweest in dat conflict. Het doet toch een mens even stilstaan. Voordien had ik enigszins nog wel wat het beeld dat het deels een strijd was tussen het IRA en de Engelse overheid en dat door de geweldige aanpak van het IRA het mij niet verwonderde dat de Engelse militairen hier zelf op reageerden. Bloody Sunday laat een gespannen, maar nochtans vredelievende mars zien. Door het gebruik van de handcamera, voelde ik me mee in die mars. Deed me wat denken aan het protest in Antwerpen tegen de Oosterweelverbinding, dat duizenden mensen met zich meebracht. Gewoon met de beste bedoelingen, maar toch met de intentie dat de stem van de burger moet gehoord worden.

Dan volgt de camera als getuige verschillende personages met elk hun visie op die mars. En je voelt de spanning langs beide kanten opbouwen. Langs Ierse kant heb je de politieker die de zeer grote mars probeert in hand te houden en enkele opgefokte jongeren die als tieners zweven tussen het IRA met hun 'geen woorden maar daden' en de vredesmars waarvan ze vinden dat die haar vuist steviger moet maken. Langs Engelse kant zien we de generaal die probeert de boel in handen te houden, omdat het een verboden mars was en het protest van de Ieren meteen associeert met het IRA. En ook de Engelse militaire ter plaatsen die al langer werden ingezet tegen het IRA, waar geweld al langer werd gebruikt. Ze staan scherp en hebben niet veel nodig, ook al zijn het merendeel van de protesterende burgers gewoon mensen met goeie bedoelingen.

Dan krijg je het fenomeen uit de stripverhalen van een hoop gewapende kerels die op elkaar beginnen schieten als er één verschiet na het klappen van een ballon. Geen risico's nemen, maar schieten. ZIJ vallen immers aan en ZIJ zijn evengoed gewapend, want ik heb een schot gehoord. Probleem is wel dat langs Ierse kant dat schieten zeer beperkt is door enkele aanwezige IRA-militanten die zelfs dan nog weinig uitsteken. En vooral van de Engelse soldaten die niet meer onder controle gehouden worden en op iedereen beginnen te schieten.

Door de aanpak van Paul Greengrass zit je middenin het incident en krijg je het verhaal van twee kanten horen. Het verklaart veel van de gedachtegang langs twee kanten, al kan je er niet langs denk ik van de fouten die de Engelsen hier hebben gemaakt. Niet moeilijk dat hierna het toen nog relatieve kleine IRA zo groot is geworden met alle gevolgen van dien de komende jaren.

Sterk van sfeer met amper muziek, zodat elk geluid en elke scène extra aankomt. Een zwarte bladzijde in de Britse geschiedenis...

Een korte maar hilarische komedie met Laurel & Hardy. Op zich gebeurt er niet veel in deze kortfilm, iets wat de meeste L&H films hebben, maar het is wel lachen. Het duo mist toch het betere stuntwerk van tijdsnoten Keaton, Lloyd en Chaplin. Maar af en toe werkt hun humor wel en zie je dat het duo op elkaar afgestemd is.

Ik hou wel van gangsterfilms, maar het probleem is toch dat je ondertussen al wel een hoop hebt gezien en de prenten niet altijd even origineel zijn. Je moet al sterk uit de hoek komen om nog op te vallen. George Jung was voor mij een onbekende. Ik was wel vertrouwd met de big boss van het kartel: Pablo Escobar. Dat moet zowat de enige maffiabaas zijn die iedereen op den duur wel kende met wat algemene kennis.

Johnny Depp speelt weer eens een andere rol en eigenlijk is dat best verfrissend. Gewoonlijk zijn ze personages onder invloed, hier is hij net de dealer. Niet dat het helemaal origineel is, in Donnie Brasco deed hij dat ook. Daar liep het wel beter, omdat hij perfect paste in de schaduw van Al Pacino. Hier moet hij de film dragen. Het begon wel goed met sterke acteurs als Franka Potente en Ethan Suplee. Gaandeweg krijgen we een zeer voorspelbaar verloop waarin niemand nog echt opvalt. Zelfs de beheerlijke Cruz is niet meer dan een veredelde figurante. Die moeder van George Jung is gewoon creepy op één of andere manier, enkel Ray Liotta doet het verrassend goed als de vader van George.

