Opinions

Ironie dat in het jaar dat we een remake krijgen van Ghost in the Shell, dat haar inspiratie haalde bij de originele Blade Runner, we ook een sequel krijgen van de cultfilm. Wat de makers van die remake niet begrepen uit de film, deden de mensen achter Blade Runner 2049 gelukkig wel goed.

Qua thematiek is het een logisch gevolg op het vorige deel. Dat er 35 jaar tussen beide delen zit, helpt dit zeker vooruit. Wat we missen aan het nieuwe en de chemie uit het eerste deel, wordt goed gemaakt door de mooie beelden en de nieuwe technieken na zoveel jaren. Het is gelukkig ook geen herhaling geworden van de eerste film. En Roger Deakin mag hier gerust een Oscar voor krijgen, al zal dat niet evident zijn met concurrent Hoyte van Hoytema (Dunkirk). Al kan Deakin al 13 nominaties voorleggen en van Hoytema nog geen enkele. Hollywood kennende zullen ze uit morele verplichting eerder aan Deakin denken.

De film is heerlijk om te zien, prachtige beelden, boeiend en zeker niet al TE symbolisch. Toch geen topscore, omdat het nieuwe er af is en de film hier en daar iets korter mocht zijn. Al heb ik dan ook weer geen probleem met het tragere tempo.

Bij herziening valt deze film toch wel wat tegen. Er zit geen pit in deze film, Snipes was de Blade films ondertussen ook al beu. Het team hangt niet aan elkaar en de vijand is een lachertje. Jammer, want het had een mooi slotstuk kunnen zijn aan de trilogie. Ben wel fan van Blade, maar de reeks had een mooier afscheid verdiend.

Een film die wat vervaagde in het geheugen en ook te kampen had met de vele parodieën en opvolgers in het genre. Een film als Blair Witch Project heeft zeker haar invloed gekend op latere films, maar als film is het een beetje voorbijgestreefd. Langs de andere kant, doet de film wel alles wat bij dit genre hoort. De footage aanpak vraagt ook een basic verhaal. De film is kort en focust vooral op sfeer en minder op een verhaal. Het gaat niet over een monster of onverklaarbare fenomen. What you see is what you get. Je ervaart de film zoals de jongeren het zouden ervaren hebben (insteek film bedoel ik dan, het is uiteraard niet echt gebeurd). Maar je hoort geluiden, je ziet enkele dingen en de jongeren hebben te maken met enkele tegenslagen. Ze verdwalen, werken hun vermoeidheid op elkaar uit. En stap voor stap zit je in de sfeer die ze doorgaan. In elk geval beter uitgevallen na herziening dan verwacht.

De film giet Sneeuwwitje zowel figuurlijk als letterlijk in een nieuw jasje. Niet alleen wordt het verhaal in zwart-wit stijl gegoten, ook het verhaal zelf is aangepast. En ik denk dat enkel Spaanse films blijkbaar weg geraken met een niet-discriminerende verhaallijn met dwergen. Een film als dit moet het ook wel hebben van acteerwerk en mimiek dat best wel goed zit. En eveneens van lichtgebruik door enkel te teren op zwart-wit. Dat valt nog best mee. Enkele mooie scènes, maar het geheel is niet altijd even sterk. De filmsaus over het gekende sprookje is origineel, maar toch had ik meer pit willen zien. In elk geval van genoten, maar had meer verwacht.

Zeer slechte humor en nergens origineel. De animatie is ook niet sterk en het geheel is gewoon vervelend. Verder niets over te zeggen. Absoluut te vermijden.

De eerste geluidsfilm van Marlene Dietrich die ik vooral kende van veel latere films eind jaren '50, begin jaren '60. Der Blaue Engels is veel meer dan enkel 'een film van Marlene Dietrich'. De grote ster van de film is eigenlijk Emil Jannings als de professor. Dietrich is niet slecht natuurlijk. Ze weet de kijker te betoveren als femme fatale met haar rol als Lola Lola.

De film zelf is even wennen. Bijna 100 jaar oud en gemaakt in de beginperiode van de stille film. Dat merk je ook wel aan de acteerstijl, waar niet alleen wij maar ook de acteurs ongetwijfeld aan moesten wennen. Daarin heeft Dietrich al snel haar weg gevonden. Emil Jannings is een man van de oude cinema. Het past wel wat bij zijn rol. En vooral in de 2e helft speelt hij Dietrich helemaal naar huis en werd ik zelf toch even stil van zijn karakter die zoveel pijn uitstraalt. Daar heeft hij helemaal geen dialogen voor nodig. Jannings is trouwens de 1e acteur ooit die een Oscar won en dan nog voor 2 films. Hij had voor deze rol van mij ook een nominatie mogen krijgen.

