Opinions

Een film vol verwijzingen naar The Godfather. Zelfs de zoon van de familie heet Michael... Op zich is het wel een origineel idee om de vrouwen aan de macht te laten, maar het geheel is slecht uitgewerkt. Je krijgt nergens de spanning en het epische van een maffiafilm. Met het lage budget is er ook gemikt op een over het algemeen B-cast. Vooral die acteur van Luka is een enorm irriterende acteur. Hij haalt delen van de film echt heel sterk naar beneden.

Misschien ben ik wel het verkeerde doelpubliek en is dit bedoelt als een alternatief voor de maffiafilms gericht op vrouwen. Of was het bedoeld als een doorsnee versie voor tv. In elk geval verre van een klassieker, alhoewel het over het algemeen nog wel leuk was om te zien.Vooral naar het einde viel het wat beter mee, buiten de etter Luka.

Belle is een film met twee sporen die naast elkaar zwalpen. Je hebt het romantische verhaal van een jonge vrouw met gemengd ras in de Engelse aristocratie. Sowieso helaas door velen op neergekeken in een tijd waar kleurlingen EN vrouwen het al niet gemakkelijk hadden. Zij en haar familie lijken constant te balanceren welke rangorde in het establishment op dat moment prioritair is. Daarbij komt nog dat een huwelijk niet bedoeld was voor mensen die elkaar graag zien, maar om strategische redenen en tussen mensen met een gelijkwaardige stand en rang. Wat gezien de moeilijke positie van Belle niet zo eenvoudig is.

Daarnaast heb je de zaak van het schip Zong waarbij een hoop slaven werden verdronken. De rechtszaak gaat niet over het feit dat er mensen werden vermoord, maar het is een verzekeringskwestie. Al lijkt het gaandeweg meer een ethisch vraagstuk te worden, versterkt door de moeilijke positie van Belle binnen de aristocratie.

De twee verhalen lijken niet helemaal op elkaar afgestemd te zijn en het romantische neemt eerder de voorgrond. De film lijkt wel te zoeken naar een mooi evenwicht en weet ook niet echt sfeer op te bouwen. Het wordt dus puur verhalend, gedragen door vooral hoofdrolspeelster Gugu Mbatha-Raw die er enkele nominaties en prijzen voor kreeg, en de ervaren Tom Wilkinson, die nog mee voor evenwicht en rust in de film zorgt.

Het geheel is best wel mooi gemaakt en het verhaal en acteerwerk houden het allemaal boeiend. Naar waargebeurde feiten, al koos men bij het maken van deze film om verschillende verhaallijnen (het schip Zong, de relatie van Belle en het gekende schilderij) in hetzelfde jaar te laten afspelen. Wat dichterlijke vrijheid mag uiteraard wel. Maar net als bij de film Harriet (2019) over één van de belangrijkste vrouwen uit de Amerikaanse geschiedenis, mocht het bij het verhaal van de Engelse Belle toch wat grootser zijn. Figuren als zij verdienen een bekendere film om hun verdiende plekje in de geschiedenis te bewaren.

Luis Buñuel heeft een mooi palmares op zijn naam, maar voor mij is het de eerste kennismaking. Geen slecht begin moet ik zeggen. Belle de Jour, een knipoog naar de Franse term 'belle de nuit' dat gebruikt wordt voor prostituees. Catherine Deneuve als Séverine, schittert in de titelrol. Haar huwelijk zit wat vast en ze fantaseert over een meer boeiend seksueel leven. Als dat niet genoeg is, wordt ze overdag prostitué als Belle de Jour. Voor haar is het een verlengde van haar fantasieën en het is niet altijd duidelijk waar de grens van realiteit en fantasie ligt.

De film is mooi gemaakt met een kleurrijk palet zoals we dat wel meer zien in de jaren '60. De cast zit wat mij betreft wel wat stroef. Catherine Deneuve doet het niet slecht, maar de film gaat geen acteerprijzen winnen. Ook al is het niet de beste film van de '60s, heb ik er best wel van genoten.

