Opinions

Echt helemaal mijn ding niet dit. Ik hou ook wel van visuele troeven in een film, maar te weinig plot zoals hier steekt me persoonlijk dan wel tegen. Het visuele is gelukkig nog zo goed, zodat ik hier geen ultiem lage score moet geven. Meer kan ik niet over de film zeggen, wel dat het geen evidente film is, tenzij je van dit genre houdt. Niet voor mij dus...

Ik ben groot geworden met (onder andere) de boeken van Roald Dahl. Een man die enorm kon schrijven op kindermaat met een kleurrijke fantasie. In die zin dat hij de kunst had de fantasie van de lezer te laten werken. Daardoor ben ik wel meermaals teleurgesteld geweest bij een verfilming van zijn boeken. The Witches, Mathilda en de versie met Johnny Depp van Willy Wonka waren zo'n teleurstellingen. Helemaal niet wat ik qua sfeer in gedachten had bij het lezen van het boek. Fantastic Mr. Fox en de originele Willy Wonka uit de jaren '70 vielen wel nog goed mee. BFG zit daar wat tussen, al is het jammer dat dit een animatiefilm is geworden. Het komt wel wat in de richting van het boek (qua sfeer bedoel ik dan) maar echte kwaliteit is dit niet. Hopelijk komt hier toch nog eens een verfilming van. Men kan hier veel meer mee doen. Misschien is het wel persoonlijk, omdat ik als volwassene een verfilming wil zien van een boek dat ik als kind gelezen heb. Soit, dit is een probleem dat elke boekverfilming met zich kan meedragen zeker?

De boeken van Roald Dahl zijn legendarisch. De schrijver laat je fantasie zonder problemen werken. Misschien daarom dat het zo moeilijk is om te verfilmen. Het is allemaal nogal voorgekauwd en de films laten meestal weinig ruimte voor fantasie over. Denk aan Matilda en Heksen. Ook deze BFG (GVR) is zo'n film waarvan het boek zo goed is dat de film sowieso tegenvalt. Een veel gelezen boek dat in de meeste hoofden er anders zal uitzien dan op het scherm.

Los daarvan mis ik toch wel de creativiteit van Spielberg. Het is dan wel mooi gedaan. Hij kent zeker zijn vak. Maar ik mis de verrassing. Hopelijk worden kinderen nog wel verbluft, al kan ik ze eerder het boek aanraden. De boeken van Dahl (ook deze BFG) zijn trouwens veel harder. Echte horror voor kinderen. Een zeldzame eigenschap trouwens, maar het is Spielberg duidelijk niet gelukt. De reuzen zijn eerder domme grote wezens ipv kinderverslinders.

Mooie film, maar te hard gepolijst zodat het gewoon saai wordt. Dahl is een sterk voorbeeld dat het boek (meestal) beter is dan de film.

Komedie blijft een moeilijk en gevarieerd genre en de Franse komedie heeft al direct een stempel met de films van Louis de Funes. Gelukkig tonen recente Franse films het tegendeel. Dit ligt meer in de lijn van de Taxi-reeks met (h)eerlijke humor zonder belachelijk te worden. Als Vlaming ben ik best wel mee met het Noord-Zuid verhaal dat hier uitvergroot wordt. Dit zouden ze ook in België kunnen maken met de vooroordelen die langs beide kanten van de taalgrens leven.

Op het eerste zicht is het geen topfilm, maar ik heb me hier echt wel geamuseerd en ik kan de film ook niet onmiddellijk op gebreken betrappen. Meteen een hoge score dus en ik hoop meer van dit soort films te vinden. Dit heeft enorm gesmaakt!

Heerlijke Oliver & Hardy op dreef, op het einde van hun stomme film periode. Eenvoudig, maar zo prachtig hoe alles escaleert. De mimiek van de acteurs is zeker goed gedaan. Ook het absurde van de agent die er wat staat bij te kijken en de buurtbewoners die mee opgaan in de sensatie.

In de film wordt het huis helemaal gesloopt, een huis dat de studio had overgekocht van een werknemer om zo helemaal te kunnen afbreken. Lang ging het gerucht dat ze zich van huis zouden vergist hebben, wat Stan Laurel nadien tegengesproken heeft.

