Opinions

Het verhaal blijft vaag, maar draait rond het dictatorschap in Chili. Een stopmotion film waarbij het hoofdpersonage gemaakt is van porselein, wat het gebrek van expressie nog meer versterkt. Mooi gemaakt, al was het verhaal zelf iets te wollig. Maar sfeer een aankleding zijn wel de moeite.

Uit de tijd dat porno nog samen ging met figuurlijk dan onderbroekenlol en over de top fantasieën. Een bizarre softpornofilm met beestialiteiten en groteske kostumering. Erotisch is het zeker niet en de humor is ook nogal flauw. Bovendien dacht men waarschijnlijk al zo hard te kunnen shockeren toen (spreken 35 jaar terug) of net op te vallen, zodat verhaal of acteerwerk niet meer nodig is. Zal toen wel een opvallende film geweest zijn, maar is al lang gedateerd en zoals verwacht in de cultsfeer terecht gekomen zijn.

Better than chocolate. Op de eerste plaats lijkt het een erotisch lesbische film te zijn, maar het is meer/beter dan dat. Deze film is een mooie romantische komedie met een koppel dat echt verliefd lijkt te zijn. De aanwezigheid van de transseksueel is ook wel mooi gedaan. Zoiets zag je voordien enkel bij de films van Almodovar waar het nog meer een 'homo-issue' schijnt te zijn. Deze film is een mooie film over het leven met komische elementen zonder ooit platvoers te worden. Dit zijn zeker geen typetjes, maar wel boeiende figuren. De film is zeker beter dan vele stemmen hier doen uitschijnen.

Ik hou wel van dit soort horrorfilms. Een nieuwe reeks horrorfilms met een kleine twist en wat humor en vooral kleurrijke figuren, ook al blijft het low budget. Nog eens een film met een babysitter, die hebben het in het genre toch hard te verduren. Ondanks de vele clichés, maakt de film er toch iets nieuws van, wat zeker geen evidentie is in het genre.

Een documentaire van nog geen uur. Op zich wel voldoende, want de impact van Betty Davis mag dan wel groot zijn, veel materiaal is er helaas niet. Na de jaren '70 trok ze zich helemaal terug uit de muziekindustrie en het publieke leven. Samen met de invloed die zij had in de muziekgeschiedenis en het mysterie van haar 'verdwijnen', zorgde mee voor een cult aanhang. Het verhaal van Betty Davis is interessant genoeg om te vertellen.

De docu gaat voor mij iets te veel over dat verdwijnen en niet genoeg over de muziek. En zoals wel meer bij dit soort documentaires krijgen we vooral mensen die komen getuigen over haar omdat ze haar gekend hebben. Maar dat maakt hen niet altijd de meest interessante gastsprekers. De aanpak is sfeervol gedaan, maar dan wordt er regelmatig over 'the crow' gepraat als een meer filosofische babbel en de docu is weinig samenhangend. Zo blijft het helaas steken in de middelmaat en meer iets voor de fans.

Een film die vooral teert op nostalgie, al blijft hij nog vrij goed bij herziening. Eddie Murphy speelt de rol die hij het beste kan. Een groot acteur zal het nooit zijn, maar deze rollen passen hem wel. De film is eigenlijk best goed. Een leuke politiefilm met detectiveverhaal. Het genre dat je in de jaren '80 wel meer tegenkwam, maar dan vooral in series als Miami Vice of Magnum P.I. Het is duidelijk een product van de jaren '80 en wel wat verouderd. Voor die tijd was het een hoogtepunt, ondertussen hebben we al meer gezien van dit soort films. Maar een goeie blockbuster is nog altijd beter dan een slechte film. Gewoon genieten bij dit soort films, meer niet.

Dit is Murphy ten top, net als in deel 1 speelt hij de geweldige Axel Foley. Nu zit hij nog beter in het karakter en is het fijn om hem samen te zien met z'n goeie ouwe vrienden uit Beverly Hills. Sterke vijand met een prachtige Brigitte Nielsen en zelfs de cliché scènes met de commissaris uit Beverly Hills werken wel. Deze sequel mag gerust naast z'n voorganger staan en is een entertainende mix van no nonsense 80's actie en one liner humor. Toen Murphy nog grappig was en tegelijkertijd een agent is met de nodige actie. Jammer dat hij dit niet meer doet.

