Opinions

Ondertussen al enkele films gezien over het jarenlange conflict tussen de katholieken en de protestanten in Noord-Ierland. Bloody Sunday is - los van de gruwel zelf natuurlijk - een belangrijk moment geweest in dat conflict. Het doet toch een mens even stilstaan. Voordien had ik enigszins nog wel wat het beeld dat het deels een strijd was tussen het IRA en de Engelse overheid en dat door de geweldige aanpak van het IRA het mij niet verwonderde dat de Engelse militairen hier zelf op reageerden. Bloody Sunday laat een gespannen, maar nochtans vredelievende mars zien. Door het gebruik van de handcamera, voelde ik me mee in die mars. Deed me wat denken aan het protest in Antwerpen tegen de Oosterweelverbinding, dat duizenden mensen met zich meebracht. Gewoon met de beste bedoelingen, maar toch met de intentie dat de stem van de burger moet gehoord worden.

Dan volgt de camera als getuige verschillende personages met elk hun visie op die mars. En je voelt de spanning langs beide kanten opbouwen. Langs Ierse kant heb je de politieker die de zeer grote mars probeert in hand te houden en enkele opgefokte jongeren die als tieners zweven tussen het IRA met hun 'geen woorden maar daden' en de vredesmars waarvan ze vinden dat die haar vuist steviger moet maken. Langs Engelse kant zien we de generaal die probeert de boel in handen te houden, omdat het een verboden mars was en het protest van de Ieren meteen associeert met het IRA. En ook de Engelse militaire ter plaatsen die al langer werden ingezet tegen het IRA, waar geweld al langer werd gebruikt. Ze staan scherp en hebben niet veel nodig, ook al zijn het merendeel van de protesterende burgers gewoon mensen met goeie bedoelingen.

Dan krijg je het fenomeen uit de stripverhalen van een hoop gewapende kerels die op elkaar beginnen schieten als er één verschiet na het klappen van een ballon. Geen risico's nemen, maar schieten. ZIJ vallen immers aan en ZIJ zijn evengoed gewapend, want ik heb een schot gehoord. Probleem is wel dat langs Ierse kant dat schieten zeer beperkt is door enkele aanwezige IRA-militanten die zelfs dan nog weinig uitsteken. En vooral van de Engelse soldaten die niet meer onder controle gehouden worden en op iedereen beginnen te schieten.

Door de aanpak van Paul Greengrass zit je middenin het incident en krijg je het verhaal van twee kanten horen. Het verklaart veel van de gedachtegang langs twee kanten, al kan je er niet langs denk ik van de fouten die de Engelsen hier hebben gemaakt. Niet moeilijk dat hierna het toen nog relatieve kleine IRA zo groot is geworden met alle gevolgen van dien de komende jaren.

Sterk van sfeer met amper muziek, zodat elk geluid en elke scène extra aankomt. Een zwarte bladzijde in de Britse geschiedenis...

Een korte maar hilarische komedie met Laurel & Hardy. Op zich gebeurt er niet veel in deze kortfilm, iets wat de meeste L&H films hebben, maar het is wel lachen. Het duo mist toch het betere stuntwerk van tijdsnoten Keaton, Lloyd en Chaplin. Maar af en toe werkt hun humor wel en zie je dat het duo op elkaar afgestemd is.

Ik hou wel van gangsterfilms, maar het probleem is toch dat je ondertussen al wel een hoop hebt gezien en de prenten niet altijd even origineel zijn. Je moet al sterk uit de hoek komen om nog op te vallen. George Jung was voor mij een onbekende. Ik was wel vertrouwd met de big boss van het kartel: Pablo Escobar. Dat moet zowat de enige maffiabaas zijn die iedereen op den duur wel kende met wat algemene kennis.

Johnny Depp speelt weer eens een andere rol en eigenlijk is dat best verfrissend. Gewoonlijk zijn ze personages onder invloed, hier is hij net de dealer. Niet dat het helemaal origineel is, in Donnie Brasco deed hij dat ook. Daar liep het wel beter, omdat hij perfect paste in de schaduw van Al Pacino. Hier moet hij de film dragen. Het begon wel goed met sterke acteurs als Franka Potente en Ethan Suplee. Gaandeweg krijgen we een zeer voorspelbaar verloop waarin niemand nog echt opvalt. Zelfs de beheerlijke Cruz is niet meer dan een veredelde figurante. Die moeder van George Jung is gewoon creepy op één of andere manier, enkel Ray Liotta doet het verrassend goed als de vader van George.