In een tijd waarin westerns vooral een schietpartij waren tussen cowboys en indianen of vuurgevechten tussen 2 bendes, is dit een verfrissing. Ondertussen ook al veel toegepast natuurlijk, maar het is toch nog heerlijk om te zien. Een epische western met een verhaal en personages die wat meer diepgang krijgen. Het macho-gehalte is wat afgeknot om plaats te maken voor stijlvolle figuren.

Gregory Peck is de geknipte man en kan rekenen op enkele sterke tegenspelers. Jean Simmons, Charlton Heston en vooral Burl Ives die terecht enkele prijzen hiervoor won. De film is misschien wat voorspelbaar, maar wel goed uitgewerkt en geeft een boeiend verhaal naast de grootse landschappen in Technicolor. Het is tenslotte een Big Country. Western blijft altijd een apart genre (uiteraard) dat je meeneemt naar een andere wereld. En daar is Wyler goed ingeslaagd. Hij neemt ook tijd voor enkele vullertjes zoals Peck en het paard, het feestje met het dansen en Peck voor het eerst in dat nieuwe domein. Passend in het verhaal, maar wat grootser gemaakt dan nodig is voor het plot. En toch mooie scènes van gemaakt. Heerlijk om naar te zien.

Het ongelofelijke verhaal van Margaret Keane. Voor mij één van Burtons beste films in een biopic die je meesleept. Meelevend met Margaret, kwaad op Walter. En vol verbazing van het hele verhaal. De schilderijen zijn herkenbaar, voor mij is de schilderes minder bekend. Toch wel een teken dat een bekende naam niet altijd volstaat voor een biopic, maar dat je ook wat te vertellen hebt. Big Eyes is geen klassieke rise en fall. Burton is er in geslaagd om een mooi evenwicht te vinden tussen de werkelijkheid (die al bijzonder is op zichzelf) en het sprookjesachtige. Ik zat op het puntje van mijn stoel met momenten.

Waltz is nooit mijn favoriete acteur. Hier valt hij nog best wel mee. Al is hij over het algemeen eerder een parodie van zichzelf. Amy Adams doet het wel goed. De acteurs mogen hun best nog doen, het is Burton die zoals gewoonlijk het gezicht van de film bepaald. Zijn grootste concurrent is het verhaal zelf, dat zonder twijfel het vertellen waard is.

Verhaaltje in de stijl van Baron Munchaussen. Burton zit blijkbaar vast met het verhaal omdat hij met een boekverfilming zit. Toch herken je de typische Burton elementen. Gebruik van kleur, Danny Elfman, fantasy, ... En langs de andere kant wil het niet echt lukken en lijkt het wat stroperig. Het dorpje waar Ed Bloom terecht komt is soms zelfs irritant. De reus en de circusdirecteur zijn dan weer leuk, maar de siamese tweeling is totaal overbodig. Leuke film waar er niet zoveel van zijn. Ik begrijp goed dat deze film bij velen hoog in de smaak vallen, maar persoonlijk heb ik het toch moeilijk om het als een echte topper te zien. 3.5*

Dit leek me een lekker foute actiefilm die wat over de top gaat. Dat doet het soms ook wel, maar de effecten en het acteerwerk zijn niet alleen slecht maar ook storend zodat het nooit genieten is. Heel fijn dat zo'n films met wat minder budget creatief worden, maar dit is gewoon triestig. En slecht.

Ik ken Fritz Lang van M, Metropolis en Fury. Deze 'The Big Heat' komt na deze titels wel als een verrassing. De film is een film-noir, maar lijkt wel een voorbode te zijn van die latere 90's thriller met veel actie in. En toch is dit een geweldig film in het genre met een passende Glenn Ford in de hoofdrol. Lee Marvin is dan weer de bully van dienst. Met verschillende vrouwen die de film wat meer pit geven.

De film is vrij hard voor een film noir en is hoofdzakelijk de troef van deze film. Het is een boeiend verhaal, interessante personages en wat harder dan de meeste andere film noirs. Maar ik mis toch wel de echte interactie tussen een femme fatale en de protoganist in dit genre. Visueel is het ook niet zo bijzonder, al weet Lang wel wat hij doet. Een voorzichtig buitenbeentje dus, maar best wel de moeite.