La Belle & la Bête leek me voor het zien een zoveelste verfilming, misschien wel om mee te surfen op de recyclagefilms van Disney. Toch nieuwsgiering door grote namen als Léa Seydoux en Vincent Cassel. En regisseur Christophe Gans heeft ook al mooie films afgeleverd als Brotherhood of the Wolf en Silent Hill.

Deze versie uit 2014 is een andere film - gelukkig maar - dan de twee Disneyversies. Geen liedjes maar back to basic en een echt sprookje. Vrij dromerig, wat de personages niet altijd goed doet, maar visueel een enorm pareltje. Een constante toon en je kijkt de hele tijd naar een schilderij. De film deed het blijkbaar beter in Frankrijk (en enorm goed in Japan) en viel minder in de smaak in Amerika. Het is dan ook niet echt bedoeld als grootse blockbuster met meezingliedjes, grappige figuren en de nodige mopjes erbij. Maar wel als een sprookje en dat zijn ze bij Disney al lang verleerd.

Heerlijke film, alleen mist het toch de chemie tussen de hoofdpersonages. De aankleding en het sprookje leken belangrijker dan het acteerwerk. Mooi om te zien, maar je mist wel iets. Al blijft het enorm mooi wat ze met de film gedaan hebben.

Een warme sfeervolle Franse film dat op een kruising lijkt tussen Manon en La vie d'Adèle. Qua sfeer toch, want het onderwerp is op zich ook wel boeiend. Op het eerste zicht wat dubbel met zowel een feministisch verhaal als een lesbische liefde. Maar het hangt wel samen. Het conservatieve platteland houdt krampachtig vast dat een vrouw ondergeschikt is aan een man. Zowel in de bedrijfsleven (ook dat van boer) als dat in een huwelijk dat moet bestaan uit een man en een vrouw. In de stad vinden jonge mondige vrouwen elkaar in een strijd om hier tegen in te gaan. Lesbische vrouwen zijn er altijd geweest, maar in dat stramien van het 'perfecte plaatje' werd hun liefde streng afgekeurd.

Carole is de strijd een deel van haar leven en volgt ze de liefde, dat mee in die stroom zit. Delphine komt uit een wereld waar het onmogelijk was om een strijd te voeren. Dankzij Carole lukt het haar deels, maar de tegenwind komt van alle kanten zodat ze helaas moet kiezen welke strijd ze aangaat en zo de andere verliest.

Cécile De France is een geweldige actrice en ook hier schittert ze in een verhaal over liefde in een wereld die er niet mee om kan. Izïa Higelin ken ik niet, maar ze kan de film best wel dragen en het samenspel met Cécile is best wel goed. Het verhaal is mooi uitgewerkt met de nodige achtergrond bij de personages. Het is meer dan een liefdesverhaal geworden maar een blik uit het leven van een vrouw die te hard moet vechten voor dingen die evident zouden moeten zijn... Misschien komt de geloofwaardigheid ook van het feit dat regie, hoofdrolspelers, cinematografie, script en producer allemaal vrouwen zijn. Het zou geen issue mogen zijn, maar in de filmwereld helaas nog altijd eerder uitzondering dan regel.

De eerste sequel die een oscarnominatie kreeg. Ik heb het eerste deel niet gezien, en dat hoeft ook niet. De film begint vrij luchtig en ouwbollig, zelfs voor dit genre. Ik vroeg me af of Hollywood zich niet ging verbranden door een verhaal te vertellen over een pastoor en een zusteroverste door er wat romantiek tussen te gooien. Gelukkig niet, de film kent wel filmnostalgie in een nonnenschool.