30 jaar (!) na het derde deel uit de franchise is Axel Foley terug in een vierde Beverly Hills Cop film. Je moet helaas al wat leeftijd hebben om het toen te hebben beleefd, geen idee of de nieuwe generatie hier op zat te wachten. De oude films, en vooral deel 1 dan, waren best de moeite. Een actiekomedie waarin zowel de komedie als de actie goed werkte met een eenvoudig passend verhaal. Deze comeback van Axel Foley staat dicht bij de oude formule, maar je voelt dat het wel heel hard teert op de nostalgie. Met zelfs de 80s muziek erbij, Axel die terug naar Beverly Hills gaat en met z'n auto in de dure straten rijdt en een kwaaie chef bij de politie. We zien veel bekende gezichten terug, maar dan sterk verouderd. Zo voelt de film ook aan. Een vrij overbodig deel waar nostalgische zielen wat aan hebben, maar die met een groep gepensioneerden terugblikt naar betere tijden. Soms werkt het wel, soms helemaal niet. De actie valt af en toe nog mee, maar is nergens echt goed. Het lijkt ook nogal afgeborsteld voor een Netflix publiek anno 2024. Leuk om een keer te zien, maar uiteindelijk toch een sequel te veel.

Echt helemaal mijn ding niet dit. Ik hou ook wel van visuele troeven in een film, maar te weinig plot zoals hier steekt me persoonlijk dan wel tegen. Het visuele is gelukkig nog zo goed, zodat ik hier geen ultiem lage score moet geven. Meer kan ik niet over de film zeggen, wel dat het geen evidente film is, tenzij je van dit genre houdt. Niet voor mij dus...

Ik ben groot geworden met (onder andere) de boeken van Roald Dahl. Een man die enorm kon schrijven op kindermaat met een kleurrijke fantasie. In die zin dat hij de kunst had de fantasie van de lezer te laten werken. Daardoor ben ik wel meermaals teleurgesteld geweest bij een verfilming van zijn boeken. The Witches, Mathilda en de versie met Johnny Depp van Willy Wonka waren zo'n teleurstellingen. Helemaal niet wat ik qua sfeer in gedachten had bij het lezen van het boek. Fantastic Mr. Fox en de originele Willy Wonka uit de jaren '70 vielen wel nog goed mee. BFG zit daar wat tussen, al is het jammer dat dit een animatiefilm is geworden. Het komt wel wat in de richting van het boek (qua sfeer bedoel ik dan) maar echte kwaliteit is dit niet. Hopelijk komt hier toch nog eens een verfilming van. Men kan hier veel meer mee doen. Misschien is het wel persoonlijk, omdat ik als volwassene een verfilming wil zien van een boek dat ik als kind gelezen heb. Soit, dit is een probleem dat elke boekverfilming met zich kan meedragen zeker?

De boeken van Roald Dahl zijn legendarisch. De schrijver laat je fantasie zonder problemen werken. Misschien daarom dat het zo moeilijk is om te verfilmen. Het is allemaal nogal voorgekauwd en de films laten meestal weinig ruimte voor fantasie over. Denk aan Matilda en Heksen. Ook deze BFG (GVR) is zo'n film waarvan het boek zo goed is dat de film sowieso tegenvalt. Een veel gelezen boek dat in de meeste hoofden er anders zal uitzien dan op het scherm.

Los daarvan mis ik toch wel de creativiteit van Spielberg. Het is dan wel mooi gedaan. Hij kent zeker zijn vak. Maar ik mis de verrassing. Hopelijk worden kinderen nog wel verbluft, al kan ik ze eerder het boek aanraden. De boeken van Dahl (ook deze BFG) zijn trouwens veel harder. Echte horror voor kinderen. Een zeldzame eigenschap trouwens, maar het is Spielberg duidelijk niet gelukt. De reuzen zijn eerder domme grote wezens ipv kinderverslinders.