In 2009 leek Disney terug te komen met films als The princess and the frog en Tangled. Wreck it Ralph was alweer wat minder en Frozen had wel zijn publiek, maar mist toch wat chemie. Big Hero 6 is terug naar af. Het springt mee op de kar van Marvel (is ook een verfilming van een comic van hen) en is daardoor de zoveelste flauwe superheldenfilm. Zeker niet memorabel. Het leek de goeie kant op te gaan en Baymax is een leuk figuur. Maar de rest is vrij cliché en het hoofdpersonage is maar niks. Verhaal is ook weinig verrassend. Daardoor blijft de film enkel overeind door de gags die doorheen de film oppoppen. Het is weer wachten op eindelijk iets origineels van Disney.

Na de herziening van Snatch en Lock stock and two smoking barrels, heb ik deze ook nog eens onder handen genomen. De humor is wel een pak minder dan, al heeft de film wel z'n leuke momenten. Helaas zijn die niet voldoende om de hele film te redden en is The Dude minder cool dan in mijn herinneringen. De dialogen zijn beter dan het verhaal of het charisma van de acteurs. De enige acteur die echt verraste was John Turturro als Jesus Quintana. Helemaal anders dan we van hem gewoon zijn. Buscemi is half een decorstuk en ook acteurs als Hoffman of Moore hebben al beter gedaan. Een film die beter leek in gedachten, mede dankzij de hype errond. Niet dat het een slechte film is, verre van. Maar er zijn veel beter films dan dit.

Ik hou niet echt van Martin Lawrence. Als sidekick kan het nog meevallen als hij rustig is, maar acteren kan hij niet en een film dragen al zeker niet. De makers moesten trouwens gedacht hebben dat Martin Lawrence als dikke vrouw al voldoende was om de kijkers aan het lachten te brengen. En daardoor vergeten om een script te schrijven en er toch enkele grappen in te steken. Net als Murphy bij The Nutty Professor is dit gewoon plaatsvervangende schaamte. Slecht gewoon!

Meer van hetzelfde dat al slecht was. Origineel wordt het niet en opnieuw denken de makers dat het voldoende is om Lawrence te verkleden als dikke vrouw om de kijkers aan het lachen te brengen. Niet dus!

Laurel & Hardy, een duo dat ik enorm graag bezig zie. In hun gloriejaren waren ze meesters in choreografisch uitgetekende slapstick van het niveau van pakweg een Charlie Chaplin. Deze Big Noise had echter de reputatie hun slechtste film te zijn. Maar kom, je moet de film eerst een kans geven. Ik moet toegeven dat de film te lijden heeft onder de toestand tijdens WO II. Als je een film zo moet draaien en aanpassen naar de omstandigheden krijg je ook geen overtuigend resultaat. Niet alle grappen werken hier en maar af en toe zie je de bekende humor van het duo. Slecht is de film niet, maar ze hebben al beter werk afgeleverd.

Bogart in een film noir, dan weet je meestal wel wat je krijgt. Tegenover staat zijn grote liefde Lauren Bacall. De twee waren kort voordien samen getrouwd en dat helpt met het charisma op het scherm natuurlijk. De acteurs staan op scherp, en dat moet wel. Als Bogart in een boekhandel met de verkoopster praat/flirt, steelt Dorothy Malone de show. En ook de jongere zus van het personage van Bacall, gespeeld door Martha Vickers, zorgt voor een opvallende entree.

Een heerlijke film die goed weg kijkt. Het verhaal zelf is wat te complex. Niet dat het per se zo ingewikkeld is, maar het haalt wel de drive uit de film. De dialogen zitten wel goed en met een cast die er zin in heeft, is The Big Sleep een mooie film noir.

Recyclage van eerdere verhaaltjes. De slome hond achter de vos is nu een slome indiaan achter een eekhoorn. Nogal flauwe humor eigenlijk. Tex Avery heeft beter gemaakt dan dit.

Als fan van Notorious B.I.G. is dit een boeiende documentaire. Maar de film zelf is toch een rommeltje dat springt van archiefbeeld over interview naar geanimeerd stratenplan en weer terug. De docu gaat ook niets uit de weg en kan de grote namen strikken voor de interviews. Het blijft dan ook een docu voor de liefhebbers en is niet bepaald een mooie ode aan de rapper. De aandacht voor de muziek en zijn rappen is natuurlijk aanwezig, maar niet helemaal op de voorgrond.

