Opinions

Een film van Nate Parker, door Nate Parker, over Nate Parker en waarschijnlijk ook voor Nate Parker. De film kwam in opspraak door een verkrachtingszaak (door Nate Parker) en het thema van de film dat in het conservatieve Amerika nog altijd moeilijk ligt. Niet dat ik Parker ga goed praten, maar even die feiten opzij gezet, is de film zeker niet slecht. De film focust zich vooral op de figuur van Nate Parker en de opstand van de zwarte slaven begin 19e eeuw. Parker slaagt er in om de lijdende slaven in beeld te brengen.

Zijn aanpak is een medaille met twee kanten. Het is net goed om te focussen op Nat Turner. Niet evident in Amerika waar de film 12 Years a Slave gepromoot werd met een blanke Brad Pitt in een bijrol. Langs de andere kant wordt wel heel hard gefocust op Nat Turner en had hij de regie misschien aan een ander moeten overgeven om een breder plaatje te kunnen brengen.

Zoals ik hier al eerder kan lezen is het geen slechte film, maar weinig verrassend. Het is wel kwalitatief, maar zonder de opspraak van Nate Parker, had deze denkelijk in de vergeethoek geraakt.

Naar een kinderboek, wat misschien het zware onderwerp van de oorlog toch zo helder (maar weliswaar diepgaand) kan weergeven. Er zit veel thematiek in over het boeddhisme, maar het klinkt zwaarder dan het eigenlijk is. We krijgen vooral een oorlogsfilm met een man die de orders volgt van zijn regime, maar vrede vindt in als boeddhist om de gruwel van de oorlog te verwerken. Over de zinloosheid van oorlog dus, mooi verteld. Het begin is goed, maar gaandeweg zakt het wat in om toch in schoonheid te eindigen. Een mooie film!

Ik ging blind de film in en wist niet dat dit een kerstfilm was. Het verhaal ligt wel mooi in de lijn van oa It's a wonderful life en Scrooged. Cary Grant en David Niven zijn goed gecast, te bedenken dat ze origineel elkaars rol hadden. The BIshop's Wife is een feel good film met de nodige humor, heel gezellig en met een leuke cast is het best de moeite om te kijken.

Ook hier zijn weer de verhalen achter de schermen even boeiend als de film zelf. Zoals Grant en Young lieten weten dat ze niet op hun mooie kant van hun gezicht werden gefilmd, waarop de regisseur van buiten door het raam de scène filmde. Als de producer vroeg waarom dat zo gefilmd werd en Grant en Young vertelden over de 'goeie kant' van hun gezicht, riep hij dat als ze maar de helft van hun gezicht mochten filmen, ze ook maar voor de helft betaald werden. Waarna de acteurs er nooit meer over begonnen.

Bitch slap lost de verwachtingen niet echt in. Dit moet een foute film worden met veel vrouwelijk schoon, enkele catfights en over de top humor. Maar de film is te braaf en daardoor gewoon slecht. Geen liters bloed, geen 'omg' oneliners, gekke karakters of originele ideeën. Het resultaat is een B-film geworden in plaats van een leuke exploitation. Een leuke B-film om een keertje te zien, maar desalnietemin een teleurstelling.

Een tijd geleden had ik de film voor het eerst opgezet. En na een tijd weer afgezet omdat de sfeer te zwaar beladen was. Dat mensen in zo'n levensomstandigheden leven is één ding en doen wat ze moeten doen om te overleven. Maar of het dan nog aangenaam is als kijker is een ander ding. Toch maar de film een tweede kans gegeven en daar zeker geen spijt van gehad.

Javier Bardem schittert in één van zijn beste vertolkingen. Biutiful is een film geworden van een man die leeft van dag tot dag en gerust buiten de lijntjes kleurt als hij daarmee zijn kinderen kan helpen. Hij probeert nog een beetje uit het leven te halen wat hij kan als hij hoort dat hij niet lang meer te leven heeft. Het mooie aan de film is dat het nergens een karikatuur wordt. Uxbal gaat niet meteen de vrolijke Jan uithangen en als in een Hollywoodfilm enkele dingen rechtzetten om als een heilige te kunnen sterven. Hij is wie hij is maar probeert zich toch ietwat rechter te trekken op de sporen en voor zover dat kan enkele dingen in orde te brengen. De zorg voor zijn kinderen, de bekommernis over zijn vrouw die hij telkens opnieuw kansen geeft als hij ze na problemen met de kinderen heeft weggeduwd. De confrontatie als het misloopt met de illegalen die hij uitbuit.