Blow stond al wat langer op het lijstje. Dit is zeker geen slechte film, ik heb hier wel van genoten. Maar het is toch nogal zoutloos en duurt daardoor ook voelbaar wat te lang. Gangsterfilms zijn er al met hopen en om nog op te kunnen boksen met namen als Godfather, Scarface, American Gangster, Road to Perdition, Donnie Brasco, Miller's Crossing, Snatch, Carlito's way, Cidade de Deus, Infernal Affairs of Goodfellas moet toch origineel uit de hoek komen....

Ik had van Michelangelo Antonioni enkel La Notte gezien, maar voor mij een zeer geslaagde film. Blowup is toch wat anders. Een wat losgelaten projectiel, dat ongetwijfeld zijn invloed heeft gehad. Qua sfeer begint het ook goed met een fotograaf in de jaren '60. Passende muziek, mooie kleuren en de frivoliteit van een fotograaf en zijn modellen. Maar dan ben ik de weg wat kwijt. Het is mooi, maar kan er helaas niet veel mee. Vooral omdat de sfeer wat naar de achtergrond wordt gedrukt voor het mysterieuze verhaal. En dat evenwicht is wat mij betreft minder geslaagd.

Iron Man meets Venom met de vibes van Spy Kids en het eeuwige moto van Vin Diesel: Family! Blijkbaar een DC-film, al ligt dat er op een toevallige oneliner niet te dik op gelukkig. Met het parcours dat DC momenteel rijdt (meer missers dan hits) is dat niet bepaald de ideale intro voor een nieuwe film.

Blue Beetle doet niet veel nieuwe, we hebben het allemaal al eens gezien. Susan Sarandon is vrij slecht hier, Xolo Mariduena doet ook niet veel bijzonder, maar de Beetle zelf en de familie van het hoofdpersonage maken wel wat goed. Het verhaal is vrij cliché, dus hangt alles af van de humor en de actie. En dat gaat nog wel. Het gegeven van de familie is wel interessant en na een tijd werkt de humor best wel. De actie is dan niet origineel, we zien zoveel slechter in blockbusters met een groter budget in het heldengenre.

Blue Beetle valt nog wel mee, maar is ook niet meer dan de volgende heldenfilm die mag aanschuiven aan het buffet. De film komt wat laat, je voelt stilaan dat alles wat verteld is. Dat het één van de betere DC films van de laatste jaren is, zegt meer over de andere films dan over deze Blue Beetle. Het resultaat is een leuke luchtige actiefilm die denkelijk wat vergeten zal zijn binnen enkele jaren.

Belachelijk idee om Vlaamse acteurs (acteurs...) te gebruiken en de hele film in het Engels te laten doorgaan. Geen idee waar die 10 miljoen BEF budget toen naar toe gegaan is. De acteurs zijn onervaren en zullen zeker niet teveel gekost hebben. De scripschrijver was er duidelijk niet en buiten een boerderij, café en danszaal is er niet veel variatie in de film. Jammer dat de belangrijke zwarte bladzijden van de laatste jaren op deze manier verfilmd worden. Een film voor de nacht van de wansmaak.

Jeugdnostalgie en meer een film die door het sfeertje blijft hangen, maar kwalitatief eigenlijk niet zo sterk is. Feit dat hij me bijgebleven is, wil zeggen dat de film me blijkbaar toch ooit wat heeft gedaan.

Een Europese film uit Amerika. Zo voelt het toch aan. Zwartgallige humor die we niet gewoon zijn uit de VS. En het draait vooral rond de sfeer. De achtergrond komen we amper te weten, wat ook niet nodig is voor de film. Gewoonlijk zorgt teveel informatie in dit genre dat de spanning helemaal verdwijnt.

Hopelijk horen we nog meer van Jeremy Saulnier. Met meer centen, maar behoud van z'n stijl mogen we nog mooie dingen verwachten.

Een actiefilm die samenhangt van de clichés en qua technologie enorm verouderd is. Maar toch met de nodige vaart en actie, zodat het een aangename actiefilm geworden is. In de hoofdrol zien we Roy Scheider die deels deze film speelde zodat hij niet mee moest doen aan Jaws 3D. En Malcolm McDowell die vliegangst heeft. Geweldige duo dus.