Het verhaal is leuk, maar verre van memorabel, tot het nieuws binnenkomt dat zuster Benedict ziek is en beter naar een andere omgeving gestuurd wordt. Meteen staat het verhaal op scherp en schitteren de acteurs. Dat geeft het gevoel dat de aanloop hierna toch wat lang duurt. Gelukkig is de finale niet slecht en maakt dat de film nog goed. Een film die het nu misschien minder goed zou doen, maar als je dan toch wil snoepen, moet je maar voor het echte spul gaan. Heerlijke feel good film.

Viel me op dat deze film eigenlijk wel mooi gemaakt is. Qua filmbeelden en effecten moet de film zeker niet onderdoen. Prachtige shots die de film verhogen in kwaliteit. Qua acteerwerk zit je nu eenmaal met een hoop mannen (+ 1 vrouw) in een beperkte ruimte. Je moet dus veel van dialogen en in dit geval spanning hebben. De waardering hier op MM is een eigenlijk lager dan hij verdient. Zeker geen slechte film die voor het nodige filmplezier zorgt.

Ik las hier het vergelijk met La Vie d'Adèle, maar die had meer diepgang in de personages en was toch eerder een coming of age. Below Her Mouth blijft wat oppervlakkig met een vrouw die vreemdgaat en daarbij ontdekt dat ze ook wel van vrouwen houdt. Niet echt boeiende personages, maar het geheel is op zich wel goed aangekleed (of net niet). Een gezellige soft-erotische film, maar dan goed gemaakt. Ik las dat op 2 mannen na (die een kraan bediende) de hele crew uit vrouwen bestond. Dat zal wel voor een meer gemoedelijke sfeer gezorgd hebben op de set. Waarmee ik bedoel dat iedereen zich comfortabel voelde bij het filmen.

Persoonlijk vind ik dat over het algemeen de humor van Laurel & Hardy minder de tijd heeft doorstaan dan Keaton, Chaplin en Lloyd. Er zijn wel enkele leuke fragmenten hier. Alleen worden die extra benadrukt als iemand die na het vertellen van een mop die nog eens wil uitleggen. Een zeer licht bevonden verhaaltje dat vooral uit enkele gags bestaat.

Prachtige voorstelling van iemand met autisme. Waar Rain Man meer gaat over het omgaan met zo iemand, kruipt men hier nog dieper in de leefwereld van een autist. Vooral de aanpak met het computerspel is zeer sterk. Ik begrijp maar al te goed dat men deze film stimuleert in de scholen. Buiten autisme wordt immers ook het probleem 'pesten' aangekaart. Een echte aanrader en een sterke Belgische prent.

Ben-Hur is een film met vele lagen. Zowel een theatraal drama als een blockbuster avant la lêttre. Een actiefilm en een christelijk verhaal. Een film vol romantiek, drama en actie. Ben-Hur is de beste film over Christus zonder Christus zelf centraal te zetten. De sterkte van het verhaal en net omdat dit de rode draad is van de film, ben ik wat terughoudend naar andere verfilmingen van dit verhaal.

We volgen Ben-Hur in Judea, ten tijde van Jezus en het verzet van de joden tegen de Romeinen. Op verschillende momenten komt Jezus ook mee in beeld, telkens met de link naar het verhaal van Ben-Hur. Maar de man is niet zomaar een achtergrondfiguur, maar ook cruciaal voor het verhaal. Ben-Hur is net als Jezus een jood die zich verzet tegen de Romeinen. Ben-Hur wordt vooral gezien als medeplichtige, alhoewel hij zich eerst niet bezig hield met het actieve verzet. Maar hij is wel solidair en wenst geen partij te kiezen, waardoor hij in de ogen van z'n Romeinse vriend Messala even schuldig is.

Het leven van Juda Ben Hur staat in teken van wraak. Niet alleen door de straf die Messala hem opgelegd heeft, maar vooral om dat zijn moeder en zus mee gestraft zijn en misschien wel dood. Het verhaal van Jezus is hierin belangrijk. Na het overlijden van Messala beseft hij dat de dood van zijn vijand niets heeft opgelost. Wraak is dus geen oplossing, maar wel geloof. Het geloof dat God voor gerechtigheid zorgt. Als Jezus sterft, neemt hij de zonden van de mensen tot zich en dus ook van Ben Hur die op wraak uit was. Waardoor zijn moeder en zus weer gezond zijn. Na de dood van Jezus is Ben Hur bekeert tot christen.