Bill & Ted is pure jeugdnostalgie en ik vrees dat nostalgie ook het enige is dat de film nog wat redt. Verschillende verwijzingen, figuren uit het verleden en coole quotes. Maar de mannen zijn oud geworden, het is soms gênant. Het kon erger, dat moet ik wel toegeven. Keanu Reeves & Alex Winter geraken er nog net mee weg. Hun vrouwen zijn al vervangen door jongere actrices die nog tieners waren bij de originele film in 1989.

De film mist helaas de frisheid van het origineel. Terwijl de twee mannen meer op zoek zijn naar zichzelf, zijn het de dochters die de muzikanten opzoeken. Hier en daar nog wel een goeie grap, maar echt grappig wordt het nooit. Ik ben zelf de films wat ontgroeid misschien. Dit was vroeger geweldig met de vrienden en een paar pinten voor het scherm.

Het jammere is wel het einde. Je zit daar met een leuke groep artiesten en dan moet er een lied gespeeld worden. Dan krijg je iets halfslachtig dat net beter is dan het lawaai tijdens hun repetitie. Maar doen er dan iets mee he. Toch een anticlimax.

Een pak minder dan z'n voorganger, die nog wat charme had met de historische figuren. Dit is meer een gedateerde cheesy SF-film met gelukkig nog af en toe een leuke grap (Don't fear the reaper...), maar te weinig om er een goeie komedie van te maken. Ik moet wel toegeven dat de twee me deden denken aan Beavis & Butthead, tijdgenoten van Bill & Ted. Typisch voor die tijdsgeest zeker?

Een tiener cult classic die we vroeger wel meer zagen met de bende. Past wat in de rij als Wayne's World. De film is gewoon droog en best wel leuk met al die verwijzingen naar historische figuren. In tegenstelling tot de pis en kak humor van Dumb & Dumber zijn dit evengoed domme jongens, maar met veel betere humor. Geen idee of dit nu nog zou aanslaan, bij mij speelt er eerlijk gezegd wel een deel jeugdnostalgie mee. Party on dudes!

Het relaas van een legendarische jazzzangeres. Met interviews en feiten via schrijfster Linda Kuehl die al aan een soort biografie werkte tijdens haar leven en sprak met haar en veel tijdgenoten uit haar dichte kring. Dat geeft een vrij accuraat beeld, dichter gaan we niet bij de zangeres geraken denk ik.

De documentaire is mooi opgebouwd. Tijd voor de muziek en sfeer, zonder de klassieke beelden van pratende mensen die geïnterviewd worden. Het leven van Billie Holiday zonder taboes, wat wel nodig is om haar leven en muziek te kaderen. Haar muziek kwam recht uit haar hart. Een vrouw van die sprak via haar nummers.

Billy Elliot, het relaas van een jonge tiener in een arbeidersgezin zonder moeder, jaren '80 in een mijnwerkersdorpje. Het leven is er zwart wit. Jongens boksen, meisjes doen aan ballet, de mannen werken in de mijnen en de vrouwen blijven thuis. Wie daarvan wil afwijken, wordt snel de kop ingedrukt. Daar zit je dan als jonge kerel die de frustratie van het leven liever van zich wil afdansen dan te gaan boksen. In zo'n oer-mannenwereld is dat het ergste dat je kan doen. Daar komt dan nog eens de onderliggende laag van sociale onrust omdat de koolmijnen niet meer rendabel zijn en het enige werk dat er lijkt te zijn in dat dorp, bedreigt is zonder een alternatieve toekomst.

Het verhaal heeft zeker haar charme en is goed geschreven. Jaimie Bell is goed in de titelrol en kan de film wel dragen. De rest van de acteurs is wat gemiddeld. De muzikale keuze is ook niet slecht en past in het tijdsbeeld en de frustratie van zowel de sociale onrusten als de jonge Billy Elliot in de jaren '80 die gewoon wil dansen. Qua dans is het wel teleurstellend. Het past zeker bij een jonge tiener die nog veel moet leren. Maar je gaat hier geen grootse choreografieën zien.