Javier Bardem acteert zoals gezegd heel sterk en de film is zeer realistisch. Rekening houdende met de vrij depressieve omkadering. Een film dus die je beter in de juiste omstandigheden kan bekijken, maar er dan wel van kan genieten. En weerom de prachtige muziek op de juiste momenten.

Black werd wat ondergesneeuwd door relletjes in Brussel (vanwege de leeftijdsgrens trouwens) en daarna het thema dat actueel werd met de onderzoeken in Molenbeek naar aanleiding van de aanslagen in Parijs. De film zelf heeft qua verhaal er niet echt iets mee te maken en is veel meer dan wat er al over geschreven werd.

Ik had eerder Image al gezien, de debuutfilm van Adil El Arbi en Bilall Fallah. Een sterke film, al blijft het een lokale film die gewoon fris gemaakt is door enkele nieuwe creatievelingen in de filmwereld. Black is een ander verhaal. Het gaat uit van Romeo and Julia met 2 rivaliserende bendes. Het werkte al eerder in de filmwereld, dus waarom nu ook niet. Zeker als het een serieuze update krijgt. Qua stijl is het zeer flitsend en toch sfeervol. Ik moest meteen denken aan Cidade de Deus. Maar dan gemikt op een Brusselse omgeving in plaats van het warmere Rio.

Ik lees hier in vorige berichten dat bendes verheerlijkt worden. Ik heb geen idee hoe het er aan toe gaat in Brussel. Maar ik weet wel dat dit film is. De Italiaanse maffia is ook niet wat The Godfather er van maakt denk ik. het geheel is in elk geval zeer boeiend om te zien. Zowel qua regie, verhaal als muziek en beelden. Dat Martha Canga Antonio ondertussen al enkele prijzen heeft verdiend mag geen wonder heten. En de muziek is magnifiek. De beelden onder Back to Black van Oscar and the Wolf zijn indrukwekkend. Na de film was het toch even slikken. Te bedenken dat het verhaal van Romeo and Julia nu niet zo onbekend is.

Ik wil niet te veel van de film prijsgeven, u moet zelf maar kijken. Wel dat het zeer goed meevalt. Dit is geen typische Belgische film. Geen achterbuurtfilm van D'Ardenne of een oer-Vlaamse film van Van Looy of Verheyen. Ik zie een frisse aanpak en een echte film van deze tijd. Hopelijk gaan we nog veel werk zien van dit regisseursduo.

DC nam een nieuwe start met The Batman, maar helaas krijgen we toch nog vehikels als deze Black Adam omdat ze per se met de DCU verder willen gaan. Binnenkort The Flash waarschijnlijk, ondanks alle feiten van zijn hoofdrolspeler en Batgirl gecanceld. Tijd dat er iemand anders aan het stuur komt van DC...

Films met goden werken nooit echt goed. Ook niet de vijanden in de heldenfilms die een god blijken te zijn. Black Adam is daar geen uitzondering op. Het hoofdpersonage is gewoon een eikel en het is jammer dat de Justice Society een vervelend groepje helden is hier, want dat had een betere film geweest. Iedereen loopt er maar verloren bij en verdrinkt in de zielloze CGI. Dark Phoenix zorgde er voor dat de stekker uit de X-Men franchise werd getrokken. Hopelijk is Black Adam hetzelfde voor de DCU.

Een verhaal tussen Training Day en 16 Blocks, die verwijzing had ik hier ook al eerder gelezen. Qua niveau eerder richting die 2e film. De cast is ook niet echt opvallend. Naomie Harris doet het op zich niet slecht, de rest is zeer matig. Een film met de nodige clichés, al zit de actie later in de film best wel goed. Het is niet slecht, heerlijke entertainment en je krijgt wat je kan verwachten.