De helikopter is eigenlijk 1 grote drone. De technologie die ze daar vandaag in zouden steken, vinden we terug in een helikopter met de naam Blue Thunder. Er waren plannen voor een remake met dan effectief drones. Er wordt wel wat tijd gestoken in het tonen van die technologie. Dat heeft gelukkig nog wel z'n charme met de nodige humor. Maar daar zie je wel dat het een oude film is, en is het wachten op de echte actie.

Op zich valt de film wel mee. Bij de achtervolging moest ik denken aan 9/11 als de F-16's de helikopter willen neerhalen en per ongeluk hun raket richting een flatgebouw sturen. Andere tijden. Al is verder het idee van de camera's, computers en het afluisteren wel realiteit tegenwoordig.

Korte animatie uit de Pixar stal. Vooral technisch goed dus, de animatie is mooi gedaan. Maar veel zit er niet in, mij kon het niet echt boeien. Wel een ideale opwarmer voor de langspelers, maar meer niet.

Een romantische film die door het rauwe randje net iets beter wordt. Gosling en Williams worden in een wat karikaturale rol geduwd, waar ze met hun sterk acteertalent meer van kunnen maken dan de personages inhouden. De film toont mooi het contrast tussen het begin van de relatie en de sleur na enkele jaren. Dean is de levensgenieter die blij is met de job die hij heeft. Zelfs als hij later de vaderrol heeft opgenomen, heeft hij weinig ambitie en kiest vooral voor de nodige lol en drank. Cindy wil het dan weer maken in het leven. Als ze breekt met haar vriend die haar in een conservatieve rol ziet, is Dean de reddingsboei om te kunnen vluchten van haar dominante vader en conservatieve vriend. Zij is later ook degene die de verantwoordelijkheid opneemt in het gezin en blijkbaar zelfs op het werk te maken heeft met sexisme.

De blue valentine - woordspeling op een triestige date en de blauwe kamer van het hotel - is dan ook de stap vooruit in de relatie, ook al lijkt het zo niet. Dean en Cindy verschillen blijkbaar teveel van elkaar als de verliefdheid plaats maakt voor een relatie. Maar ze leven naast elkaar en de enige manier uit die sleur te geraken is de turbulente dag in het hotel. Het einde is daarin sterk. Ook al is het niet meteen terug koek en ei, ze werken voor het eerst aan hun relatie. Het is nu duidelijk voor elkaar geworden dat ze verschillen en nu pas kunnen ze er aan werken. De toekomst zal uitwijzen welke kant het uitgaat...

David Lynch is een regisseur met een eigen stempel. Tot nu toe heeft hij voor mij nog geen echte topfilm gemaakt, maar wel allemaal goeie films. Blue Velvet hoort zeker in dat rijtje thuis.

De film is moeilijk te beschrijven, tenzij Lynch een genre zou zijn. Wat film noir, Hitchcock en bizarre fantasy op een hoopje gegooid. De film is leuk om zien, ik heb bij die man altijd schrik om één of andere reden, dat het te freaky of te donker wordt naar mijn smaak. Valt dus goed mee. Met deze film gezien te hebben, moet ik misschien toch maar eens op zoek gaan naar titels van hem zoals Eraserhead, Dune, Wild at heart, Lost Highway en natuurlijk Twin Peaks. Films die ik altijd links liet liggen, alhoewel ik telkens toch blij verrast ben geweest door Lynch films.

Met Lynch als een 'genre' te durven bestempelen is eigenlijk al gezegd dat dit aparte films zijn. De cultstatus is dus zeer begrijpelijk. Dit zal niet iedereen smaken. De opening is prachtig en ook de bijhorende muziek is geweldig. Hij kan gezongen liederen in een film op de juiste manier gebruiken. Komt niet veel voor.

Blue Velvet is dus beter meegevallen dan verwacht. Maar net als de Hitchcockfilms zal het niet iedereen bevallen. Ik was in elk geval mee.