De film is een mooi drama en niet zomaar een dansfilm. De focus ligt vooral op het drama-gedeelte. Qua aankleding is het niet zo bijzonder, maar het sterke verhaal maakt dat de film best wel de moeite is. En niet moeilijk dat het nadien opnieuw gebruikt werd op de planken bij verdere musical-versies.

Bin-jip blijft een heerlijke film met de nodige symboliek. Het verhaal is al bijzonder van een man die inbreekt in huizen om er te eten en te slapen, maar dan wel enkele klusjes doet of de was als wederdienst. Een soort passief agressief bedelen, maar dan zonder iemand rechtstreeks lastig te vallen. Soms gaat het wat verder zoals de ontmoeting van de vrouw die onder huiselijk geweld gebukt gaat en de oude man die in eenzaamheid overleden is.

Een film over status en klassenverschil, mooi gesymboliseerd door de verschillende manieren van golftraining, van de rijke man met zijn vangnet in de tuin tot het armere hoofdpersonages dat een golfbal vastbindt rond een boom.. Kim Ki-duk kiest voor zwijgende personages waardoor de beelden nog meer voor zich spreken. Met als hoogtepunt voor mij toch wel de scène in de gevangenis waar hij probeert zich onzichtbaar te maken voor de cipier. Pure poëzie. Dat leidt tot de scène er na waar het open blijft of hij nog in de gevangenis is en zijn aanwezigheid bij het rijke koppel een illusie is waar de vrouw zich kan aan optrekken, of dat hij echt ontsnapt is en een manier heeft gevonden om onzichtbaar te zijn voor de rijke man zodat hij ook in een huis kan leven zonder dat het leeg staat.

Eastwood is wel goed in dergelijke films. Sterke drama's met een underdog en dit geval een grote portie jazz. Of liever be-bop met Charlie Parker. De biopic duurt 161 minuten en dat is best lang. Ik weet niet welk publiek Eastwood wil bereiken, al denk ik dat hij het vooral voor zichzelf gedaan heeft. Ik mis een beetje de overtuigingsrol van de regisseur die z'n publiek warm wil krijgen voor de artiest in de picture. Versta me niet verkeerd, Charlie Parker is een geweldige muzikant. Maar de film zal enkel liefhebbers amuseren en geen nieuwe fans trekken. Wat andere muzikale biopics soms wel lukt. En dan duurt de lange film wel te lang voor wat hij wil doen, een drama brengen van het leven van een verslaafde muzikant...

De film zoekt een evenwicht tussen de clichés van het genre en toch een kwalitatieve rustige aanpak die we recent ook zagen bij A Quiet Place. Het resultaat is een kruising tussen The Walking Dead (zonder zombies) en The Happening. De film concentreert zich rond een beperkt aantal personage en is qua sfeer zeker goed opgebouwd. Feit dat je het 'kwaad' niet echt te zien krijgt, zorgt voor de nodige spanning. Bullock draagt de film, de rest van de cast valt wel mee. Richting het einde is het vrij voorspelbaar, maar qua opbouw valt deze film best te genieten. Zonder de internetrage met de Bird Box challenge was de film wel minder opgevallen vrees ik.

Een film over een gevangene die van vogels houdt. Hoe boeiend kan dat zijn? Birdman of Alcatraz is de film over het leven van Robert Franklin Stroud, de man die de Birdman of Alcatraz werd genoemd. What's in a name, want Stroud hield zijn vogels bij in een andere gevangenis: Leavenworth Penitentiary. De feiten van de echt Stroud worden toch wel goed gevolgd. Het is ook enkel daar dat hij zich met vogels bezig houdt, niet meer bij de verhuis naar Alcatraz. Toen had hij denkelijk al de naam Birdman en gezien zijn latere verblijf in Alcatraz is de puzzel snel gelegd. Naar het einde zien we trouwens ook de slag van Alcatraz uit 1946. Die slag had werkelijk plaats, maar het is toch wel fictie dat het door Stroud is dat de slag een einde kende.