Mooie film, maar te hard gepolijst zodat het gewoon saai wordt. Dahl is een sterk voorbeeld dat het boek (meestal) beter is dan de film.

Komedie blijft een moeilijk en gevarieerd genre en de Franse komedie heeft al direct een stempel met de films van Louis de Funes. Gelukkig tonen recente Franse films het tegendeel. Dit ligt meer in de lijn van de Taxi-reeks met (h)eerlijke humor zonder belachelijk te worden. Als Vlaming ben ik best wel mee met het Noord-Zuid verhaal dat hier uitvergroot wordt. Dit zouden ze ook in België kunnen maken met de vooroordelen die langs beide kanten van de taalgrens leven.

Op het eerste zicht is het geen topfilm, maar ik heb me hier echt wel geamuseerd en ik kan de film ook niet onmiddellijk op gebreken betrappen. Meteen een hoge score dus en ik hoop meer van dit soort films te vinden. Dit heeft enorm gesmaakt!

Heerlijke Oliver & Hardy op dreef, op het einde van hun stomme film periode. Eenvoudig, maar zo prachtig hoe alles escaleert. De mimiek van de acteurs is zeker goed gedaan. Ook het absurde van de agent die er wat staat bij te kijken en de buurtbewoners die mee opgaan in de sensatie.

In de film wordt het huis helemaal gesloopt, een huis dat de studio had overgekocht van een werknemer om zo helemaal te kunnen afbreken. Lang ging het gerucht dat ze zich van huis zouden vergist hebben, wat Stan Laurel nadien tegengesproken heeft.

In een tijd waarin westerns vooral een schietpartij waren tussen cowboys en indianen of vuurgevechten tussen 2 bendes, is dit een verfrissing. Ondertussen ook al veel toegepast natuurlijk, maar het is toch nog heerlijk om te zien. Een epische western met een verhaal en personages die wat meer diepgang krijgen. Het macho-gehalte is wat afgeknot om plaats te maken voor stijlvolle figuren.

Gregory Peck is de geknipte man en kan rekenen op enkele sterke tegenspelers. Jean Simmons, Charlton Heston en vooral Burl Ives die terecht enkele prijzen hiervoor won. De film is misschien wat voorspelbaar, maar wel goed uitgewerkt en geeft een boeiend verhaal naast de grootse landschappen in Technicolor. Het is tenslotte een Big Country. Western blijft altijd een apart genre (uiteraard) dat je meeneemt naar een andere wereld. En daar is Wyler goed ingeslaagd. Hij neemt ook tijd voor enkele vullertjes zoals Peck en het paard, het feestje met het dansen en Peck voor het eerst in dat nieuwe domein. Passend in het verhaal, maar wat grootser gemaakt dan nodig is voor het plot. En toch mooie scènes van gemaakt. Heerlijk om naar te zien.

Het ongelofelijke verhaal van Margaret Keane. Voor mij één van Burtons beste films in een biopic die je meesleept. Meelevend met Margaret, kwaad op Walter. En vol verbazing van het hele verhaal. De schilderijen zijn herkenbaar, voor mij is de schilderes minder bekend. Toch wel een teken dat een bekende naam niet altijd volstaat voor een biopic, maar dat je ook wat te vertellen hebt. Big Eyes is geen klassieke rise en fall. Burton is er in geslaagd om een mooi evenwicht te vinden tussen de werkelijkheid (die al bijzonder is op zichzelf) en het sprookjesachtige. Ik zat op het puntje van mijn stoel met momenten.

Waltz is nooit mijn favoriete acteur. Hier valt hij nog best wel mee. Al is hij over het algemeen eerder een parodie van zichzelf. Amy Adams doet het wel goed. De acteurs mogen hun best nog doen, het is Burton die zoals gewoonlijk het gezicht van de film bepaald. Zijn grootste concurrent is het verhaal zelf, dat zonder twijfel het vertellen waard is.