De Amerikaanse tegenhanger van de Monthy Python humor. En dat werkt niet altijd even goed. Mel Brooks zorgt anders wel voor een western-sfeertje en daarmee lijkt het een mooie sneer te worden naar het genre. Maar het is geen Airplane of Naked Gun geworden. Weliswaar een verhaal dat we in het genre veel tegenkomen. De held van dienst is een zwarte sheriff en dan voel je toch wel dat veel van de moppen politiek incorrect zijn. Nu mag je van mij met alles lachen, maar dit is duidelijk uit een andere tijdsgeest en ik zie er niet altijd humor meer van in.

Humor blijft een moeilijk genre, en Mel Brooks wisselt de subtiele grappen af met onderbroekenlol. Een film met wisselend niveau dus en wel wat gedateerd. Toch nog leuk voor die paar grappen die toch nog werken.

Ik ken de manga-serie niet, dus alle info is voor mij nieuw in deze film. Ik kan me voorstellen dat het niet eenvoudig is om een hele reeks in 1 film te krijgen en dan nog eens rekening te houden met de fanbasis. De film is een mooie mix van humor, actie en fantasy. Nergens echt hoogstaand, maar wel evenwichtig genoeg met de nodige entertainment. De film valt niet meteen op, maar als blockbuster werkt het wel. Als er genoeg materiaal is voor een 2e deel, mag dat gerust komen.

Bizarre film waarvan ik eerst niet goed wist wat denken. Enigszins komt Oskar over als een irritant jong en irritante gewoontes. Hij jaagt mensen de dood in, gilt als een speenvarken en trommelt buiten de maat (soms zelfs slecht nagesyncroniseerd). Anderzijds is het de bedoeling van de film om het personage te laten groeien als personage zodat hij stilaan in tweestrijd zit met z'n kleine lichaam en z'n groei naar het volwassen worden. Het zit vol beeldspraak van een jongen die niet ouder wil worden, door het beeld dat hij heeft van volwassenen: drinken, overspel, oorlog, geweld, armoede, miserie, ...

Daarnaast zie je het opkomen van het Nationaal Socialisme in Duitsland, met dat verschil dat het vanuit de gewone man in de straat is in Duitsland. Niet vanuit de machthebbers, het verzet, de joden die geleden hebben of landen die bezet waren, maar hoe het eigen Duitsland soms zo naïef was (of zullen we zeggen met eigen belang oogkleppen droeg) terwijl het nazisme steeds meer opkwam.

Herziening van deze bizarre film. Rutger Hauer is de bekendste naam van de affiche. In de jaren '90 zat hij blijkbaar wel meer in dergelijke B-films. De regisseur wou er een soort dromerige gothic-film van maken. Hoofdpersonage John Strauss is zo'n over de top emo-figuur dat vooral een slechte karikatuur is. Dan nog een lelijke filter er bij en van die liftmuziek. Zoals ik eerder al schreef is het vooral een bizarre film waarin gelukkig nog genoeg gebeurt om de lelijkheid wat te compenseren.

Ik hoop niet dat Chan dit soort films nu gaat maken in de toekomst. Hij wordt dan wel wat ouder, al kan hij aangepaste gechoreografeerde actie best nog wel mee. China wil volgens mij meesurfen op het succes van de superheldenfilms uit de VS. En China maakt heerlijke films, maar hier slagen ze toch niet in. Het is allemaal wat knullig en rommelig. Chan maakt nog wel wat goed en de humor is best leuk als je er van houdt. Maar de filmheld mag nu snel iets beters maken.

Een aparte film over een blinde vrouw die door haar visuele isolement niet meer weet wat echt is en wat fantasie. Dat levert vooral in het begin enkele bizarre beelden op. Die wissel tussen verschillende 'waarheden' wordt niet geheel benut. Daar had meer (zonder overdaad) mee gedaan mogen worden. Gaandeweg kan de wissel tussen realiteit en fantasie je als kijker voldoende boeien om te zien hoe het nu echt in elkaar zit. Maar het eindresultaat is toch iets te licht bevonden.