Het opmerkelijke aan de film is dat deze gemaakt is in 1962. Niet alleen leefde Robert Stroud nog, Alcatraz was nog altijd een gevangenis. Stroud zou sterven in 1963, het jaar dat de gevangenis zou sluiten. Een maand voor de release van Birdman of Alcatraz deed de legendarische ontsnapping uit Alcatraz zich voor. In de latere verfilming met Clint Eastwood speelt een acteur een bijrolletje van de Birdman. Weliswaar lang voor de escape zich zou voordoen.

De film staat vooral recht dankzij sterk acteerwerk. Burt Lancaster is geknipt voor deze rol en maakt een veel geloofwaardigere gevangene dan Tim Robbins in Shawshank Redemption. Ondanks z'n harde voorkomen, zeker in het begin van de film, was de reputatie van de echte Stroud dat van een echte killer en was hij absoluut geen doetje. Dat zal deels wel afgezwakt zijn in deze Hollywoodversie. Lancaster deed me in deze film vooral denken aan George Clooney. Thelma Ritter staat altijd sterk op de voorgrond als actrice, ondanks haar vele bijrollen (Rear Window, Boeing Boeing, All about Eve, The misfits, ...) en ook Telly Savalas laat hier zien dat hij meer is dan de badguy. Ik heb nooit Kojak gezien, maar ken hem wel van On her Majesty's Secret Service (Blofeld) en The Dirty Dozen. Het is niet onbegrijpelijk dat zowel Lancaster, Ritter als Savals een nominatie kregen voor hun acteerwerk bij de Academy Awards. Films als To kill a mockingbird, Lawrence of Arabia en The Longest Day zouden de film er van verhinderen om de nominaties ook daadwerkelijk in te zilveren.

Birdman of Alcatraz is best een sterke film geworden. Het begin is fantastisch en ben ik echt gefascineerd door de vertolking van Lancaster. Je ziet hoe de weerspannige Sproud niets te verliezen heeft en zich helemaal toelegt op vogels. Dan had ik toch even een moment waarop ik me afvroeg wat de film nog meer kon bieden buiten een man die van vogels houdt. Een moment dat me er ook van verhinderde om de hoogste score te geven. Na die korte twijfel wordt het toch interessant als ik me zelf vragen begon te stellen over de rechten van gevangenen, de sympathie die je zou voelen voor een moordenaar doordat hij van dieren houdt, terwijl hij amper respect heeft voor z'n bewakers. De man is dan wel oud geworden, het was nog altijd een moordenaar.

Mooie film in elk geval waar ik zeer van genoten heb. Eén van de grote tips die ik heb leren kennen via het topic van de Moviemeter top 1000. Benieuwd of er nog zo'n pareltjes tussen zitten.

Je hebt zo van die films waar je als filmliefhebber niet rond kan, los van het feit of de film goed is of niet. Birdman is zo'n film die in eindejaarslijstjes terecht kwam en één van de opvallendste titels was bij de Oscars. Dus de film opgezet om zelf te kunnen zien.

Birdman is op de eerste plaats een creatieve prestatie. Geen opvallend mooie film, maar opvallend door de lange shots. Niet dat dit voor het eerst werd gedaan, maar het komt toch nog zelden voor. Dat zorgt voor een aparte stijl, waarbij je als een soort vogel meevliegt doorheen het verhaal. En toch ben ik er minder van overdonderd dan bij Rope, de fim van Hitchcock die bestaat uit 10 lange shots die aan elkaar gemonteerd werden. En in 1948 hadden ze nog niet de digitale mogelijkheden zoals nu.

De film is ook een sneer naar de theater/film wereld. Op zich wel leuk om eens te zien, het wereldje mag wel eens een spiegel worden voorgehouden. Langs de andere kant blijft het ook bij enkele voor de hand liggende verwijzingen en gaat het nooit echt voluit. Hoeft misschien ook niet bij deze film, maar als het zo opvallend aanwezig is, had het toch iets meer mogen zijn. Ook het birdman-gegeven sloeg bij mij niet echt aan.

Birdman is goed gemaakt, maar kan me niet echt boeien. Ik zie de prestatie van cast en crew, waar ik waarderend naar hun werk kijk. Maar meer dan dat is het ook niet. Nergens kon het mij als kijker vatten. Anders dan jaargenoten Interstellar of Whiplash. Het is een kwestie van smaak natuurlijk...