Blow stond al wat langer op het lijstje. Dit is zeker geen slechte film, ik heb hier wel van genoten. Maar het is toch nogal zoutloos en duurt daardoor ook voelbaar wat te lang. Gangsterfilms zijn er al met hopen en om nog op te kunnen boksen met namen als Godfather, Scarface, American Gangster, Road to Perdition, Donnie Brasco, Miller's Crossing, Snatch, Carlito's way, Cidade de Deus, Infernal Affairs of Goodfellas moet toch origineel uit de hoek komen....

Ik had van Michelangelo Antonioni enkel La Notte gezien, maar voor mij een zeer geslaagde film. Blowup is toch wat anders. Een wat losgelaten projectiel, dat ongetwijfeld zijn invloed heeft gehad. Qua sfeer begint het ook goed met een fotograaf in de jaren '60. Passende muziek, mooie kleuren en de frivoliteit van een fotograaf en zijn modellen. Maar dan ben ik de weg wat kwijt. Het is mooi, maar kan er helaas niet veel mee. Vooral omdat de sfeer wat naar de achtergrond wordt gedrukt voor het mysterieuze verhaal. En dat evenwicht is wat mij betreft minder geslaagd.

Iron Man meets Venom met de vibes van Spy Kids en het eeuwige moto van Vin Diesel: Family! Blijkbaar een DC-film, al ligt dat er op een toevallige oneliner niet te dik op gelukkig. Met het parcours dat DC momenteel rijdt (meer missers dan hits) is dat niet bepaald de ideale intro voor een nieuwe film.

Blue Beetle doet niet veel nieuwe, we hebben het allemaal al eens gezien. Susan Sarandon is vrij slecht hier, Xolo Mariduena doet ook niet veel bijzonder, maar de Beetle zelf en de familie van het hoofdpersonage maken wel wat goed. Het verhaal is vrij cliché, dus hangt alles af van de humor en de actie. En dat gaat nog wel. Het gegeven van de familie is wel interessant en na een tijd werkt de humor best wel. De actie is dan niet origineel, we zien zoveel slechter in blockbusters met een groter budget in het heldengenre.

Blue Beetle valt nog wel mee, maar is ook niet meer dan de volgende heldenfilm die mag aanschuiven aan het buffet. De film komt wat laat, je voelt stilaan dat alles wat verteld is. Dat het één van de betere DC films van de laatste jaren is, zegt meer over de andere films dan over deze Blue Beetle. Het resultaat is een leuke luchtige actiefilm die denkelijk wat vergeten zal zijn binnen enkele jaren.

Belachelijk idee om Vlaamse acteurs (acteurs...) te gebruiken en de hele film in het Engels te laten doorgaan. Geen idee waar die 10 miljoen BEF budget toen naar toe gegaan is. De acteurs zijn onervaren en zullen zeker niet teveel gekost hebben. De scripschrijver was er duidelijk niet en buiten een boerderij, café en danszaal is er niet veel variatie in de film. Jammer dat de belangrijke zwarte bladzijden van de laatste jaren op deze manier verfilmd worden. Een film voor de nacht van de wansmaak.

Jeugdnostalgie en meer een film die door het sfeertje blijft hangen, maar kwalitatief eigenlijk niet zo sterk is. Feit dat hij me bijgebleven is, wil zeggen dat de film me blijkbaar toch ooit wat heeft gedaan.

Een Europese film uit Amerika. Zo voelt het toch aan. Zwartgallige humor die we niet gewoon zijn uit de VS. En het draait vooral rond de sfeer. De achtergrond komen we amper te weten, wat ook niet nodig is voor de film. Gewoonlijk zorgt teveel informatie in dit genre dat de spanning helemaal verdwijnt.

Hopelijk horen we nog meer van Jeremy Saulnier. Met meer centen, maar behoud van z'n stijl mogen we nog mooie dingen verwachten.

Een actiefilm die samenhangt van de clichés en qua technologie enorm verouderd is. Maar toch met de nodige vaart en actie, zodat het een aangename actiefilm geworden is. In de hoofdrol zien we Roy Scheider die deels deze film speelde zodat hij niet mee moest doen aan Jaws 3D. En Malcolm McDowell die vliegangst heeft. Geweldige duo dus.