De film is zeer bedriegelijk. Heeft eigenlijk niets met western, met strips, met de strip Blueberry of wat dan ook te maken. Het verhaal is dan ook meer mystery zoals hier op MM ook benoemd wordt. Een cowboy opgegroeid door indianen die in een soort genezingsproces dezelfde trips meemaakt als Jim Morrison. Alleen waren de beelden van The Doors leuker om te zien dan de abstracte 3D-fragementen van Blueberry. Qua concept wel leuk idee, alleen is dat A slecht uitgewerkt en B, wat dit in hemelsnaam met de strips van Blueberry te maken heeft is mij een vraagteken. Uiteindelijk is de film te lang, te saai en lijken de acteurs van een andere wereld. Vincent Cassel is precies constant stoned en Madsen acteer enkel tegen zichzelf. Enige die nog wat meevalt is Juliette Lewis, al is haar karakter totaal niet uitgewerkt. Geen aanrader, waar volgens mij wel veel in had gezeten...

Leuke film aan de voet van de 80's. Je herkent al wat humor van bvb Police Academy (maar dan subtieler) en Animal House (maar dan minder gedateerd). Op zich knap om die ouwe r&b sterren te zien, veel levenden schieten er niet meer over helaas. Verder is de troef vooral de coolheid van de 2 blues brothers en het soms absurd overdreven gedoe. Maar op de eerste plaats een gezellige muzikale komedie zonder meer.

Het duurde even, maar ik heb de 7 films kunnen zien in dit grote project. Een geslaagde poging om een beeld te vormen van de blues. Niet evident, omdat blues niet in één naam, één stijl of één periode vast te leggen is. Je kan urenlang discussieren wie de grootste naam is uit het lijstje. Velen hebben hun stempel gedrukt. Je hebt de eerste, de meest invloedrijke, de belangrijkste, de meest vernieuwende, de indrukwekkendste, de meest veelzijdige, ...

Martin Scorsese koos (met zichzelf erbij) 7 regisseurs die toch wel een liefde voor blues hebben. Niet onbelangrijk, zodat het meer is dan een documentaire. Zo krijg je verschillende zichten op het genre. Duidelijk weergegeven, tijd genomen om de muziek zelf te laten spreken en vooral met zeldzame beelden. Ook op tijd denk ik, omdat veel figuren die anno 2003 nog in beeld kwamen ondertussen overleden zijn.

Is The Blues altijd even sterk? Misschien niet. Dat zou me ook verwonderen met zo'n lengte. Maar het maakt wel indruk en is met liefde gemaakt. Er is tijd genomen voor deze prent en antwoord op vele vragen. En er zullen ongetwijfeld namen blijven hangen. Je hebt de legendes zelf kunnen zien, kunnen horen. Dit is zeker geen (met alle respect) BBC-reeks met een verteller die voor wel meer documentaires werd ingehuurd.

De film is net als de blues. Verre van perfect, maar vanuit het hart. Prachtig!

De film heeft veel potentieel en begint vrij goed. Ella-June Henrard zet een geloofwaardig personage neer en je bent zo mee met het verhaal. Alleen is het script gaandeweg de film het spoor kwijt en is de geloofwaardigheid ineens zoek. Hans Herbots blijkt nog maar eens dat hij niet echt de grote regisseur is. Z'n beste film is Verlengd Weekend, waarin hij scoort op een beperkte locatie als een soort toneelstuk. Had hij deze stijl hier ook op toegepast had het mooier geweest. Jammer van het einde dat de film gewoon naar beneden haalt.

Als Antwerpenaar was het wel leuk om locaties uit je eigen stad te zien, maar als dat al het hoogtepunt van de film dreigt te worden is er toch ook iets mis. Leuke locatie, sterk hoofdpersonage, zwak script en teleurstellende film.

Chan blijft altijd wel geweldig met een combinatie van humor en actie. Tussen de vele Amerikaanse films die hij doet voor het geld, zien we hem gelukkig nog wel terug in z'n betere films. De verhaallijnen zijn niet altijd even geweldig, maar Jackie Chan is dan wel telkens origineel in z'n gevechten. Zonder die bepaalde scènes hier te vernoemen zijn er weer locaties en attributen bij die geweldig zijn. Het lukt hem om opnieuw origineel uit de hoek te komen.

Ik had wat schrik voor de combinatie met de baby. Ten slotte is werken met baby's in een film niet altijd even gemakkelijk en denken de makers al snel dat een baby in beeld brengen al voldoende is om te scoren. Dat levert enkele rommelige scènes op, maar al snel valt het geheel wel op z'n plaats.

De film is niet één van de beste Chan-films, maar in elk geval beter dan de Amerikaanse blockbusters waarin hij meespeelt. Zeker niet slecht en een film die absoluut in de smaak zal vallen van liefhebbers van het genre.