Naast die religieuze thematiek is Ben Hur ook een blockbuster met epische scènes. Het is groots en William Wyler maakt van de film een ware klassieker. Je vergeet dat dit ook een remake is, hij maakt van de 1959 een 'originele' film. Buiten de zeeslag, die ondertussen gedateerd is, zijn de andere scènes nog even indrukwekkend. De galei, de wagenrenwedstrijd, de lijdensweg van Jezus, ... Maar ook de wat kleinere scènes. Het is allemaal heerlijk om te zien.

Met recht een topfilm, dat iets moet inboeten door enkele momenten die helaas verouderd zijn.

De versie uit 1959 met een record aantal Academy Awards (Titanic en Lord of the Rings hebben er ook 11, maar bij Ben-Hur waren er minder categorieën) en na Gone with the wind de meest succesvolle film aller tijden als je de inflatie mee telt. Niet slecht voor een remake. Het boek uit 1880 was een bestseller en wat later werd ook de theaterversie een razend succes. Na de kortfilm begin vorige eeuw had je dan ook deze filmklassieker uit 1925. De duurste 'stille film' en je kan wel zeggen dat het mee MGM op de kaart heeft gezet en een enorme invloed had op latere films. Het lijstje aan figuranten dat later bekend zou worden (van Clark Gable en Harold Lloyd tot Carole Lombard en Douglas Fairbanks) is indrukwekkend.

Ok, de film heeft de nodige prestige en invloed in de filmgeschiedenis. Is de film ook goed? Je moet natuurlijk wel houden van de stijl anno 1925 waar elke film uit die tijd wel mee te maken heeft. Vooral een acteerstijl die we minder gewoon zijn, zeker bij een drama als Ben-Hur. Misschien wel met de wetenschap van de mogelijkheden begin vorige eeuw, maken de grote scènes toch wel indruk. Het verhaal is even goed als dat uit 1959 en veel scènes zijn best wel de moeite. Voor wie zich niet zo stoort aan de acteermethode uit die tijd (mensen zagen het verschil nog niet tussen acteren op de planken waarbij je groots moet acteren, en de manier om dat voor een camera te doen) zal hier best van genieten. De film uit 1959 is weliswaar beter, maar heeft o zo veel te danken aan deze film uit 1925.

Qua verhaal doet het me sterk denken aan de Vlaamse miniserie De Bossen van Vlaanderen die zich rond de zelfde tijd afspeelt met een reeks moorden in Beernem. In de Vlaamse film komen de intriges en het rommelen in de doofpot veel beter tot z'n recht. De bende van Oss komt in alle vlakken te kort. Kleurloos acteerwerk, een slappe bende die blijkbaar nog verheerlijkt wordt ook nog en nergens echt boeiend. Het is ook geen kwestie van 'wie heeft het gedaan' of 'wat zal er nu gebeuren', maar eerder een 'wanneer gaat de eerste praten zodat de bende wordt opgerolt'. Leuk met het dialectgebruik dat perfect verstaanbaar is (toch als Antwerpenaar) met een gouwe ouwe setting, maar series als De Bossen van Vlaanderen, Stille Waters of Terug naar Oosterdonk tonen aan dat het veel beter kan.

Opvallende horror eigenlijk. De start is een blauwdruk van een slasherfilm met een groep jongeren (uiteraard 2 meisjes en 4 jongens) die op vakantie gaan, waar van 1 nogal tegen zijn zin en een koppeltje erbij. Ze komen zelfs nog de 'weirdo' van dienst tegen. Dan wordt het een monsterfilm als een zoveelste versie op jaws of piranha. Maar eigenlijk draait het niet om dat monster dat er uit ziet als een lelijke muppet. De kern is de groep jongeren die zelf vooral hun grootste vijand zijn. De intriges en ruzies zijn onderling groter dan het gevaar van dat monster in het water.