Een mooi ogende trailer, een veelbelovende cast en een interessant plot. Ook al zou dit geen klassieker worden, had het op papier toch mooie troeven voor een aangename blockbuster. De film zet in het begin ook de nodige sfeer en de cast is best aangenaam. Maar dan lijkt het wel of die aanloop heel lang blijft duren en er eigenlijk niets gebeurt.

De film is ook eerder een thriller dan een actiefilm. Maar het is weinig verrassend en de cast schittert toch minder dan gehoopt. Je blijft op je honger zitten, ook tegen de ontknoping richting einde van de film. De film wordt snel afgehandeld en je hebt toch niet het idee dat er veel gebeurd is. Een hoop clichés en weinig creativiteit met hoogstens een mooie verpakking.

Geïnspireerd door Edgar Allen Poe. Toch onrechtstreeks, want het haalt enkel de titel bij de bekende dichter. Al kan je toch ook wel zeggen dat het qua sfeer aanleunt bij de donkere poëzie van Poe. We krijgen voor het eerst Bela Lugosi (Dracula) en Boris Karloff (monster van Frankenstein) tegenover elkaar. En dan nog David Manners die eerder de lead speelde tegenover Karloff in the Mummy. Een gezellige monster reünie dus.

Het verhaal is op zich niet zo bijzonder, al past het wel bij de sfeer. En het is die donkere gothic sfeer die de film maakt, samen met de passende overacting an Lugosi en Karloff. Zij geraken er zo mee weg en het past als gegoten in deze film.

En leuk om te lezen is dat The Black Cat één van de eerste films was waar een score mee een deel van de gesproken film wordt en meer is dan gezongen liedjes, dansnummers of als intermezzo bij credits. Klinkt ook vrij goed trouwens. Heinz Roemheld werkte mee aan veel meer bekende titels en won 8 jaar later een Oscar.

The Black Cauldron heeft een duister sfeertje voor een Disneyfilm. De hoop op een nieuwe Rescuers was dus groot. Net omdat dit altijd een vergeten film is, leek het net interessant om een film in de reeks te zien die buiten de lijntjes kleurde. Het verhaal is een mix van Lord of the Rings en Gummi Bears. Het heeft alle potentie om er iets groots van te maken. Maar het loopt wat rond als een kip zonder kop. De bad guy oogt indrukwekkend, maar is niet meer dan een lege doos. Hier en daar een schattig figuurtje en je hebt een animatie die vis noch vlees is geworden. Te soft en warrig voor een goeie avonturenfilm, te donker voor een vlotte kinderfilm.

Ik ben nooit een grote liefhebber geweest van film noir (dit is een neo noir) en De Palma wisselt mooie films met missers af. Een regisseur met een eigen stijl dat staat als een dubbeltje op z'n kant en het is altijd afwachten welke kant het gaat vallen.

The Black Dahlia is op zich wel een mooie film met een typisch film noir verhaaltje. De troeven zijn dan ook de sfeer, belichting, kostumering, setting, ... De acteurs passen hier wel in. Maar zetten evengoed geen topprestaties neer. De film is ook te lang voor dit genre en komt al snel vervelend over. Het deed me wat denken aan Pearl Harbor (misschien wel deels door de aanwezigheid van Josh Hartnett) dat op zich wel mooie scènes heeft, maar door het liefdesverhaaltje zichzelf van de top haalde.

The Black Dahlia is beter dan m'n eerste kijkbeurt, maar is ook niet meer dan gewoon een goeie film. De Palma is vooral een blockbuster-regisseur die soms wel voor mooie beelden kan zorgen.

Vervolg van The Foreigner dat op zich al een slechte Seagal-film was. Hier valt het verhaal nog best mee voor een actiefilm en is het geheel beter dan de vorige film. Je zou denken dat het enkel dient om andere projecten te financieren, maar ik zien dan ook weer geen andere projecten meer komen van Seagal. Toch beter dan deel 1, dus net iets hoger te waarderen.

Harde film over de donkere jaren in de middeleeuwen. Het blijven echt wel donkere films uit die tijd met een sfeer van eerst vechten en dan praten, meestal in naam van God. Het dorp waar ze uiteindelijk belanden heeft iets van The Village of The Wickerman dat evengoed blindelings een geloof volgt net als de ridders en heksenvervolgers. Bovendien is het onderwerp van pest nog niet dikwijls zo nadrukkelijk aan bod geweest als in deze film. Misschien geen topper, maar wel een zeer aangename film en beter dan verwacht.