Ik had geen flauw idee wat ik van de film moest verwachten. Een komedie met een hoop DJ's op een schip. Werkt dat wel en kan je daar een volledige film mee vullen...

Van begin af aan tot het einde zit het tempo er goed in, de humor werkt wel en de flitsende soundtrack is zelfs een meerwaarde hier en de nummers zijn mooi uitgekozen. Een feelgoodfilm die zeer geslaagd is. Ook visueel is dit erg passend. Niet alleen flitsend en zeer vlot (sterke montage als men de luisteraars in beeld brengt). Maar ook bvb de vrijgezellenavond lijkt wel een clip van The Beatles te zijn. Vooral voor liefhebbers van het muziek. Deze film straalt enorm veel liefde voor muziek uit. De passie hier komt nog beter tot z'n recht dan in andere muziekpassiefilms als Taking Woodstock of Almost Famous.

Ik heb nog getwijfeld over de volledige 5*, maar ik heb me lang niet meer zo goed geamuseerd bij een film en zo genoten van muziek en film. Ik had waarschijnlijk ook van 24/24 aan de radio gehangen.

De moeilijke aanpak van een biopic, omdat je toch het echte verhaal wil vertellen, maar tegelijk focust op de wat mooiere kant van iemand die overleden is. Bob Marley: One Love komt duidelijk uit Hollywood en heeft ook de familie achter de schermen die alles in 't oog houdt. Wat soms afgeborsteld lijkt, zorgt tegelijk ook dat de film een hart heeft. En het verhaal van Bob Marley is nog anders dan de meeste rise & fall films bij andere artiesten.

We zien vooral de muzikant Bob Marley en zijn geloof in rastafari. Voor hem was dat ook 1 geheel. En het geeft wat meer betekenis aan de bekende nummers. Voor mij mocht het nog wel wat rauwer om echt een sterke film te zijn. Maar vooral voor muziekliefhebbers is dit een must. En Marley verdient sowieso een film over hem. Wie weet wordt hij zo (her)ontdekt door een nieuwe generatie, meer dan 40 jaar na zijn dood.

Bobby is veel belovend. 5 jaar na z'n broer werd ook Robert Kennedy vermoord in een Amerikaanse omgeving die al op hete kolen loopt. Oorlog in Vietnam, rassendiscriminatie, strijd tegen communisme, ... De moorden op bekende figuren als Martin Luther King en JFK doen daar ook geen goed aan. Voeg daarbij een sterrencast aan toe om U tegen te zeggen en het zou een goede film moeten opleveren.

Niet dus! 22 personages en de moord op Kennedy zelf geeft een hele hoop verhalen die verteld moeten worden. Dit is geen Crash, Traffic of Babel, maar een mozaïek van losse steentjes die enkel met elkaar verweven zijn door het hotel en hun toevallige aanwezigheid bij de moord op Kennedy. De verhalen zijn dan ook zeer kort, omdat alles wel aan bod moet komen. En daardoor is er ook geen tijd voor uitbouw van de verhalen of diepgang bij de personages. Op zich niet erg als het de bedoeling is om sfeer te creëren, maar dat is ook niet het geval. Dit is gewoon een veredelde aflevering van Man bij hond met de gebeurtenissen van de dag dat Kennedy stierf. Met zeer doorsnee verhalen van de gewone mens: experimenteren met drugs, ouderdom, vreemdgaan, dienstplicht, huwelijk, ... Maar wel te braaf om op te vallen. Enkel via de muziek en de kledij merk je dat het eind jaren '60 is.

Bobby is waarschijnlijk een film die ze in Amerika moreel verplicht waren om te maken, maar als film levert dit geen toegevoegde waarde. Documentaires over de gebeurtenis zijn interessanter en als je de bekende namen wegdenkt heb je enkel een lege doos over. Jammer...

Heerlijke thriller met de nodige zelfspot over een huis vol tieners die een spelletje spelen met een moord, tot er uiteindelijk echt een dode valt. De personages en dialogen laten een generatie zien die meer met andere dingen bezig zijn. Maar wel uitvergroot als een soort persiflage. Leuke is dat je heel lang niet weet wat er gaande is. En als er iets gebeurt dat een cliché is in een andere film, geven ze er wel een uitleg aan zodat het cliché ietwat ondermijnt wordt.