Geen van alle kan helaas goed acteren, wat maakt dat je de hele bende niet sympathiek vind en het ook niet erg is als er iemand dood gaat. Behalve Deb die als enige niet met iemand in de clinche ligt, maar als eerste mag sterven.

Deze film leek in het begin meer van hetzelfde te zijn en daar zat ik niet te wachten. Het is op zich al een teken dat James Franciscus voor een groot deel werd gecast wegens zijn gelijkenis met Heston. Bizar, omdat die in een bijrol evengoed te zien is, dus het had een heel ander personage mogen zijn. De film gaat iets verder en het is dan best wel boeiend om enkele ruïnes te zien van het oude New York. Geeft iets avontuurlijk en spannend met zich mee. Maar eens Brent in contact komt met de mutanten wordt het toch wat knullig en vergezocht. Ik hoop dat ze die verhaallijnen nooit gebruiken in de reboot-films. En uiteraard heeft de film te lijden onder het lagere budget. Benieuwd naar de volgende Ape-films, maar ik vrees dat het even bergaf gaat.

Aan de score te zien had ik in deze sexkomedie toch nog enigszins komedie of erotiek verwacht. Het is gewoon een lege film met enkele over de top gefakte halfgefilmde sexscènes. En dan constant die domme geluidjes erbij alsof je naar een teletubbiefilm zit te kijken....

5 jaar na Elle gaat Paul Verhoeven nog eens de andere kant op met zijn nieuwste film. Met Basic Instinct en Showgirls in de jaren '90 zorgde hij voor erotische films die uiteindelijk toch meer waren dan de gemiddelde film in het genre. Zelfs als je ze niet top vond, zitten ze nu nog in het filmgeheugen.

Benedetta mag je wel niet zomaar een 'erotische film' noemen met een nonnenfetisj. Op zich wel opvallend dat de combinatie van religie met naakt zelfs nu nog steeds voor wat controverse zorgt. Het verhaal van de non - die echt bestaan heeft - is sowieso al de moeite om te vertellen. Paul Verhoeven dikt het nog wat aan, maar ook als je tussen de lijnen leest zie je toch wel een opvallende pagina in de geschiedenis. Haar levensverhaal is niet alleen die van een verboden lesbische liefde, maar ook over religie versus geloof. Over de machtsverhoudingen in de katholieke kerk en een gemeenschap als een klooster. De status die er bij hoort. En naast de visie op een lesbische non ook de manier hoe werd gekeken naar schizofrenie, bijgeloof, astrologie, ...

De film wordt gedragen door de Belgische actrice Virginie Efira in de titelrol met interessante tegenspeelsters als Daphne Patakia en natuurlijk Charlotte Rampling. Het resultaat is een boeiende film met een vooral interessant verhaal. Mooie aanrader!

De hond uit de jaren '70 die het effect moest brengen van Lassie. Alleen mist het de charme en het avontuurlijke van de bekende collie. Het schattige van Benji helpt gelukkig nog wel, maar echt overtuigen doet het niet. En alleen maar anderhalf uur kijken naar hondeoogjes is niet genoeg om een film te vullen helaas. Het verhaal is iets te zwak om het zo lang te overtuigen. Enkel jeugdnostalgie, maar doorstaat niet zoals Lassie de tand des tijds. Alleen Benji zelf bljift nog in het geheugen gegrift, de film zelf helaas niet.

Een mooie trage film vol symboliek. Ik wil dus niet te veel vertellen over de inhoud, niet alleen om spoilers te vermijden maar ik denk dat iedereen er wat anders uit kan halen. Vooral de aanloop is traag, maar voor je het weet ben je verwonderd over wat er gebeurt. De regisseur zorgt dat er hier en daar vraagtekens opduiken zonder dat je het meteen beseft.