Het is in elk geval een sterk debuut van Eskil Vogt, die voordien vooral ervaring had als script schrijver. Ook hier is hij verantwoordelijk voor het verhaal en weet dat goed te vertolken. Misschien had hij nog wat verder mogen gaan, zowel bij enkele creatieve scènes als plot van dit verhaal. Maar toch een film die wat blijft hangen en een naam waar ik meer van wil zien.

Ik denk dat de maker niet echt goed wist welke kant hij uit moest. De trailer laat een apocalyptische film zien in de stijl van The Happening, maar dat geldt enkel voor het begin van de film. Later krijgen we iets te zien dat doet denken aan Das Experiment met tussendoor filosofische dialogen om daarna over te gaan naar een dramatische film met zombiegedachten. Heel bizarre film in die zin dat je er moeilijk kop of staart aan kan krijgen. Nochtans heeft de film z'n goeie momenten en kan hij nog net boeien. Met de overlevingsdrang toch als enige houvast in de film. Maar het geheel loopt wat verloren, wat de fil mtoch een moeilijk rit maakt.

Een film die zichzelf vooral verkoopt door de naam van Watson en niet door de film zelf of zelfs de naam van de regisseur Sofia Coppola. Dat zegt veel over het doelpubliek dat het wil bereiken, of de kwaliteit van de film. Het begint nochtans goed, maar vervalt dan in een voorspelbaar ritme. Achter de glitter en glammer verwacht je toch enige uitwerking van de personages, maar dat komt er nooit van. Zelfs geen voorspelbare rise & fall in dit verhaal. Hier had ongetwijfeld veel meer in gezeten...

Het script is begonnen met een goed idee, om er dan naar toe te werken. Wat moeilijker bleek dan gedacht. We volgen het personage van Naomi Ackie dat naar een tropisch eiland gaat, waar alles perfect lijkt te zijn en 1 groot feest. De titel valt ook al snel in het begin van de film, maar dat komt wat geforceerd over en lijkt ook minder relevant voor een lange tijd. De aanloop is mooi gefilmd, maar valt al snel in verveling en duurt veel te lang. Maar als het dan eindelijk toch gebeurt, zit dat meteen goed. Al lijkt de film daarna weer te zoeken hoe best te eindigen. Je blijft af en toe op je honger zitten met Blink Twice en de helft van de cast ben ik al vergeten tegen dat ik terug thuis was. Maar het plot werkt wel en de 2e helft van de film maakt veel goed.

Geen bijzondere actiefilm, maar je krijgt wat je kan verwachten. Laat een bakker brood bakken, en het zal altijd wel goed komen. Ook al wint die er geen prijzen mee. Statham wordt hier omringd door acteurs die ook niet slecht zijn. En met tegenspeler Aidan Gillen heb je een mooi evenwichtige vijand. Het verhaal rond een kopkiller wordt wat aangedikt met cliché verhaallijnen die niet echt worden uitgewerkt. Maar het draait om de actie natuurlijk. Leuk tussendoortje.

Een propaganda animatie anno 1942, niet lang na de aanval op Pearl Harbor. Toen werd Amerika kwaad en keerde het zich helemaal tegen Duitsland. Waar het daarvoor eerder afzijdig hield. Bekende figuren als Superman en Donald Duck zouden ingezet worden in animatie en strip. En hier dus ook de drie biggetjes. Origineel uit de Disneystal, hier geparodieerd door Tex Avery. Met de gekende humor en zeker in die tijd een karikaturale kritiek op de vijand. Nu komt het wat knullig over. Het effect is ondertussen verloren, de humor werkt nog wel een beetje, maar er zijn wel meer dingen als dit gemaakt. En het is eerder anti-oorlog dan een creatieve animatie.

Niet echt de beste Laurel & Hardy film, al is het ook niet slecht. Maar sommige dingen waren al beter gedaan. Anderzijds zijn er wel legendarische scènes. Denk aan de trappenhal. En vooral op het einde als alles gewoon compleet uit de hand loopt. Het is hier net als hun vele kortfilms genieten. Het verhaal is dan van minder belang. Laurel & Hardy zijn meestal wel geweldig samen en ook hier werkt het duo wel. Maar zoals gezegd: er zijn betere films en vooral kortfilms.