Met een films als Rear Window die bij mij de topscore krijgt is het zeker leuk om deze film te zien, maar anderzijds tegelijk een minpunt omdat het toch niet beter wordt dan het origineel. Deze film eert/covert de Hitchcockfilms met vooral Vertigo en Rear Window voorop, maar de sfeer wordt vooral bepaald door de muziek en het naakt in de film. Naakt, want niet alle scènes zijn even erotisch.

Ik hou niet zo van dat 80's sfeertje in films, het heeft meestal wat 'fout' en gedateerd. Wat ik minder heb met andere decennia. Relax heeft pakken meer sfeer op plaat dan wat hier in de film gebracht wordt. Zulke scènes halen de film onderuit.

Maar de film heeft wel goede kanten. Met Jake in de tunnel krijg je weer de sfeer van Vertigo en het gluren van Jake (om het zo maar te zeggen) bouw wel wat sfeer op. Niet voldoende om Rear Window te vergelijken, maar het is wel het enige moment dat de muziek wel helpt. 't Zal wel aan mij liggen, maar de erotische sfeer die toch wat bedoeld is, komt meestal over als een foute softpornofilm en kan weinig boeien. Pas naar het einde toe - ook al heb je dit plot snel door - wordt de spanning meer opgebouwd en komt het nog goed. Om weer verpest te worden door die onnodige slotscène.

Over het acteerwerk kan ik moeilijk oordelen, veel hoogstaand acteerwerk is er niet te bespeuren. Craig Wasson past met z'n fout overkomen wel wat in deze film. Het verwondert me niet dat hij verder een onbekende acteur is. Brian De Palma maakt een cultfilm en wil gewoon z'n liefde voor Hitchock tonen. Je merkt de stijl van de oude meester er wel in, dus hij slaagt er deels in. Al geniet ik meer van z'n regiewerk in films als The Untouchables en Carlito's Way dan hier.

Heerlijk filmpje. Spike doet nog een keer mee en de gevechten hebben goeie humor. Ook de nodige spanning en charme. Eén van de betere films met het trio uit de reeks.

Lang geleden dat ik deze film nog eens gezien had. Een film die vooral bekend staat vanwege het zeer goed verkochte album en de single I Will Always Love You, dat door de vele trouwfeesten en karaoke acts niet bij iedereen hoog gewaardeerd wordt. Maar de film herleiden tot een goed gezongen cover lijkt me niet eerlijk.

Whitney Houston acteert best goed, al is dat vooral doordat ze een rol speelt die op haar lijf geschreven is. Met naast haar de toen alomtegenwoordige Kevin Costner als haar bodyguard. Het verhaal is goed onderhouden met de nodige vaart en gelukkig is dit geen film uit de jaren '80, want dan zou er nog een pak meer humor bij zitten. Het is een thriller geworden die best wel spannend is. De film speelt wat op veilig, maar zelfs in een verhaal dat weinig verrassingen biedt, zit je toch met de volle aandacht te kijken.

Visueel heeft het een passend 90's look en de nummers passen best wel bij het verhaal. Een onderschatte film.

Een zeer gekend komisch stuk dat ik al eens had gezien in theater, maar nog niet in filmversie. Benieuwd dus hoe Curtis en Lewis het ervan afbrengen, Het is een geoliede machine en dat heeft zo z'n voor en nadelen. De humor is perfect getimed, maar de charme ontbreekt wel af en toe. De beste rol komt nog van Bertha. De dames zijn halve figuranten.

De grootste troef van het stuk is dan ook het script dat tijdloos is en ook nu nog werkt. Het trekt de film helemaal op. Ik moet toch concluderen dat ik dit als toneelstuk beter vond en die moesten het met een pak minder middelen redden dan in Hollywood. Maar zoals gezegd is het verhaal leuk en is de film al bij al zeker om te genieten.

Anno 1989 hadden de meeste Belgische films nog een vrij groot theatergehalte. Al zou er de komende jaren wel verandering in komen. Voor regisseur Roland Verhavert was het zijn laatste film. Ook al begon hij in '55 met een wat atypische new wave film 'Meeuwen sterven in de haven' zouden daarna wel meer 'boerenfilms' als De Loteling en Pallieter volgen. Boerenpsalm is de verfilming van het gelijknamige boek van Felix Timmermans uit 1935, al speelt het verhaal zich af eind 19e eeuw. Het relaas van boer Wortel, zijn familie en het boerenleven. Goed gespeeld door Ronny Waterschoot en een hoop bekende gezichten van Jef Burm als eeuwige pastoor, een jonge Eirk Goossens, Christel Domen en een piepjonge Matteo Simoni als pasgeboren baby. Al is dat laatste dankzij internet, en niet omdat ik hem meteen herken.