Black Hawk Down zat in mijn herinnering als een Hollywoodoorlogsfilmpje. Al bleef hij toch in de achtergrond duidelijk aanwezig. Tijd voor een herziening. En dat is me enorm goed bevallen. Ridley Scott levert één van de beste oorlogsfilms af die niet vervalt in een hoop standaardgepraat maar meer actie bevat dan menig klassieke actiefilms. Scott zorgt ook voor mooie beelden en een broeierige sfeer die past bij zowel de oorlog als de setting van Somalië. Het is gefilmd in Marokko trouwens.

Alhoewel Scott veel foute dingen gemaakt heeft, schiet hij er toch af en toe bovenuit. Alien was prachtig en ik moet eerlijk bekennen dat Gladiator en American Gangster ook niet slecht waren. Met Black Hawk Down heeft hij 2 jaar na Gladiator bewezen dat hij een oorlogsfilm vol actie ook aankan. Scott is echter niet echt een acteursregisseur die veel aandacht spendeert aan personages, maar anderzijds komen goeie acteurs toch op één of andere manier goed uit de verf in zijn films. Door de actie in Black Hawk Down is er niet veel karakteruitdieping nodig en kan hij terugvallen op meerdere talenten in de cast van deze film. Je ziet enorm veel bekende gezichten die gewoon goed gecast zijn in dit genre.

Zoals eerder gezegd is de sfeer die de film uitstraalt sterk aanwezig. De warme kleuren en de cinematografie in z'n geheel brengen niet alleen vaart in de film, maar zijn zonder te irriteren mooie bewegende beelden zodat je volop in de actie zit. De muziek is passend met naast de score ook enkele leuk geplaatste liedjes als Suspicious Minds, Devil in disguise, Creep, Falling to pieces, Voodoo Child, Jump around en Right turn.

Black Hawk Down is één van de beste oorlogsfilms door de grote aanwezigheid van de actie, maar ook het tactische van de operatie die boeiend in beeld wordt gebracht. Het waargebeurde van de film is altijd met een korreltje zout te nemen, maar dat telt voor zowat alle andere waargebeurde films.

Een tienerkomedie die niet echt sterk in elkaar zit. Martin Lawrence heeft al slechter gedaan, maar dat is ook niet echt een referentie. Soms heb je wel een glimlach, maar men probeert ook te mikken op wat avontuur en spanning en daar slaagt de film helemaal niet in. Gewoon een wegkijkfilmpje is het uiteindelijk geworden, meer ook niet.

Niet geheel boeiende film. Het is vooral jammer dat David Farrar veel tijd in beslag neemt, want dit had perfect zonder hem gekund met enkel de nonnen centraal. Zelfs een film over allemaal vrouwen heeft in Hollywood toch een haantje nodig blijkbaar. De uitwerking van de personages is best wel boeiend, maar het is wat mager op vlak van het verhaal. Wat je bij dit soort films toch wel snel zou verwachten. Weliswaar mooi geschoten met prachtige beelden. Ik blijf genieten van de warme Technicolor. Iets wat ik in films uit de jaren '80 en '90 wel mis bij veel historische films of avonturenfilms. Gelukkig zijn er altijd uitzonderingen.

Mooie film dus, maar het mist de nodige pit om een echte topper te worden.

Een film uit de Marvel-studio. Van het brave Disney dat zorgt voor goed draaiende blockbusters, maar wel door binnen de lijntjes te kleuren. Het is leuk om te zien dat we na Blade terug een zwarte superheld hebben en dat de vrouwen zo sterk aanwezig zijn. Het zou geen issue mogen zijn en het zorgt niet voor extra sterren, die moeten van de film zelf komen. Maar het zorgt wel voor een frisse wind, en dat is altijd welkom bij dit soort films.

De sterkte van Black Panther is dat Marvel eindelijk een wat meer volwassen film levert. Er zit nog een beetje humor in, maar het is geen kinderfilm geworden met infantiele humor zoals Guardian of the Galaxy of Thor. Black Panther kent genoeg actie, is mooi gemaakt, de personages zijn boeiend, de muziek is heerlijk en het is Marvel eindelijk gelukt om na Loki nog eens een interessante bad guy te geven.