Mijn eigen visie: Jong-Su is een jonge man uit het platteland. Weinig perspectief op een job, een vader met een rechtszaak vanwege fraude, zijn moeder die hem niet meer ziet behalve als ze geld nodig heeft, een huis met oude auto en nog 1 kalf in de schuur. Daar tegenover staat Ben die het leven als een spel ziet, rond rijdt met een porche, woont in een uur appartement en geld als een evidentie ziet. Daartussen zit Hae-Mi als missing link tussen die twee werelden. Eerst trekt ze op met Jong-Su, maar die vond haar vroeger lelijke en hij herinnert haar zelfs amper. Denkelijk zal zij ook vooral naar hem gegaan zijn omdat ze gewoon niemand anders kent. Nu ze Ben leert kennen is dat anders en gaat ze daar mee om.

Hae-Mi ziet Jong-Su en Ben eigenlijk als hetzelfde, mensen die ze toevallig tegenkwam en waar ze een mooie tijd mee beleefde. Afgestoten door Jong-Su die haar afrekende op haar uiterlijk en amper herkent van vroeger, afgestoten door Ben die niets meer te bieden heeft en het leven als een spel ziet. Ben ziet er geen problemen in en hopt rustig naar de volgende vriendin. Voor Jong-Su is het verdwijnen van Hae-Mi een zoveelste tegenslag, veroorzaakt door materialisme. Het zorgde ervoor dat zijn vader weg is, zijn moeder weg is, dat hij zijn kalf moest verkopen, niet aan een job geraakt, ... en nu ook zijn vriendin wegneemt. In zijn ogen is Ben daarvan de verpersoonlijking en moet die het dan ook ontgelden. Of die nu rechtstreeks verantwoordelijk is of niet.

De film is zeer intrigerend met heerlijke shots en muziek. Met als hoogtepunt Hae-Mi die danst op Miles Davis in het avondlicht. Prachtige scène. Een film die in het begin niet veel lijkt voor te stellen, maar waar je zo in opgaat eens die bezig is.

Een nieuwe verfilming van het gelijknamige boek van Alfred Döblin die het qua tijdsduur houdt tussen de 90 minuten van de versie uit 1930 en de 14 afleveringen serie uit 1980. Franz die in het boek een ex-gevangene is, is in de 2020 versie een vluchteling uit Guinea-Bissau. Ik heb het boek niet gelezen of de vorige versies gezien, zodat ik zonder vooroordelen deze film in kon gaan.

Een film van dik 3 uur die verdeeld is in 5 luiken. Misschien mocht het wel iets korter, want nu had ik het gevoel naar een miniserie te kijken. Met die 5 delen was het misschien ook wel zo initieel bedoeld. De langere tijd geeft ook meer tijd aan de personages. Zo zie je ook wel hoe Francis het goed bedoeld, maar zich wel moet wenden tot het slechte om te kunnen overleven. Steeds op een twijfelpunt met een verscheurende keuze hoe hij verder moet in het leven.

Visueel is het niet slecht met mooie muziek, al ligt de focus meer op de personages. De film is ook niet al te braaf en laat gelukkig genoeg zien, zodat het niet nog meer verzand in enkel dramatische dialogen. De film viel best wel mee, al mocht het toch af en toe iets pittiger. Volgens mij kon je gerust een paar scènes knippen en er zo meer vaart in brengen.

De 2e geluidsfilm met Laurel & Hardy, al had hun humor dat geluid niet per se nodig. Maar het zorgde wel dat ze na de jaren van de stille film, nog een tijdje konden verder draaien. De slapstick is eenvoudig en tijdloos. Kenmerkend soms wat te eenvoudig, eigen aan het duo. Beste is nog altijd het misverstand bij de mannen waardoor die elkaars kleren scheuren, eigenlijk los van het bekende duo.