De helikopter is eigenlijk 1 grote drone. De technologie die ze daar vandaag in zouden steken, vinden we terug in een helikopter met de naam Blue Thunder. Er waren plannen voor een remake met dan effectief drones. Er wordt wel wat tijd gestoken in het tonen van die technologie. Dat heeft gelukkig nog wel z'n charme met de nodige humor. Maar daar zie je wel dat het een oude film is, en is het wachten op de echte actie.

Op zich valt de film wel mee. Bij de achtervolging moest ik denken aan 9/11 als de F-16's de helikopter willen neerhalen en per ongeluk hun raket richting een flatgebouw sturen. Andere tijden. Al is verder het idee van de camera's, computers en het afluisteren wel realiteit tegenwoordig.

Korte animatie uit de Pixar stal. Vooral technisch goed dus, de animatie is mooi gedaan. Maar veel zit er niet in, mij kon het niet echt boeien. Wel een ideale opwarmer voor de langspelers, maar meer niet.

Een romantische film die door het rauwe randje net iets beter wordt. Gosling en Williams worden in een wat karikaturale rol geduwd, waar ze met hun sterk acteertalent meer van kunnen maken dan de personages inhouden. De film toont mooi het contrast tussen het begin van de relatie en de sleur na enkele jaren. Dean is de levensgenieter die blij is met de job die hij heeft. Zelfs als hij later de vaderrol heeft opgenomen, heeft hij weinig ambitie en kiest vooral voor de nodige lol en drank. Cindy wil het dan weer maken in het leven. Als ze breekt met haar vriend die haar in een conservatieve rol ziet, is Dean de reddingsboei om te kunnen vluchten van haar dominante vader en conservatieve vriend. Zij is later ook degene die de verantwoordelijkheid opneemt in het gezin en blijkbaar zelfs op het werk te maken heeft met sexisme.

De blue valentine - woordspeling op een triestige date en de blauwe kamer van het hotel - is dan ook de stap vooruit in de relatie, ook al lijkt het zo niet. Dean en Cindy verschillen blijkbaar teveel van elkaar als de verliefdheid plaats maakt voor een relatie. Maar ze leven naast elkaar en de enige manier uit die sleur te geraken is de turbulente dag in het hotel. Het einde is daarin sterk. Ook al is het niet meteen terug koek en ei, ze werken voor het eerst aan hun relatie. Het is nu duidelijk voor elkaar geworden dat ze verschillen en nu pas kunnen ze er aan werken. De toekomst zal uitwijzen welke kant het uitgaat...

David Lynch is een regisseur met een eigen stempel. Tot nu toe heeft hij voor mij nog geen echte topfilm gemaakt, maar wel allemaal goeie films. Blue Velvet hoort zeker in dat rijtje thuis.

De film is moeilijk te beschrijven, tenzij Lynch een genre zou zijn. Wat film noir, Hitchcock en bizarre fantasy op een hoopje gegooid. De film is leuk om zien, ik heb bij die man altijd schrik om één of andere reden, dat het te freaky of te donker wordt naar mijn smaak. Valt dus goed mee. Met deze film gezien te hebben, moet ik misschien toch maar eens op zoek gaan naar titels van hem zoals Eraserhead, Dune, Wild at heart, Lost Highway en natuurlijk Twin Peaks. Films die ik altijd links liet liggen, alhoewel ik telkens toch blij verrast ben geweest door Lynch films.

Met Lynch als een 'genre' te durven bestempelen is eigenlijk al gezegd dat dit aparte films zijn. De cultstatus is dus zeer begrijpelijk. Dit zal niet iedereen smaken. De opening is prachtig en ook de bijhorende muziek is geweldig. Hij kan gezongen liederen in een film op de juiste manier gebruiken. Komt niet veel voor.

Blue Velvet is dus beter meegevallen dan verwacht. Maar net als de Hitchcockfilms zal het niet iedereen bevallen. Ik was in elk geval mee.

De film is zeer bedriegelijk. Heeft eigenlijk niets met western, met strips, met de strip Blueberry of wat dan ook te maken. Het verhaal is dan ook meer mystery zoals hier op MM ook benoemd wordt. Een cowboy opgegroeid door indianen die in een soort genezingsproces dezelfde trips meemaakt als Jim Morrison. Alleen waren de beelden van The Doors leuker om te zien dan de abstracte 3D-fragementen van Blueberry. Qua concept wel leuk idee, alleen is dat A slecht uitgewerkt en B, wat dit in hemelsnaam met de strips van Blueberry te maken heeft is mij een vraagteken. Uiteindelijk is de film te lang, te saai en lijken de acteurs van een andere wereld. Vincent Cassel is precies constant stoned en Madsen acteer enkel tegen zichzelf. Enige die nog wat meevalt is Juliette Lewis, al is haar karakter totaal niet uitgewerkt. Geen aanrader, waar volgens mij wel veel in had gezeten...