De film heeft soms weg van een James Bond film, zonder een domme parodie te zijn. Zeer toegankelijk als blockbuster ook, maar wel één die ten minste moeite doet om een publiek boven de 12 jaar te bereiken. Wat we van Marvel niet altijd gewoon zijn. Black Panther is misschien wel de Wonder Woman van Marvel. Zij was niet de eerste vrouwelijk held, en hij is niet de eerste zwarte held. Maar in de big business van Hollywood vallen beide figuren wel op. En hebben ze hun eigen plaats gekregen met een eigen volwaardige film. Geen sequel, geen talloze cameo's omdat je zelf niet in het hoofdpersonage gelooft (ja jij, Iron Man in Spider-Man Homecoming!) en geen kinderachtige mopjes omdat je ook het geld van die 5-jarige wil afnemen.

Black Panther zorgt nog even voor een stabiel rustpunt en een adempauze na de nogal rommelige en labiele Phase Four van de MCU. Geen evidentie want met het overlijden van acteur Chadwick Boseman heb je wel je hoofdkaart kwijt gespeeld. Helaas zorgt dat voor meer drama in een filmreeks waarin dood gaan eigenlijk niets betekent. De rest van de cast doet het goed en kan de film wel trekken. Met Namor is er opnieuw een boeiende vijand.

Qua entertainment is dit terug één van de betere MCU films, maar je mist Boseman wel en de actie is ook niet altijd even boeiend. Voor één keer werd wel het geheel van de Marvel Universe vergeten zodat je niet met een film zit waar vooral die hard fans van lijken te genieten ipv de gemiddelde filmkijker.

Van de regisseur van Doctor Strange, al heb je bij Marvel nooit kans om je talent te laten zien in de grote fabriek. Van de regisseur dus van The Exorcism of Emily Rose, Sinister en Deliver Us from Evil. Dat geeft al een beter beeld. Een film van Blumhouse Productions, dat de voorbije jaren heeft laten zien dat ze best wel goeie films in het genre afleveren. Zoals The Purge, Happy Death Day, Get Out, Freaky, The Hunt, Us en The Invisible Man. De minder geslaagde titels laat ik uiteraard even achterwege.

Het verhaal is op zich niet zo heel bijzonder. Een thriller met een gemaskerde man die kinderen ontvoert. Maar de uitwerking is wel goed gedaan en vooral de setting van eind jaren '70 is heerlijk. De camera zit ook vrij dicht op de acteurs, wat voor een meer beklemmend effect zorgt. The Black Phone is een film die schittert in de eenvoud. Het wordt nooit een grote film, maar doet zo veel meer met het relatief beperkte budget dan veel andere titels op de affiche van de bioscoop.

Een film die met deed denken aan Eight Legged Freaks met soms iets drogere humor. Een film die doet denken aan de 50's horrorfilms. Het idee van de schapen is geweldig, een beest dat je totaal niet met horror zal associëren. Al blijken toch films als The Birds evengoed onschuldige beesten op te voeren als killerbeast en zichzelf dan nog meer serieus nemen.

De omkadering is zowat de zelfde als Eight Legged Freaks, maar de humor leunt ergens wat richting Shaun of the dead. Geweldig hoe die meid Experience alles op een 'groene' manier bekijkt met aura's, shakra's en meer van dat. Een vorm van humor die ik wel leuk vind in horrorfilms. Veel subtieler dan de dubbelzinnige kak- en pishumor (sorry voor het woordgebruik) van de laatste Scary Movie-films.

Er had misschien wel meer ingezeten, al heb ik dat gevoel wel meer bij komedie's. De film heeft me in elk geval heel goed doen lachen. Het bewijs dat absurde humor en droge humor perfect hand in hand kunnen gaan.

You're a tree

Een film waar ik toch meer van verwachtte. Ik dacht een jeugdfilm te zien stijl Black Beauty. Maar de makers denken al te kunnen scoren door een jong gezicht een mooi paard op te voeren met wat strijkers op de achtergrond. Want twee uur kijken hoe een jongen bevriend wordt met een paard is toch wat mager als verhaal. Met momenten (op het eiland bvb) was de film gewoon enorm saai. En kwalitatief is het ook niet. Slecht acteerwerk en gewoon niet mooi om te zien. Wat jammer is, want dat zou je toch verwachten bij een film over een paard. Een misser.