Queen Latifah in de rol van de legendarische zangeres Bessie Smith. Ma Rainey was de mother of blues, Bessie Smith werd de Empress of blues. De film volgt haar leven vanaf het moment dat ze begon onder de vleugels van Ma Rainey, tot ze haar comeback maakte dankzij John Hammond. Daarmee volgt het de standaard rise & fall van de muzikale biopic. Al kan je dat verwijt evengoed geven aan films als Ray, Walk the line of Bohemian Rhapsody bvb die het gelijkaardige traject volgen. Net als bij die films hangt veel af van de hoofdacteur/actrice en de muzieksmaak van de kijker. En Queen Latifah neemt die titelrol met harte. Het is niet allemaal vredevol in het leven van Bessie Smith. En in tegenstelling tot bvb Bohemian Rhapsody, toont het hier wel de biseksuele geaardheid van de artiest. Maar anderzijds loopt de biopic iets te braaf en mist het net het einde als ze in 1937 overlijdt na een auto ongeluk. Met het ongeluk was veel tijd verloren omdat ze niet naar een blank ziekenhuis mocht. En het duurde tot zangeres Janis Joplin in 1970 (enkele maanden voor haar eigen overlijden) een steen kocht voor het graf van Bessie Smith.

De film is nogal dezelfde verhaallijn van zoveel andere artiesten. Maar het brengt zangeres Bessie Smith wel in de kijker. En dat is al een verdiende prestatie. De zangeres was dan wel enorm populair, maar tegenwoordig vrijwel vergeten bij het jongere publiek. Een ster van haar kaliber verdient op z'n minst een biopic.

De film deed me wat denken aan Home of the brave (2006) waarbij veteranen uit de oorlog in Irak terugkeren en moeite hebben om terug in het gewonen leven te passen. Ik had meer hoop in Best years of our lives, gezien het amper een jaar na WO II gemaakt is. Voor één keer goed dat het een Amerikaanse film is. Het leven in de VS was ver van het Europa in oorlog en het verschil tussen de thuisblijvers en de soldaten (die dan nog heroïsch werden voorgesteld) is vrij groot.

Alhoewel ik kan genieten van een romantisch verhaallijn, gaat het hier al snel vooral over romantiek. Terwijl de interessantste verhaallijnen vooral die rond het moeilijk terug aanpassen is. De man met de protheses, maar ook het zoeken naar werk. Of terug naar je gezin. Had iets meer aandacht naar mogen gaan.

Al bij al is het wel een aangename film en vooral in 1946 actueel. Maar de grootsheid mis ik nu wel.

Uit de tijd dat porno nog samen ging met figuurlijk dan onderbroekenlol en over de top fantasieën. Een bizarre softpornofilm met beestialiteiten en groteske kostumering. Erotisch is het zeker niet en de humor is ook nogal flauw. Bovendien dacht men waarschijnlijk al zo hard te kunnen shockeren toen (spreken 35 jaar terug) of net op te vallen, zodat verhaal of acteerwerk niet meer nodig is. Zal toen wel een opvallende film geweest zijn, maar is al lang gedateerd en zoals verwacht in de cultsfeer terecht gekomen zijn.

Better than chocolate. Op de eerste plaats lijkt het een erotisch lesbische film te zijn, maar het is meer/beter dan dat. Deze film is een mooie romantische komedie met een koppel dat echt verliefd lijkt te zijn. De aanwezigheid van de transseksueel is ook wel mooi gedaan. Zoiets zag je voordien enkel bij de films van Almodovar waar het nog meer een 'homo-issue' schijnt te zijn. Deze film is een mooie film over het leven met komische elementen zonder ooit platvoers te worden. Dit zijn zeker geen typetjes, maar wel boeiende figuren. De film is zeker beter dan vele stemmen hier doen uitschijnen.