Eén moment is me wel goed bijgebleven. Als Riggan in het ziekenhuis ligt en z'n dochter Sam de juiste bloemen bij heeft en haar hoofd op z'n borst legt.

DC leert het blijkbaar nog altijd niet. Ze blijven zoeken naar de juiste toon, juiste personages en qua script is het ook niet altijd boeiend. De ene keer is het een leuke blockbuster, maar de volgende alweer een misser. Birds of Prey zweeft er wat tussen. Margot Robbie zette een leuk personage neer met Harley Quinn in het quasie overbodige Suicide Squad. Het was te denken dat ze hier dan meer verder gingen. Terwijl het nogal donker en serieus aan toe ging rond Batman en Superman de laatste tijd, wordt het wel echt slapstick terug in deze Birds of Prey. Jammer, want het lijkt wel dat Hollywood automatisch de kaart van de humor trekt als ze een film rond vrouwelijke personages maken. Dat hoort er deels wel bij natuurlijk, maar het overheerst toch wat. Je maakt het vergelijk snel met de figuren uit de Arrow-verse op tv. Eerder had ik al mijn twijfels over de film-Flash. En ook de tv-versies van Black Canary en Huntress zijn boeiender op tv. Al doen ze hier wel hun best.

Birds of Prey gaat op een neer. Dan weer is het saai om gelukkig de nodige actie er tussen te gooien. Visueel is het ook best passend met de nodige kleuren in een voor de rest donker Gotham. Harley Quinn is nog het beste personage in deze film. De rest kent te weinig speeltijd of komt amper uit de verf. Bovendien mist de groep enige interactie met elkaar. Er is niet bepaald chemie. Black Canary en Huntress hebben nog wel wat potentie, maar dan mag er meer aandacht naar hun personages gaan als ze nog een lang filmleven willen leiden.

De film is niet slecht naar DC-normen, maar dat zegt meer over hun laatste reeks films dan over deze film. Eigenlijk is het script en de editing een rommeltje zodat er nooit genoeg vaart in zit. En mist Harley Quinn eigenlijk een goeie tegenspeler. Toch maar opnieuw het bewijs dat je ondanks geld, marketing, iconische figuren en bekende acteurs, toch ook wat creativiteit moet hebben. Toch genoeg om er een aangename blockbuster van te maken.

The Birds van Hitchcock is een film uit zijn oeuvre dat voor mij altijd gemengde gevoelens geeft. Zijn films hebben iets theatraal, waar ik eigenlijk wel van hou. Meestal had de man ook oog voor een goed verhaal, wat aan de basis lag van zijn films. En over het algemeen kon hij de betere acteurs aantrekken voor zijn films. Met The Birds is er opnieuw een boeiend verhaal. Maar hij wijzigde de insteek waarbij het boek spanning opbouwt en Hitchcock vooral voor het shockmoment wil gaan. Plus nog wat luchtige elementen erin, die beter werken bij zijn thrillers of detectiveverhalen dan bij zijn horrorfilms.

The Birds heeft het eerst over de lovebirds. Zowel in de kooi als de twee hoofdacteurs. Dan doen alle vogels raar en gaan ze total loss. Als je de film ziet, lijken de vogels wel een symbool van de lokale inwoners die in de aanval gaan tegen de vreemde vrouw uit de stad. De vogels zijn op zich wel goed gedaan, maar de regisseur wil graag uitpakken met de vogels ipv te zorgen voor voldoende suggestie. Dat komt pas later meer tot z'n recht.

De lat lag hoog bij Hitchcock. Na drie topfilms achter elkaar met Vertigo, North By Northwest en Psycho met ijzersterke acteurs valt hij hier terug op Tippi Hedren die duidelijk acteerervaring mist en de vergeten acteur Rod Taylor. Beiden zijn niet sterk genoeg om de film te dragen en dan komt alles op de vogels terecht natuurlijk.

The Birds is zeker niet slecht, maar het mist de juiste toon en zwalpt tussen romantiek, drama en thriller. Maar het lukt niet om de juiste mix te maken. Het verhaal is wel boeiend genoeg en de film kent nog wel enkele scènes die alles goedmaken. Maar deze Hitchcock heeft minder goed de tijd doorstaan dan andere films van de master of suspence.