Een film over een balletdanseres die gekozen wordt voor de hoofdrol in Het Zwanenmeer. Het uitgangspunt lijkt er op te wijzen dat de film gedoemd is voor een ladysnight of op z'n minst een uitsluitend vrouwenpubliek en zo te verdwijnen in de talloze dansfilms. Maar met de komst van Darren Aronofsky en de prestatie van Natalie Portman krijgt de film een heel andere stijl. Dit is geen melige dansfilm maar een heuse thriller die de passie van het dansen en de zware druk die erbij komt zien, mooi naar voren. Deze film toont het verschil tussen techniek en gevoel in dansen.

Dat het zwanenmeer wordt gekozen is de beste keuze. Niet alleen is dit één van de mooiste, bekendste en moeilijkere balletvoorstellingen, maar ook het verhaal leent zich perfect voor het parallel lopende verhaal rond de dansers en de band met de leraar. Aronofsky toont net als in Requiem for a dream hoe je in een neerwaartse spiraal kan terecht komen en zo persoonlijke grenzen begint te overschrijden. Vooral Natalie Portman heeft verdiend haar Oscar gewonnen, ze is perfect in deze rol. En het is niet verwonderlijk dat ook oa de film en regie een nominatie hadden.

Black Swan is een heuse aanrader en een adembenemende thriller. Een echte aanrader en nu al kandidaat voor mijn eindejaarslijstjes van 2010.

De film is best realistisch. Geen beesten van 15 lang, geen karikaturen zoals 'het blondje', 'de neger' of 'het vrijende koppeltje' dat je veel in horrorfilms ziet en waarvan je weet dat die er ook als eerste aangaan. Denkelijk een lowbudgetfilm dat zich op een beperkte lokatie afspeelt. Men moet af en toe globale beelden maken om toch eens een ander zicht te geven.

De spanning wil men opdrijven door veel suggestie, maar helaas is dat net iets te veel en blijven de schrikmomenten te lang uit. Hierdoor wordt het meer een waargebeurd drama ipv een heuse thriller. In elk geval geloofwaardig gegeven wat veel goed maakt.

Een actiefilm (of toch een beetje) met Jean-Claude Van Damme. De man is toch versleten als je naar zijn laatste films kijkt. Waar andere oude 'expendables' een vorm van zelfspot hebben de laatste jaren oogt JCVD vooral vermoeid. Omringt door een cast die eerder op basis van de looks werd geselecteerd dan hun acteertalent. Dolph Lundgren staat ook op de affiche, maar meer dan een lang gerekte cameo is het ook niet.

Black Water is een B-actiefilm als tussendoortje voor de liefhebbers van het genre. Bandwerk dat weinig inspiratie kent.

Een film uit de MCU-stal die uiteraard rekening moet houden met het grotere geheel. Maar toch is Cate Shortland er in geslaagd om de film wat meer diepgang en emoties te geven, voor zover dat kan en nodig is bij een MCU film. Het is op de eerste plaats een sterke actiefilm en tussen de superhelden door, is Black Widow best wel een boeiend personage omdat haar kracht niet ligt in een mutatie of technologisch snufje. De film is niet zo zeer een film waarin Scarlett Johansson echt centraal staat, maar vooral een overgangsfilm van Johansson naar Florence Pugh. En eigenlijk ook een zeer mooi afscheid van Johansson nu er gewerkt wordt aan een nieuwe generatie in de MCU. Al weet je nooit bij Marvel.

Florence Pughis schitterend, al ben ik als fan sowieso bevooroordeeld. Maar ze mag gerust naast Scarlett staan en samen zijn ze best wel leuk om te zien. Pugh heeft karakter en zet haar rol met verve neer. Ik hoop dat ze haar aan boord houden voor meerdere projecten, het zou de MCU alleen maar goed doen.