Het verhaal van Felix Timmermans is in een film gepropt en komt wat samenhangend over. De acteerstijl is ook niet meer wat we ondertussen gewoon zijn. Maar soms heeft de film nog wel zijn charme. Je moet er wel van houden natuurlijk. Misschien wordt het tijd dat er nog eens een verfilming komt van zo'n oude Vlaamse literaire klassieker.

Een nadeel dat ik deze film in slecht gedubd Engels heb gezien.Waarom Amerikanen zich daar mee bezig houden is toch jammer voor filmliefhebbers... Maar ik probeer er door te zien om de film een eerlijke kans te geven.

Dit valt waarschijnlijk onder de films waarin Chan eens iets anders wil doen en een romantische film maakt. Maar het werkt niet echt en Qi Shu is niet de beste keuze geweest. Chan wordt hierdoor wel een ouwe snoeper moet ik vast stellen.

De gevechten dan, want daar is het toch meestal om te doen in een Chan-film. Vrij weinig moet ik zeggen. Niet echt de gevechten die je gewoon bent van hem door alles wat maar in de buurt ligt te gebruiken als wapen. Wel mooi is het laatste gevecht dat als een mooi gechoreografeerd gevecht is neergezet. Brave gevechten trouwens, want ondanks de enkele gevechten in de film is er van grof geweld niet veel sprake. Alles wordt braaf afgeknot met humor of sportiviteit.

Met andere woorden een Jackie Chan film die beter is dan veel van z'n Amerikaanse gedrochten, maar niet echt tot de toppers van zijn eigen Aziatische werken hoort. Hopelijk kan ik hem ooit eens herzien in originele taal.

Een film over Freddie Mercury en de rest mag ook meespelen. Niet onlogisch natuurlijk om dat voor een biopic de figuur van Mercury natuurlijk het meest interessante is. De verfilming is vrij braaf, wat je kan vergelijken met pakweg Walk the Line (Johnny Cash) of Ray (Ray Charles). Maar in dit genre doen de acteurs het vrij goed, is de muziek leuk als je van de artiest houdt en Bohemian Rhapsody is mooi gemaakt.

De film mikte op een groot publiek en is minder creatief als Control (Ian Curtis) of I'm not there (Bob Dylan). Dit is een rise en fall film geworden met een iets grotere aandeel voor de periode dat Mercury in een neerwaartse spiraal als hij solo muziek ging maken.. Mercury zelf heeft tijdens zijn leven zich nooit officieel geout over zijn geaardheid en zei pas vlak voor zijn dood dat hij AIDS had. In navolging van die filosofie, klopt het wel dat er hier minder diep op wordt ingegaan. En zoals bij wel meer biopics krijgen we geen volledig beeld, maar een bepaalde periode. In dit geval tot aan Live Aid. Wat filmisch gekozen werd omdat je het als een climax kan zien na de wat mislukte solo periode van Mercury.

Boeiende film dus, zeker voor liefhebbers van het genre. Niet pittig genoeg, maar het resultaat mag er wel zijn.

Niet dat ik veel had verwacht van deze film, maar hij is gewoon slecht. Dennis Hopper werkt (nog meer dan anders) op de zenuwen met ze kinderachtige acteerwerk. Snipes valt nog meer, maar heeft er gewoon niet veel zin in. De gangsters dragen van die pastelkleurige vestjes die hen belachelijk maken ipv iets van dreiging bij te brengen. Zeer slecht en erg slaapverwekkend.

Bolt is een animatie in de stijl van Monsters vs Aliens, al mist het wel de pittige humor. Deze film is iets te strak afgelijnd enis nergens verrassend. Wel is het verhaal goed onderhouden, wat je van veel animatiefilms tegenwoordig niet altijd kan zeggen. Weer een knaagdier helaas met die hamster, wat echt niet grappig meer is. Kat en hond gaat wel en ook de duiven zijn wel leuk. Verder iets te strak zoals ik al zei en daardoor op het randje van kleurloos. Net een voldoende, hier had meer in gezeten...