Kortfilms hebben misschien niet de allure van een langspeelfilm, maar het zijn soms geweldige visitekaartjes die in een paar minuten laten zien wat de filmmaker kan. En veel pareltjes zijn best goed. Bloeistraat 11 is het debuut van de Nederlandse Nienke Deutz die haar prille carrière opbouwde tussen Gent en Maastricht. Een korte animatie dat qua verhaal niet geweldig opvalt, maar de animatie is wel mooi gedaan. En het blijft langer hangen dan verwacht. Ik hoop zeker nog meer te zien van Deutz.

Blonde is een atypische biopic die niet zoals de meeste films in het genre een rise & fall weergeeft met een best of van liedjes of films, wat flashbacks en de nodige drama. De film gaat eigenlijk terug naar het overlijden van Monroe en de maker probeert in meer dan 2u weergeven hoe het komt dat één van de grootste filmlegendes uit de jaren '50 en '60 waar schijnbaar heel de wereld aan haar voeten lag, mentaal ten onder ging om eeuwig 36 te blijven.

Ana de Armas is schitterend in de titelrol. Ik dacht bij enkele scènes dat er archiefmateriaal gebruikt was, maar het is allemaal geacteerd. Het verhaal toont de harde kant van Hollywood. Sommige critici vonden de aanpak seksistisch en weinig respectvol. Maar was dat niet de omgeving waarin Norma Jean groot werd? Hollywood had niet altijd de grootste respect voor vrouwelijke filmsterren en er liepen wel meer figuren stijl Weinstein rond. In mijn ogen laat de film net goed zien dat Marilyn Monroe geen diva was met streken, maar dat haar leven eigenlijk constant een strijd was. Je moet Blonde ook zien als sfeerbeeld en niet altijd als pure feiten. Daar dienen documentaires voor. Al zal de waarheid niet ver gelegen hebben bij Blonde...

Ik zei al dat Blonde niet bepaald een typische biopic is en kijkers zullen ongetwijfeld ook verdeeld zijn. Misschien wat lang en iets te chaotisch, maar de film durft wel creatief buiten de lijntjes te kleuren. Ana de Armas is geweldig, net als veel andere acteurs. Cinematografie van Chayse Irvin en de muziek van Nick Cave & Warren Ellis zijn heerlijk. Je blijft soms wat op je honger zitten en de chaotische aanpak is soms ook een nadeel. Maar het is vooral een interessante en mooie film.

Ik vond deze film op zoek naar films van Cary Grant. En dan zag ik dat Marlene Dietrich ook meespeelde. Maar Blond Venus is een Dietrich film met Cary Grant in een bijrol. Ook niet slecht natuurlijk, maar een hele andere type film. Blijkbaar zou ze ook het script geschreven hebben. De film is dan wel pre-Hays Code (de filmwet die een hoop dingen censureerde om zo het imago van de industrie te 'beschermen'), in de filmwereld werd het vanaf 1930 al veel toegepast in Hollywood. Een ook deze Blond Venus werd daardoor eerst bijgeschaafd voor het eindresultaat een publiek vond. Bij een film over een toch wel sociaal thema met een vrouw die op de advances van een playboy ingaat voor wat geld, heeft dat wel effect.

Blond Venus heeft wel wat te kampen onder die censuur, maar dankzij Dietrich is het best nog de moeite. Visueel ook heerlijk om te zien. De aandacht van het script is helaas wat verzwakt zodat de aandacht meer verhuist is naar de cabaret acts.

Zeer stevige film, waarin Leonardo DiCaprio zich van z'n beste kant laat zien. Samen met The Departed heeft hij er een sterk jaar op zitten. Mooi verhaal, dat niet alleen blijft steken op de diamantsmokkel zelf, maar ook de problematiek van kindsoldaten. Kleine minpuntje is die journaliste waar amper fut in zit. Ook Djimon Hounsou was niet altijd overtuigend. Maar het zijn dingen die niet zo storen, en samen met een mooie score en prachtige beelden krijg je een zeer spannende genietbare film met voldoende inhoud. 4 sterren

Een film die de weg zoekt tussen horror en actiethriller en daar op zich wel mee weg geraakt. Blood Red Sky zoekt het niet te ver en wil gewoon een leuke B-film zijn. En dat is het ook. Voor dit soort film is er voldoende spanning, sfeer en actie om er zeker van te kunnen genieten. Het mocht wel iets korter zijn. Veel nieuws brengt de film niet, maar wie houdt van het genre, zal dit wel goed vinden.