De vijand is niet veel soeps, typisch voor MCU. Het lijkt eerder een (film)excuus te zijn om Black Widow en co bezig te houden. De focus ligt gelukkig goed op de personages. Het is een Marvel-film, maar we krijgen gelukkig geen overbodige cameo of bijrol om die link maar te maken met het grote geheel. Dat zit er ergens wel in natuurlijk, maar minder geforceerd. Het draait om deze film en hun karakters. Ik ging al met veel plezier in deze film en de 2 hoofdrolspeelsters zijn heerlijk om te zien. Verder genoeg charme, actie en humor. Ook al is de film niet zo heel bijzonder, ben ik wel verkocht en vind ik de film beter dan het zou moeten zijn.

Een standaard Hollywoodverhaal dat mooi is gemaakt. Geen pittige dialogen of grootse acteerprestaties, maar de sfeer van de 70's zit wel goed en de humor werkt nog wel. Spike Lee zweeft tussen het maken van een toegankelijke blockbuster en het aankaarten van een maatschappelijk onderwerp als de onderdrukking van racisme in Amerika. Het blijft daar ook tussen zweven en dat zorgt voor een soms iets te luchtige, maar weliswaar goed gemaakte film die absoluut de moeite is om te zien. John David Washington is niet slecht, maar moet nog veel leren om op het niveau van zijn vader te staan.

De eerste echt goeie Marvel verfilming, nog voor X-Men en Spider-Man. Het blijft een goeie actie horror met Wesley Snipes die gegoten is voor deze rol. Het klikt wel met Kris Kristofferson en het wil ook geen familievriendelijke lichte blockbuster zijn. Het mag wat harder af en toe. Na al die jaren staat de film nog stevig overeind, al merk je wel dat de effecten sterk verouderd zijn. Op zich was het misschien wel de kracht nog van Marvel dat (buiten het feit dat de rechten bij verschillende studio's lagen), de stijl van de verschillende franchises (Blade, X-Men, Spider-Man) op maat waren. Daardoor vallen films als Daredevil en Fantastic Four wel door de mazen van het net natuurlijk, maar je krijgt iets meer vrijheid denk ik bij de andere films. Het hielp toch wel op zoek naar de juiste toon richting MCU.

Snipes kan niet alles laten tonen van zijn martial arts kwaliteiten, maar wel genoeg om van Blade een bad ass te maken. Zijn wat zwijgzame performance past ook mooi bij het personage. En geweldig coole scènes ook. Zijn introductie bij de blood rave bvb, maar ook de moord op sidekick Quinn waarbij hij stijlvol de zonnebril terugneemt en opzet om verder te vechten. Heerlijke cinema.

Hier en daar wat slijtage aan de film, maar nog steeds een goeie actiefilm.

Del Toro geeft dat extra sfeertje aan de film, wat doet denken aan de Hell Boy franchise. Al moest ik bij het team ook denken aan Alien: Resurrection. Blade blijft een interessant personage en de film geeft wat meer actie dan je normaal krijgt in dergelijke comic-verfilmingen. Alleen zie je hier wel dat de effecten de tand des tijds niet altijd goed hebben doorstaan. Had Del Toro deze film 5 à 6 jaar later gemaakt, had dit een veel sterkere film geweest, qua effecten en de echt creatieve jaren van de regisseur.

Het was al een tijd geleden dat ik Blade Runner zag. Een film die me toen niet zo goed lag. Het lijkt een SF-thriller, maar is een tech noir. Iets minder toegankelijk maar zeker niet slecht. Zonder Blade Runner ook geen pareltjes als Ghost in the shell, Akira, Matrix of The fifth element. Sommige daarvan vind ik nog steeds beter dan Blade Runner, maar het is van de film toch maar de prestige om hen voor te gaan.

Blade Runner is een tech noir, en daar ligt persoonlijk ietwat mijn probleem. Film noir heeft mooie films, maar is een genre (net als tech noir dus) dat niet altijd even boeiend is en me niet zo ligt. Blade Runner heeft gelukkig meer te bieden. Een prachtige passende soundtrack en wereld. Opvallend is Rutger Hauer die bij herziening veel beter bleek te zijn dan ik me kon herinneren. Indrukwekkende film in elk geval. Goed dat ik hem opnieuw bekeken heb. Nu was de moment wel goed.