Verhaaltje in de stijl van Baron Munchaussen. Burton zit blijkbaar vast met het verhaal omdat hij met een boekverfilming zit. Toch herken je de typische Burton elementen. Gebruik van kleur, Danny Elfman, fantasy, ... En langs de andere kant wil het niet echt lukken en lijkt het wat stroperig. Het dorpje waar Ed Bloom terecht komt is soms zelfs irritant. De reus en de circusdirecteur zijn dan weer leuk, maar de siamese tweeling is totaal overbodig. Leuke film waar er niet zoveel van zijn. Ik begrijp goed dat deze film bij velen hoog in de smaak vallen, maar persoonlijk heb ik het toch moeilijk om het als een echte topper te zien. 3.5*

Dit leek me een lekker foute actiefilm die wat over de top gaat. Dat doet het soms ook wel, maar de effecten en het acteerwerk zijn niet alleen slecht maar ook storend zodat het nooit genieten is. Heel fijn dat zo'n films met wat minder budget creatief worden, maar dit is gewoon triestig. En slecht.

Ik ken Fritz Lang van M, Metropolis en Fury. Deze 'The Big Heat' komt na deze titels wel als een verrassing. De film is een film-noir, maar lijkt wel een voorbode te zijn van die latere 90's thriller met veel actie in. En toch is dit een geweldig film in het genre met een passende Glenn Ford in de hoofdrol. Lee Marvin is dan weer de bully van dienst. Met verschillende vrouwen die de film wat meer pit geven.

De film is vrij hard voor een film noir en is hoofdzakelijk de troef van deze film. Het is een boeiend verhaal, interessante personages en wat harder dan de meeste andere film noirs. Maar ik mis toch wel de echte interactie tussen een femme fatale en de protoganist in dit genre. Visueel is het ook niet zo bijzonder, al weet Lang wel wat hij doet. Een voorzichtig buitenbeentje dus, maar best wel de moeite.

In 2009 leek Disney terug te komen met films als The princess and the frog en Tangled. Wreck it Ralph was alweer wat minder en Frozen had wel zijn publiek, maar mist toch wat chemie. Big Hero 6 is terug naar af. Het springt mee op de kar van Marvel (is ook een verfilming van een comic van hen) en is daardoor de zoveelste flauwe superheldenfilm. Zeker niet memorabel. Het leek de goeie kant op te gaan en Baymax is een leuk figuur. Maar de rest is vrij cliché en het hoofdpersonage is maar niks. Verhaal is ook weinig verrassend. Daardoor blijft de film enkel overeind door de gags die doorheen de film oppoppen. Het is weer wachten op eindelijk iets origineels van Disney.

Na de herziening van Snatch en Lock stock and two smoking barrels, heb ik deze ook nog eens onder handen genomen. De humor is wel een pak minder dan, al heeft de film wel z'n leuke momenten. Helaas zijn die niet voldoende om de hele film te redden en is The Dude minder cool dan in mijn herinneringen. De dialogen zijn beter dan het verhaal of het charisma van de acteurs. De enige acteur die echt verraste was John Turturro als Jesus Quintana. Helemaal anders dan we van hem gewoon zijn. Buscemi is half een decorstuk en ook acteurs als Hoffman of Moore hebben al beter gedaan. Een film die beter leek in gedachten, mede dankzij de hype errond. Niet dat het een slechte film is, verre van. Maar er zijn veel beter films dan dit.

Ik hou niet echt van Martin Lawrence. Als sidekick kan het nog meevallen als hij rustig is, maar acteren kan hij niet en een film dragen al zeker niet. De makers moesten trouwens gedacht hebben dat Martin Lawrence als dikke vrouw al voldoende was om de kijkers aan het lachten te brengen. En daardoor vergeten om een script te schrijven en er toch enkele grappen in te steken. Net als Murphy bij The Nutty Professor is dit gewoon plaatsvervangende schaamte. Slecht gewoon!

Meer van hetzelfde dat al slecht was. Origineel wordt het niet en opnieuw denken de makers dat het voldoende is om Lawrence te verkleden als dikke vrouw om de kijkers aan het lachen te brengen. Niet dus!