Leuke film aan de voet van de 80's. Je herkent al wat humor van bvb Police Academy (maar dan subtieler) en Animal House (maar dan minder gedateerd). Op zich knap om die ouwe r&b sterren te zien, veel levenden schieten er niet meer over helaas. Verder is de troef vooral de coolheid van de 2 blues brothers en het soms absurd overdreven gedoe. Maar op de eerste plaats een gezellige muzikale komedie zonder meer.

Het duurde even, maar ik heb de 7 films kunnen zien in dit grote project. Een geslaagde poging om een beeld te vormen van de blues. Niet evident, omdat blues niet in één naam, één stijl of één periode vast te leggen is. Je kan urenlang discussieren wie de grootste naam is uit het lijstje. Velen hebben hun stempel gedrukt. Je hebt de eerste, de meest invloedrijke, de belangrijkste, de meest vernieuwende, de indrukwekkendste, de meest veelzijdige, ...

Martin Scorsese koos (met zichzelf erbij) 7 regisseurs die toch wel een liefde voor blues hebben. Niet onbelangrijk, zodat het meer is dan een documentaire. Zo krijg je verschillende zichten op het genre. Duidelijk weergegeven, tijd genomen om de muziek zelf te laten spreken en vooral met zeldzame beelden. Ook op tijd denk ik, omdat veel figuren die anno 2003 nog in beeld kwamen ondertussen overleden zijn.

Is The Blues altijd even sterk? Misschien niet. Dat zou me ook verwonderen met zo'n lengte. Maar het maakt wel indruk en is met liefde gemaakt. Er is tijd genomen voor deze prent en antwoord op vele vragen. En er zullen ongetwijfeld namen blijven hangen. Je hebt de legendes zelf kunnen zien, kunnen horen. Dit is zeker geen (met alle respect) BBC-reeks met een verteller die voor wel meer documentaires werd ingehuurd.

De film is net als de blues. Verre van perfect, maar vanuit het hart. Prachtig!

De film heeft veel potentieel en begint vrij goed. Ella-June Henrard zet een geloofwaardig personage neer en je bent zo mee met het verhaal. Alleen is het script gaandeweg de film het spoor kwijt en is de geloofwaardigheid ineens zoek. Hans Herbots blijkt nog maar eens dat hij niet echt de grote regisseur is. Z'n beste film is Verlengd Weekend, waarin hij scoort op een beperkte locatie als een soort toneelstuk. Had hij deze stijl hier ook op toegepast had het mooier geweest. Jammer van het einde dat de film gewoon naar beneden haalt.

Als Antwerpenaar was het wel leuk om locaties uit je eigen stad te zien, maar als dat al het hoogtepunt van de film dreigt te worden is er toch ook iets mis. Leuke locatie, sterk hoofdpersonage, zwak script en teleurstellende film.

Chan blijft altijd wel geweldig met een combinatie van humor en actie. Tussen de vele Amerikaanse films die hij doet voor het geld, zien we hem gelukkig nog wel terug in z'n betere films. De verhaallijnen zijn niet altijd even geweldig, maar Jackie Chan is dan wel telkens origineel in z'n gevechten. Zonder die bepaalde scènes hier te vernoemen zijn er weer locaties en attributen bij die geweldig zijn. Het lukt hem om opnieuw origineel uit de hoek te komen.

Ik had wat schrik voor de combinatie met de baby. Ten slotte is werken met baby's in een film niet altijd even gemakkelijk en denken de makers al snel dat een baby in beeld brengen al voldoende is om te scoren. Dat levert enkele rommelige scènes op, maar al snel valt het geheel wel op z'n plaats.

De film is niet één van de beste Chan-films, maar in elk geval beter dan de Amerikaanse blockbusters waarin hij meespeelt. Zeker niet slecht en een film die absoluut in de smaak zal vallen van liefhebbers van het genre.