Je merkt wel de stijl die de Coen broers later beter zou doen en nog later zich zelf gingen parodiëren bijna. Iets te veel zoekend nog en de personages komen niet helemaal uit de verf. Het is goed gemaakt, maar kan niet altijd even boeien. Geen memorabele personages en eerder een ode aan film noirs, wat wel meer in de jaren '80 gebeurde. Gelukkig bleven ze bij dat genre niet te lang hangen en gingen ze van film noir naar zwarte humor. Voor een debuut met een wat lager budget zeker niet slecht, maar toch niet echt mijn ding.

Het verhaal is op zich niet zo bijzonder. Doet wat denken aan We own the night en The Insider. Maar de film neemt tijd om haar ding te vertellen en kan rekenen op een mooie cast. En vooral een passende soundtrack. Ik beken dat ik de film vooral opzocht vanwege Matthias Schoenaerts. Maar door de cast met Mila Kunis, Clive Owen, Billy Crudup, Marion Cotillard, James Caan en Zoe Saldana leek het niet stuk te gaan. Het is ook niet stuk gegaan. De film staat er zeker en vast. Het is af en toe wel wat cliché en net te veel om er echt een memorabele film van te maken. Maar ik heb hier van genoten en zowel Matthias Schoenaerts als regisseur Guillaume Canet hoop ik nog meer aan het werk te zien.

Beter dan verwacht. Kwalitatief is het niet altijd even sterk, maar het ritme zit er wel in. Ik hou wel van het genre en de combinatie van vampieren en oosterse actiescènes werkt perfect. Het is nu eenmaal een verfilming van een manga (met de animatie versie als voorganger) en zo moet je het ook bekijken. Veel bloed, over de top gevechten, ... dit is gewoon een actiefilm om van te genieten.

Een spoof-film die doet denken aan de Airplane films. Weliswaar een Britse komedie en de grapdichtheid is ook niet zo groot. Maar op tijd en stond komt er wel zo'n absurde grap voorbij die best wel werkt. Eigenaardige film met wat ups en downs. Niet echt memorabel, maar leuk genoeg om een keer te zien. Met Vincent Price, een jaar na zijn aandeel in Michael Jackson's Thriller. Graham Stark is een blinde man, hij was eerder al te zien in verschillende Pink Panther films.

Bloodshot is opnieuw zo'n film die al vooruit aan het lopen is richting Cinematic Universe met een eigen reeks. Probeer eerst zelf een film neer te zetten en dan verder te plannen. Bloodshot doet niets nieuws. Good guy, bad guy met 1 vrouw in actie en een nerdy tech. Ripoff van Robocop, licht gekruid met Punisher en Wolverine. Maar als het goed gedaan is, mag de film van mij gerust recycleren. Dat zien we al 100 jaar.

De film kan wel een sfeer neerzetten, Vin Diesel is geschikt in deze rol en visueel valt het ook wel mee. Alleen valt het op veel vlakken net te mager uit en wordt je ook nergens verrast als kijker. Het is een doorsnee blockbuster geworden. Beter dan de gemiddelde DC-film van tegenwoordig, maar snel in de vergeethoek. Als je dan toch iets gelijkaardig wil zien, moet je Upgrade (2018) bekijken.

Of de film een ripoff of een hommage is aan Friday the 13th, kan ik niet zeggen. Maar de link is er wel degelijk. Niet alleen het hele verhaal zou zo een film uit de franchise kunnen zijn, maar meer. Het masker in de film werd blijkbaar al gebruikt in de film Sleepaway Camp II: Unhappy Campers (Film, 1988) waar 2 studenten zich verkleden als (jawel!) Jason Voorhees en Freddy Krueger. In Bloody Murder zit ook een personage dat Jason heet. Het ligt er wel dik op.

De film mist wel de charme van de eerste Friday the 13th. Langs de andere kant zijn er wel slechtere delen in de F13 franchise gemaakt. Het verhaal is op zich niet slecht. Vooral hetzelfde natuurlijk met een hoop tieners op kamp, maar ik zat toch even te zoeken wie de killer was. Niet dat het zo enorm moeilijk was, maar gewoonlijk zie je dat bij dit soort films al vanaf de 1e minuut. Wel het voordeel van een compleet onbekende cast.

Bloody Murder is nooit echt goed, maar het is beter dan het lijkt. Wat guilty pleasure, maar nog best van genoten.

Leuk als ontspannend filmpje, maar voor de kwaliteit moet je ergens zijn. Zwakke acteurs, en een stuntelig verhaal dat nog niet eens origineel is. 2 sterren omdat hij uiteindelijk toch niet irriteerde...