Ik hou wel van dit soort horrorfilms. Een nieuwe reeks horrorfilms met een kleine twist en wat humor en vooral kleurrijke figuren, ook al blijft het low budget. Nog eens een film met een babysitter, die hebben het in het genre toch hard te verduren. Ondanks de vele clichés, maakt de film er toch iets nieuws van, wat zeker geen evidentie is in het genre.

Een documentaire van nog geen uur. Op zich wel voldoende, want de impact van Betty Davis mag dan wel groot zijn, veel materiaal is er helaas niet. Na de jaren '70 trok ze zich helemaal terug uit de muziekindustrie en het publieke leven. Samen met de invloed die zij had in de muziekgeschiedenis en het mysterie van haar 'verdwijnen', zorgde mee voor een cult aanhang. Het verhaal van Betty Davis is interessant genoeg om te vertellen.

De docu gaat voor mij iets te veel over dat verdwijnen en niet genoeg over de muziek. En zoals wel meer bij dit soort documentaires krijgen we vooral mensen die komen getuigen over haar omdat ze haar gekend hebben. Maar dat maakt hen niet altijd de meest interessante gastsprekers. De aanpak is sfeervol gedaan, maar dan wordt er regelmatig over 'the crow' gepraat als een meer filosofische babbel en de docu is weinig samenhangend. Zo blijft het helaas steken in de middelmaat en meer iets voor de fans.

Een film die vooral teert op nostalgie, al blijft hij nog vrij goed bij herziening. Eddie Murphy speelt de rol die hij het beste kan. Een groot acteur zal het nooit zijn, maar deze rollen passen hem wel. De film is eigenlijk best goed. Een leuke politiefilm met detectiveverhaal. Het genre dat je in de jaren '80 wel meer tegenkwam, maar dan vooral in series als Miami Vice of Magnum P.I. Het is duidelijk een product van de jaren '80 en wel wat verouderd. Voor die tijd was het een hoogtepunt, ondertussen hebben we al meer gezien van dit soort films. Maar een goeie blockbuster is nog altijd beter dan een slechte film. Gewoon genieten bij dit soort films, meer niet.

Dit is Murphy ten top, net als in deel 1 speelt hij de geweldige Axel Foley. Nu zit hij nog beter in het karakter en is het fijn om hem samen te zien met z'n goeie ouwe vrienden uit Beverly Hills. Sterke vijand met een prachtige Brigitte Nielsen en zelfs de cliché scènes met de commissaris uit Beverly Hills werken wel. Deze sequel mag gerust naast z'n voorganger staan en is een entertainende mix van no nonsense 80's actie en one liner humor. Toen Murphy nog grappig was en tegelijkertijd een agent is met de nodige actie. Jammer dat hij dit niet meer doet.

30 jaar (!) na het derde deel uit de franchise is Axel Foley terug in een vierde Beverly Hills Cop film. Je moet helaas al wat leeftijd hebben om het toen te hebben beleefd, geen idee of de nieuwe generatie hier op zat te wachten. De oude films, en vooral deel 1 dan, waren best de moeite. Een actiekomedie waarin zowel de komedie als de actie goed werkte met een eenvoudig passend verhaal. Deze comeback van Axel Foley staat dicht bij de oude formule, maar je voelt dat het wel heel hard teert op de nostalgie. Met zelfs de 80s muziek erbij, Axel die terug naar Beverly Hills gaat en met z'n auto in de dure straten rijdt en een kwaaie chef bij de politie. We zien veel bekende gezichten terug, maar dan sterk verouderd. Zo voelt de film ook aan. Een vrij overbodig deel waar nostalgische zielen wat aan hebben, maar die met een groep gepensioneerden terugblikt naar betere tijden. Soms werkt het wel, soms helemaal niet. De actie valt af en toe nog mee, maar is nergens echt goed. Het lijkt ook nogal afgeborsteld voor een Netflix publiek anno 2024. Leuk om een keer te zien, maar uiteindelijk toch een sequel te veel.