Laurel & Hardy, een duo dat ik enorm graag bezig zie. In hun gloriejaren waren ze meesters in choreografisch uitgetekende slapstick van het niveau van pakweg een Charlie Chaplin. Deze Big Noise had echter de reputatie hun slechtste film te zijn. Maar kom, je moet de film eerst een kans geven. Ik moet toegeven dat de film te lijden heeft onder de toestand tijdens WO II. Als je een film zo moet draaien en aanpassen naar de omstandigheden krijg je ook geen overtuigend resultaat. Niet alle grappen werken hier en maar af en toe zie je de bekende humor van het duo. Slecht is de film niet, maar ze hebben al beter werk afgeleverd.

Bogart in een film noir, dan weet je meestal wel wat je krijgt. Tegenover staat zijn grote liefde Lauren Bacall. De twee waren kort voordien samen getrouwd en dat helpt met het charisma op het scherm natuurlijk. De acteurs staan op scherp, en dat moet wel. Als Bogart in een boekhandel met de verkoopster praat/flirt, steelt Dorothy Malone de show. En ook de jongere zus van het personage van Bacall, gespeeld door Martha Vickers, zorgt voor een opvallende entree.

Een heerlijke film die goed weg kijkt. Het verhaal zelf is wat te complex. Niet dat het per se zo ingewikkeld is, maar het haalt wel de drive uit de film. De dialogen zitten wel goed en met een cast die er zin in heeft, is The Big Sleep een mooie film noir.

Heerlijk absurd met een eenvoudige tekenstijl. Een koppel dat tijdens een spelletje scrable ruzie krijgt met elk hun kleine absurditeiten. Memorabel is het niet, maar gewoon lekker grappig.

Recyclage van eerdere verhaaltjes. De slome hond achter de vos is nu een slome indiaan achter een eekhoorn. Nogal flauwe humor eigenlijk. Tex Avery heeft beter gemaakt dan dit.

Een kortfilm over 2 verschillende broers waarbij de moeder hoopt dat ze overeen komen. De tekenstijl is vrij primitief, maar kleurt figuurlijk hier en daar buiten de lijntjes wat het best wel mooi maakt. Al mocht dat van mij nog iets verder gaan. Met het eenvoudige drama als tegenpool.

Als fan van Notorious B.I.G. is dit een boeiende documentaire. Maar de film zelf is toch een rommeltje dat springt van archiefbeeld over interview naar geanimeerd stratenplan en weer terug. De docu gaat ook niets uit de weg en kan de grote namen strikken voor de interviews. Het blijft dan ook een docu voor de liefhebbers en is niet bepaald een mooie ode aan de rapper. De aandacht voor de muziek en zijn rappen is natuurlijk aanwezig, maar niet helemaal op de voorgrond.

Bill & Ted is pure jeugdnostalgie en ik vrees dat nostalgie ook het enige is dat de film nog wat redt. Verschillende verwijzingen, figuren uit het verleden en coole quotes. Maar de mannen zijn oud geworden, het is soms gênant. Het kon erger, dat moet ik wel toegeven. Keanu Reeves & Alex Winter geraken er nog net mee weg. Hun vrouwen zijn al vervangen door jongere actrices die nog tieners waren bij de originele film in 1989.

De film mist helaas de frisheid van het origineel. Terwijl de twee mannen meer op zoek zijn naar zichzelf, zijn het de dochters die de muzikanten opzoeken. Hier en daar nog wel een goeie grap, maar echt grappig wordt het nooit. Ik ben zelf de films wat ontgroeid misschien. Dit was vroeger geweldig met de vrienden en een paar pinten voor het scherm.

Het jammere is wel het einde. Je zit daar met een leuke groep artiesten en dan moet er een lied gespeeld worden. Dan krijg je iets halfslachtig dat net beter is dan het lawaai tijdens hun repetitie. Maar doen er dan iets mee he. Toch een anticlimax.

Een pak minder dan z'n voorganger, die nog wat charme had met de historische figuren. Dit is meer een gedateerde cheesy SF-film met gelukkig nog af en toe een leuke grap (Don't fear the reaper...), maar te weinig om er een goeie komedie van te maken. Ik moet wel toegeven dat de twee me deden denken aan Beavis & Butthead, tijdgenoten van Bill & Ted. Typisch voor die tijdsgeest zeker?